องค์หญิงอันดับหนึ่ง

ตอนที่ 50 : นายหญิง เป่าเปากลับมาแล้ว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,944
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 538 ครั้ง
    24 ก.ย. 63


          **********************************


อากาศเย็นลงขึ้นทุกวัน อันลู่ต้องสวมเสื้อคลุมทับถึงสองชั้นราวกับร่างกายของนางไม่อาจต้านทานความเย็นได้ 

ตั้งแต่วันที่พบกับหวงหลงครั้งล่าสุด นี่ก็ผ่านไปนับสิบวัน ข่าวของเขาเงียบหายไป แม้นางจะหลอกถามเฮยอี้กับเฮยเอ้อร์ที่สลับเวรกันมาเฝ้านาง แต่เจ้าตัวแสบทั้งสองตัวกับปิดปากเงียบ

แต่นางแปลกใจอยู่อย่างหนึ่ง เมื่อสองคืนก่อน มีคนผู้หนึ่งมาที่เรือนของนาง ตอนนั้นนางค่อนข้างตกใจ ที่มีคนแปลกหน้าลอบเข้ามา 

แต่เมื่อนึกไว้ว่าเวรยามรอบจวนของนางแน่นยิ่งกว่าวังหลวงเสียอีก แปลว่านางรู้จักคนผู้นี้ พวกองค์รักษ์เงาถึงได้ปล่อยเข้ามา

และเมื่อเขาเปิดหน้าออก นางก็งุงงง เพราะนับจากครั้งแรกที่นางเจอเขา คนผู้นี้ก็เงียบหายไปเลย 

จ้าวหลินเว่ย!

“ท่านมาที่นี่ยามนี้มีอันใดเจ้าคะ”

“เพียงมาดูว่าท่านยังสบายดี”และตอนนั้นเขาก็กวาดสายตามองรอบห้องของนางจนนางรู้สึกไม่ดี 

และจ้าวหลินเว่ยเองก็คงจะเห็นท่าทีแวดระวังของนางกะมัง เขาจึงหลุบสายตาลง แล้วยื่นหยกชิ้นหนึ่งให้นาง

“เมื่อท่านตกอยู่ในอันตรายจงบีบมันให้แตกแล้วข้าจะมา”นางยังไม่ทันได้ถามอะไรอีก คนผู้นี้ก็หายวับไป โดยที่นางไม่ทันได้ทักท้วง

และด้วยความสงสัยนางจึงส่งเฮยอี้ออกไปแจ้งลู่เช่ออวิ๋นว่านางต้องการพบ

แต่ไม่รู้ลู่เช่ออวิ๋นคราวนี้เกิดมีภาระกิจติดพันอันใดไม่สามารถมาพบนางได้ 

นางจึงได้แต่นั่งจ้องหยกสีขาวขุ่นมาสองวันเต็มแล้ว

“นายหญิง เดี๋ยวข้ากลับมานะขอรับ”

“เฮยอี้”เพียงนางส่งเสียงเรียก อีกฝ่ายก็พุ่งตัวจากไปไกลแล้ว เจ้าตัวแสบหนีไวเหลือเกิน 

นางได้แต่มองตามร่างเล็กๆที่พุ่งตัวออกหน้าต่างไปแล้วถอนหายใจ 

เข้าใจว่านายของมันคงเรียกกลับ 

นางจึงหันมาจดจ้องหยกสีขาวขุ่นเบื้องหน้าอีกครั้งเอาเถิดไว้เจอจ้าวหลินเว่ยอีกครั้งนางจะต้องถามเขาให้รู้เรื่อง

เฮยอี้หลังจากที่ใช้ความเร็วหนีออกมาจากเรือนโดยไม่โดนซักถาม มันก็รีบมุ่งหน้าไปยังทิศทางหนึ่ง 

พร้อมส่งกระแสจิตเรียกเฮยเอ้อร์ให้ตามไปด้วย

“เจ้าเหยี่ยวโง่ ใจกลางป่าอสูรมีสัตว์อสูรขั้นปราณราชันย์ตื่นขึ้น เจ้ารีบตามข้ามา”

