OH YES!!! จะยังไงผมก็รักเธอ

ตอนที่ 12 : OH YES!! : ตอนที่ 9 ความจริง♥

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 263
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    13 พ.ย. 54







ตอนที่ 9 ความจริง





             ยัยนี่....มาทำไมเนี่ย!!!

             "หวัดดีจ้ะ โมนี่" ฉันตอบกลับไปด้วยรอยยิ้มที่สดใส ชายใดเห็นแล้วใจละลาย-..- แต่มันใช้ไม่ได้กับยัยโม้นี่ (เปลี่ยนชื่อล่ะ- -) เลย โมนี่หุบยิ้มแล้วเปลี่ยนสายตามาเป็นเย็นยะเยือกแทน

             "ฮัมนี ขึ้นบ้านไปซะ!!!!" ฮาเซพูดขึ้นเสียงดังจนฉันสะดุ้ง

             "หะ...หา! ทำไมต้องเสียงดังด้วยเล่า"

             "นั่นสิ ฮาเซ...ให้ฮัมนีมานั่งคุยด้วยกันก็ได้นะ^^"

             "มันไม่ใช่เรื่องของเธอ...ฮัมนีขึ้นบ้านไปซะ"

             "ว่าแต่คุยอะไรกันอยู่หรอ-..-"

             "ฮัมนี!!!!"

             "อะไรเล่า...นายก็"

             "คิกๆ ^^" โอ้!! เป็นรอยยิ้มที่เสแสร้งที่สุดเท่าที่เคยเจอมาเลย - - * "พอดีฉันกับฮาเซไม่ได้เจอกันนานน่ะ....ฉันเลยว่าจะชวนฮาเซไปเที่ยวด้วยกัน"

             "เหอะ!! ใครอยากไปกับเธอกันไม่ทราบ"

             "หรอ..."

             "ฉันจะ 'ขอ' ยืมตัวฮาเซสักสามสี่วันได้ไหมจ๊ะ พอดีว่าฉันจะไปเที่ยวทะเลน่ะ"
แหม หลอนเน้นคำว่า 'ขอ' ชัดเจนเลยนะยะ หล่อนนี่ไร้ยางอายได้ใจฉันเลยจริงๆ แปะๆๆๆๆ ตบมือให้!

             "อืมอันนี้ก็ต้องแล้วแต่ฮาเซนะ...เพราะฉันยังไงก็ได้" ฉันมองไปทางฮาเซที่นั่งทำหน้าผิดหวังอยู่...ผิดหวังงั้นหรอ...ผิดหวังเรื่องอะไรกัน...เอ๊ะ!!! ฉันลืมไปว่าฮาเซต้องไม่อยากไปแน่ๆ เลย แต่ฉันตอบไปอย่างนั้นแล้วง่าT^T ไม่ได้ๆ ฉันส่งสายตาขอโทษไปให้ฮาเซ แล้วแก้ใหม่อีกที

             "แต่มีข้อแม้นะ....ฉันจะไปด้วย" ทีนี้ก็หาเรื่องที่จะไปเที่ยวได้แล้ว โฮะๆๆๆ (ที่แท้หล่อนก็อยากไปเที่ยวนี่เอง- -)

             ยัยนั่นเหวอไปเลย ฮ่าๆๆๆ ^O^

             "หึ"

             แต่แค่แปบเดียวแฮะ - -;;;;

             "เธอคงไม่เข้าใจคำว่า 'ขอ' ยืมสินะ" นี่ยัยโม้มันไร้ยางอายจริงๆ นะเนี่ย เล่นมาขอยืมผู้ชายของคนอื่น(ถึงจะกำมะลอก็เถอะ)ไปเที่ยวกันสองต่อสองเลย หน้าหนามากมาย- -*

             "จะมาขอหรือขอยืมฉันก็ไม่ให้ทั้งนั้นล่ะ!!"

