นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

นิยาย [SF Namsong] 17/3/20XX

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้


duck- ร้านค้าแจกธีมบทความfly

เนื้อเรื่อง อัปเดต 13 ต.ค. 59 / 13:20


Story: 17/3/20XX

Namsong Ft. Yoonwoo

By: Preawproudd




17/3/20XX

 

 



11/2/20xx

 


ฟิ้ววว~…

 

         สายลมเย็นอ่อนๆ พัดเข้าผ่านทางน้าต่างบานใหญ่ที่มีใครบางคนเปิดทิ้งเอาไว้ กลิ่นหอมของดอกไม้ยามเช้าพัดผ่านเข้ามาปะทะกับใบหน้า

หวานที่นอนหลับใหลอยู่บนเตียง แสงแดดอ่อนๆที่สาดส่องเข้ามาทำให้ร่างบางต้องตื่นขึ้นจากนิทรา

 


   “อืม..”

 

      ค่อยๆชันตัวขึ้น มือเล็กเอื้อมไปหยิบนาฬิกาตั้งโต๊ะข้างหัวเตียงเพื่อดูเวลา ปรากฏว่าเป็นเวลาที่เขาต้องเตรียมตัวไปทำกิจวัตรประจำวันที่แสน

จะน่าเบื่อเหมือนเคยอีกแล้ว


    ใช่..มันน่าเบื่อจริงๆนั่นแหละ

 


  “แทฮยอน ตื่นรึยังลูก

 

      เสียงใสของหญิงวัยกลางคนตะโกนขึ้นมาจากด้านล่าง แทฮยอนรีบลุกขึ้นจากเตียงก่อนจะเดินไปเปิดประตูห้องเพื่อตอบกลับเจ้าของเสียงก่อน

หน้านี้ไป

 

  ตื่นแล้วครับ เดี๋ยวผมลงไปนะ

 

        แทฮยอนรีบปิดประตูก่อนจะวิ่งไปคว้าเสื้อนักเรียนสีขาวที่เตรียมไว้เมื่อคืน ร่างบางวิ่งเข้าห้องน้ำด้วยความรวดเร็วเพื่อทำภารกิจส่วนตัว วันนี้ก็

เป็นอีกวันที่จะต้องไปโรงเรียน

        

        ตั้งแต่เป็นนักเรียนมัธยมปลายเขาก็เริ่มโดดเดี่ยวมากขึ้นเพราะคิมจินวูเพื่อนสนิทซี้ปึ้กได้แยกไปอยู่คนละห้องตามสายที่เลือก แทฮยอนที่หัวไม่

ค่อยดีเรื่องวิชาการจึงถูกจัดไปอยู่ในห้อง อีกอย่างเขาก็ไม่ค่อยสนิทกับใครเลยในห้อง การไปโรงเรียนในแต่ละวันจึงเป็นเรื่องที่แสนจะน่าเบื่อสำหรับ

แทฮยอน

    

    ความจริงแล้วเขาไม่ค่อยเขาหาคนได้เหมือนกับเพื่อนของเขาสักเท่าไหร่..

 

 

 

 






หม่าม๊า ผมไปเรียนนะครับ

รีบไปเถอะ เดี๋ยวไม่ทันรถนะลูก

 

   แทฮยอนโบกมือลาคุณแม่อย่างเคย ก่อนจะวิ่งไปขึ้นรถประจำทางที่ป้ายรถ

 


บรื้นน..

 

    แทฮยอนหาที่ว่างก่อนจะนั่งลง ในที่ที่มีแต่คนแปลกหน้าแบบนี้มือบางจึงหยิบโทรศัพท์เครื่องสวยขึ้นมาเล่นเพราะเป็นสิ่งเดียวที่สามารถทำให้เขา

คลายเหงาได้ในตอนนี้

 

   ตึ๊ง!

    ?

 

  [R_MN]:  Sent a sticker

 

    แจ้งเตือนไลน์ดังขึ้น นิ้วเล็กสไลด์ไปตอบแทบไม่ทัน ใช่..นอกจากชีวิตประจำวันที่น่าเบื่อก็มีอยู่เรื่องหนึ่งซึ่งเป็นเรื่องที่น่าสนใจขึ้นมาหน่อย

คือการคุยกับเพื่อนในห้องที่ชื่อว่าซงมินโฮ

 

   R_MN: ตื่นรึยังน่ะ?

   S_THTH: ยังเลย

   R_MN: แล้วตอบได้ไงง

   S_THTH: ไม่รู้เสะ :P

 

    บทสนทนาที่ดูเหมือนจะน่าเบื่อเพราะเป็นแบบนี้ทุกๆวัน แต่แทฮยอนกลับไม่เคยเบื่อเลย การคุยกับเพื่อนคนนี้เป็นอีกเรื่องหนึ่งที่โรงเรียนยังพอจะมี

ประโยชน์สำหรับเขาอยู่บ้าง แต่ความจริงแล้วไม่เลย..


   เขาไม่เคยคุยกัน..

 

  ครืดด..

 

   แทฮยอนก้าวลงจากรถก่อนจะจ้ำอ้าวเข้าโรงเรียน เช้านี้คงไม่ได้กินข้าวอีกเหมือนเดิมเพราะเขาตื่นสาย ใกล้ได้เวลาเข้าโรงเรียนอีกต่างหาก ร่างบาง

ถอนหายใจแบบเดิมๆ พลางลูบท้องแล้วเดินไปขึ้นห้องเรียนของตัวเอง

 

   แทฮยอนน

 

     เสียงใสที่คุ้นเคยตะโกนมาจากทางด้านหลัง คิมจินวูกระโดดเกาะเข้าที่ด้านหลังของแทฮยอนก่อนจะเป่าลมเข้าที่หูอย่างจังเชิงแกล้งหยอก

 

   “โอยย ไอจิน มันจั๊กจี้

   “ฮะๆ ชอบมาสายตลอดเลย กินข้าวมายังวะเนี่ย” ถามพลางเอานิ้วชี้จิ้มที่ท้องอีกคน

    “ยัง ตื่นสายว่ะ

   “ว่าละ งั้นเอานี่ไป

 

    จินวูยื่นแซนวิชที่ซื้อมาจากโรงอาหารให้เขา แซนวิชแฮมชีสแบบโปรดที่เขาชอบกินด้วยกันเป็นประจำตั้งแต่มัธยมต้น นอกจากคุณแม่ที่รู้ใจ ก็มีจินวู

นี่แหละที่รู้ใจเขาไปหมดเสียทุกเรื่อง


   รวมไปถึงเรื่อง...

 

   “เอ้อ แล้วเพื่อนคนนั้นอ่ะ?”

   “หืม คนไหน

   “คนที่คุยกันแต่ในไลน์อ้ะ

   “ก็..คุยกันอยู่

   “ฮั่นแหน่..”

 

    จินวูทำเสียงเชิงแซวน้อยๆ ก่อนทำท่าทางล้อเลียนโดยการเดินกดโทรศัพท์วนไปวนมาสองถึงสามรอบ

 

   “เพื่อนกัน ทำไมวะ” แทฮยอนทำน่าเบื่อโลก แล้วรีบเดินหนีไป

   “ให้มันจริงเถ้อะ รีบหน่อย เดี๋ยวมีคนคาบไปแดกนะเว้ยยย” คนตัวเล็กตะโกนไล่หลัง

 

  เฮ่อ

  ไอนี่ก็รู้ทันตลอด..

 

 

 

 

 

   


   “แทฮยอนๆ

 

     เพื่อนร่วมห้องคนหนึ่งเดินเข้ามาหาแทฮยอนพร้อมกับยื่นสมุดบางอย่างมาให้ เจ้าของชื่อจึงได้แต่รับสมุดเล่มนั้นมาแบบงงๆ ก่อนจะก้มลงดูว่ามัน

คือสมุดอะไร

 

   “…”

 

  คณิตศาสตร์หรรษา เล่ม 2

 

   หรรษากับผีสิวะ..

 

   ซงให้เอามาให้แกอ่ะ

   “ซงไหน?”

 

 ตึ๊ง!

 ?

 

 [R_MN]: ลอกซะไอแมว

 

นึกว่าใคร..

 

อ่า ขอบใจนายมาก

 

     แทฮยอนกล่าวขอบใจเพื่อนร่วมห้องก่อนจะหยิบสมุดคณิตศาสตร์ของตัวเองขึ้นมาทำการก้อปปี้เพลสแบบประจำ

 

  แต่ก่อนจะลอก..

 

   S_THTH: ขอบใจมากไอหมีดำ

   S_THTH: :)

 

 

 

 

 

 


13/1/20XX

 

 

   “อีกนิดเดียว..อีกนิด


  ครืดดด!

  

   “ยึ้ยยยย เจ็บบบ

 

      ขาเรียวยาวค่อยๆก้าวลงจากรั้วที่มีหนามแหลมอยู่จำนวนหนึ่งซึ่งทำขึ้นเพื่อป้องกันการปีนป่ายของนักเรียนไม่ว่าจะเรื่องใดก็ตาม แทฮยอน

กระโดดลงจากรั้วด้วยความระมัดระวัง

 

   “เจ็บชะมัด ไอรั้วบ้านี่

 

      เขาสบถออกมาอย่างหัวเสีย เสื้อนักเรียนสีขาวที่ซักมาเมื่อวานตอนนี้เลอะคราบสนิมของรั้วเก่าๆหลังโรงเรียนแทบหมด กางเกงนักเรียนสีดำมี

รอยขาดเป็นแนวแถมยังเปื้อนไปด้วยคราบปูน รองเท้านักเรียนที่ตัดสินใจโยนข้ามรั้วไปอีกฝั่งก่อนปีน ตกลงไปในบ่อน้ำหลังโรงเรียนอย่างไม่ได้ตั้งใจ 

ทั้งเนื้อทั้งตัวของเขาตอนนี้คงมีเพียงแค่กระเป๋าที่ปลอดภัย..

 

   วันนี้มันวันบ้าไรวะเนี่ย ซวยชิบเป๋งเลย

 

  ตึ๊ง!

  ?

 

[R_MN]: เข้าโรงเรียนมาได้ยัง?

[R_MN]: ไม่น่ามาสายเล้ยย

 

 จะย้ำซ้ำเติมทำไมครับคุณ..

 

   S_THTH: ก็เมื่อคืนนอนดึก จะย้ำหาอะไร  -*-

   R_MN: ที่หลังก็นอนเร็วๆสิครับ

   S_THTH: เป็นเพราะใครถ้าไม่ใช่เพราะนาย มิโน

   R_MN: เราก็นอนดึก แต่ทำไมเราเข้าร..ทันล่ะ :P

 

  ฮึ่ย..มันน่าโมโหนัก

 

   R_MN: ตอนนี้ครูยังไม่เข้าสอน  รีบมาซะ

 

      แทฮยอนเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋ากางเกงแล้วรีบวิ่งไปทางบันไดขึ้นตึกเรียนแต่ก็ต้องหยุดชะงัก เพราะว่า..

 

  เสื้อผ้าของเขา..

 

   “อ่าาา ทำไงดีล่ะเนี่ยยย” ยืนพึมพำกับตัวเอง หันซ้ายแลขวา เขาคิดไม่ออกเลย..

 

  รู้แล้ว!

 

   S_THTH: มิโนอาา มีเรื่องจะถาม

   R_MN: หืม ว่าไง

   S_THTH: นายมีชุดนักเรียนสำรองไว้ในล็อกเกอร์มั๊ยอ่ะ?

   R_MN: มีๆ ทำไมหรอ?

   S_THTH: ยืมหน่อยดิ ได้ปะๆๆ

   R_MN: ได้สิ ล็อกเกอร์สีแดง ชั้น ที่มีติ้กเก้อแปะเยอะๆอ่ะ

 

   เยส!”

 

     แทฮยอนกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ ก่อนจะลืมตัวไปว่าเมื่อกี๊เขาเผลอเสียงดัง ร่างบางรีบวิ่งขึ้นตึกไปหาล็อกเกอร์สีแดงของเพื่อนผู้ใจดีอย่างซ

งมินโฮ

 

  แต่เดี๋ยว..

 

   “ทำไมมันแปลกๆ..”

 

  เหมือนลืมอะไร..

 

   “…” ใช้ความคิดอยู่ครู่หนึ่ง แทฮยอนก็นึกขึ้นได้

   “รองเท้าไง!”

 

  รองเท้าที่ตอนนี้..เปียกแฉะไปหมด..

 

 

 

 

 

 

 

 



   “แล้วเข้าทันก่อนครูมามะ?”

