[Reborn] Blurry Vision 5986

โดย PRAEW

แววตาสีมรกตเบื้องหลังกรอบแว่นอันนั้น ชีวิตนี้เขาเคยมองเห็นอะไรชัดเจนบ้างนะ...

ยอดวิวรวม

151

ยอดวิวเดือนนี้

34

ยอดวิวรวม


151

ความคิดเห็น


5

คนติดตาม


6
จำนวนรีวิว : ยังไม่มีคนรีวิว
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  8 ก.ย. 64 / 22:47 น.
นิยาย [Reborn] Blurry Vision 5986


ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

.

.

.

คุยกันก่อน

ฟิคนี้ไม่มีอะไรมากค่ะ แต่งด้วยไอเดียอยากเห็นโกคุเดระใส่แว่น แค่นั้นเลย 555 เนื้อเรื่องสั้นๆ พอกรุบกรอบ หวังว่าจะชอบกันนะคะ

.

.

.

ขอพื้นที่บ่นนิดหน่อย

ไรท์เพิ่งรู้ว่าถ้าเปิดเป็นเรื่องสั้น เวลามาแก้ไขคำผิดมันจะเริ่มให้จาก draft แรกสุด โฮฮฮฮ ที่แก้ไปรอบนึงก็คือหายเกลี้ยง ต้องมานั่งแก้ใหม่ซ้ำๆ อาจจะขอเวลาสักพักนะคะกว่าจะกลับมาแก้คำผิดอีกรอบนึง ไรท์จะไปแก้ในไฟล์ doc ก่อนแล้วค่อยก้อปวางอีกที TAT

.

.

.

- - - - - - - - - - - - - - -

เชิญชวน Writer และ Reader ทั้งหลาย มาเม้ามอยกันใน Open Chat ของ Line ค่า

"สมาคมคนรักน้องฮารุ All86"

คุยเล่น เม้ามอย แบ่งปันฟิค ชวนจิ้น ให้กำลังใจ ได้หมดเลยค่า

(ขอความกรุณาไม่ทวงนิยายนะคะ)

จิ้ม Link

 

Credit Picture

https://www.deviantart.com/shirleyfoxcc/art/not081006-59-102610905

เนื้อเรื่อง อัปเดต 8 ก.ย. 64 / 22:47


- Blurry Vision -

 

 

โรงเรียนนามิโมริยามเย็น

 

เด็กนักเรียนชั้นปี 3 ต่างพากันกลับบ้าน ภายในห้องเรียนที่คับคั่งไปด้วยผู้คน ค่อยๆทยอยเริ่มลดลงไป ทีละคน ทีละคน จนเหลือเพียงชายหนุ่มผมสีเงินที่ยังนั่งอยู่ที่เดิมไม่ออกไปไหน

 

หลังจากทุกคนออกจากห้องเรียนไปหมดแล้ว อากับกิริยาของเขาก็ค่อยสบายขึ้นหน่อย เขายกขาทั้งสองข้างขึ้นพาดบนโต๊ะเรียน หลังเอนลงเล็กน้อย มือประสานหลังท้ายทอย

 

ดวงตาสีเขียวมรกตจ้องมองเพดานของห้องเรียน ในหัวของโกคุเดระกำลังคิดทบทวนบางอย่าง

 

‘วันนี้รุ่นที่สิบก็ไม่มาโรงเรียนหรือเนี่ย ดูท่าว่าเป็นหวัดรอบนี้จะหนักเอาเรื่องแฮะ’

 

ช่วงเดือนตุลาคม ต้นไม้นอกห้องเรียนที่เขามองเห็นผ่านกระจกบานใหญ่ ใบไม้ของมันเปลี่ยนเป็นสีส้มสลับแดง ท้องฟ้าสีฟ้าที่ตัดกับมันขับให้ต้นไม้ดูโดดเด่นมากขึ้น

 