สั่งความเสร็จร่างเล็กๆก็คืนร่าง มุ่งหน้าไปยังป่าอสูรแทบจะทันที ระหว่างทางร่างของมันก็แผ่ลมปราณชั้นปราณราชันย์ขั้นปลายออกมาข่มขู่เหล่าสัตว์อสูรโดยรอบ ทำให้ไม่มีอสูรตนใดกล้าออกมาขวางทางมัน

ใจกลางป่าอสูร 

ร่างเล็กๆที่แทบจะมองไม่เห็นและตลอดสองเดือนที่ผ่านมา ร่างเล็กแค่สองคืบก็นอนนิ่งมาโดยตลอด ตอนนี้ร่างของมันขยับ ภาพเล็กๆเริ่มขยาย 

ใช่ ร่างของมันขยายขึ้นอย่างใหญ่โต 

หัวของมันมีสีดำ  สีตัวของมันเป็นสีเลือดนกเข้มเปล่งประกาย ปลายหางพาดสีดำแต่งแต้ม 

ดวงตาที่ปิดสนิทลืมขึ้นช้าๆ 

นัยน์ตาสีเลือดกรอกตามองไปมา เมื่อจดจำได้ว่าตนเองอยู่ที่ใด มันก็คำรามลั่น

เสียงคำรามของมันทำให้สัตว์อสูรตกใจวิ่งหนีหายไปกันหมด 

ปราณราชันย์ของสัตว์อสูรไม่ใช่สิ่งที่ควรล้อเล่น 

เมื่อพวกมันเห็นว่าราชาอสูรตนใหม่ถือกำเนิด 

บางตัวก็หมอบนิ่ง หันหน้าไปยังทิศทางที่พวกมันจับสัมผัสได้ บางตัวที่ขี้ขลาดหน่อยก็รีบหนีหายจากออกพื้นที่ 

เจ้าตัวยักษ์ที่เพิ่งตื่นขึ้น มันสัมผัสได้ถึงพลังปราณสองสายที่พุ่งตรงมาที่มัน ซ้ำยังเป็นปราณราชันย์ชั้นปลายทั้งคู่ ร่างของมันเกร็งขึ้น สายตาจ้องมองยังทิศทางที่มันจับสัมผัสได้ 

ดูเหมือนอสูรชั้นราชันย์ที่มาหามันจะไม่ได้มาจากที่เดียวกัน 

พลังปราณสายแรกมันไม่คุ้นเคย และสัมผัสได้ถึงความแข็งแกร่ง 

ส่วนพลังปราณอีกสายแม้จะอยู่ไกลออกไป แต่มันกลับรู้สึกคุ้นเคย

ยิ่งเข้าใกล้ พลังปราณยิ่งชัดขึ้น 

เจ้าตัวยักษ์ขดตัว หัวใหญ่โตสอดส่ายไปรอบๆ

เมื่อเงาร่างใหญ่โตก้าวเข้ามา มันก็ตัวสั่นเล็กน้อย

เสือดำ สัตว์อสูรชั้นปราณราชันย์ที่มาหามันคือเสือดำตัวโต แววตาของมันเย็นชายิ่ง  

อสรพิษเก้าหัวที่เพิ่งตื่นขึ้นพลันตื่นตระหนก 

อย่างไรมันก็เพิ่งก้าวข้ามผ่านการเลื่อนระดับ 

ส่งเสือดำมานี่ไม่ใช่รังแกมันมากไปหรือ

ยังไม่ทันที่มันจะตั้งตัว เจ้าของปราณอีกสายก็ปรากฏขึ้นไม่ใกล้ไม่ไกลจากเสือดำตัวนั้น

เมื่อเห็นชนิดของอสูรชั้นปราณราชันย์ตัวที่สอง 

อสรพิษน้อยก็แข็งค้าง ในดวงตามีร่องรอยความโกรธชัดเจน

เจ้านกตัวนั้นที่เตะมันตอนมันจำศีล 

เช่นนั้นนี่คงเป็นเสือดำคู่พันธะสัญญาร่วมกับมันกะมัง

“เจ้างูน้อย ในที่สุดเจ้าก็ตื่นสักที ช่างขี้เกียจนานยิ่งนัก”ร่างเหยี่ยวตัวโตกลายมาเป็นเด็กชายตัวน้อย ใบหน้าน่ารักมองร่างใหญ่โตของงูยักษ์ตรงหน้าอย่างล้อเลียน

