นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

คัดลอกลิงก์เเล้ว

[Fairy Tail One-Shot Fanfiction] Gray x Juvia - Ponytail

เขายืนซ้อนอยู่ด้านหลังจูเบียที่นั่งบนเก้าอี้ประจำ มือหนาเอื้อมไปจับผมสีน้ำเงินเข้มของเธอช้าๆก่อนจะค่อยๆรวบผมนั้นขึ้นอย่างเก้ๆกังๆ นิ้วของเขาแตะถูกต้นคอของเธออย่างเงอะงะ

ยอดวิวรวม

1,398

ยอดวิวเดือนนี้

44

ยอดวิวรวม


1,398

ความคิดเห็น


7

คนติดตาม


44
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  13 ส.ค. 62 / 09:29 น.
นิยาย [Fairy Tail One-Shot Fanfiction] Gray x Juvia - Ponytail

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
- WRITER TALKS - 

เรื่องของเรื่องคือเกิดจากแฟนอาร์ตรูปนี้เลยค่ะ



 ระหว่างรอไอเดียเรื่องยาวเราก็เลยลงมือเขียนซักหน่อย ^-^

ว่าแต่เกิดอะไรขึ้นจนมีโมเม้นต์นี้กันล่ะ?

ตามอ่านกันโลดเลยค่าาาาา


ENJOY READING ค่ะ

เนื้อเรื่อง อัปเดต 13 ส.ค. 62 / 09:29


 

Disclaimer : I don’t own Fairy Tail, it belongs to Hiro Mashima


Fairy Tail Fanfiction : Gray & Juvia

‘Ponytail’



เกรย์ ฟูลบัสเตอร์นั่งอยู่ที่เก้าอี้บาร์ภายในกิลด์แฟรี่เทลอย่างเบื่อหน่าย ชายหนุ่มเขย่าแก้วเหล้าที่อยู่ในมือส่งผลให้น้ำแข็งที่อยู่ในแก้วกระทบกันเบาๆ ดวงตาของเขามองเหม่อมองในแก้วขณะเขย่าราวกับมันเป็นสิ่งที่น่าสนใจเสียเต็มประดา

แต่ไม่เลย

หัวใจของเขาเต็มไปด้วยความว่างเปล่า

เธอหายไปห้าวันแล้ว

เกรย์คิดในใจเงียบๆ

ไม่มีอ้อมแขนเรียวที่ชอบโอบรัดเขา

ไม่มีมือนุ่มนิ่มที่ชอบแตะต้องเขาทุกครั้งที่มีโอกาส

ไม่มีแก้มเนียนใสมาซุกที่ต้นแขนเขาอย่างออดอ้อน

ไม่มีดวงตาเปล่งประกายสดใสที่เขาชอบแอบมองมันอยู่ลึกๆ

ทำไมเวลามันผ่านไปนานนักวะ!

ปัง!เกรย์กระแทกแก้วเหล้าลงบนโต๊ะ ทำเอาเพื่อนๆที่อยู่ในกิลด์สะดุ้งเฮือก หลายคนที่กำลังคุยอยู่หยุดคุย คนที่กำลังกินชะงักมือ ทุกสายตามองมายังเขาเป็นจุดเดียวแต่ดูเหมือนเจ้าตัวจะยังไม่รู้สึกตัว 

“หมู่นี้เกรย์หงุดหงิดจังเลย มีเรื่องอะไรหรือเปล่าคาน่า”ลูซี่กระซิบถามคาน่า หญิงสาวลดถังเหล้าในมือลง เธอส่งเสียงหัวเราะออกมาเบาๆก่อนจะตอบไม่ตรงคำถาม

“เธอลองนับวันดีๆสิ หมอนี่เป็นแบบนี้มากี่วันแล้ว”

ลูซี่มองคาน่าพลางทำหน้าใช้ความคิดก่อนจะอ้าปากร้องอ้อโดยไม่มีเสียง

จูเบียออกไปทำภารกิจกับกาซีลตามคำสั่งของมาสเตอร์ได้ห้าวันแล้ว

และห้าวันนี้ เกรย์ก็หงุดหงิดมาโดยตลอด

เขาคิดถึงจูเบียสินะ ลูซี่พยักหน้ายืนยันทฤษฎีในใจตัวเองเงียบๆ

“เดี๋ยวจูเบียก็กลับมาแล้ว ใจเย็นๆนะเกรย์”มิร่าเจนที่เช็ดจานอยู่ได้สติหลังตกใจเสียงกระแทกแก้วของเกรย์ เธอกระเซ้าทันที เกรย์นั่งหลังตรงก่อนจะเฉไฉ