   “ทันดิ เฉียดฉิวเลย ไม่งั้นโดนเช็คขาดรอบสุดท้ายละ

   “น่าจะโดนตัดไปสิบคะแนนก่อนเนอะ ค่อยตื่นเช้าได้

   “ไอจิน  -___- ”

 

     แทฮยอนเล่าเรื่องแสนสนุกสุดหรรษา(?)ให้คิมจินวูเพื่อนสนิทของเขาฟัง ร่างบางถอนหายใจรอบที่เท่าไหร่ก็นับไม่ถ้วน ถ้าเกิดเมื่อเช้าเข้าห้องสาย

เขาต้องโดนหักสิบคะแนนในกรณีมาสาย ครั้งต่อสัปดาห์แน่ๆ แต่คะแนนไม่เป็นปัญหากับเขามากสักเท่าไหร่ ที่เป็นปัญหาคือ แม่ของเขาจะว่าเอา


  ไม่อยากให้หม่าม๊าโดนเรียกมาโรงเรียนเท่านั้นเอง..

 

   เออ แล้วชุดแกมัน..”

   “หือ?”

 

     แทฮยอนทำหน้าฉงน ก่อนจะก้มลงดูเสื้อนักเรียนที่เขาใส่อยู่ พยายามสอดส่องดูว่าเสื้อของมีสิ่งใดผิดปกติไป แต่ก็ม่มีเลยเพียงสักนิดเดียว

 

   ซง..มิน..โฮ..ห้อง D”

   “..อ๋อ เออใช่ แล้วไงอ่ะ?”

   “นี่ไม่ได้ตาฝาดใช่มั๊ยได้กันแล้วหรอวะ..”

   “..เฮ้ย!”

 

      แทฮยอนเผลอส่งเสียงดังออกไป มันดังพอที่จะให้โต๊ะข้างเคียงค่อยๆหันมามองหน้าเขาและจินวูโดยพร้อมเพรียงกัน เขาไม่ได้ตั้งใจจะเป็นจุด

สนใจแบบนี้ แต่มันช่วยไม่ได้จริงๆ เพราะแค่จินวูพูดประโยคนั้น หน้าของเขาตอนนี้อยู่ๆก็รู้สึกร้อนผ่าวขึ้นมาเสียดื้อๆ

 

  อะไรน่ะ..ไข้ขึ้นหรอ

 

   ไม่ใช่เว้ย คือ..คือไปขอ..ขอยืมเสื้อมาใส่!”

   “อ่อ นึกว่าใส่สลับกัน  แล้ว..”

   แล้ว?”

   จะหน้าแดงทำไมวะ?”

 

  …


  อ่าว ที่ร้อนๆนี่หน้าแดงเองหรอกหรอ?

 

 

 

 

 




14/3/20XX

 

 

     กลิ่นหอมหวนของขนมหวานต่างๆ ช็อกโกแลต ดอกกุหลาบ จดหมายที่ปลิวว่อนตามท้องถนนเป็นสัญลักษณ์บ่งบอกถึงบางอย่าง การที่ชาย

หญิงจูงมือกันในวันนี้ไปในสถานที่ต่างๆช่างเป็นอะไรที่บอกได้ชัดเจนมากยิ่งขึ้นไปอีก

 

     เทศกาลแห่งความรัก วันที่คู่รักทุกคนต่างพากันไปท่องเที่ยวในสถานที่ต่างๆ ให้ของแทนใจซึ่งกันและกัน ทานอาหารมื้อค่ำสุดแสนโรแมนติก 

ป้อนคำหวานเลี่ยนมากมายให้ฝ่ายตรงข้าม อยู่ด้วยกันข้ามวันข้ามคืน ถ้าเป็นคนโสดวันนี้อาจจะเป็นโอกาสที่ดีในการทำการสารภาพรักกับใครบาง

คนที่อยู่ในหัวใจมานาน มีทั้งสมหวังและไม่สมหวังบ้าง..

 

  แต่คนตรงนี้ไม่สารภาพอะไรกับใครทั้งนั้นครับ..

 


   ที่รัก วันนี้เค้าอยากกินเนื้อย่างโกเบอ่าาา

   “ได้สิจ๊ะ วันนี้พี่ตามใจน้องทุกอย่างเลยย

 

     แทฮยอน(ที่ทำหน้าเบื่อโลกขั้นสุด) ยืนอยู่ข้างหลังคู่รักคู่หนึ่ง กำลังจะอาเจียนออกมาเป็นคำหวานเลี่ยนที่ทั้งคู่ข้างหน้าเขาพูดใส่กันด้วยน้ำเสียง

อ่อนเสียงหวาน เช้านี้คงจะเป็นวันที่แย่ที่สุดในการรอข้ามถนนเข้าโรงเรียนเพราะเขาต้องมาได้ยินบทสนทนาที่มีแต่คำพูดน่าสะอิดสะเอียนสำหรับคน

โสดอย่างเขาลอยไปลอยมาเต็มถนนหนทางไปหมด

 

   น่ารักที่สุดเลยที่ร้ากกก

  “น่ารักก็รักเยอะๆนะครับบ

 

     ฝ่ายหญิงหยิกเบาๆไปที่แก้มของฝ่ายชายส่วนฝ่ายชายก็ยกมือของตัวเองขึ้นมากุมมือของฝ่ายหญิงด้วยความอบอุ่น

 

   ถุ้ย

 

  อยากจะอ้วกจริงๆ..

 

   “เห้ย ไอน้อง เป็นไร ถุยเถยไร มีปํญหาไรเปล่า?”

   “เปล่าครับพี่ เมื่อกี๊ไก่ที่กินมาเมื่อเช้ามันติดฟันเฉยๆ

   “อ๋อ..แล้วไป

 

  ใครจะไปกล้ามีปัญหากับพี่สุดหล่อละคร้าบบ..

  

   ‘ถ้าไม่ติดว่าวันนี้ฉันต้องข้ามถนนไปพร้อมกับแกสองคนล่ะก็ ฉันจะแช่งให้พวกแกโดนรถชนตายให้หมดเลย!’

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

   วันนี้นักเรียนหญิงจากโรงเรียนอื่นมาเต็มเลยว่ะ

   “เออ นั่นดิ สวยๆน่ารักๆทั้งนั้นเลย

   “คนนั้นเว้ยมึงงง ไฟหน้าใหญ่เบ้อเริ่มมมม

   “เออ มาหาใครวะ อิจฉาชิบเป๋งเลย

 

     นักเรียนชายในโรงเรียนต่างตื่นเต้นกับการมาเยือนของนักเรียนหญิงหลายสิบคน ดูรวมๆแล้วเกือบครึ่งร้อยได้ วันนี้เป็นวาเลนไทน์ พวกหล่อนทั้ง

หลายต่างพากันมาสารภาพรักหรือให้ของแก่หนุ่มที่ตนชื่นขอบ ในตอนนี้ยังไม่ได้เวลาเข้าเรียน เหล่าหญิงสาวทั้งหลายจึงเดินป้วนเปี้ยนอยู่ในที่แห่งนี้

ได้

 

  แทฮยอนจะได้สักชิ้นไหมนะ..

 

   “พี่คะ เอ่อ..คือ..”

  ?

 

     นักเรียนสาวคนหนึ่งเดินเข้ามากระตุกชายเสื้อของแทฮยอนจากด้านหลัง พร้อมกับยื่นกล่องช็อกโกแลตขนาดจิ๋วที่มีกระดาษโน๊ตเล็กๆแนบมาให้

เขา สีหน้าเธอดูเขินอาย แก้มชมพูระเรื่อนั่นช่างกลืนกับสีผิวอมชมพูของเธอยิ่งนัก สายตาที่สั่นระริกเล็กน้อยแต่แฝงไปด้วยความมุ่งมั่นนั้น..

 

  ทำไมน่ารักจัง..

 

  “ให้ผม..หรอ?” แทฮยอนถาม เขาชี้ไปที่ตัวเอง

   ค่ะ” ตอบพร้อมกับก้มหน้าลงอย่างเขินอาย

   เอ่อ..ขอบคุณนะครั..อะ..”

 

     ยังไม่ทันที่จะได้รู้จักมักจี่ สาวน้อยผมดำขลับก็วิ่งหนีหายไปอย่างรวดเร็ว แทฮยอนได้แต่รับกล่องช็อกโกแลตนั่นมาแบบงงๆ เขายืนเกาหัวแก

ร่กๆ ถ้าได้ถามชื่อไว้ก่อนก็คงจะดีไม่น้อย

 

   “กรี๊ดดดด!

   “ว้ายยย หล่ออ

  ?

 

     แทฮยอนหันไปตามเสียงของนักเรียนกลุ่มใหญ่ทางด้านหลังที่ยืนมุงวี๊ดว้ายกระตู้วู้กันอยู่ ไม่ใช่เพียงเขาคนเดียวที่หันไป ทุกๆคนในอาคารตอนนี้

ก็หันไปดูสิ่งที่สาวๆทั้งหลายรุมกรี๊ดอยู่เป็นตาเดียวกัน

 

   “พี่มินโฮคะ ช่วยรับช่อดอกไม้ไว้ด้วยเถอะค่ะ

   “พี่มินโฮคะ รับของจากฉันด้วยสิคะ

   “พี่มินโฮฮฮ ทำไมวันนี้หล่อจังคะ

   “พี่มินโฮ ฉันซับเหงื่อให้ไหมคะ?”

   “พี่มินโฮ พี่มินโฮ

 

     ซงมินโฮเดินลงมาจากบันไดในสภาพที่ไม่ปกติเท่าไหร่(?) ในมือทั้งสองข้างของเขาเต็มไปด้วยกล่องช็อกโกแลต ช่อดอกไม้และการ์ดหลากหลายสี

มากมาย เสื้อผ้าของเขาดูเหมือนว่าจะถูกหญิงสาวหลายคนรุมกระชากไปมาอย่างแน่นอน เจ้าตัวเดินกระเพกๆลงมาเหมือนคนพิการ แต่ก็ไม่วายหัน

ไปส่งยิ้มให้สาวๆที่รุมล้อมเขาอยู่

 

  โอย..

  รู้แล้วว่าฮอตแค่ไหนพ่อคุ๊ณ -__-

 

   “ใครทำพี่มินโฮคะ ทำไมเสื้อยับขนาดนี้

   “มาค่ะ เดี๋ยวเค้าเช็ดหน้าให้นะตะเอง

   “ให้ช่วยถือของไหมคะ?”

   “ทำไมวันไหนพี่ก็มีความโอปป้าตลอดเลยคะ

 

  เป็นคนฮอต บางที..

  มันก็ลำบากนะครับ   #มิโนไม่ได้กล่าวไว้

 

 

 

 

 

 

 

 

 

  ตึ๊ง!

 

     มือเล็กสไลด์ปลดล็อคหน้าจอโทรศัพท์มือถือก่อนจะทำการกดเข้าไปที่แอพพลิเคชั่นไลน์’ แอพแห่งการสร้างบทสนทนาต่างๆที่แสนมีค่าสำหรับ

ผู้ใช้ ซึ่งตัวเขาเองก็เป็นหนึ่งในนั้น

 

   R_MN: วันนี้ได้ของจากใครบ้างมั๊ย?

 

     แทฮยอนยิ้มเมื่อเห็นข้อความที่ถูกส่งมาจากซงมินโฮเพราะเมื่อนึกถึงเรื่องเมื่อตอนเช้าเขาก็แอบดีใจจริงๆแหละที่มีนักเรียนหญิงเอาช็อกโกแลต

มาให้เขา นี่เป็นของขวัญวาเลนไทน์ชิ้นแรกในชีวิตของเขาเลยก็ว่าได้ พูดตามตรงก็คือ..

 

  โสดมาทั้งชีวิตนั่นเอง..

 

  S_THTH: ได้ๆ

   R_MN: หืม มีด้วยหรอ

    S_THTH: จะเติมด้วยหรอทำไม -_- มันน่าแปลกมากเลยหรอ?

  R_MN: 555 โทษทีๆ ไม่แปลกหรอก สาวให้หรอ?


  อยู่ๆก็คิดไรสนุกๆขึ้นมา..


  S_THTH: ช่ายยย น่ารักด้วย

   R_MN: น่ารักด้วยหรอมากมั๊ย?

  S_THTH: คือจริงๆก็ว่าจะขอเบอร์แล้วแหละ

   R_MN: หรอ แล้วไมไม่ขออ่ะ :/

  S_THTH: ขอไม่ทัน เขาวิ่งหายไปละ คงเขิน 555

  R_MNอืม

 

  ?

 

   S_THTH: เป็นไรอ่ะ?