            ฮาเซยิ้มออกมาอย่างชอบใจ เฮ้ยๆ น้อยๆ หน่อย ฉันทำตามหน้าที่หรอกย่ะ เหมือนยัยโม้นี่จะคิดหนักเลยแหละ

             "หึ เอางั้นก็ได้แล้วพรุ่งนี้เจอกัน" ย่ะ แล้วหล่อนก็กลับๆ ไปได้แล้ว

             "อ้อ" ยังจะมีอีก- -*

             "ฉันซื้อข้าวต้มหมูมาฝากเธอกับฮาเซด้วยนะ^^ เดี๋ยวฉันเอาไปเทให้นะ" แล้วเจ้าหลอนก็เดินไปที่ครัวอย่างรู้ทาง ชิ ไม่ชอบเลย...

             "คิกๆ ^^" (เป็นรอยยิ้มที่น่ารักมาก*0* ผิดกับยัยโม้)

             ตอนนี้เลยเหลือแค่ฉันกับฮาเซ-_______-

             "อะไรอีกล่ะ"

             "เธอรู้ตัวรึเปล่า เวลาที่เธอมองโมนี่น่ะอย่างกับเขาไปฆ่าล้างโคตรตระกูลเธออย่างนั้นล่ะ...ฮ่าๆๆๆ มันตลกดี^O^"

             "ชิ"

             "ขอบใจนะ"

             "อะไร"

             "เธอก็รู้...♥"

             "ฉันไม่รู้-_______-"

             "ฮิๆ^+++^"

             "ยัยนั่นมันแปลกๆ นะ ฉันเห็นนายทำหน้าผิดหวังแปลกๆ คิดว่านายคงไม่อยากไปหรืออะไรแต่ว่าฉันหลุดไปแล้วว่าให้นายไป ฉันเลยช่วยก็แค่นั้นหรือนาย..."

             "เห็นไหม...เธอรู้^^♥"

             "-___-++++"

             "ตอนแรกกะว่าจะไม่ไป ยังไงก็ไม่ไป...แต่เธอบอกว่าเธอจะไปฉันเลยจะไป"

             "แต่นายก็ต้องระวังยัยโม้นั่นด้วยนะ ฉันไม่ไว้ใจ"

             "เขาชื่อโม-________-"

             "ยังจะแก้ให้มันอีก -*-"

             "เสร็จแล้วนะ!!! มาทานกันเร็ว" นี่เรียกคนหรือเรียกหมากันเนี่ย-*-

             ฉันกับฮาเซเดินมาถึงห้องครัว -..- กลิ่นหอมๆ ก็โชยมาน่าเสวย ฉันเป็นคนแรกที่พุ่งไปที่โต๊ะอาหาร โหยยย น่ารับประทาน*0*

             "ฉันไม่หิว" ฮาเซพูดแค่นั้นแล้วก็เดินจากไป แต่ฉันว่า...ฉันหิวนะ กลิ่นก็ห๊อมหอม-..-

             "ฮาเซ..." หือ?? ฉันหันไปมองยัยโม้ ยัยนั่นแสดงออกชัดเจนเลยว่า...เสียใจ

             "ไม่เป็นไรๆ ไหนๆ ก็ซื้อมาแล้วฮาเซไม่กิน...ฉันกินเอง" ฉันบอกโดยไม่มองหน้าโมนี่ จ้องแต่ข้าวต้มบนโต๊ะอาหาร*0*

             "งั้นดีเลย ทานเยอะๆ เลยนะ^^" แปลกแฮะ ไม่ร้ายแล้วหรอ

             "ทำไม..."

             "ทานเยอะๆ เลยนะ ฉันซื้อมาอีกถุงเผื่อพวกเธอไม่พอทาน^^" มันแปลกจริงๆ แหละ

             "ว้าว*0*..."