“เกี่ยวอะไรกับยัยนั่น”

“ก็นายคิดถึงจูเบียไม่ใช่หรือไง”เอลซ่าที่มือหนึ่งเท้าคางอีกมือใช้ส้อมจิ้มสตรอเบอร์รี่ชีสเค้กมองเกรย์อย่างรู้ทัน

“เปล่า”

“ทำไมต้องเสียงสูง”ทุกคนที่ได้ยินเสียงเกรย์ตอบ ถามพร้อมกันเป็นเสียงเดียว ทำให้เกรย์เพิ่งรู้สึกตัวว่าเขาถูกเพื่อนร่วมกิลด์มองด้วยสายตารู้ทัน เกรย์หน้าร้อนขึ้นทันที เขาคล้ายกับเด็กที่โดนจับได้ว่าตัวเองทำความผิด

“ไม่ใช่เฟ้ย”เกรย์โวยวายแต่ดูเหมือนจะไม่มีใครเชื่อเขาแม้แต่น้อย

โครมเสียงเปิดประตูดังขึ้นขัดจังหวะบรรยากาศอิหลักอิเหลื่อของเกรย์

“กลับมาแล้ว!

“กาซีล”เลวี่ละมือจากหนังสือที่กำลังอ่านพลางเรียกชื่อเขาอย่างยินดี เกรย์รีบหันกลับไปมองยังต้นเสียง เขาเห็นหญิงสาวเจ้าของเรือนผมสีน้ำเงินเข้มที่ตนแอบนับวันรอจะได้เจออยู่ลึกๆในใจเดินเข้ามาในสภาพที่แขนข้างขวาของเธอเข้าเฝือกมีผ้าคล้องอยู่รอบคอ สภาพใบหน้าของเธอมีรอยฟกช้ำ 

จูเบียบาดเจ็บ

เกรย์ที่ขมวดคิ้วเมื่อเห็นเธอค่อยๆเปลี่ยนสีหน้าเป็นบึ้งตึง ในกิลด์อุณภูมิเริ่มลดลง

“ไอ้เกรย์”นัตสึเอ่ยเตือน คนอื่นๆในกิลด์เองก็เริ่มนิ่งไปเมื่อเห็นจอมเวทย์น้ำแข็งทำท่าหัวเสีย จะมีก็แต่คนที่เป็นต้นเหตุยังไม่รู้ตัว เพราะทันทีที่เธอเห็นเขาเธอก็ส่งเสียงร้องพร้อมรอยยิ้มกว้างมาให้ 

“ท่านเกรย์”

เกรย์นิ่วหน้าหนักขึ้นเมื่อเห็นเธอรีบเดินกะเผลกมายังตนเองก่อนจะสะดุดล้ม ดีที่เขาคว้าตัวเธอไว้ได้ทัน

“ระวัง”เกรย์ดุเสียงเข้ม เขาเหลือบไปมองกาซีลที่เดินกลับมาคุยกับเลวี่หลังจากรายงานภารกิจกับมิราเจนอย่างไม่พอใจ ในดวงตาสีดำสนิทฉายแววตั้งคำถามโดยไม่เอ่ยปาก กาซีลที่สภาพไม่ต่างจากจูเบียนักกอดอกก่อนจะอธิบาย

“ฉันกับยัยนี่ไปเจอของแข็งมานิดหน่อย ฉันไม่ทันระวังหลัง จูเบียก็เลยเอาตัวมาบัง”

จูเบียเอาตัวไปบัง?

เกรย์หันมามองหน้าเธอทันที จึงได้เห็นจูเบียที่ยังส่งยิ้มราวกับสิ่งที่เธอทำเป็นเรื่องธรรมชาติไม่ได้รู้เลยว่าทำให้คนฟังใจหายมากแค่ไหน

“แล้วไอ้กิลด์แห่งความมืดนั้นมันเป็นยังไงบ้าง”นัตสึถามอย่างสนใจ

“พอเห็นจูเบียบาดเจ็บ ฉันก็ไม่อยากตามไปเอาเรื่อง รีบพาจูเบียกลับมาให้เวนดี้ดูอาการก่อน แล้วนี่เวนดี้ล่ะ”กาซีลถามขึ้น จูเบียผละจากเอวเกรย์ที่เธอกอดไว้แน่นเป็นตุ๊กแก หญิงสาวบ่นเสียงอ่อยอย่างเสียใจ