อากาศเย็นที่เริ่มหวนกลับมาพร้อมกับฤดูใบไม้ร่วง บางคนก็ชอบอากาศเย็นสบายแบบนี้ แต่กลับบางคนแล้วอากาศเย็นแบบนี้ถือเป็นศัตรูตัวฉกาจเลยทีเดียว และหนึ่งในนั้นก็คือ ซาวาดะ สึนะโยชิ วองโกเล่รุ่นที่สิบที่ป่วยเป็นหวัดจากอากาศเย็นที่เปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว

 

ชายหนุ่มที่ได้ชื่อว่าเป็นมือขวาของวองโกเล่รุ่นที่สิบ และเทินทูนสึนะอย่างสุดใจนั้น ในใจกังวลเป็นอย่างมากเพราะสึนะหยุดเรียนไปเกือบสัปดาห์แล้ว เขารู้ดีว่าสึนะไม่ได้มีพรสวรรค์ในการเรียนขนาดนั้น การหยุดเรียนไปนานขนาดนี้พอกลับมาอีกที การจะตามบทเรียนให้ทันน่าจะลำบากเอามากๆ

 

คิดได้ดังนั้นเขาจึงหยิบสมุดเรียนขึ้นมา ก่อนจะไล่เปิดดูเนื้อหาที่เรียนเพิ่มเติมในช่วงสัปดาห์ที่ผ่านมา สำหรับเรื่องการเรียนแล้ว ในบรรดาคนรอบตัวของ ซาวาดะ สึนะโยชิ ก็คงหวังพึ่งใครอีกไม่ได้นอกจากเขาที่ขึ้นชื่อว่าหัวไว แล้วก็เรียนได้คะแนนดีเป็นอันดับต้นๆ

 

‘ในฐานะมือขวา จะปล่อยให้รุ่นที่สิบอับอายไม่ได้’

 

เขาเปลี่ยนท่าทางมาเป็นนั่งบนเก้าอี้แบบปกติ มือเปิดกระเป๋าหยิบเอาสมุดเปล่าขึ้นมาเล่มหนึ่ง ก่อนจะหยิบแว่นออกมาสวมใส่ เป็นสัญญาณว่าเขาจะเข้าสู่โหมดใช้ความคิดอย่างจริงจังแล้ว

 

เวลาผ่านไป แสงสว่างที่ส่องเข้ามาจากหน้าต่างบานใหญ่ค่อยๆเปลี่ยนเป็นสีเหลืองส้ม โกคุเดระยังคงเขียนสรุปเนื้อหาลงไปในสมุดเปล่าอย่างต่อเนื่อง เนื้อหาของวิชาแล้ววิชาเล่า อย่างน้อยถ้ารุ่นที่สิบได้อ่านก่อนกลับมาเรียน ก็น่าจะตามทันได้มากขึ้นล่ะนะ

 

สำหรับเขาแล้วการเรียนไม่ใช่เรื่องยากเย็นเลยแม้แต่น้อย เรียกได้ว่าไม่จำเป็นต้องใช้ความพยายามก็สามารถเข้าใจได้อย่างง่ายดาย แต่นั่นก็ไม่ใช่เรื่องที่เขาภูมิใจอะไรขนาดนั้นหรอก

 

อาจจะเพราะว่า เกิดมาพร้อมกับความสามารถนี้อยู่แล้วรึเปล่านะ ถึงไม่เคยเห็นความสำคัญของมัน

 

จริงๆต่อให้การเรียนเขาจะดีหรือแย่ เขาก็ไม่ได้สนใจมากมายอะไรอยู่แล้ว

 

เขาจะเป็นอย่างไรในสายตาใครมันก็ไม่สำคัญหรอก

 

.

.

 

แต่สำหรับสึนะนั้นแตกต่างไป

 

เขาจะยอมให้ใครมาดูถูกรุ่นที่สิบของเขาไม่ได้เด็ดขาด!

 

.

.

 

ไฟที่ให้ความสว่างในห้องเรียนดับลงตามเวลาที่ถูกตั้งไว้ นั่นทำให้โกคุเดระหลุดออกจากภวังค์ เขามองไปที่นาฬิกาที่แขวนอยู่หน้าห้องเรียน

 

17.30 น.