             แต่ช่างเถอะ ใครจะไปร้ายได้ตลอดเวลากันล่ะ เมื่อยจะตายไป

             "งั้นฉันไม่เกรงใจล่ะนะ"

             "อืม^^"
 

             และแล้วฉันก็ฟาดข้าวต้มตรงหน้าหมดเกลี้ยง โอ๊ยอิ่ม-_+


             "หึ เธอทานหมดแล้วงั้นฉันขอตัวกลับเลยนะ"

             "อืมๆ ไปเถอะ"

             "หึๆ บาย"

             ^__________^ โอ๊ยอิ่ม เอิ๊กกกกกกกกก ฉันเดินตรงขึ้นไปชั้นบนแล้วเจอกับฮาเซพอดิบพอดี

             "ฮัมนี! ยัยโม้กลับไปยัง"

             "โอ๊ย กลับไปนานแล้ว" ที่จริงพึ่งเดินออกไปเมื่อกี้

             "งั้นดีเลยฉันหิวข้าวมาก ไปกินข้าวเช้ากัน"

             "ไม่อ่ะฉันกินเสร็จเรียบร้อยแล้ว"

             "เธอกินก่อนฉันได้ไง บ้านนี้มีกฏนะ!!"

             "ก็นายบอกว่ายังไม่หิว ฉันเลยกินก่อน และอีกอย่างคุณลุงก็ไม่อยู่ด้วย" ใช่แล้วล่ะ คุณลุงไปต่างประเทศตั้งแต่อาทิตย์ก่อนเพราะมีงานด่วน จนตอนนี้ยังไม่กลับอาจจะไปเป็นเดือนๆ เลยก็ได้มั้งเพราะหลังจากที่ฮาเซไปประกาศเรื่องเราหมั้นกัน หนังสือพิมพ์ทุกฉบับก็ลงเรื่องนี้เลย และคุณลุงก็ไปเรื่องนี้ด้วย ไม่รู้เหมือนกันว่ามันเกี่ยวอะไรกับฉันและฮาเซ ฉันก็งงๆ เลยทิ้งให้ฉันอยู่กับอีตาบ้านี่สองคนTOT

             "เธอก็น่าจะรอฉันบ้าง"

             "ก็ฉันหิวนิ แต่ไม่ทันแล้วแหละ นายก็ไปกินของนายก็แล้วกัน ตอนนี้ฉันเริ่มรู้สึกง่วงๆ ขึ้นมาแล้ว=_="

             "เฮ้อ เธอเนี่ยน้า กินแล้วก็นอนเดี๋ยวก็อ้วนเป็นปลาพะยูนเกยตื้นหรอก ไม่ไหวๆ" ฮาเซพูดพร้อมทำหน้าเอือมและส่ายหัวไปมา

             "หนอย- -* ฉันไม่ได้ทำบ่อยๆ สักหน่อย นานๆ ทำที ไม่เป็นไรหรอกน่า"

             "ผู้หญิงทุกคนคิดแบบนี้ไง...เลยอ้วนไม่รู้ตัว พออ้วนแล้วก็มาบ่นๆๆ น่าเบื่อ
จริงๆ"

             "ฉันขี้เกียจจะมาทะเลาะกับนายแล้ว ไปนอนล่ะ ฮ้าววววววว"



             ปัง!!


             ขอนอนแบบสบายๆ ไม่ต้องมีอะไรมารบกวนด้วยเถอะ

             ไม่ไหวแล้วหัวถึงหมอนก็หลับเลย ครอกกกกกก!