   R_MN: เปล่าๆ

 

  ทำไมรู้สึกเหมือน

  มันแปลกๆ..

 

   S_THTH: จริงนะ?

   R_MN: เอ้อ เดือนหน้าสอบปลายภาคช้ะ?

   S_THTH: ใช่ๆ เร็วอ่ะ เนอะ

     R_MN: อืม ตั้งใจอ่านหนังสือด้วย

   S_THTH: แกด้วย

 

  ทำไมมันดู

  ตอบห้วนๆยังไงไม่รู้..

 แล้วเมื่อกี๊ก็ไม่ตอบคำถามอีก

 

   S_THTH: นี่ ไม่ได้เป็นอะไรจริงๆหรอ?

 

  [Read]

   

   …

  ..ไร้ซึ่งการตอบกลับ

 

     แทฮยอนเริ่มกังวล บทสนทนาที่เปลี่ยนไปแบบกะทันหันทำเอาเขาเริ่มกระวนกระวายใจ ปกติมันจะไม่ใช่แบบนี้ มินโฮดูแปลกไปจากตอนแรก เขาดู

ออก แต่ทำไมเขาถึงเปลี่ยนไป? หรืออาจเป็นเพราะแทฮยอนชมผู้หญิงที่ให้ช็อกโกแลตเขามาเรื่องขอเบอร์? แต่ก็ไม่จำเป็นต้องโกธรนี่ นอกเสีย

จาก..

 

  ตึก..ตัก..

 

  เรื่องนี้เขาก็รู้ด้วยใจตัวเอง

  เริ่มมั่นใจอะไรขึ้นมาบ้างแล้ว..

 

   S_THTH: มิโน

   R_MN: ว่าไง

   S_THTH: เมื่อกี๊โกธรหรอ?

 

  …

 

   R_MN: ให้บอกตามตรงมั๊ย?

 

     แทฮยอนใจจดใจจ่ออยู่กับหน้าจอโทรศัพท์มาก เขาทั้งตื่นเต้น ลุ้น แต่ในใจเขาก็กลัวอยู่ด้วย หลากหลายอารมณ์ปนกันไปกันมา ตัวเขานั้นรู้สึก

ได้เลยว่าใจเต้นเร็วมาก ไม่รู้ว่าทำไม แต่ตอนนี้เขาเริ่มรู้สึกร้อน รู้สึกได้ถึงเม็ดเหงื่อที่เริ่มพรั่งพรูออกมา ทั้งร้อนตัวและร้อนใจ

 

   R_MN: หวงว่ะ

 

  ตึกตัก..ตึกตัก..ตึกตัก..

 

  อะไรกันเนี่ย..

 

     แทฮยอนเอามือของตัวเองกุมที่หน้าอกข้างซ้าย ภายในนั้นมีก้อนเนื้อที่เรียกว่าหัวใจกำลังบีบและคลายตัวด้วยความถี่ มือเล็กสั่นระริกน้อยๆ 

เขานิ่งไปอยู่หลายวิ ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าเขาอ่านข้อความแล้ว จึงต้องตอบกลับไป

 

   S_THTHอื้ม :)

  อื้มอะไรของเอ็งวะ แทฮยอน..

 

   “โอย ทำไมสั่นงี้วะ

 

     แทฮยอนบ่นกับตัวเอง เขาถอนหายใจรอบที่ร้อยล้านออกมา ไม่เข้าใจเลยว่ามันเกิดอะไรขึ้น ทำไมใจของเขาถึงเต้นได้ไม่เป็นจังหวะแบบนี้ ทำไม

มือสั่น แล้วทำไม..

 

  ทำไมดีใจ..

 

   S_THTH: ฝันดีนะ

 

     แทฮยอนส่งข้อความสุดท้ายของบทสนทนาก่อนจะกดออกจากแอพพลิเคชั่นไลน์ มือเล็กกดล็อคหน้าจอโทรศัพท์แล้วจึงลุกขึ้นจากการเอกเขนกอยู่

บนเตียงไปหยิบสายชาร์จแบตเตอรี่

 

  เข้าใจแล้ว..

  นี่เขาเรียกว่า..ความรักรึเปล่านะ..






_________________________________________________50%__________________________________________________




12/3/20XX

 

 

     เวลาได้ผ่านล่วงเลยมาจนมาจนกระทั่งถึงการสอบวันสุดท้าย วันที่ตัดสินชะตาของนักเรียนนับพันคนในโรงเรียนชายล้วนแห่งนี้ ทุกคนง่วนอยู่กับ

การอ่านหนังสือ ทั้งอาคารเต็มไปด้วยเสียงงึมงำคล้ายกับบทสวดมนต์บทใดบทหนึ่ง

 

     เช้าวันสุดท้ายแห่งการสอบ ท้องฟ้าแสนสดใสและอากาศที่ปลอดโปร่งต่างกับสมองของแทฮยอนอย่างสิ้นเชิง ตอนนี้สมองของเขามีแต่ขี้เลื่อยเต็ม

ไปหมด เครื่องหมายคำถามวนอยู่รอบๆหัวของเขาไปมาอย่างไม่น่าสงสัย เพราะเมื่อคืนเจ้าตัวไม่ได้อ่านหนังสือสอบ

 

  แต่หลับคาหนังสือแทน..

 

   อ๋าาา อันนี้เคยเรียนด้วยหรอวะ

  “เคยดิ นี่ไงนิวเคลียสเก็บสารดีเอ็นเอ ก็จดไว้นี่

 

  ปึกๆๆ

 

     แทฮยอนเอาหนังสือชีววิทยาฟาดเข้าที่หัวตัวเองซ้ำๆ ก่อนจะงอแงง้องแง้งเหมือนเด็กที่คุณแม่ไม่ซื้อขนมให้ ทำเอาจินวูที่กำลังทบทวนบทเรียนให้

เขาเบ้ปากตามด้วยมองบน ดวงตากลมโตของคนหน้าหวานจ้องไปที่คนคิ้วตกอย่างจิกๆ

 

   มาฟาดๆหัวตัวเองมันได้อะไร ทำไมไม่อ่านมา

  “ก็อ่านนะเว้ยย แต่มันเผลอหลับไปตอนไหนไม่รู้

 

     จินวูถอนหายใจเบาๆพลางส่ายหัวไปมา เขาไม่อยากพูดว่าตัวเองเอือมระอาแทฮยอนขนาดไหน ไม่ว่าจะตอนไหน เวลาผ่านไปเท่าไหร่ แทฮยอน

ก็ยังเป็นแทฮยอนเหมือนเดิม ขี้เกียจเหมือนเดิม งอแงเหมือนเดิม มีข้ออ้างในทุกๆเรื่องแล้วถึงมันจะฟังไม่ขึ้นแต่แทฮยอนก็ชนะเขาเหมือนเดิม

 

   อ่ะ ต่อนะ แล้วนิวเคลียสพอลเนี่ยเป็นรูเล็กๆ ทำหน้า..”

   “พอออออออ

 

  โอย

  ให้มันได้อย่างนี้สิ  -___-

 

   “ไม่เอาแล้วอ่าา จินวูอ้าา

   “ไอแท -__-”

   “ฮืออ..”

 

     แทฮยอนเบะปากทำท่าจะร้องไห้ คิ้วตกๆนั่นบ่งบอกถึงอารมณ์ของเขาได้ดี  เขากำลังรู้สึกแย่ ไม่ใช่แค่ที่ท่องจำบทเรียนไม่ได้แต่เป็นเพราะเขารู้

ว่าจินวูจะเริ่มอารมณ์เสียเมื่อเขางอแงหนักๆแต่เขาก็ยังทำมันต่อไป

 

   “นัม แท ฮยอน

   “อย่าเน้นชื่อแบบนั้นสิ..โอเค เข้าใจแล้ว

   “ดีมาก ที่นี้ตั้งใจนะ

 

     แทฮยอนสูดหายใจเข้าลึกเต็มปอดแล้วค่อยๆผ่อนลมหายใจออกมาอย่างช้าๆ เขาต้องพยายามทำคะแนนให้ดีเพราะนี่คือการสอบไฟนอลแล้ว 

ไหนจะเรื่องสอบเข้ามหาวิทยาลัยอีก แต่ถึงแม้ว่าทุกอย่างจะดูวุ่นวายและยากลำบากสักแค่ไหน เขาเชื่อว่าเขาต้องผ่านไปได้ สิ่งสำคัญคือเขาไม่อยาก

ให้แม่ต้องเสียใจ อยากให้แม่ภูมิใจในตัวเขาบ้าง

 

 

 

 

 

 

 

   เป็นไง ได้ปะ

   “ได้แหละ..มั๊ง

 

     แทฮยอนเดินออกมาจากห้องสอบในสภาพที่คอตก ผมของเขาตอนนี้ได้กลายเป็นรังนกจำลองไปแล้ว เขาพยายามใช้ความรู้(อันน้อยนิด)ที่มีอยู่

เดิมพันไปกับกระดาษคำตอบใบเดียว จินวูที่สอบเสร็จก่อนแล้วจึงมานั่งเฝ้าเขาหน้าห้องสอบ

 

   เอาหน่า ทำดีแล้วเว่ยเพื่อน

   “อือ..เออ เห็นมิโนปะ?”

   “เห็นเดินออกไปแล้วอ่ะ ทำโคตรไวเลย

 

  หมอนั่นมั่วชัวส์..

 

   “ไปให้พ้นๆจากห้องสอบกันเหอะว่ะ

 

     แทฮยอนเก็บอุปกรณ์การเรียนต่างๆใส่กระเป้ เขารีบเดินเหมือนอยากออกไปให้ไกลจากห้องสอบจริงๆ ร่างสูงเดินนำไปโดยมีคนตัวเล็กอย่างจิ

นวูตามมาด้วยความเป็นห่วง

 

   จะกลับบ้านเลยปะ?” คนตัวเล็กเอ่ยถาม

   “มีเรื่องที่ต้องทำนิดหน่อยอ่ะ กลับไปก่อนเลยก็ได้

 

     จินวูพยักหน้าก่อนจะเดินแยกทางกับแทฮยอนไป เขารู้ว่าเรื่องที่แทฮยอนบอกคือเรื่องอะไร ร่างเล็กโบกมือลาและทำท่าชูสองนิ้วเป็นนัยๆแบบให้

กำลังใจว่าสู้ๆนะ

 

  แทฮยอนกำลังจะได้พูดคุยกับมินโฮ

   นี่จะเป็นการคุยกันครั้งแรก..

 

 

 

 

 

 

 

  ตึ๊ง

 

   [S_THTH: อยู่ไหนอ่ะ]

  [S_THTH: มืเรื่องจะคุยด้วย]

 

     เสียงแจ้งเตือนไลน์ดังขึ้น มือหนารีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาก่อนจะสไลด์หน้าจอตอบกลับคนในโทรศัพท์ในทันที

 

   R_MN: สนามหน้า อยู่กับเพื่อน

   R_MN: ทำสอบได้มั๊ย หืม?

  S_THTH: ได้แหละ 555

  S_THTH: เดี๋ยวไปหานะ

 

  เดี๋ยวไปหางั้นหรอ?

 

   “สาวที่ไหนทักมาน่ะ

   “สาวอะไร เพื่อน

 

     มินโฮรีบเก็บโทรศัพท์ให้ไกลจากสายตาคนข้างๆเขา คิมจินฮวานชะโงกหน้าทำคอยืดคอยาวเป็นยีราฟตามมินโฮ มือเล็กเอื้อมไปยื้อแย่ง

โทรศัพท์มือถือของอีกคน ร่างสูงได้แต่กระเถิบหนีออกมาห่างๆ เขาไม่อยากว่าจินฮวาน น้อยชายตัวแสบของคิมจีวอนเพื่อนสนิทของเขา

 

  ถ้าไม่ติดว่าเป็นน้องเพื่อน ป่านนี้โดนถีบกระเด็นไปแล้ว..

 

   “เห้ย อะไรเนี่ยจินฮวาน

   “มีความลับหรออ เราเป็นแฟนกันไม่ใช่รึไงง

   “ห๊ะ =_= ว่าไงนะ

 

     จินฮวานกระเถิบตามมินโฮมา คนตัวเล็กทำเสียงงอแงในระหว่างที่แย่งโทรศัพท์ของมินโฮไปด้วย มินโฮเริ่มหมดความอดทนแต่เขาก็ยังคุม

อารมณ์ตัวเองไว้ได้ เขาเข้าใจดีว่าที่จินฮวานทำตัวแบบนี้เพื่อจะได้ใกล้ขิดกับเขา ความจริงแล้วเขาจะหนีกลับบ้านเลยก็ได้ แต่วันนี้เป็นวันสอบวัน

สุดท้ายแล้วก็จะปิดภาคเรียน จีวอนเลยขอร้องเขาไว้ว่าให้อยู่เป็นเพื่อนน้องเขาหน่อย เขาจึงปฏิเสธไม่ได้เพราะคำว่าเพื่อนมันค้ำคออยู่

 

  ถึงแม้เขาจะรำคาญก็ตาม..