 

ผ่านไปนานขนาดนี้แล้วเหรอเนี่ย…

 

แววตาสีเขียวมรกตของเขาที่มองลอดผ่านแว่น จ้องมองแสงที่ส่องมาจากด้านนอกหน้าต่างบานใหญ่ ท้องฟ้าที่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มกลมกลืนไปกับต้นไม้รอบข้างแล้ว

 

ในใจของเขาชั่งใจว่าจะอยู่ต่อในห้องเรียนอีกสักพักทำสรุปให้เสร็จ หรือจะไปหาร้านกาแฟนั่งทำ แล้วค่อยเอาไปให้รุ่นที่สิบที่บ้านช่วงค่ำๆดีนะ

 

มือขวาของเขาที่จับดินสออยู่ค่อยๆปล่อยมันลง ก่อนจะเปลี่ยนมาเท้าคางแทน เปลือกตาค่อยๆปิดลง ตั้งใจว่าจะนั่งหลับตาพักผ่อนสักครู่

 

การนั่งทำสรุปมาหลายชั่วโมง ทำให้เขารู้สึกล้าเหมือนกัน

 

เขานั่งนิ่ง ไม่ขยับเขยื้อน ก่อนจะเริ่มพักผ่อนเป็นช่วงเวลาสั้นๆ

 

ครืดดดดด!!!

 

เสียงประตูถูกเปิดออก พร้อมกับเสียงใสที่รบกวนการพักผ่อนของเขา

 

“คุณสึนะค้าาาา ฮารุแวะมาหาค่า!!”

 

เสียงที่ไม่จำเป็นต้องลืมตามามองด้วยซ้ำ ก็รู้ว่าเป็นใคร

 

จะเป็นใครไปได้อีกล่ะ… ก็ยัยผู้หญิงที่มาตามจีบรุ่นที่สิบของเขาแบบไม่ยอมปล่อยไง

 

เปลือกตาของเขาค่อยๆลืมขึ้น ใบหน้าแสดงความเบื่อหน่ายปนรำคาญ แน่ล่ะการโดนรบกวนเวลาพักใครจะไม่รู้สึกหงุดหงิดบ้าง

 

“หนวกหูจริงๆ ยัยบ้า”

 

เขาพูดขึ้นมา น้ำเสียงไม่ได้ดังมาก แต่ก็มากพอที่จะทำให้หญิงสาวที่ได้ยินอารมณ์เสีย

 

“คุณโกคุเดระว่าใครคะ!”

 

เธอจ้องมองเขาด้วยใบหน้าดุดันที่ไม่เข้ากับหน้าหวานของเธอแม้แต่น้อย

 

“ฉันก็หมายถึงเธอเนี่ยแหละ จะใครอีก… เธอหน่ะแหกตาดูหน่อย รุ่นที่สิบไม่ได้อยู่ที่นี่”

 

ประโยคที่ทำฮารุเพิ่งสังเกตว่าในห้องเรียนตอนนี้นอกจากโกคุเดระแล้ว ก็ไม่มีใครคนอื่นอยู่จริงๆด้วย สีหน้าของเธอพลันแสดงความน้อยใจออกมา

 

“หวา… ฮารุมาเสียเที่ยวหรอเนี่ย”

 

เสียงของเธอเศร้าลง ใบหน้าดูหมองลงอย่างเห็นได้ชัด

 

โกคุเดระมองสีหน้าของสาวน้อยตรงหน้าที่หมองลง เห็นแล้วก็น่าสงสารแหละนะ อุตส่าห์มาหาสึนะทั้งทีแต่ไม่ได้เจอกับคนที่อยากเจอ เขาเห็นแบบนั้นก็ไม่อยากจะต่อล้อต่อเถียงกับเธอด้วยเท่าไร

 

“รุ่นที่สิบเป็นหวัดหน่ะ ไม่ได้มาโรงเรียนสัปดาห์นึงแล้ว”