“เพราะจูเบียแท้ๆ เลยจับพวกนั้นส่งทางการไม่ได้”

“แขนกับซี่โครงเธอหัก ภายในเธอก็ช้ำไปหมด  หมอบอกว่าเธอมีอาการเลือดออกภายในด้วย เธอจะให้ฉันไปตามล่าพวกนั้นแล้วทิ้งเธอนอนกองไว้หรือยังไง ดีนะที่ที่นั่นมีหมอ ไม่งั้นเธอได้ตายแน่ยัยโง่ ว่าแต่เวนดี้ไปไหน มาดูอาการยัยนี่ที”กาซีลโวยวายเมื่อเห็นจูเบียเริ่มงอแง เลวี่เป็นฝ่ายบอกกาซีลว่าเวนดี้ไปทำภารกิจจะกลับมาตอนเย็นวันนี้ เขาพยักหน้ารับ สีหน้าคลายความกังวลลงไปไม่น้อย

ไม่งั้นเธอได้ตายแน่ ยัยโง่

ผิดกับเกรย์ ฟูลบัสเตอร์ที่ขบกรามแน่นจนแทบจะแหลกละเอียดในปากเมื่อได้ยินกาซีลพูดประโยคนี้ ใบหน้าของเขาดำทะมึน

“จริงหรือเปล่า”เกรย์ถามจูเบียเสียงเรียบ

“คะ?”จูเบียทวนคำเมื่อเห็นเขาถามขึ้นมาดื้อๆ

“พวกมันเล่นงานเธอเกือบตายจริงหรือเปล่า”

จูเบียนิ่งไปเมื่อเห็นแววตาของเกรย์

แววตานั้น.....

แววตาที่เหมือนเขาคิดว่าตนเองถูกพรากอะไรบางอย่างไปแล้ว

“เอ่อ...ท่านเกรย์ กาซีลก็พูดเกินไป จูเบียไม่เป็นอะไรสักหน่อย”เธอรีบบอกเมื่อเข้าใจว่าเกรย์กำลังหงุดหงิดที่เห็นเพื่อนร่วมกิลด์ได้รับบาดเจ็บกลับมา หญิงสาวใช้แก้มแนบแขนเขาทันทีอย่างออเซาะ 

คนอื่นๆอาจจะมองว่าท่าทีนี้ของจูเบียเป็นท่าทีปกติที่มักจะใช้อ้อนเกรย์ แต่จริงๆแล้วทั้งเธอและเขาต่างรู้ดี ว่าจูเบียกำลังปลอบให้เขาสงบลง มือที่ไม่ได้บาดเจ็บของเธอลอบจับมือที่เริ่มขึ้นสัญลักษณ์สีดำของเกรย์แน่น

“นัตสึ”เกรย์เรียกชื่อเพื่อนสนิทเสียงเย็นเฉียบ นัตสึที่กำลังนั่งเท้าคางอยู่ขานรับคนเรียกเสียงยานคาง

“ว่าไง ไอ้เจ้าหญิงน้ำแข็ง”

“ออกไปทำภารกิจ”เกรย์ตอบสั้นๆ จูเบียเงยหน้ามองเขาทันที เธอเพิ่งกลับมาทั้งทีนึกว่าจะได้อยู่กับเขานานกว่านี้เสียอีก

“ท่านเกรย์ ทำไมจู่ๆถึงได้...”

“อยู่รอเวนดี้กลับมาที่นี่ เดี๋ยวฉันกับนัตสึกลับมา”เกรย์ปลดมือเธอออกจากมือเขาก่อนจะเดินไปหากาซีล จูเบียเห็นเพื่อนสนิทเขียนอะไรบางอย่างใส่กระดาษพลางยื่นให้ชายหนุ่ม

“อ้าวเกรย์ ไม่ดูที่บอร์ดก่อนเหรอ”เป็นลูซี่ที่ตะโกนถามขึ้นเมื่อเห็นเกรย์กำลังจะเดินออกจากประตูไป