             Haze's

             หลังจากที่ผมกินอาหารเช้าเสร็จก็กะว่าจะไปหากิจกรรมยามบ่ายกับฮัมนีเสียหน่อย ^^ เมื่อเช้านี้ผมตกใจมากเลยนะ ที่อยู่ๆโมนี่ก็โผล่มาตั้งแต่เช้ามืด(มันหกโมงแล้วนะ มันสว่างแล้วย่ะ- -) โมนี่บอกว่าอยากคุยกับผมเป็นการส่วนตัว เลยมาตั้งแต่เช้าเพราะคิดว่ายังไงฮัมนีก็น่าจะยังไม่ตื่น และเรื่องที่โมนี่มาคุยก็คือเรื่องเดิมๆ มาขอคืนดียังไงล่ะ ใช่ครับผมเคยเป็นแฟนกับโมนี่ก่อนที่จะได้เจอกับฮัมนีตอนมัธยมปลาย ผมชอบโมนี่มาตั้งแต่ปะถมปลายแล้ว(ดูแก่แดดเนอะ) แล้วผมก็รวบรวมความกล้าไปบอกเธอตอนอยู่ม.1 และมันก็ได้ผลเธอรับรักผมในทันที แต่พอคบไปได้แค่แปบเดียวผมก็รู้สึกว่ามันไม่ใช่ มันทำอะไรไม่ได้อยู่แล้วเลยคบกันต่อไป ผมก็ดูแลโมนี่อย่างดีโดยไม่แลหญิงอื่นเลย(รึเปล่า) แต่พอคบกันไปเกือบปี โมนี่ก็เปลี่ยนไปเธอไม่มีเวลาให้ผมเหมือนแต่ก่อน ตอนเลิกเรียนเธอมักจะบอกว่ามีธุระอยู่เรื่อย ผมก็ไม่ได้เอะใจ แต่มันจะทุกวันเลยหรอ...ผมเลยลองแอบตามเธอไป แล้วเห็นผู้ชายคนหนึ่งที่เธอนัด ผมอยากรู้ว่าเป็นใครผมเลยแอบฟังอยู่ข้างถังขยะ (ย้อนกลับไปเวลานั้น)

             'แจ๊ค' เธอเรียกไอ้หมอนั่น

             'เฮ้อ เธอมาช้ามากเลยนะโมนี่' ผมไม่ชอบไอ้บ้านั่นเลย มันทำตัวเสี่ยวมากทั้งเจาะปาก ระเบิดหู แต่งตัวผิดระเบียบ เหอะ โมนี่คบกับมันไปได้ยังไงนะ

             'แหม กว่าฉันจะหลบฮาเซมาได้ฉันแทบตาย'

             'อะนี่ ของที่จะทำให้ไอ้บ้านั่นมันเลิกกับเธอ' หมอนั่นมันพูดพร้อมกับยื่นขวดแก้วเล็กๆไปให้

             'นี่อะไรเนี่ย'

             'ฉันหาอันที่สะดวกๆ ให้เธอแล้วนะ เอาไอ้นี่ไปหยดใส่ข้าวต้มหรือน้ำอะไรก็ได้ที่มันข้นๆ พอมันกินไปแค่คำเดียวมันจะเดินมาบอกเลิกเธอทันที...แล้วเธอก็จะเป็นของฉัน' หมอนั่นพูดพร้อมกับเชยปลายคางของโมนี่ขึ้น ตอนนี้ผมรู้สึกโกรธมาก ทั้งโกรธและเสียใจ ทำไมถึงทำกันแบบนี้... ไม่รักกันก็บอกกันตรงๆ ก็ได้นี่ ทำไมต้องทำแบบนี้ ทำไม!!!!!!!!

             ผมทนไม่ได้อีกต่อไป ออกจากที่ซ่อนแล้วเดินไปหาสองคนนั้นทันที

             'เหอะ เธอไม่จำเป็นต้องวางยาฉันหรอกนะ เพราะฉันจะบอกว่า เราเลิกกันเถอะ'

             'ฮาเซ...งั้นก็ดี...เพราะฉันน่ะไม่ได้รักนายแล้ว นายทำเหมือนฉันไม่มีหัวใจมาโดยตลอด'

             'เธอเอาอะไรมาพูด ฉันดูแลเทคแคร์เธออย่างดี'

             'ไม่...ถึงนายจะทำอย่างนั้นแต่สายตาที่นายมองฉันมันเย็นยะเยือก ถึงนายจะยิ้มให้ฉันแต่สายตานายมันฟ้องว่านายไม่ได้รักฉันจริง'

             'แต่ยังไงฉันก็ไม่เคยทำแบบนี้!!! ฉันไม่เคยนอกใจเธอเลยสักครั้ง'

             'แล้วผู้หญิงคนนั้นล่ะ' ฮะ...นี่เธอ....