 

เขาพูดขึ้นเรียบๆ อย่างน้อยก็ควรจะบอกให้เธอรู้ไว้หน่อย จะได้ไม่ต้องมาเสียเที่ยวอีก

 

“ฮาฮิ คุณสึนะไม่สบายหรอคะ! แล้วตอนนี้คุณสึนะเป็นยังบ้าง ยังมีไข้อยู่ไหม กินข้าวได้ไหมคะเนี่ย”

 

เสียงใสรัวคำถามออกมาเป็นชุด นั่นทำให้ความอดทนที่ต่ำอยู่แล้วของชายหนุ่มระเบิดออกมา

 

“ไม่มีตัวกวนน่ารำคาญอย่างเธอ รุ่นที่สิบก็น่าจะกินดี นอนหลับดีนะ”

 

เขาพูดยอกย้อนใส่เธอ หมายจะให้เธอรู้สำนึกแล้วก็เลิกกวนใจเขาสักที

 

“คุณโกคุเดระหาว่าฮารุน่ารำคาญหรอคะ! ฮารุตั้งใจจะไปดูแลปรนนิบัติคุณสึนะในฐานะว่าที่ภรรยาเลยนะคะ”

 

เธอบ่นเอ็ดเป็นชุด โกคุเดระฟังเธอเงียบๆ ทำหน้าไม่สนใจคำบ่นของเธอ ก่อนจะหยิบดินสอขึ้นมาแล้วลงมือเขียนสรุปต่อ

 

“ถ้าจะไป ก็รีบไปให้พ้นจากฉันเร็วๆเลยนะ”

 

เขาพูดเป็นเชิงไล่เธอ

 

ฮารุได้ยินดังนั้นก็รู้สึกแง่งอนอย่างมาก พลันสายตาของเธอเห็นการกระทำของชายหนุ่มจึงนึกสงสัย

 

“นั่นคุณโกคุเดระทำอะไรอยู่คะ”

 

เธอถามด้วยความสงสัย

 

“ไม่ใช่ธุระกงการอะไรของเธอ”

 

เขาตอบปัดด้วยความรำคาญ ในมือยังคงเขียนสรุปต่อไป

 

แน่นอนว่าสาวน้อยไม่พอใจในคำตอบ เธออยากรู้ให้ได้ว่าชายหนุ่มตรงหน้ากำลังทำอะไรอยู่ เธอเดินเข้าไปหยุดอยู่ฝั่งตรงข้ามเขา ก่อนจะมองไปตามตัวหนังสือที่เขาเขียน

 

“คุณโกคุเดระทำสรุปให้คุณสึนะหรอคะ?”

 

เธอถามด้วยแววตาใส

 

โกคุเดระที่โดนรบกวนมาหลายนาทีเริ่มรำคาญ เขาวางดินสอในมือ ก่อนจะสบตาเธอ

 

“เออสิ ฉันเป็นมือขวาของรุ่นที่สิบนะ เรื่องแบบนี้จะให้รุ่นที่สิบขายขี้หน้าไม่ได้เด็ดขาด”

 

เสียงที่แฝงด้วยความรำคาญตามแบบฉบับของเขาเอ่ยขึ้น ตอบคำถามสาวน้อยตรงหน้า

 

แววตาเบื่อหน่ายปนรำคาญที่ฮารุสังเกตได้ผ่านแว่นที่เขาสวมใส่ ทำให้เธอไม่อยากต่อล้อต่อเถียงกับเขาไปมากกว่านี้

 

“ถ้างั้น มีอะไรให้ฮารุช่วยไหมคะ”

 

เธอเสนอตัวเข้าช่วย ความจริงแล้วฮารุเองก็เป็นคนเรียนเก่ง เป็นหัวดีเหมือนกัน ถ้าเป็นเรื่องแบบนี้แน่นอนว่ามันก็ไม่เหลือบ่ากว่าแรงเธออยู่แล้ว

 