“เจ้านกรนหาที่ตาย วันนี้ข้าจะย่างเจ้า ข้าจำได้ เจ้าตีข้า”

“ไม่ใช่ว่าข้าเตะเจ้าหรือ”เฮยเอ้อร์ที่คืนร่างแล้วพูดขึ้นยียวน 

มันไม่แน่ใจว่าเจ้างูน้อยเป็นเพศใด เพราะสัตว์อสูรเมื่ออยู่ในร่างเดิมจะไม่สามารถแยกเพศได้ ยกเว้นตอนกลายร่างเท่านั้น 

เป่าเปาตัวน้อยที่ได้ยินอย่างนั้นมันก็โกรธ 

ร่างใหญ่โตขยับเล็กน้อย แต่เล็กน้อยของมันคือแผ่นดินสะเทือน เพราะร่างของเป่าเปาตอนนี้ใหญ่มาก อาจเรียกได้ว่าความใหญ่โตของมันสามารถโอบจวนใหญ่ๆได้ทั้งจวน

“เจ้า รนหาที่ตา...อ่ะ!”

“เจ้า...ฮ่าฮ่าฮ่า ถึงกับเป็นสตรี ฮ่าฮ่าฮ่า”เฮยเอ้อร์หลุดหัวเราะออกมา มันแทบจะลงไปกลิ้งกับพื้นอยู่แล้ว

“ทำไมกัน ทำไมถึงเป็นสตรี”เป่าเปาก้มมองตนเองในร่างเด็กหญิง นัยน์ตาคลอไปด้วยหยดน้ำ 

เหตุใดมันจึงกลายเป็นเด็กผู้หญิงไปเล่า มันอยากเป็นผู้ชาย ฮือๆ 

ต้องรู้ไว้ ว่าสัตว์อสูรที่ยังไม่กลายร่าง จะยังไม่รู้เพศของตนเองแน่ชัด แต่เมื่อพวกมันเลื่อนระดับ มันก็สามารถเลือกเพศได้ และเพราะเลือกเพศได้ สัตว์อสูรขั้นปราณราชันย์จึงมักจะมีเพศผู้มากกว่าเพศเมีย 

ส่วนสัตว์อสูรที่ยังอยู่ในขั้นพลังที่ต่ำกว่าปราณราชันย์  เรียกว่าจะมีกลุ่มหนึ่งที่แข็งแกร่ง และกลุ่มหนึ่งที่อ่อนแอ 

แน่นอนว่ากลุ่มที่แข็งแกร่งย่อมตั้งตนเป็นเพศผู้ ส่วนกลุ่มอ่อนแอย่อมตกเป็นเพศเมีย เช่นนั้นสัตว์อสูรทุกตนจึงขวนขวายที่จะแข็งแกร่ง เพราะยิ่งพวกมันแข็งแกร่งพวกมันจะกลายเป็นผู้ล่ามากกว่าผู้ถูกล่า

เป่าเปาน้อยไม่สนใจเฮยเอ้อร์ที่บัดนี้เจ้านกน่ารังเกียจตัวนี้ถึงกับลงไปหัวเราะมันอยู่บนพื้นดิน 

ใบหน้าเล็กๆเบะปาก นัยน์ตาชุ่มช่ำไปด้วยหยาดน้ำที่จะไหลอยู่รอมร่อ 

แก้มกลมๆพองแล้วพองอีก ดูแล้วน่ารักพอๆกับน่ารังแก

เฮยอี้ตวัดสายตาบังคับให้เฮยเอ้อร์เงียบเสียงเมื่อเห็นเด็กหญิงตัวน้อยสีหน้ายู่ยี่ 

“เจ้าเป็นสตรีก็ดีหรอก ข้างกายนายหญิงไม่มีสตรี มีเจ้าอยู่ เจ้าจะได้ตามนายหญิงไปได้ทุกที่”เฮยอี้ปลอบโยน มันนึกเอ็นดูเด็กหญิงตรงหน้า เป่าเปาตัวน้อยมีใบหน้าน่ารักคล้ายตุ๊กตาหยกชั้นดี ดวงตาของนางกลมโต แก้มของนางกับดูกลมชวนให้นึกถึงซาลาเปา ผมของนางเป็นสีแดง มองดูแล้วชวนให้ผู้คนอยากขโมยนางกลับบ้านยิ่งนัก