“ไม่จำเป็น”เกรย์ตอบอย่างเย็นชา เขาเดินต่ออย่างไม่สนใจ

“ฉันต้องไปเก็บของก่อน”ลูซี่รีบพูดแต่ถูกนัตสึขัดไว้

“ไม่ต้องตามหรอก แค่ฉันกับไอ้เกรย์ก็พอแล้ว แฮปปี้ พวกเราไปกันเถอะ เครื่องร้อนแล้วเฟ้ย”

“ท่านเกรย์”จูเบียมองตามแผ่นหลังของเขาไปอย่างไม่สบายใจเท่าไหร่นัก เธอได้แต่หวังว่าเขาจะปลอดภัย



 

เป็นเวลาสามวันแล้วหลังจากเกรย์ออกไปทำภารกิจกับนัตสึ จูเบียที่ได้รับการรักษาจากเวนดี้อาการดีขึ้นตามลำดับ จะยังมีก็แต่แขนที่หักที่จำเป็นต้องค่อยๆฟื้นฟูทำให้เธอทำอะไรไม่ถนัด วันนี้เธอมาที่กิลด์แต่เช้าอย่างสดชื่น แต่เมื่อนั่งไปสักพักขณะรอเพื่อนๆ เธอกลับรู้สึกร้อนจนอยากจะรวบผมที่มักปล่อยยาวสยายอยู่เสมอให้เป็นทรงหางม้าขึ้นมา

จูเบียมองซ้ายมองขวา ยังไม่มีใครมา

หญิงสาวถอนหายใจ พยายามเอื้อมแขนไปรวบผม ทว่าด้วยแขนที่ขยับไม่ถนัดสุดท้ายแล้วก็ต้องถอดใจยอมปล่อยมือออกจากเส้นผมยาวสลวย แต่ยังไม่ทันจะปล่อยมือออกจากผมดี หญิงสาวกลับต้องตะลึงตัวแข็งเมื่อได้กลิ่นหอมที่คุ้นเคยอยู่ใกล้ๆ ไม่ต้องหันไปมอง จูเบียก็จำกลิ่นของเขาได้

ท่านเกรย์ของเธอ

ฝีเท้าของเขาเงียบจนน่าเหลือเชื่อ เธอไม่รู้สึกตัวจนได้กลิ่นหอมออกมาจากตัวเขานั่นแหละ

เขายืนซ้อนอยู่ด้านหลังจูเบียที่นั่งบนเก้าอี้ประจำ มือหนาเอื้อมไปจับผมสีน้ำเงินเข้มของเธอช้าๆก่อนจะค่อยๆรวบผมนั้นขึ้นอย่างเก้ๆกังๆ นิ้วของเขาแตะถูกต้นคอของเธออย่างเงอะงะ 

“ทะ...ท่านเกรย์”เธอส่งเสียงร้องอึกๆอักๆ ใบหน้าแดงก่ำจนควันแทบจะออกหู 

“อืม”เจ้าของชื่อส่งเสียงขานรับเบาๆ

“กะ...กลับ...มะ..มาเมื่อไหร่คะ”กว่าจะพูดจบประโยค จูเบียก็แทบจะขาดใจตายเลยทีเดียว

“เมื่อวานตอนเย็น”เกรย์ตอบสั้นๆ ท้ายประโยคเขาถามเธออย่างใส่ใจ

“แค่นี้พอหรือเปล่า”

“อะ..อะไรคะ”

“รวบสูงแค่นี้พอมั้ย”เขาถามซ้ำ

“อะ....เอ่อ...ได้ค่ะ”จูเบียรีบตอบ เธอมองไม่เห็นด้วยซ้ำว่าเขารวบผมให้เธอสูงแค่ไหน แต่แค่เขารวบผมให้ เธอก็แทบจะเป็นลมอยู่แล้ว

ท่านเกรย์คิดจะฆ่าเธอด้วยเสน่ห์อันล้นเหลือของเขาหรือยังไง

“ภารกิจเป็นยังไงบ้างคะ”จูเบียรวบรวมความกล้าเมื่อเห็นเขาทรุดลงนั่งใกล้ๆเธอ หญิงสาวมองใบหน้าด้านข้างของเขาจึงได้เห็นสีหน้าที่เย็นชาของเกรย์

“ท่านเกรย์คะ”เธอเรียกเบาๆเมื่อเห็นเขาไม่ตอบคล้ายกับกำลังใจลอย

“ก็ดี”เกรย์ว่าอย่างเรียบเฉย จูเบียพยักหน้ารับก่อนจะก้มหน้าลงอย่างทุกครั้งที่คุยกับเขา