โกคุเดระสบตาเธอ แววตาเขาไม่ใช่ไม่เชื่อใจหญิงสาวตรงหน้า เพียงแต่เขาแค่ไม่ได้คิดว่าจะต้องให้ใครช่วยตั้งแต่ทีแรกต่างหาก

 

เขาทบทวนในหัวสักพัก

 

จริงๆแล้วยัยนี่ก็หัวดีนี่นา ถ้าทั้งเขาแล้วก็ฮารุช่วยกันติวรุ่นที่สิบ น่าจะยิ่งเป็นผลดีกับรุ่นที่สิบ

 

คิดได้ดังนั้น มือของเขาก็เลยควานหาสมุดเปล่าในกระเป๋าขึ้นมาอีกเล่ม ก่อนจะยื่นให้สาวน้อยตรงหน้า

 

“งั้นเธอทำสรุปวิชาคณิตศาสตร์ละกัน”

 

ฮารุรับสมุดเปล่ามาจากชายตรงหน้า ใบหน้าที่หมองลงพลันเปลี่ยนเป็นใบหน้าสดใสทันที

 

“ได้เลยค่ะ!”

 

เสียงสดใสตอบรับ ในน้ำเสียงนั้นปนไปด้วยความตื่นเต้นและดีใจที่จะได้ทำหน้าที่ในฐานะภรรยาของสึนะเต็มเปี่ยม

 

โกคุเดระมองท่าทางของสาวน้อยตรงหน้าอย่างเบื่อหน่าย ท่าทางที่เขาเห็นมาตลอด 2 ปีที่รู้จักกับเธอ

 

ในใจก็อยากจะบอกเธอไปให้จบๆไปว่า สึนะหน่ะชอบเคียวโกะ เขาไม่ได้ชอบเธอ

 

แต่แค่คิดว่าพูดไปแล้วผู้หญิงตรงหน้าก็คงจะไม่ยอมรับ แล้วก็พูดนู่นพูดนี่ต่อล้อต่อเถียงกับเขา แค่นี้เขาก็ขี้เกียจจะพูดแล้ว

 

ฮารุที่กำลังเปิดหนังสือเรียนด้วยแววตามุ่งมั่น ใบหน้าร่าเริงสดใส เธอฮัมเพลงออกมาเบาๆจากลำคอ ความสุขที่ล้นทะลักออกมาจนโกคุเดระสัมผัสได้

 

‘ยัยบ้านี่ ฮัมเพลงแบบนี้ รบกวนเขาชะมัด’

 

เขานึกบ่นในใจแต่ก็ไม่ได้พูดออกไป ยิ่งพูดยิ่งต่อล้อต่อเถียงไม่จบไม่สิ้น สู้เอาเวลามาทำสรุปให้รุ่นที่สิบดีกว่า

 

ผ่านไปไม่ถึงห้านาที เสียงใสตรงหน้าเขาก็เรียกให้เขาหลุดจากสมาธิ

 

“คุณโกคุเดระคะ ฮารุงงตรงนี้นิดหน่อยค่ะ”

 

เธอชี้หนังสือเรียนที่มีสมการคณิตศาสตร์ให้เขาดู

 

‘นี่ให้เธอช่วย มันจะเร็วขึ้นหรือช้าลงกันแน่เนี่ย’

 

เขาคิดในใจ พลางปากก็บ่นเธอ

 

“ยัยโง่เอ้ย แค่นี้ก็ไม่รู้ยังจะเสนอตัวมาช่วยอีก”

 

ปากที่ไวกว่าความคิดเป็นเท่าตัว พูดออกมาทำร้ายจิตใจคนตรงหน้า

 

“ฮารุถามดีๆ ทำไมต้องว่ากันด้วยคะ…”

 

ปฏิกิริยาที่ต่างจากเขาคาดการณ์ไว้ เขานึกว่าเธอจะเถียงเขากลับเสียอีก กลายเป็นว่าสาวน้อยตรงหน้าเขาตอนนี้แววตาดูเศร้าลง ใบหน้าเจือความรู้สึกผิด นั่นทำให้ชายหนุ่มผมสีเงินชะงักเล็กน้อย