เป่าเปาหยุดสะอื้นมันเงยหน้ามองเฮยอี้อย่างไม่แน่ใจ

“เจ้าพูดจริงเหรอ ข้าเป็นเช่นนี้ดีแล้วจริงๆหรือ”มันไม่มั่นใจตนเองในรูปลักษณ์นี้จนอยากจะคืนร่างกลับแทบตายแล้ว

“จริงสิ ใช่ จากนี้เจ้าเรียกข้าว่าพี่ใหญ่”เป่เปากระพริบตาปริบๆ แต่เมื่อมันขบคิด มันก็เห็นดีด้วย 

“ตกลง ข้าจะเรียกเจ้าว่าพี่ใหญ่”เด็กหญิงฉีกยิ้มน่ารัก  เฮยอี้ถึงกับหลบตาไปด้านข้างเมื่อถูกเจ้าตัวน้อยยิ้มให้ หากจะสังเกตให้ดี จะเห็นว่าใบหูทั้งสองข้างของมันแดงก่ำ

“ได้ไง หากเจ้าเรียกเฮยอี้ว่าพี่ใหญ่ ก็ต้องเรียกข้าว่าพี่ใหญ่เหมือนกัน”เฮยเอ้อร์ไม่ยอม มันไม่ท้วงเสียงขุ่น มันจะเป็นพี่ มันก็เป็นพี่ใหญ่เหมือนกันนะ

“ไม่ได้/ไม่เรียก”ทั้งเฮยอี้และเป่าเปาปฏิเสธพร้อมกัน

“เหตุใดเรียกเจ้าได้ แต่เรียกข้าไม่ได้”เฮยเอ้อร์ ไม่ยอม อย่างไรก็ต้องเรียกมันพี่

“หากอยากเป็นพี่ เจ้าเป็นได้แค่พี่รอง เป็นพี่ใหญ่ไม่ได้”

“ทำไมไม่ได้”

“ไม่ได้ก็คือไม่ได้”ไม่ว่าเปล่าร่างของเฮยอี้ปล่อยแรงกดดันออกมา

“ไม่ได้ก็ไม่ได้สิ ทำไมต้องขู่ เป็นพี่รองก็พี่รองสิ”เฮยเอ้อร์ที่เห็นว่าเฮยอี้โกรธก็รีบตอบรับทันที แรงกดดันจึงหายไป 

“แต่ข้าไม่เรียก”เด็กหญิงเพียงคนเดียวสะบัดหน้า ในใจตั้งมั่นว่าอย่างไรมันจะไม่ยินยอมเรียกเจ้านกน่ารังเกียจตัวนี้ว่า ‘พี่รอง’ เป็นแน่

“ไปเถอะ เปาเอ๋อร์พี่ใหญ่จะพาเจ้ากลับบ้าน”เฮยอี้เดินเข้าไปจูงมือเล็กๆของนาง 

“คิดถึงนายหญิงยิ่งนัก พี่ใหญ่ ข้าจะกลับบ้าน”เปาเป่าไม่ได้ปฏิเสธการเกาะกุม นางเดินตามพี่ใหญ่ของนางอย่างอารมณ์ดี 

“เฮยเอ้อร์ คืนร่าง”เฮยเอ้อร์รู้ทันทีว่าเจ้าเสือดำตัวนี้จะใช้ให้มันพากลับ มันได้แต่ทำปากขมุบขมิบ แต่ไม่กล้าเอ่ยอันใด ร่างของมันขยายใหญ่กลายเป็นเหยี่ยวตัวมหึมา 

เฮยอี้จึงอุ้มเด็กหญิงตัวน้อยไว้ในอ้อมแขน และพานางขึ้นไปบนหลังของเฮยเอ้อร์ 

เพราะเป่าเปาเพิ่งแปลงร่างเป็นมนุษย์ ร่างของนางจึงเทียบเท่าเด็กสามขวบ  จึงเป็นการง่ายที่มันจะอุ้มเจ้าตัวเล็กไว้โดยไม่ลำบากอะไร