             'ฉันรู้...ฉันรู้มาตลอดว่านายแอบมองผู้หญิงคนนั้น'

             'เธอ....ฉันก็แค่มอง ฉันคิดถึงจิตใจเธอมาตลอด ผู้หญิงคนนั้นก็...แค่มอง'

             'เอาเป็นว่าเราหายกัน...และอย่ามาเจอกันอีก...เลย'

             'หึ ผู้หญิงเขาบอกแล้วแกอย่าหน้าด้านเสนอหน้ามาล่ะ...เพราะนี่คือผู้หญิงของฉัน!!'

             และแล้วสองคนนั้นก็เดินจากไป

             หลังจากนั้นผมก็ไม่ได้เจอเธออีกแต่จะมีแค่บางครั้งเท่านั้นที่เราบังเอิญเจอกันแต่ก็เมินใส่กัน และผมก็เฝ้ามองผู้หญิงอีกคนมาโดยตลอดเพราะเธอทำให้ผมประทับใจ ไม่นานผมก็ลืมโมนี่ไปอย่างสนิทใจ จนเธอกลับมาในงานกาล่าอีกครั้งมันทำให้ผมไม่ชอบและไม่ไว้วางใจกับผู้หญิงคนนี้เลย ขนาดผมที่เป็นแฟน เธอยังกล้าคิดจะวางยากัน เธอเข้ามาในครั้งนี้มีจุดประสงค์ก็คือคืนดีกับผม และเป้าหมายที่ต้องกำจัดก็เดาได้ไม่ยาก

             ฮัมนี ยังไงล่ะ!!!!?













(มีต่อ)






ฮัลโหล...
เนื้อเรื่องเริ่มเข้มข้นแล้ว
รับรองว่ามันต้องมีฉากมันส์ๆ แน่ๆ ค่ะ
อ่าวตอนนี้ฮัมนีกินข้าวต้มของโมนี่ไปแล้วO[]o
ทำไงเนี่ย...แล้วฮาเซล่ะ
อ่ะ!!! แต่ฮาเซไม่ได้กินข้าวต้มของโมนี่นะคะ
แล้วฮัมนี...จะเป็นยังไงล่ะ
To be continue
(เค้าพิมพ์ชื่อตอนสลับกันT^T อายจัง)


สุดท้าย...เม้นต์ให้กำลังใจด้วยเนอะเคอะเพราะว่า
ไรท์เตอร์เหนื่อยมากค่ะ
และเริ่มขี้เกียจล่ะ

ท้ายสุด...
รักนักอ่านเน้อออ♥
ราตรีสวัสดิ์ค่ะ♥:)



My.feeling♥
  








Matesoul my



นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

173 ความคิดเห็น

  1. #151 Playpuz. (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 1 มกราคม 2555 / 12:18
     เห้ยยยยยยยยย ฮัมมีกินไปไม่ตายไปแล้วหรอ ? - -// 
    กินไปขนาดนั้นน 
    #151
    0
  2. #83 เฮชโอที'อีเอสที (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2554 / 15:49
     ฮาเซยังเกือบเคยโมวางยา แล้วฮัมนีที่กินข้าวต้มของโมจะตายมั้ย = =
    //โดนตบ
    #83
    0
  3. #54 เป็ดจง (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2554 / 03:43

    โมร้ายเนอะ -*-

    #54
    0