 

เขาอาจจะพูดแรงไปจริงๆ

 

โกคุเดระถอนหายใจยาว ก่อนจะควบคุมอารมณ์จากความหงุดหงิดของตัวเอง

 

“ไหนมา ฉันดูให้”

 

เขาหยิบหนังสือมาจากสาวน้อยตรงหน้า สายตากวาดไปตามตัวเลข ในสมองก็คิดคำนวณตามไปด้วย

 

“อันนี้เป็นการถอดสมการจำนวนจินตภาพ เธอต้องเอาตัวนี้บวกกับ...”

 

เขาเริ่มอธิบายให้สาวน้อยตรงหน้าฟัง ฮารุแววตาสนใจในสิ่งที่เขาพูด เธอตั้งใจฟังอย่างดี พยักหน้าตอบรับเขาเป็นพักๆ เมื่อชายหนุ่มอธิบายเสร็จเขาก็ยื่นหนังสือคืนให้เธอ ฮารุรีบรับมาก่อนจะตั้งใจเขียนสรุปลงในสมุดเปล่าทันที

 

แววตาสีเขียวจ้องมองสาวน้อยตรงหน้าที่เปี่ยมไปด้วยความตั้งใจ

 

เอาจริง ไม่ใช่ว่ายัยนี่โง่หรอก เขาอธิบายรอบเดียวยัยนี่ก็เข้าใจทันทีแล้วก็เขียนเป็นสรุปออกมาได้

 

เข้าใจเรื่องยากๆได้เร็วขนาดนี้ ก็ถือว่าหัวไวสุดๆแล้ว

 

โกคุเดระมองไปตามเส้นผมสีน้ำตาลที่ถูกรวบเป็นหางม้าตรงหน้า แสงสีส้มจากภายนอกสะท้อนกับเส้นผมนั้นเป็นประกาย ขับให้สีผมน้ำตาลที่ดูอบอุ่นนั้น ดูอบอุ่นมากขึ้นไปอีก

 

เหมือนสาวน้อยจะรู้ตัวว่าถูกจ้องมองอยู่ เธอค่อยๆเงยหน้าขึ้นมา แววตาสีน้ำตาลที่อบอุ่นไม่ต่างกันของเธอสบกับแววตาของชายหนุ่มตรงหน้า

 

แววตาสีเขียวมรกตที่อยู่หลังแว่นที่เขาสวมใส่นั้น เธอไม่เคยจ้องเขาในระยะที่ใกล้ขนาดนี้มาก่อนเลย

 

“คุณโกคุเดระสายตาสั้นหรอคะ”

 

คำถามที่ฮารุพูดขึ้นมา เรียกสติโกคุเดระให้กลับมา

 

“ห้ะ!”

 

เขาอุทาน ยังคงงงกับคำถามว่าอะไรดลใจให้เธอถามเขาแบบนั้น

 

“ฮารุไม่เคยเห็นคุณโกคุเดระใส่แว่นเลยค่ะ เอ๋... หรือว่าคุณโกคุเดระสายตายาว”

 

เธอเริ่มตั้งข้อสังเกตไปเรื่อย ชายหนุ่มแสดงสีหน้าประหม่าเล็กน้อย

 

เอาจริง ไม่ค่อยมีใครถามอะไรเกี่ยวกับตัวเขาเท่าไร เขาเลยไม่เคยชินกับการที่จะต้องตอบคำถามเกี่ยวกับตัวเอง

 

“ถ้าฉันสายตาสั้น ฉันจะไปสู้กับพวกวาเรียได้ไง เธอใช้สมองหน่อยสิ”

 

คำตอบแบบจิกกัดตามสไตล์เขา เอ่ยตอบคำถามคนตรงหน้า

 