ต่อให้คุยกับเขาอีกกี่ครั้งเธอก็ยังเขินแบบนี้

จะเอายังไงดีเนี่ยยัยจูเบีย

มัวแต่เป็นแบบนี้เมื่อไหร่เธอจะได้ท่านเกรย์กันล่ะ

จูเบียบ่นในใจก่อนที่สายตาจะเหลือบไปเห็นมือของเกรย์ที่วางอยู่บนโต๊ะ

“ท่านเกรย์!”เธอหวีดร้องอย่างตกใจเมื่อเห็นมือของเขาเป็นแผลเหวอะไปหมด เธอรีบคว้ามือของเขามาดูใกล้ๆโดยที่เกรย์ไม่ทันรู้ตัว

“ทำไมเป็นแบบนี้คะ”

“แผลจากภารกิจ แค่นี้นิดหน่อย”

“ไม่นิดหน่อยนะคะ”จูเบียโวยวายก่อนจะออกแรงดึงเขาให้ลุกขึ้น

“จะไปไหน”

“ห้องพยาบาลค่ะ”

“ฉันไม่เป็นอะไร”เกรย์แย้ง

“เป็นสิคะ มือของท่านเกรย์เป็นแผลไปหมดแล้ว”จูเบียออกแรงลากเขาให้ยืนขึ้น เกรย์เห็นเธอยังบาดเจ็บอยู่จึงปล่อยให้เธอลากไปห้องพยาบาลแต่โดยดี 

“ท่านเกรย์ไปทำอะไรมากันแน่”จูเบียคาดคั้น ขณะหยิบกล่องเครื่องมือออกมาทำแผลให้เขาเองกับมือ เธอทำอย่างไม่ถนัดเนื่องจากแขนที่เจ็บ แต่เธอก็ตั้งใจทำมันอย่างยิ่ง 

“นัตสึกับฉันไปจัดการกิลด์แห่งความมืดมา”

“มีกิลด์แห่งความมืดอีกแล้วหรือคะ จูเบียนึกว่าจะน้อยลงแล้วซะอีก คราวนี้เป็นกิลด์ที่ไหนคะ”จูเบียถามอย่างสนใจพลางทายาให้เขา เป่าแผลเบาๆก่อนจะเงยหน้าขึ้นมารอฟังคำตอบ

เอ๋...

ท่านเกรย์หน้าแดง?

“กิลด์นั้นที่มันทำร้ายเธอ...ฉันกับนัตสึไปจัดการมันมา”เกรย์ตอบในที่สุด

จูเบียอ้าปากค้าง

“ท่านเกรย์ จูเบียไม่...”

“แค่เธอ..แค่เธอเท่านั้นที่ฉันยอมไม่ได้”เกรย์แทรกขึ้นทันทีเพราะรู้ว่าเธอจะพูดว่าอะไร

“ไม่ใช่เพราะเธอเป็นแค่เพื่อนร่วมกิลด์ เธอก็รู้ว่าปกติพวกเราจะไม่ยุ่งกับภารกิจคนอื่น ถ้าใครทำคนนั้นต้องสานต่อให้จบ แต่เพราะเป็นเธอ เห็นเธอเป็นแบบนี้แล้วฉันทนไม่ได้”เกรย์ใช้มือที่เขาไม่ได้ถูกทำแผลอยู่เอื้อมไปปัดปอยผมที่ปรกหน้าจูเบียออก เขาทัดปอยผมนั้นที่หูของเธออย่างอ่อนโยน

“ขอโทษที่ทำให้เป็นห่วง แต่เห็นเธอที่เป็นแบบนี้ ฉันรู้สึกว่าตัวเองต้องทำอะไรสักอย่าง”

“ท่าน...ท่านเกรย์”จูเบียพูดอะไรไม่ออก

“ฉันฝันเห็นเลือดเธอทุกคืน ตลอดห้าวันที่ผ่านมา ฝันว่าอินเวลฆ่าเธอ คีธทำร้ายเธอ พ่อของฉันจะมาพาเธอไป ยิ่งเห็นเธอกลับมาเป็นแบบนี้ ฉัน....”