 

   “พี่มิโนน เดี๋ยวเราก็ไม่เจอกันแล้วน้าา อย่าปิดบังเค้าเลยย

   “มันไม่เกี่ยวกันเลยนะจินฮวาน

   “เกี่ยวเสส้ ใจเรานี่ไงที่เกี่ยวกัน

 

  จีวอน..เอาน้องมึงไปเก็บดิ๊ครับ..

 

     มินโฮพยายามหลบซ้ายหลบขวาจากการโจมตี(?)ของจินฮวาน เขาพยายามมองหาแทฮยอนว่าจะมาเมื่อไหร่ อย่างน้อยถ้าแทฮยอนมาล่ะก็เขาจะ

ได้หลุดพ้นจากบ่วงกรรมตรงนี้สักที เขาชักจะทนไม่ไหวแล้ว

 

  ทำไมยังไม่มาอีกนะ..’

 

  แกร๊บ!

   ?

 

     มินโฮหันตามเสียงกระป๋องน้ำอัดลมที่โดนใครบางคนเหยียบอยู่ทางด้านซ้าย เขาเห็นใครสักคนวิ่งหลังไวๆผ่านไปเมื่อครู่ ร่างสูงลุกขึ้นยืนจาก

สแตนด์ที่เขานั่งอยู่กับจินฮวานสองคน

 

  หวังว่าจะไม่เป็นอย่างนั้น..

 

   “มีอะไรหรอพี่มิโน

   ”พี่ต้องกลับบ้านละ ไว้เจอกันนะจินฮวาน

   “อะ..พี่มิโน พี่มิโนน

 

     มินโฮกระโดดลงจากสแตนด์เชียร์ ร่างสูงรีบวิ่งตามใครสักคนที่เมื่อครู่รีบวิ่งหนีไป เขารู้ว่านั่นต้องใช่แทฮยอนแน่ๆ มินโฮรีบวิ่งตามทางเดิน

โรงเรียนแม้เขาจะไม่เห็นวี่แววของร่างบางแล้วก็ตาม

 

     ท้องฟ้าสีส้มในยามเย็นได้มาเยือน ในโรงเรียนแทบไม่มีเด็กนักเรียนเหลืออยู่แล้ว มินโฮวิ่งจนออกมาถึงหน้าประตูโรงเรียน เขาเจอเพียงนักเรียน

ชายไม่กี่คนยืนรอรถโดยสารประจำทางอยู่ พยายามสอดส่องมองดูแต่ภายในหมู่นักเรียนชายนั้นกลับไม่มีคนที่เขาตามหา มินโฮยืนพักหายใจ นักกีฬา

วิ่งเก่าอย่างเขาวิ่งตามเด็กนักเรียนคนเดียวไม่ทันอย่างนั้นหรอ..

 

   ไปไหนแล้วเนี่ย

 

     เขาพูดกับตัวเอง ยังคงมองซ้ายมองขวาเพื่อหาร่างบางอยู่ แทฮยอนจะเข้าใจอะไรผิดไหม ในหัวของเขาตอนนี้มีคำถามเต็มไปหมด ความรู้สึก

แปลกๆถาโถมเข้ามาจนเขาไม่รู้ว่าเขาควรจะรู้สึกอย่างไร เขารีบวิ่งตามแทฮยอนขนาดนี้ทำไม เมื่อกี๊อาจจะไม่ใช่แทฮยอนก็ได้หรือถ้าใช่แล้วตามมาทัน

เขาจะพูดอะไรกับแทฮยอน เขาจะเริ่มจากตรงไหนก่อน..

 

  ก็ในเมื่อความจริงแล้วเขายังไม่เคยพูดกันเลยสักคำ..

 

     ถึงจะเจ็บปวดแต่มันเป็นความจริง แทฮยอนเป็นเพื่อนเพียงคนเดียวที่เขาคุยด้วยในไลน์บ่อยที่สุดแต่กลับไม่เคยคุยกันที่โรงเรียนเลยสักครั้ง เขา

พยายามหาทางพูดคุยด้วยหลายครั้งแต่เพราะไม่กล้า มินโฮกับแทฮยอนจึงไม่เคยคุยกันสักที ได้แค่คุยกันแต่ในไลน์..

 

  เป็นคนในโลกแห่งความจริงที่เป็นได้แค่คนในโลกโซเชียล..

  แล้วมันจะไปมีความหมายอะไร?

 

     มินโฮถอนหายใจ เขาเริ่มรู้สึกร้อนผ่าวที่ขอบตาทั้งสองข้าง น้ำใสๆเริ่มไหลออกจากดวงตาทั้งสองข้าง ถ้านี่เป็นวันสอบวันสุดท้าย นักเรียนจะปิด

เทอม นั่นหมายถึงเขาอาจจะไม่มีโอกาสได้เจอกับแทฮยอนอีกแล้ว

 

  เขาจะไม่ได้คุยกันปากต่อปาก..

  จะไม่มีโอกาสได้เล่นกับแทฮยอน..

  ไม่ได้จูงมือแทฮยอน..

  จะไม่มีโอกาสบอกบางอย่างต่อหน้าแทฮยอนเลย..

  ทั้งหมดเป็นเพราะความขี้ขลาดของเขา

 

  อ่อนแอ..

 

   ‘เกลียดตัวเองชะมัด

 

     มินโฮใช้แขนเสื้อเช็ดน้ำตา เขามองขึ้นไปบนท้องฟ้าสีหม่นที่ตอนนี้ไม่แตกต่างอะไรกับใจของเขาเลย ได้เวลากลับบ้านแล้ว มินโฮเดินไปรวมกลุ่ม

กับนักเรียนชายที่รอรถโดยสารประจำทางอยู่ที่ป้ายรถ

 

  ถ้าทักไป..

 

   R_MN: กลับบ้านแล้วใช่มั๊ย?

 

  ก็คงไม่ตอบแล้ว..

    

     มินโฮยืนจ้องหน้าจอโทรศัพท์อยู่พักหนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจพิมพ์ไปว่า

 

   R_MN: ฝันดีนะ 

 

  บทสทนาของวันนี้คงมาได้แค่นี้จริงๆ..

 

 

 

 

 

 

 

 

 

  ตึ๊ง!

 

     เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์เครื่องสวยดังขึ้นภายในห้องสี่เหลี่ยม ร่างบางที่ตอนนี้นอนคลุมโปงอยู่ไม่ต้องการจะตอบใครทั้งนั้น นอกจากนอนคิด

ทบทวนสิ่งที่เกิดขึ้นทั้งหมดภายในวันนี้ แทฮยอนนอนอย่างกระสับกระส่าย ทั้งความไม่เข้าใจและความคิดต่างๆ นี่มันเครียดยิ่งกว่าการแก้โจทย์

คณิตศาสตร์ในห้องสอบเมื่อเช้านี้อีกนะ

 

   ทำไมเพื่อนกันต้องถึงเนื้อถึงตัวขนาดนั้นด้วยวะเขาบ่นกับตัวเอง นอนพลิกตัวไปมาอย่างอยู่นิ่งไม่ได้

 

   “พังหมดแล้ว อุตส่าห์ตัดสินใจจะบอกแล้วนะ

 

     ของเหลวใสๆค่อยๆไหลออมาจากทางหางตา ทั้งๆที่ความรู้สึกดีๆนั้นเขาให้มินโฮไหมดแล้วแต่ทำไมกลับต้องมาเกิดเรื่องบ้าบอนี่ขึ้น ทุกอย่างมัน

ควรจะไปได้ดีแล้วแท้ๆ..เขาต้องรวบรวมความกล้ามากแค่ไหนในวันนี้ที่จะบอกความรู้สึกที่แท้จริงออกไป ถ้าสองคนนั้นเป็นแค่เพื่อนตามที่มินโฮบอก

ไว้ก่อนหน้านี้มันก็คงจะดี แล้วเขาคงผิดที่เองที่คิดเองเออเองว่าทุกอย่างเป็นอย่างนั้นอย่างนี้แล้ววิ่งหนีออกมา

 

  ผิดที่ดันไปชอบเพื่อนตัวอง..

 

   “เฮ่อ..”

 

     เขาถอนหายใจครั้งแล้วครั้งเล่า เขาไม่รู้ว่าสิ่งที่เขาทำมันถูกหรือผิด เขาอยากรู้ว่าตอนนี้อีกฝ่ายจะรู้สึกยังไง  จะกระวนกระวายใจเหมือนเขาใน

ตอนนี้ไหม  เขาอยากรู้เหลือเกิน

 

   “ยังไงก็ไม่มีอะไรจะเสียแล้วนี่หว่า

 

     แทฮยอนลุกขึ้นจากเตียงเดินไปหยิบโทรศัพท์ เมื่อหยิบขึ้นมาก็เห็นการแจ้งเตือนจากข้อความของคนที่ตอนนี้เขาอยากคุยด้วยมากที่สุด

 

   [R_MN: กลับบ้านแล้วใช่มั๊ย?]

   [R_MN: ฝันดีนะ ]

 

  ฝันดีแต่หัวค่ำเนี่ยนะ

  แปลกเกินไปแล้ว..

 

   S_THTH: ทำไมรีบนอนจังล่ะ?

   S_THTH: วันนี้จริงๆเราไปหาแกนะ แต่เรากลับละ

  ..

   R_MN: ใช่จริงๆสินะ

   R_MN: ทำไมต้องวิ่งหนีเราด้วยวะ?

 

  จะตอบยังไงดี..

 

  S_THTH: ให้พูดตรงๆมั๊ย

  S_THTH: เราไม่ชอบเพื่อนแกกับแกเล่นกันแบบนั้น

    S_THTH: คือ แบบ มันยังไงไม่รู้อ่ะ

 

  พิมพ์อะไรของตูฟะ..

 

   R_MN: ยังไงล่ะ บอกมาสิ

 

  โอย..อึดอัด

 

   S_THTH: คือ ไม่ชอบอ่ะ หวง

   R_MN: ห้ะ

 

   โอ้ยย บ้าเอ๊ย ตรงไปมั๊ยวะเนี่ย

 

  S_THTH: เออออ

   S_THTH: เรามีไรจะบอกว่ะ

   R_MN: ว่า?

 

  โอย ตื่นเต้นว่ะครับ

 

      แทฮยอนนิ่งไปสักพัก ตอนนี้มือของเขาสั่นมาก ใจเต้นระรัว เขาตื่นเต้นที่จะบอกความรู้สึกออกไป สมองสั่งให้พิมพ์แต่นิ้วกลับแข็งทื่อไปหมด อยู่ๆ

อากาศภายในห้องก็ร้อนขึ้นมาทั้งๆที่เครื่องปรับอากาศทำงานเป็นปกติ

 

  ไม่ไหวแล้ว..

  ไม่จำเป็นต้องสมหวัง แค่อยากจะบอก..

 

   S_THTH: คือ อย่าโกธรนะ

   S_THTH: เราว่าเราชอบแกว่ะ

 

 

  กริบ..

 

   “ทำไมไม่ตอบอ้ะ อะไรวะ เห้ย ทำไมอ่ะ

 

     แทฮยอนกระวนกระวายกว่าเดิม ในแชทขึ้นข้างหน้าข้อความว่า’Read’แล้ว แต่อีกฝ่ายกลับเงียบ ไม่มีการตอบกลับ เกิดอะไรขึ้น?

 

   R_MN: จริงหรอ?

 

  จะโกหกทำมะเขือเทศอะไรล่ะครับ..

 

  S_THTH: อือ จริงๆ

    S_THTH: ขอโทษนะ แค่อยากบอกเฉยๆน่ะ

  R_MN: ไม่เป็นไรหรอก จะขอโทษทำไมล่ะ

   R_MN: ขอบคุณนะที่ชอบเรา

 

  ตอบแบบนี้มัน..

  เฟลใช่มั๊ย

 

   S_THTH: อื้ม เรายังเป็นเพื่อนกันเหมือนเดิมได้สินะ

   S_THTH: แล้ววันปัจฉิมที่ 17 นี้ไปปะ?