เพียงครึ่งก้านธูป เหยี่ยวตัวใหญ่ก็บินมาถึงจวนตระกูลอัน ร่างของมันบินวนรอบจวน ก่อนจะถลาลงเบื้องล่างในมุมอับที่ไม่มีผู้คน 

เฮยเอ้อร์คลายพลังธาตุลมที่ใช้พรางลง

ร่างของมันคืนกลับเป็นมนุษย์ดังเดิม 

“พี่ใหญ่ ปล่อยข้าลง”เป่าเปารีบร้องเตือนเมื่อพี่ใหญ่ทำท่าจะอุ้มนางกลับเรือน 

แม้นางจะอยู่ในร่างของเด็กสามขวบ 

แต่นางถือกำเนิดมาสิบห้าปีแล้ว ถ้าเทียบกับมนุษย์ นางก็เป็นสตรีที่สามารถออกเรือนได้แล้ว 

เมื่อยอมรับว่าตนเองเป็นสตรี นางก็ค่อนข้างเขินอายขึ้นมา 

เฮยอี้จึงว่างร่างเล็กลง เพียงร่างเล็กเป็นอิสระ นางก็วิ่งไปยังเส้นทางที่ตนเองจดจำได้ 

“นายหญิง นายหญิง เป่าเปากลับมาแล้ว”


    *********************************

เป่าเปาตกใจอัลไลลล 

จริงๆจะเฉลยช่วงนี้แล้วแหละ แต่ยังไม่ทันบันทึกมันก็เลื่อนลบเองหมดเลย อยากร้องงงง  *_*

ตกใจน้องเป็นหญิงงงง  พี่ใหญ่อย่าเลี้ยงต้อยน้อง 0_0

ช่วงนี้เนื้อหาเบาๆคะ เพราะในอีกไม่กี่ตอนไรท์จะชวนกินมาม่าแล้ว  


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 538 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

886 ความคิดเห็น

  1. #375 usaonly (@usaonly) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 29 กันยายน 2563 / 01:44

    เป่าเปาน่ารักมาก มีแต่คนแย่งกันเป็นพี่ใหญ่ 555 เดี๋ยวได้เจอนายหญิงแล้ว ขอบคุณค่ะ

    #375
    0
  2. #374 SP-Pat (@I-am_gray) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 25 กันยายน 2563 / 23:55
    ตกหลุมน้องอะดี๊เฮยอี้555
    #374
    0
  3. #372 PRIEST (@tasaru) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 25 กันยายน 2563 / 10:54
    เป่าเปาาาาาาาาาาา
    #372
    0
  4. #371 MeFordary (@MeFordary) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 25 กันยายน 2563 / 09:32
    เหมือนพี่ใหญ่จะโดนน้องเล็กตก เสียแล้วเปาเป่าน้อยน่ารักกกก
    #371
    0
  5. #370 Pimmony9898 (@Pimmony9898) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 25 กันยายน 2563 / 09:19
    เป่าเปาน่ารักจัง เฮยอี้ก็น่าร๊าก
    #370
    0
  6. #369 Saengharuthai (@Saengharuthai) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 25 กันยายน 2563 / 09:05
    พี่ใหญ่ใจเย็นๆนะ
    #369
    0
  7. #366 Darkened Heart (@poset) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 25 กันยายน 2563 / 00:41
    มีแววเลี้ยงต้อยย น่ารักกกกกกกก
    #366
    0
  8. #365 Princess2010 (@Princess2010) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 25 กันยายน 2563 / 00:25
    สนุกมากกก อ่านที่เดียวเลย
    #365
    0
  9. #364 rossukon2531 (@rossukon2531) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 24 กันยายน 2563 / 22:50
    รอๆค่ะ
    #364
    0
  10. #362 ไข่ดาวตุ้มตุ้ม (@janetatty) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 23 กันยายน 2563 / 23:04
    สู้ๆค่ะไรท์รอเลยค่า💕
    #362
    0
  11. #361 dtuk2013 (@dtuk2013) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 23 กันยายน 2563 / 09:11

    รอค่ มาไวๆนะ
    #361
    0
  12. #358 KNatty09 (@KNatty09) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 22 กันยายน 2563 / 22:26
    รอเปาเป่าค่ะ คิดถึงงงงงงง
    #358
    0