เกรย์เบิกตากว้างเมื่อหญิงสาวตรงหน้าเข้าครอบครองริมฝีปากเขาเสียแล้ว เธอจุมพิตปากเขาอย่างแผ่วเบา แต่เมื่อเธอจะผละออกกลับถูกเขารั้งไว้ก่อนจะเป็นฝ่ายถูกครอบครองริมฝีปากบ้าง จูเบียหัวหมุนเมื่อถูกเขาจูบจนหน้ามืดตาลาย เกรย์ถอนหายใจแรงเมื่อถอนริมฝีปากออกจากเธอ เขาใช้ดวงตาสีดำสนิทมองเธออย่างจริงจัง

“ให้ตายเถอะ นี่มันล่อลวงกันชัดๆ”เกรย์ลูบแก้มของเธอเบาๆ หญิงสาวได้ทีจึงใช้มือข้างที่ไม่เจ็บจับมือของเขาไว้

“ท่านเกรย์ไม่ชอบเหรอคะ”จูเบียย่นจมูก จึงถูกเขาจุมพิตเร็วๆที่ริมฝีปากอีกที

“ฉันเลือกได้ที่ไหน ก็ถูกเธอล่อลวงไปแล้ว มีแค่เธออยู่ในมือฉันแบบนี้เท่านั้น ฉันถึงรู้สึกมั่นคง”เกรย์ตอบ หัวใจของจูเบียพองฟู เธอจุมพิตเขาที่ริมฝีปากเร็วๆบ้าง ทั้งคู่ต่างสนใจกันและกันจนไม่ได้รู้สึกเลยว่ากำลังถูกสายตาสองคู่จับจ้องอยู่

“นี่นัตสึ ไปทำอะไรมาบ้าง ทำไมเกรย์มือแหกแบบนั้น”ลูซี่กระซิบถามนัตสึที่ยืนพิงประตูมองเพื่อนกำลังคุยกับจูเบียเพลิน

“หลายอย่าง”นัตสึตอบ

“เล่าให้ฟังหน่อยสิ”ลูซี่ยังเซ้าซี้ นัตสึจึงหยิบกระดาษที่มีลายมือของกาซีลขึ้นมายื่นให้ลูซี่

“จูเบียถูกต่อยหน้าสี่ครั้ง เตะท้องอีกสาม ถูกพลังเวทย์กระแทกหกที...เดี๋ยวๆนัตสึนี่มันอะไร”

“ไอ้กาซีลมันจดสิ่งที่จูเบียโดนมาให้ไอ้เกรย์ มันก็เลยเป็นบ้า ไปต่อยพวกนั้นจนมือแตกต้องมาให้จูเบียทำแผลให้นี่แหละ”นัตสึว่าก่อนคว้าแขนลูซี่

“ไปกันเถอะ ฉันหิวแล้วล่ะลูซี่”

“เดี๋ยวก่อนนัตสึ แล้วเกรย์กับจูเบียล่ะ”

“ปล่อยให้พวกนั้นอยู่กันไปเถอะน่า เราไปกันได้แล้ว”นัตสึไม่รอให้ลูซี่ตอบรับหรือปฏิเสธอีก เขาลากลูซี่ออกไปทิ้งเพียงภาพอันอบอุ่นไว้เบื้องหลัง

ผลงานอื่นๆ ของ secretarytable

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

7 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 25 พฤษภาคม 2563 / 00:51

    แง้งงงงงงงงงง ดีจริงๆ ฮื่อออออ

    #7
    0
  2. #6 Meemiza
    วันที่ 27 มีนาคม 2563 / 14:17
    น่ารักอ่ะ
    #6
    0
  3. #5 PAILOVEBTS (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2562 / 16:39
    น่ารักจังㅠㅠ ความเป็นห่วงเธอ แงงง
    #5
    0
  4. #4 B.Jung (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2562 / 22:47
    น่ารักกกกกก
    #4
    0
  5. #3 monkey
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2562 / 10:58

    รักคู่นี้มากๆเลยค่ะ เป็นกำลังใจให้นะคะอิอิ

    #3
    1
    • 15 พฤษภาคม 2562 / 11:21
      ขอบคุณนะคะ >< รอติดตามเรื่องยาวด้วยนะคะะะ :)
      #3-1
  6. #2 C.C San
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 01:57

    รักคู่นี้ ติดตามเรื่อยๆค่าาา

    #2
    1
    • 15 พฤษภาคม 2562 / 11:21
      ขอบคุณนะค้า รอติดตามด้วยน้า :)
      #2-1
  7. #1 Tanaporn_ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 00:20
    ชอบมาก
    #1
    0