 

     แทฮยอนเปลี่ยนเรื่องคุย ถ้าเขายังคุยเรื่องนี้อยู่ บางทีอาจจะทำให้อะไรๆมันแย่ลงก็ได้ จึงตัดใจเปลี่ยนเรื่องคุยเสียดื้อๆ

 

   R_MN: มีวันปัจฉิมด้วยหรอ?

   S_THTH: มีสิ 555 ก็จบแล้วนี่นา

 

  ใช่..

  มันจบแล้วนี่นา..

 

   R_MN: อ่า จริงด้วยสิ

   R_MN: วันนั้นเรามีไรจะบอกแหละ

      

      ?

 

     แทฮยอนนั่งจ้องโทรศัพท์อยู่อย่างนั้น มีอะไรจะบอกงั้นหรอ? ทำไมมันทำให้เขาอยากรู้ขนาดนี้นะ..รู้สึกตื่นเต้นยังไงบอกไม่ถูก สับสน แต่ว่า

ตอนนี้เรื่องที่เขาโล่งใจไปแล้วก็คือ เขาได้บอกความใจไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

   S_THTH: อ่า โอเค

   S_THTH: นอนละนะ ฝันดีล่ะ

 

     แทฮยอนรีบตัดจบบทสทนา เขาปิดหน้าจอโทรศัพท์แล้ววางมันลงบนโต๊ะข้างหัวเตียงเช่นเคย เขาล้มตัวลงนอน วันนี้เกิดเรื่องราวมากมาย เขา

พอแล้ว ร่างบางต้องการพักผ่อน วันนี้ช่างเนวันที่เหนื่อยล้าสำหรับเขาเหลือเกิน

 

  ต่อจากนี้จะเป็นยังไง

  ก็ขึ้นอยู่กับโชคชะตาของเขา..

 

  ตืดด..ตืดด..

 

     โทรศัพท์เครื่องสวยที่ถูกวางลงบนโต๊ะไม่กี่นาทีสั่นขึ้น..

 

   [R_MN: ฝันดีนะ ไอแมวน้อย :)]

 

 

 

 

 

 

 

 

 

17/3/20XX

 

 

 

  จิ๊บ..จิ๊บบ..

 

     เสียงเหล่าวิหกที่โบยบินเป็นสัญญาณบอกถึงเวลาที่คนส่วนมากจะต้องลุกขึ้นมาบิดขี้เกียจเพื่อจะไปปฏิบัติกิจวัตรระจำวันเช่นเคย แต่ท้องฟ้าใน

ยามเช้ามืดช่างน่าหลงใหลสำหรับซงมินโฮในตอนนี้จริงๆ

 

  นอนต่ออีกสักพักคงไม่เป็นไร..

 

  ติ๊ดๆๆ ติ๊ดๆ

 

     เสียงนาฬิกาปลุกบนหัวเตียงในตอนเช้าจัดอยู่ในบรรดาเสียงที่เขาเกลียดที่สุด มือหนาดึงผ้าห่มที่อยู่ลายเตียงขึ้นมาพับแล้วอุดหูตัวเองทั้งสองข้าง

แต่เสียงดังที่แสนจะน่ารำคาญนั่นก็ยังเล็ดลอดเข้ามาในโสตประสาทของเขาอยู่ดี มินโฮพลิกตัวไปกดปุ่มหยุดที่มาของเสียงก่อนที่เขาจะค่อยๆยอมลุก

ขึ้นแต่โดยดี

 

     เมื่อคืนเขาแทบไม่ได้นอน มินโฮเตรียมของขวัญบางอย่างให้กับใครบางคนในวันนี้ เจ้าตัวนั่งทำของชิ้นนี้จนถึงตีสามก่อนที่ร่างกายเขาจะไม่ไหว

แล้วผลอยหลับไปในสภาพที่ยังไม่ได้ชำระล้างร่างกาย เขาตั้งใจและพยายามอย่างมากในวันนี้ วันปัจฉิมนิเทศที่โรงเรียน

 

   วันนี้..วันนี้ วันปัจฉิม..อ่า..”

 

     มินโฮสสะลึมสะลือพอจะนึกได้ว่าวันนี้เป็นวันปัจฉิมนิเทศ วันสำคัญที่เขาจะเรียนจบมัธยมปลายจริงๆและเป็นวันที่เขาเตรียมตัวทั้งวันทั้งคืนเพื่อ

จะบอกบางอย่างกับแทฮยอน ร่างสูงชันตัวขึ้นนั่งบนเตียงก่อนจะมองไปที่นาฬิกาเรือนเล็ก เขาเวลาในการเตรียมตัวอีกครึ่งวัน งานปัจฉิมฯจะจัดขึ้นใน

ช่วงเย็น

 

   อืม..แทฮยอนอ่า..คิดถึงจัง..” พูดพลางกอดจูบหมอนข้างตัวเอง

 

 

 

 

 

 

 

   “หม่าม๊า ผมไปละนะครับ

   “จ้า กลับกี่โมงล่ะ?”

   “ไม่เกินสี่ทุ่มแน่นอนฮะ

 

     แทฮยอนโบกมือลาคุณแม่ก่อนจะไปขึ้นรถประจำทางที่ป้ายรถ เขาก้มลงดูนาฬิกาข้อมือ มันบอกเวลาห้าโมงเย็นเกือบครึ่งแล้ว ใกล้ได้เวลาเริ่ม

งานปัจฉิมพอดี มือขาวหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาก่อนจะทักเพื่อนสนิทรู้ใจไป

 

   S_THTH: ถึงโรงเรียนยังวะ?

 

  …

 

   XXX_JW: ถึงแล่วว รออยู่หน้าร..เลยเนี่ย

   S_THTH: โอเค

 

 

 

 

 

 

  บรื้นน..

 

     แทออยนก้าวลงจากรถ เข้ามองไปข้างหน้าและได้เห็นคนตัวเล็กเจ้าของเรือนผมสีทองกระโดดเหยงๆพร้อมกับชูมือให้เขาอยู่ แทฮยอนรีบเดินไป

หาจินวู คนเยอะแยะจะโบกมือขนาดนี้ทำไมกัน

 

   โบกมือซะสูงเชียว กลัวไม่เห็นหรอวะ ฮ่าๆ

   “ก็คนมันตัวเล็กนี่ เฮ่อ

 

  สาบานว่าขนาดนี้ยังเรียกว่าตัวเล็ก..

 

     แทฮยอนและจินวูเดินผ่านลอกซุ้มดอกไม้ใหญ่ที่จัดอยู่บริเวณหน้าโรงเรียน ภายในโรงเรียนเต็มไปด้วยนักเรียนชายหลายร้อยคน สายไฟระโยง

รยางค์ตึกต่อตึกเต็มไปด้วยความสวยงาม สปอตไลท์ขนาดใหญ่สองดวงฉายไปที่เวทีกลางโรงเรียน ช่วงกลางคืนจะมีการแสดงพิเศษจากนักเรียนใน

แต่ละห้อง มีซุ้มถ่ายรูปน่ารักๆมากมายให้ได้เลือกสรร นักเรียนทุกคนดูมีความสุขที่วันนี้จะเป็นวันจบการศึกษาของพวกเขาแล้ว

 

   โห โรงเรียนเราแต่งดีๆก็สวยเมือนกันนะเนี่ยแทฮยอนพูดในขณะที่มองไปรอบๆ

   “ก็ว่างั้นแหละ เปลี่ยนจากนรกเป็นสวรรค์เลยแฮะจินวูเองก็เห็นด้วย

 

  ตืดด..

 

     โทรศัพท์ของจินวูสั่น เจ้าตัวจึงหยิบขึ้นมาทำการเช็ค พบว่าเป็นการแจ้งเตือนข้อความไลน์จาก ซงมินโฮ เพื่อนร่วมชั้นที่เพิ่งได้ไลน์ของเขาไปไม่กี่วัน

 

   [R_MN: อยู่ไหนแล้วจินวู อยู่กับแทฮยอนปะ?]

 

   “ไอแท ขอไปเข้าห้องน้ำแป๊ปนึงดิ

   “เอ้ย ไปด้วยดิ ปวดฉี่เหมือนกัน

 

  ชิบหายละ..

 

     จินวูเดินนำโดยมีแทฮยอนเดินตามต้อยๆอยู่ด้านหลัง เขาพยายามหาทางตีตัวออกห่างจากแทฮยอนเพราะเขากับมินโฮตกลงวางแผนบางอย่าง

กันเอาไว้

 

   ‘จินวู ทำให้แทฮยอนขึ้นไปบนดาดฟ้าคืนนี้ให้ได้นะ

 

     จินวูนึกถึงคำพูดของมินโฮ คนตัวเล็กถอนหายใจออกมาเบาๆ เขาจะทำยังไงให้แทฮยอนขึ้นไปบนดาดฟ้าโรงเรียนได้ล่ะ งานต่างๆในวันนี้ก็จัด

อยู่ด้านล่างทั้งหมด ไม่มีผู้คนอยู่บนตึกแล้วแทฮยอนจะขึ้นไปได้ยังไงกัน

 

   ไมไม่ฉี่วะ?”

 

     แทฮยอนถามคนตัวเล็ก จินวูที่ยืนกุมโทรศัพท์อยู่ถึงกับสะดุ้งออกจากภวังค์ ตอนนี้เขามาที่ห้องน้ำ เขาก็ต้องฉี่สิ..จินวูจึงเดินไปที่โถเตรียมทำ

ภารกิจส่วนตัว แต่..

 

  ไอชิบหาย ฉี่ไม่ออก!

 

   “เป็นไรปะวะเนี่ย

   “เปล่าๆ มันหายปวดละว่ะ

 

  แถมันด้านๆงี้แหละ..

 

 

   “อะไรวะ ตลก ฮ่าๆๆ

 

     แทฮยอนหัวเราะออกมา จินวูจึงทำเป็นหัวเราะ(กลบเกลื่อน)ไปด้วย ในหัวของเขาตอนนี้คิดแค่ว่าจะพิมพ์ตอบมินโฮไปอย่างไรไม่ให้แทฮยอน

เห็นก็ตัวเขาสองคนติดกันขนาดนี้..

 

   “ไอจิน รอแป๊ปได้ปะ

   “ทำไมอ่ะ

   “มัน..ปวดขี้ละว่ะ

 

   ‘เยส! ไอแทปวดขี้ มันปวดเขขขขขข้

 

     แทฮยอนเดินเข้าประตูห้องน้ำไป จินวูจึงใช้จังหวะนี้ในการพิมพ์ตอบมินโฮไปอย่างรวดเร็วเพราะเขารู้ดีว่าแทฮยอนไม่ใช่พวกที่เข้าห้องน้ำนาน

 

   XXX_JW: อยู่ด้วยกันเนี่ย พามันมาเข้าห้องน้ำ

 

  จริงๆเขามาเข้าเองนี่(?)

 

   R_MN: ประมาณ 2 ทุ่ม ขึ้นมาบนตึกสองได้เลยนะ เตรียมทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยละ

  R_MN: เอ้อ ถ้าไม่อยากขึ้นมาด้วย ทำไงก็ได้ให้แทขึ้นมา แล้ววิ่งหนีไปเลยก็ได้

   XXX_JW: แหมมม่ ไดดดด้

   R_MN: 555 ขอบใจมากนะจินวู ไว้พาไปเจอซึงยูน อยากเจอใช่มั๊ย?

 

  ห๊ะ เดี๋ยวนะ..

 

   XXX_JW: ทำไมรู้? 555555

 

     จินวูพิมพ์หัวเราะรัวๆไปเป็นการกลบเกลื่อน เขาไม่คิดว่าจะมีใครรู้เรื่องนี้นอกจากแทฮยอน ซึงยูนเป็นรุ่นพี่ที่เรียนจบไปเมื่อปีที่แล้ว เขาเป็น

ลูกพี่ลูกน้องกับมินโฮ เป็นนักร้องนำของวงโรงเรียน เก่งทั้งด้านเรียนและด้านกิจกรรม เป็นที่ชื่นชอบของใครหลายๆคน

 

  รวมไปถึงจินวูด้วย..

 

   R_MN: 555 เก่ง

   R_MN: โอเค พามาให้ได้นะ สู้ๆ

 

  แอ๊ดด..

 

     เสียงประตูห้องน้ำถูกเปิดออก จินวูรีบเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋ากางเกง เชารีบเนียนทำเป็นจัดแต่งเสื้อผ้าหน้าผม แทฮยอนเดินออกมาก่อนจะล้าง

มือที่ก๊อกน้ำ

 

  อะไรมันจะพอดีขนาดนี้..

 

 

     นักเรียนทุกคนต่างสังสรรค์รื่นเริง ความจริงแล้ววันปัจฉิมนิเทศไม่ต่างอะไรกับวันปล่อยผี การแสดงต่างๆผ่านไปมากมาย เสียงปรบมือดังสนั่น

ไปทั้งสนามโรงเรียน แสงสีภายในงานทำให้ทุกอย่างในโรงเรียนตอนนี้ดูเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน

 

   เฮ้ยแท ขึ้นไปตึกสองเป็นเพื่อนหน่อยดิ ลืมของไว้ว่ะ

 

     จินวูทำเป็นค้นกระเป๋าเป้เล็กๆที่เขาสะพายมาด้วย เขาพยายามหลอกแทฮยอนเพื่อทำตามแผนที่วางเอาไว้ เมื่อวานเขาคุยเรื่องแทฮยอนกับมิน

โฮ มินโฮบอกเขาว่ามันไม่ใช่แค่การให้ของ แต่ว่าบนดาดฟ้ามีอะไรมากกว่านั้น จินวูเองก็อยากเห็นแต่ติดที่ว่ามันเป็นแค่เรื่องของคนสองคน

  

   “ของไรวะ

   “บัตรนักเรียน

   “เรียนจบแล้วนี่ ใข้ทำไรอีกวะ

 

  อ้าว ชิบไก่ละ..

 

   ไม่เอาา เป็นของที่ระลึก แบบ นี่จบแล้วไงง

 

  สีข้างถลอกแล้วครับท่านผู้ชม..

 

   “อ่ะ เออ ไปดิๆ

 

  ต้องแบบนี้สิ!

 

     จินวูเดินไปตามทางขึ้นตึกชั้นสอง แทฮยอนที่เดินตามมามัวแต่ก้มหน้ากดโทรศัพท์ จินวูจึงหยิบโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมาบ้าง นิ้วเล็กรีบกดทักคน

ที่รออยู่บนตึกไปทันที

 

   XXX_JW: กำลังจะขึ้นไปแล้วนะ

   R_MN: โอเคๆ เปิดไฟตามทางไว้ให้นิดนึงแล้วนะ

 

     จินวูกำโทรศัพท์ไว้ในมือ เขาเดินอย่างปกติ คนตัวเล็กแอบเหลือบไปมองทางด้านหลัง แทฮยอนยังคงก้มหน้ากดโทรศัพท์อยู่เหมือนเดิม พวกเขา

เดินขึ้นมาจนถึงชั้นสี่ของตึกแล้ว

 

  อีกชั้นเดียว..

 

   “จินวู ชั้นนี่ไม่ใช่หรอ

 

     แทฮยอนหยุดเดินแล้วกระตุกชายเสื้อของจินวูจากด้านหลัง จินวูหยุดชะงัก ก็จริงของแทฮยอน นี่มันชั้นสี่แล้วถ้าเขาขึ้นไปอีกชั้นมันจะเป็น

ดาดฟ้าซึ่งบัตรนักเรียนที่เขาอ้างขึ้นมันก็จะต้องอยู่ชั้นนี่ด้วย

 

   “อ๋อ เออใช่ เกือบเดินเลย เพลินว่ะ ฮ่าๆๆ

   “วันนี้แปลกๆนะ เป็นไรปะไอจิน  -__-

   “ป่าวว เอ้อ สอบห้องไหนนะ ลืม

   “ห้อง B ปะ

 

     จินวูพยายามหัวเราะถึงเขาจะรู้ว่าการกระทำต่างๆไม่เนียนเหมือนตอนแรกแล้วก็ตาม แทฮยอนเดินกลับจากบันไดทางขึ้นดาดฟ้าตรงไปที่

ห้องเรียน B แทน จินวูได้แต่เดินตามหลังมาอย่างเงียบๆ แต่ในหัวสมองกลับตีกันยุ่งเหยิงไปหมด

 

  ทำไงดี

  ทำไงดีว้าาาา

 

     จินวูหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาหวังจะขอความช่วยเหลือจากมินโฮ ตอนนี้เขาอยู่แค่ข้างบนถ้าไม่เป็นไปตามแผนเขาน่าจะพอช่วยอะไรได้บ้าง พอคิดได้ดัง

นั้นก็เริ่มมีหวัง ร่างเล็กหยุดเดิน ทำให้ระยะห่างของเขากับแทฮยอนเพิ่มขึ้นและแทฮยอนก็ยังคงเดินไปข้างหน้าอยู่

 

  ฟึ่บ!

  ?

 

     ประตูห้อง D ของชั้นนี้ถูกเปิดทิ้งไว้ ทำให้จินวูหันมาสังเกตเล็กน้อย ความจริงแล้วคนตัวเล็กไม่ได้หยุดยืนมองเพราะประตูเปิดทิ้งไว้อย่างเดียว

แต่เขาสังเกตเห็นบางอย่างที่น่าสงสัยมากกว่านั้น

 

  เงาดำ..

 หรือว่าจะเป็น..

 

  หมับ!

 

   “..ฮ่ะ!”

 

     มีบางสิ่งบางอย่างกระชากตัวของเขาเข้าไปในห้องมืด คนตัวเล็กไม่ทันตั้งตัว ตอนนี้เขารู้สึกอึดอัดเพราะโดนอะไรบางอย่างกอดรัดเอาไว้แน่น ที่

ปากของเขามีผ้าอะไรสักอย่างถูกยัดเข้ามา จินวูดีดดิ้นอย่างสุดชีวิตแต่ไม่สามารถสู้แรงของเงาดำที่รัดเขาไว้อยู่ได้เลย

 

  ปึง..

 

   จินวู นี่ไง ถึงแล้..”

 

     เสียงปิดประตูจากห้องด้านหลังทำให้แทฮยอนที่แสนจะความรู้สึกช้าหันมาเรียกจินวูข้างหลัง แต่ตอนนี้ไม่มีแม้แต่เงาของคนตัวเล็ก เขายืนเกา

หัวแกร่กๆ ทั้งๆที่เมื่อครู่เขาทั้งสองคนยังเดินอยู่ด้วยกันแท้ๆไหงอีกคนถึงหายไปเสียดื้อๆอย่างนี้

 

   จินวู หายไปไหนวะ

 

     แทฮยอนเดินกลับทางเก่า เขาพยายามเรียกชื่อจินวูซ้ำแล้วซ้ำเล่าแต่ก็ไม่มีเสียงตอบกลับมา แทฮยอนเริ่มกังวล จินวูเป็นโรคกลัวความมืด ยิ่งตึก

เรียนในยามวิกาลแบบนี้ ไม่ต้องสงสัยเลยว่าถ้าเขาอยู่คนเดียว เขาจะเป็นยังไง..

 

   “เฮ้ย ไอจิน เล่นอะไรอยู่..”

 

  ~ คือเร เนกา เกดา (Yes,I’m him)..คือเร เนกา เกดา อิมมา ~

 

  “..วะเนี่ย...”

 

     ยังไม่ทันพูดจบ เสียงดนตรีที่ดังมาจากชั้นดาดฟ้าทำเอาแทฮยอนพูดขาดห้วงประโยค ทำไมบนชั้นดาดฟ้าในเวลานี้ถึงมีเพลงดังขึ้นมาได้? แทฮ

ยอนไม่รีรอ ร่างบางร่างบางรีบเดินไปหาต้นเสียงแล้วขึ้นบันไดไปอย่างเร่งรีบ

 

   จินวู ใช่จินปะวะ

 

     แทฮยอนเดินขึ้นไปจนถึงประตูชั้นดาดฟ้าก่อนจะเปิดประตูบานสีเทาออก หารู้ไม่เลยว่าเพื่อนสนิทที่เขาตามหาอยู่ในห้องที่เขาเดินผ่านไปไม่กี่

ก้าว

 

   ไอแททท น้องจินวูอยู่ห้องเนนนน้ครับบบ

 

     ได้เพียงแค่คิดในใจ ตอนนี้เขาตะโกนหรือพูดอะไรไม่ได้ ผ้าที่มีไอบ้าที่ไหนไม่รู้จับยัดใส่ปากเขาอุดปากเล็กๆไว้แน่น ร่างกายของเขายังคงถูกกอด

รัดอยู่ จินวูพยายามดิ้นต่อไปแต่เขาที่จะหมดแรงแล้ว..

 

   “อื้อ..ฮึ..ฮึ..”

 

     จินวูหยุดนิ่ง เขาไม่อยากที่จะดิ้นแล้ว ดวงตากลมโตที่เคยส่องประกายสวยงาม ในตอนนี้มีแต่คราบน้ำตาเต็มไปหมด เขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ทุก

อย่างมันเกิดขึ้นเร็วมากจนเขาจำภาพไม่ได้ ตอนนี้เขาแค่กลัว เขากลัวไปหมดทุกอย่าง ถ้ารู้ว่าจะต้องมาเจอับอะไรแบบนี้ล่ะก็..

 

  เขาไม่น่าช่วยมินโฮเลย..

 

   “อื้ออ..อื้ออออ..”

   “หยุดส่งเสียงนะ หยุดดิ้นด้วย

   “อื้ออออ อื้ออออ!”

   “ไม่งั้นพี่จะเปลี่ยนจากผ้าอุดปาดเรา เป็นปากพี่แทนนะ

 

  ?

 

     จินวูหยุดดิ้นแต่โดยดีเมื่อได้ยินประโยคข้างท้าย ร่างเล็กค่อยๆถูกปลดจากพันธนาการต่างๆของเงามืด ตอนนี้เขามองไม่เห็นอะไรเลย ได้ยินเพียง

แต่เสียงลมหายใจของตัวเองกับเสียง..

 

  เสียง?

  ทำไมช่างคุ้นเหลือเกิน..

 

   ดีมากตัวเล็ก

  

เสียงนี้มัน..

   

   “ขอบคุณนะ ช่วยได้เยอะเลย

   

  ‘นั่นพี่จริงๆหรอ..’

   

   “ขอโทษนะที่ทำให้กลัว มันจำเป็นน่ะ

   

  ‘พี่..’

  

   “ร้องไห้แล้วน้องไม่น่ารักเลยนะครับ จินวู


  ‘พี่ซึงยูน..’

 

   ‘คังซึงยูนรุ่นพี่เพียงคนเดียวในโรงเรียนที่ทำให้ใจของจินวูสั่นได้นั้นตอนนี้อยู่ตรงหน้าเขาแล้ว..ถึงแม้จะมองไม่เห็นแต่เขาจำน้ำเสียงนี้ได้ดี ซึงยูน

หยิบผ้าเช็ดหน้าของเขาที่(เลอะน้ำลาย)อยู่ในปากของจินวูออก มือหนาค่อยๆเช็ดคราบน้ำตาที่อยู่บนใบหน้าของคนตัวเล็กออกเบาๆ

 

   “นี่..พี่ซึงยูน..จริงๆหรอ..”

   “ฮะๆ..จำเสียงได้ด้วยหรอ เก่งจังนะครับ

 

  ตึกตัก..ตึกตัก..

  

   อยู่ใกล้ด้วยเมื่อไหร่

  ใจก็ยังสั่นอยู่เสมอ..

 

   กลัวสินะ พี่ขอโทษนะครับ

 

  อบอุ่นเป็นบ้าเลย..

 

  แว๊บบ..

 

     มือหนาเอื้อมไปเปิดสวิตฟ์ไฟที่กำแพง ม่านตาที่เพอ่งปะทะกับแสงสว่างของจินวูทำให้เขาหลับตาปี๋ ก่อนจะค่อยๆลืมตาขึ้นมาหน้าคนตรงหน้า

อย่างชัดเจน

 

  คนที่เขาคิดถึงที่สุด..

 

   “เป็นพี่จริงๆด้วย..”

   “โกธรพี่รึเปล่า น่าจะเข้าใจใช่มี๊ยว่าพี่ทำแบบนี้เพราะอะไร

   “อื้อ เข้าใจแล้ว

 

  เข้าใจแล้วว่าความคิดถึงมันเป็นแบบนี้นี่เอง..

 

   “ขอบคุณนะ เป็นไปตามแผนที่วางไว้เลย

   “…”

   “เป็นอะไรรึเปล่า?”

   ‘ขอ..ขอกอด..’

   “ขอกอดหน่อยได้มั๊ยอ่ะ?”

 

  อ้าว ชิบแมวละ พูดอะไรออกไปเนี่ย..

 

   “หืม ได้สิ

 

     ซึงยูนยิ้ม เขากอดคนตัวเล็กเอาไว้หลวมๆ ความจริงแล้วที่เขามาในวันนี้ไม่ใช่แค่แผนช่วยมินโฮแต่เขาอยากกลับมาเจอรุ่นน้องคนหนึ่งที่เจ้าตัวรู้

ว่าแอบชอบเขามาตั้งนานแล้ว เพราะตัวเขาเอง..

 

  ก็มีใจให้จินวูอยู่เหมือนกัน..

 

     แต่เหตุผลหลายๆอย่างในตอนนั้นทำให้เขาไม่สามารถคบกับจินวูได้ เขาจึงเลือกที่จะทำเป็นเลิกสนใจจินวู จนตอนนี้เขาเรียนจบมัธยมปลาย ทุก

อย่างเริ่มเปลี่ยนไปแต่ใจเชายังคงเหมือนเดิม

 

   “คิด..”

   “หืม?”

   “คิดถึงครับ..”

 

  เพราะน่ารักแบบนี้ไง..

  เขาถึงได้หลงรักกวางน้อยตัวนี้

 

   ตอนนั้นขอโทษนะ พี่มีเหตุผลหลายอย่างน่ะ

   “…”

   “แต่ตอนนี้พี่พร้อมแล้วนะ

 

     ซึงยูนนั่งนิ่ง เขาสูดหายใจเข้าลึกก่อนจะผ่อนมันออกมาอย่างช้าๆ ..จินวูมองเขาตาแป๋ว บรรยากาศในห้องเรียนตอนนี้คงเหมาะสมแล้ว..

 

   “จินวู..”

   “…”

   “คบกับพี่นะ

 

  ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก

 

     เสียงหัวใจของจินวูเต้นระรัวๆเหมือนจะระเบิดออกมา คนตัวเล็กรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง เขาค้างไปหลายวินาที รู้ตัวในทันทีว่าแก้มของเขาต้องขึ้นสี

เป็นแน่ จินวูรู้สึกสั่นเล็กน้อยก่อนที่เขาจะปริปากพูดประโยคที่สำคัญที่สุดในวันนี้ออกไป..

 

   “ครับ..”

 

  รอมานานเป็นปีแล้วประโยคเนี้ย..

   ไม่เป็นก็บ้าแล้ว ไอหมาเอ๊ย

 

 

 


  แอ๊ดด..

 

     มือบางตัดสินใจหมุนลูกบิดประตูเก่าๆของชั้นดาดฟ้าที่มีเสียงเพลงดังลอดออกมาจากด้านใน แทฮยอนมองไปรอบๆดาดฟ้า มันช่างดูแตกต่างกับ

ชั้นดาดฟ้าเก่าๆในวันปกติของโรงเรียนเสียจริง สายไฟสีสันสวยงามที่ระโยงระยางเหมือนถูกใครบางคนจัดไว้ กระถางต้นไม้เล็กถูกวางเรียงกันในแนว

ระนาบแต่ที่สำคัญคือภายในกระถางต้นไม้เล็กๆนั้นเป็นดอกไม้ที่เขาชื่นชอบ นั่นคือดอกเดซี่สีแดงแทฮยอนเดินไปที่กระถางต้นไม้เล็กพวกนั้น เขา

นั่งยองๆลงหยิบกระถางใบหนึ่งขึ้นมา

 

  มีใครจงใจเอามาวางแน่ๆ..

 

   “จินวูอาา อยู่บนนี้รึเปล่า

 

  แกร๊ก..

     ?

 

   แทฮยอนหันขวับไปตามเสียงด้านหลังแต่กลับไม่มีอะไรผิดปกติ ร่างบางลุกขึ้นยืนเต็มความสูงก่อนจะเดินไปหาต้นตอของเสียงแปลกๆเมื่อสักครู่นี้

 

   นั่นใครน่ะเขาเอ่ยถามแต่ก็ไร้ซึ่งการตอบกลับเช่นเคย มีเพียงเสียงงานครื้นเครงด้านล่างสนามที่ยังคงดังอยู่

   อะไรกันเนี่ย..ที่นี่..”

 

     แทฮยอนเริ่มรู้สึกกลัว บนดาดฟ้ามีแต่อะไรแปลกๆเต็มไปหมด ดูเหมือนทุกอย่างจะบังเอิญเกินไป ไหนจะจินวูที่อยู่ๆก็อันตรธานหายไปอีก แล้ว

เมื่อกี๊เขาโทรไปหาแต่ก็กลับไม่มีสัญญาณ คิดไปว่าอยู่บนนี้เขาก็มาตามหาแต่กลับไม่มีวี่แววเลยซะงั้น

 

   แท..ฮยอน..”

 

     เสียงสั่นเครือ(ของอะไรไม่รู้)เรียกชื่อเขามาจากด้านหลัง แทฮยอนรู้สึกสะดุ้งเล็กน้อยก็เขาก็หันไปตามเสียงเรียกอยู่ดี แต่ผลที่ได้คือเขาก็ไม่เจอ

ใครอีกเหมือนเคย ร่างบางสูดหายใจเข้าลึกเพราะมันอาจทำให้เขาใจสงบมากขึ้น เขาตะโกนเรียกชื่อจินวูซ้ำแล้วซ้ำเล่าเพื่อกลบความกลัวที่ตอนนี้มัน

เกินหกสิบเปอร์เซ็นไปแล้ว แต่ดาดฟ้านี่ไม่ได้กว้างขนาดที่เขาจะดูไม่ไม่ออกว่าที่จริงแล้วจินวูไม่ได้อยู่บนนี้ เขาควรจะลงไปตามหาข้างล่างน่าจะดี

กว่า..

 

  ฟึ่บบบ!

 

   “แททท..ฮยอนน!”

   ”เฮ้ยยย! ผี!เฮ้ยยย

 

  ผลัก!

 

   “โอ๊ยยยยย

 

   !?

 

     แต่ในขณะที่กำลังคิดว่าจะลงไปข้างล่าง อยู่ๆก็มีผี(หรืออะไรสักอย่าง)โผล่มาอยู่ข้างหน้าเขา ทำเอาแทฮยอนตกใจขั้นสุด เผลอส่งขาเรียวที่

แข็งแกร่งขึ้นมาชั่วขณะและขาของเขากลับทำงานในเวลาคับขันแบบนี้ได้ดีซะด้วย

 

  ติดแท๊ก  #ตีนลั่น

 

   อะไรวะเนี่ย..”

 

     ร่างบางหอบหายใจถี่ เขาพยายามทำใจให้สงบ แทฮยอนค่อยๆก้าวเข้าไปดูผลงานชิ้นเอกที่เขาเพิ่งสร้างขึ้นมาสักครู่ ใครสักคนนอนนิ่งอยู่ที่พื้น 

เขาย่อตัวลงนั่งยองๆก่อนจะค่อยๆเอื้อมมือไปจิ้มเข้าที่ผ้าคลุมสีดำที่ห่อใครไม่รู้เอาไว้แต่ก้อนดำๆนั้นยังคงแน่นิ่ง เขาจึงใช้นิ้วชี้จิ้มไปอีกครั้ง

 

   นี่..คุณเป็นใครน่ะ..เป็นอะไรมากรึเปล่า..”

   “…”

   “ผมขอโทษครับ ผมตกใจ ก็เลย..เท้ามันไปเองน่ะครับ

   “ไม่เป็นไร อุ๊..”

 

     แทฮยอนพยุงร่างสีดำขึ้นมาอย่างช้าๆ ดูเหมือนว่าร่างสีดำจะจุกที่โดนเขาถีบไปเมื่อกี๊ ร่างผ้าคลุมสีดำกุมท้องตัวเองป้อยๆ ร่างบางโค้งขอโทษ

หลายครั้ง เขารู้สึกผิดกับสิ่งที่ทำไป แต่..

 

   “เฮ้ย เดี๋ยวนะคุณ..”

 

  เขามาหลอกแทฮยอนทำไมกัน?

 

   คุณมาทำแบบนี้อ่ะ..คุณมาหลอกผมก่อนนี่

   “…”

   “งี้ก็ไม่จำเป็นต้องขอโทษอ่ะ คุณเป็นใคร?”

   “…”

   “ไหนขอดูหน้าหน่อยดิ๊

 

     ไม่พูดเปล่า แทฮยอนกระโจนเข้าใส่ผีปลอมๆที่หลอกเขาได้แบบงงๆ(?) ร่างผ้าคลุมสีดำนั้นล้มลงอีกครั้งแต่คราวนี้มีแทฮยอนนั่งคร่อมร่างอยู่

ด้านบน ร่างบางพยายามดึงผ้าสีดำนั่นออกแต่ก็ไม่เป็นผล คราวนี้เขาจึงพยายามฉีกผ้านั่นใครขาดกันไปเลยแต่แรงขืนของคนใต้ร่างนั้นเยอะกว่ามาก 

ทำให้แทฮยอนเป็นฝ่ายกลิ้งไปทางด้านซ้ายและเป็นฝ่ายถูกคร่อมเสียเอง

 

  นี่มันบ้าอะไรกันเนี่ย!

 

   “ปล่อยนะ! ไอผีบ้า!”

   “นิ่งๆก่อนสิครับ แล้วจะปล่อย

   “นิ่งบ้าอะไรเล่า ผมจะแจ้งตำรวจนะ!”

   “ข้อหาอะไรครับ?”

   “ข้อหา!..ทำให้ผมตกใจ เกือบหัวใจวายนะโว้ยยยย

   “งั้นผมขอแจ้งกลับ..”

 

  บ้าบออะไรของมันวะ..

 

   ข้อหาบ้าอะไรล่ะคุณ ผมต้องเป็นคนแจ้งปะ!”

   “ข้อหา..”

 

     ร่างผ้าคลุมสีดำค่อยๆโน้มหน้าลงมาใกล้ๆใบหน้าหวาน แทฮยอนเบือนหน้าหนีอย่างรวดเร็ว เขาหลับตาปี๋ ก่อนจะรู้สึกถึงลมจากปากของไอบ้า

ผ้าคลุมที่พูดออกมาใกล้ๆหูของเขา

 

   ขโมยหัวใจผมยังไงล่ะ

 

  ห๊ะ..

 

   “เดี๋ยวนะ..เดี๋ยวก่อนเลย

 

  ทำไมเขาถึงไม่สังเกตตั้งแต่แรก..

 

   หืม ว่าไง?”

 

  เสียงก็ออกจะชัดเจนขนาดนี้..

 

   “มิ..มิโน..หรอ

 

     ด้วยความสงสัยและค่อนข้างที่จะมั่นใจ แทฮยอนจึงเอื้อมมือทั้งสองข้างของตัวเองค่อยๆดึงผ้าคลุมออกทีละนิด ซึ่งภายใต้ผ้าคลุมนั้นก็ตรงกับ

ความคิดของเขาจริงๆ

 

   “เซอออไพรสสส์

 

     มินโฮยิ้มให้แทฮยอนอย่างคนชนะ แต่แทฮยอนกลับนิ่งไป จะว่าเขาโกธรก็โกธรแต่ว่าตอนนี้มีเรื่องอื่นที่ทำให้อารมณ์ของเขาเปลี่ยนไปอย่างสิ้น

เชิง ใบหน้าหวานค่อยๆขึ้นสึ้นเรื่อยๆ เรื่อยๆ..ก่อนที่มันจะแดงซ่านไปมากกว่านี้..

 

  ก็เขาถูกคร่อมอยู่..

 

   “ทำบ้าอะไรน่ะ

   “ฮ่าๆๆ ตกใจมากเลยหรอ?”

   “ก็ตกใจดิวะ ถามมาได้..สมน้ำหน้าแล่วโดนถีบ แบรรร่

   “เออ เจ็บนะ ตีนหนักมากอ่ะ

   “แล้วจะลุกออกไป..ได้ยัง?”

 

     แทฮยอนจ้องมินโฮ ตอนนี้เขาทั้งสองอยู่ในท่าที่ไม่ค่อยจะน่าดูสักเท่าไหร่..มินโฮยิ้มให้กับคำพูดของแทฮยอนและดูท่าทางคนตัวโตก็ไม่ยอมที่จะ

ลุกไปง่ายๆ


   เนียนคร่อมเรานานเกินไปละ..ลุกได้แล่ว

   “ไม่ ^__^

   “ลุกไปเดี๋ยวนี้ หนัก

   “ลุกเฉยๆมันง่ายไปรึเปล่า?”

 

     มินโฮโน้มตัวลงมาหาแทฮยอน ใบหน้าหล่อเคลื่อนๆเข้ามาใกล้ๆใบหน้าหวานทุกที แทฮยอนหลับตาปี๋ เขากลัวเหลือเกินว่าอีกฝ่ายจะได้ยินเสียง

หัวใจที่เต้นรัวมากจนแทบจะระเบิดออกมา มินโฮยิ้มเมื่อเห็นการกระทำนั้นของแทฮยอน ร่างสูงค่อยๆบรรจงฝังจมูกโด่งของตนลงไปกับแก้มสีชมพูระ

เรื่อของคนใต้ร่าง

 

  อ่า..น่าฟัดชะมัด..

 

   นิ่ม..”

  “นิ่มอะไร..อย่ามาทำหน้าหื่นแบบนั้นนะพูดก่อนจะฟาดไปที่แขนมินโฮ

   หน้าหื่นอะไร ไม่มี๊

  “ลุกออกไปได้แล่ว..”

 

     มินโฮลุกขึ้นยืนก่อนจะจับมือแทฮยอนดึงให้คนตัวเล็กกว่าลุกขึ้นตามมาด้วย

 

   นี่จัดเองหมดเลยหรอ?” แทฮยอนพูดพลางมองไปรอบๆดาดฟ้า

   ก็..ไม่เชิงหรอก ส่วนมากนะ ให้ซึงยูนมาช่วยด้วย

   “ซึงยูน? คนที่ดังๆน่ะหรอ?”

   “ใช่ เรียกมันมาช่วยน่ะ

   “..แล้วจินวูที่หายไป..คือ..”

 

     แทฮยอนค่อยๆนึกย้อนกลับไป ความจริงแล้วก็มีหลายสิ่งหลายอย่างที่แปลกไปในวันนี้ เขาแค่ไม่ได้สังเกตและเอ่ยปากถาม ตอนนี้เขาพอจะรู้

แล้วว่าทำไมจินวูถึงหายไป

 

  เพราะซึงยูนมาด้วยสินะ..

 

   “ใช่ จินวูมาช่วยเรื่องแผนด้วย แต่กลับโดนเราเล่นแผนซ้อนแผนน่ะ

   “หมายความว่ายังไง?”

   “ก็บอกว่าถ้าช่วยเรา จะพาไปเจอซึงยูน แต่เราไม่ได้บอกว่าวันนี้ไง ตอนนี้จะเป็นยังไงบ้างก็ไม่รู้..”

   “พูดหยั่งกับจะโดนไปทำอะไรแย่ๆแหน่ะ

   “เรื่องนั้นเราไม่รับประกันหรอกนะ :)

 

     มินโฮพูดจบก็หยิบโทรศัพท์เครื่องสวยขึ้นมากดโทรหาใครสักคน ซึ่งถ้าให้เดาก็น่าจะเป็นซึงยูน ผู้ร่วมขบวนการคนสำคัญที่ทำให้จินวูหายไป

 

     ฮัลโหล..อ่า..เป็นไงบ้างวะ..ใช่อ่อ..จัดหนักๆไปเลยเว่ย เพื่อนเขาอนุญาตแล้ว..เค เจอกันๆ

   “เดี๋ยวๆ อะไรเพื่อนอนุญาต?”

   “เปล่านี่

   “บอกมานะ จินวูล่ะ

   “คาดว่าคืนนี้น่าจะเสียซิง ;)

 

     มินโฮหัวเราะร่วนเมื่อเห็นว่าพอพูดเรื่องอย่างว่าแทฮยอนถึงกับแก้มขึ้นสีแต่สิ่งที่เขาได้กลับมาคือมือเล็กที่ถูกส่งมาทุบเขาที่แขนของเขาอย่างต่อ

เนื่อง

   โอ๊ย เจ็บนะ

   “ก็ไอจินเป็นอะไรมั๊ยเล่าาา

   “ไม่เป็นไรรร หยุดทุบบ

 

     แทฮยอนหยุดทุบ ร่างบางยกยิ้มอย่างพอใจเมื่อเห็นอีกฝ่ายเจ็บ มินโฮได้แต่ลูบแขนตัวเองป้อยๆก่อนจะมองไปที่แทฮยอนตัวแสบ

 

   จัดสวยนะเนี่ย ไฟพวกนี้น่ะแทฮยอนออกปากชมมินโฮ

   ชอบปะ

   “ชอบๆ

   “หมายถึงเราน่ะ

 

     แทฮยอนนิ่งไปไม่ยอมตอบ ร่างบางหันไปทางอื่นเพราะเขาหุบยิ้มไม่ได้ มินโฮจึงใช้จังหวะนี้วิ่งเข้าไปรวบตัวร่างเล็กเอาไว้ แทฮยอนออกแรงดิ้น

เล็กน้อยอย่างไม่พอใจแต่สุดท้ายก็ต้องยอมแรงของร่างสูง

 

   จะทำอะไรน่ะ

   “ยังไม่ได้จะทำอะไรเลย อยากให้ทำนักหรอ?”

   “บ้า ม..ไม่ใช่

  แก้มแดงอีกแล้ว..

 

   วันนั้นอ่ะ..เราแค่เล่นกับน้องมัน ไม่มีอะไรจริงๆนะ..” อยู่ๆมินโฮก็พูดถึงเรื่องวันนั้นขึ้นมา

   อื้ม..เราก็..ขอโทษที่วันนั้นวิ่งหนีออกแทฮยอนพูด สายตาหลุบต่ำลง

   ไม่ป็นไร เข้าใจ

   “มิโน..”

   “หืม

   “ขอบคุณนะ ที่เซอไพรส์ เราชอบ

   “เราอยากทำให้มากกว่า..”

   “อือ..”

   “แทฮยอน..”

 

     มินโฮค่อยๆย่อตัวลงคุกเข่า มือหนาเอื้อมไปหยิบช่อดอกไม้ที่เตรียมไว้ นั่นคือดอกเดซี่สีแดง ดอกไม้สุดโปรดของแทฮยอนที่เจ้าตัวลงทุนไปสืบมา

เขายื่นมันให้กับร่างบางก่อนจะพูดประโยคที่สำคัญที่สุดออกไปอย่างไม่เกรงกลัวอีกแล้ว..

 

   เป็นแฟนกันนะ

 

     แทฮยอนถึงกับนิ่งไป ใจที่เต้นเร็วระรัวเกินไปทำให้เขาทำอะไรแทบไม่ถูก เขารู้ตัวว่าพวงแก้มของเขาต้องขึ้นสีอีกแล้วเป็นแน่ แต่สิ่งที่ทำให้เขาอึ้ง

ยิ่งกว่าคือ..

 

  แก้มของมินโฮก็ขึ้นสีเหมือนกัน..

  อ่า..มาถึงขนาดนี้ละ คงไม่ต้องคิดมากแล้ว

 

   อื้อ

   “ห๊ะ?”

   “ก็อื้อออ ก็เป็นดิ

   “ยะฮุ้ววว

 

     มินโฮลุกขึ้นยืนกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ ก่อนจะหันมาอุ้มแทฮยอนขึ้นในท่าเจ้าสาว ทำเหมือนอีกฝ่ายยอมแต่งงานด้วยหรือไม่ก็ตั้งท้องให้

เขาได้ยังไงยังงั้น แทฮยอนหัวเราะกับการกระทำที่เหมือนเด็กของมินโฮและร่างสูงก็ค่อยๆวางตัวแทฮยอนลง

 

   เอ้อนี่ แล้วเอาดอกเดซี่สีนี้มาให้อ่ะ รู้ความหมายของมันมะ?”

   “รู้ดิ

   “หมายความว่าอะไร

   “ก็..มินโฮตกหลุมรักแทฮยอนโดยไม่รู้ตัวไงครับ

   “ฮะๆ นึกว่าจะดีแต่ให้ซะอีก

 

  อย่าว่าแต่มินโฮเลย..

  แทฮยอนเองก็เหมือนกันแหละครับ

 

     ค่ำคืนวันปัจฉิมนิเทศที่แสนงดงามกำลังใกล้จะจบลง บรรดานักเรียนต่างสุขสันต์กับการเฉลิมฉลองครั้งสุดท้ายของพวกเขาในสถาบันแห่งนี้ 

แสงจันทร์ส่องประกายไปกับหมู่ดาวที่กระจัดกระจายอยู่ทุกหนแห่งของท้องฟ้า พลุที่ไม่ได้ถูกจัดเตรียมไว้ในแผนถูกจุดจังหวะเดียวกันกับคู่รักบน

ดาดฟ้าที่กำลังจุมพิตกันในค่ำคืนนี้..

 

   “ไม่ต้องคอยพิมพ์คุยกันให้เมื่อยมือแล้วเนอะ

   “อื้อ

 

  แฟนคนแรกของผม..

   คือเพื่อนผมอ่ะครับ

 

 

 

ฟิค #17320XX




________________________________________________________________________________________________________



Talk: สวัสดีค่าผู้อ่าน

บางคนอาจจะลืมเราไปแล้วหรืออาจจะไม่รู้จักกันเลย(?) 555

มาต่อให้จนจบแล้วนะคะ ฟิคสั้นเรื่องนี้ยาวจังเนอะ (ฮา)

ก็ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านกันนะคะ ฮรึก ดีใจ /-\ คอมเมนท์/ติชมกันได้ มันคือกำลังใจที่ดีที่สุดสำหรับเราค่ะ


สกรีมฟิค #17320XX ทางทวิตเตอร์เนอะ เดี๋ยวว่างๆเราจะเข้าไปดูค่ะ



-สำหรับคนที่เคยอ่านเรื่อง'ยูนวูรักออนไลน์'-

ไรท์ขอสารภาพค่ะ ว่าตอนแรกไรท์ทิ้งเรื่องนี้แล้ว เพราะเหตุผลส่วนตัว เป็นอะไรที่แย่มากๆเลยเนอะ

แต่ไรท์กลับมาคิดดูแล้ว อาจจะกลับมาเขียนอีกทีก็ได้ค่ะเพราะจริงๆแล้วไรท์ไม่อยากทิ้งฟิคเรื่องนี้เลยจริงๆ

แล้วก็ยังมีลีดบางคนตามทวงอยู่เลย ทำให้ไรท์ดีใจนะแต่ก็โคตรละอายใจเลยค่ะ (หวาย หยาบคายไปนิด)

ถ้าใครเคยอ่านเรื่องนี้ทวงไรท์ในแท๊ก #ยูนวูรักออนไลน์ ได้ค่ะ หรือคอมเมนท์ทวงในฟิคนี้เลยก็ได้ ไรท์อยากรู้


ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านจริงๆค่ะ //ปาใจใส่รัวๆ


Thx. Theme Duck-Fly

ผลงานอื่นๆ ของ preawproudd

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

ยังไม่มีรีวิวของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

10 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 5 พฤศจิกายน 2560 / 14:46
    เขินตอนสุดท้ายคร่าาาา
    #10
    0
  2. #9 sgaapnwk
    วันที่ 19 ตุลาคม 2559 / 22:28
    น่ารักมั๊กๆเลยยยหึ้ยเขินนนนนนกระชุ่มกระชวยใจมากค่าาาไรท์♡
    #9
    0
  3. #8 sgaapnwk
    วันที่ 19 ตุลาคม 2559 / 22:28
    น่ารักมั๊กๆเลยยยหึ้ยเขินนนนนนกระชุ่มกระชวยใจมากค่าาาไรท์♡
    #8
    0
  4. #7 galaxy
    วันที่ 19 ตุลาคม 2559 / 19:59
    คู่จินวูมานิดเดียวแต่น่ารักมั๊กกก
    #7
    0
  5. #6 galaxy
    วันที่ 18 ตุลาคม 2559 / 12:41
    อ๊ากกกกก น่ารักเฟร่ออออออ
    #6
    0
  6. #5 roshee
    วันที่ 9 ตุลาคม 2559 / 22:53
    'หวงว่ะ' เจอคำนี้นี่เขินแทนน้องเลยจ้าาาา พี่มิไม่อยากได้ของจากใครหรอก แค่น้องไม่ได้ของคนอื่นก็พอใจแล้ว เขาหวงของเขาอ่ะเนอะะะะ
    #5
    0
  7. #4 hugeboystaygold (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2559 / 16:54
    ไลน์สื่อรักกก อรั้ยยย
    #4
    0
  8. วันที่ 2 ตุลาคม 2559 / 10:07
    ฮึ้ยยยย น่ารักอ่ะ มาหงมาหวงอะไรเล่าตาซงคนบว้าาาา เค้ารออ่านต่อนะคะ ไรท์สู้ๆน้า
    #3
    0
  9. #2 galaxy
    วันที่ 1 ตุลาคม 2559 / 21:23
    มาต่อไวๆน่ะไรต์ เรารออยู่วว อิอิ
    #2
    0
  10. #1 saowakon59 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2559 / 19:28
    สู้ๆค่ะ รออัพที่เหลือยุนะคะ
    #1
    0