“อ่อ… อย่างนี้นี่เอง! แสดงว่าคุณโกคุเดระสายตายาวสินะคะ มิน่าฮารุเลยเห็นคุณโกคุเดระใส่แว่นตอนอ่านหนังสืออย่างเดียว”

 

เธอสรุปคำตอบทันที นั่นทำให้โกคุเดระปวดหัวเป็นอย่างมาก อาจจะเป็นเขาเองที่ให้คำตอบเธอไม่ชัดเจน

 

มือของเขายกขึ้นมาเท้ากับโต๊ะ ก่อนจะลูบผมสีเงินที่ปรกหน้าขึ้นไป ท่าทางแสดงความรำคาญอย่างสุดซึ้ง

 

“ฉันสายตาเอียงน่ะ”

 

เขาตอบสั้นๆ ด้วยน้ำเสียงเจือความรำคาญเล็กๆ

 

ถึงแม้ทั้งท่าทางและน้ำเสียงเขาจะเต็มไปด้วยความเบื่อหน่ายและรำคาญ แต่มันย้อนแย้งกับการกระทำที่ว่าเขาก็ตอบคำถามอันน่ารำคาญเหล่านั้นของเธอ

 

ฮารุยื่นหน้าเข้ามาใกล้ชายหนุ่มมากขึ้น สายตาเธอสนใจแว่นตรงหน้า

 

“สายตาเอียงนี่ เห็นภาพเป็นยังไงหรอคะ”

 

เธอนึกภาพตามไม่ออก คนสายตาปกติอย่างเธอที่เห็นทุกอย่างคมชัด นึกไม่ออกจริงๆว่าคนที่สายตาเอียงเนี่ยจะเห็นภาพแบบไหน

 

ระยะที่ใกล้ขึ้นทำให้โกคุเดระเริ่มประหม่า เขาพยายามถอยห่างจากเธอเล็กน้อย แต่ไม่มากเกินไปจนทำให้เธอสังเกตได้

 

“นี่ฉันต้องอธิบายเธอเรื่องการตกกระทบของแสงด้วยไหมห้ะ!”

 

เขาบ่นออกมา แต่ไม่รู้เลยว่าความปากไวของเขากำลังพาเขาซวย

 

“ฮาฮิ! ฮารุไม่เคยเรียนเรื่องนั้นเลยค่ะ คุณโกคุเดระสอนหน่อยสิ”

 

ชายหนุ่มอยากจะระเบิดตัวเองทิ้งเหลือเกิน ทำไมปากของเขาถึงพาให้เขาซวยได้ขนาดนี้ แทนที่เขาจะตอบอะไรให้บทสนทนาจบๆไป ทำไมเขาจะต้องพูดเปิดทางให้เธอถามต่อได้ตลอดนะ

 

แววตาเขามองหญิงสาวตรงหน้าที่คาดหวังอย่างเปี่ยมล้น เห็นแบบนั้นแล้ว เขาก็ไม่อยากจะหักหาญน้ำใจมาก เรื่องความรู้วิทยาศาสตร์หน่ะ ให้เขาอธิบายมันก็ไม่ได้เกินกำลังเขาเท่าไรหรอก

 

“เห้อ...”

 

เขาถอนหายใจ ก่อนจะหยิบดินสอขึ้นมาวาดรูปบนกระดาษ

 

“อันนี้คือดวงตาของคนเรา ถ้าปกติแสงต้องตกมากระทบที่กระจกตา แล้วเลนส์จะรวมแสงไปที่จอรับภาพ”

 

เขาวาดรูปพร้อมกับอธิบายให้หญิงสาวตรงหน้าฟังไปด้วย

 

“ถ้าแสงที่รวมมันตกไปที่จอรับภาพพอดี ภาพที่เธอเห็นก็จะปกติ”

 

เขายังคงอธิบายต่อไป ฮารุพิจารณาการวาดรูปของเขา

 

‘เอาจริง คุณโกคุเดระก็วาดรูปสวยเหมือนกันนะคะเนี่ย’

 

“แต่ถ้าแสงที่รวมมันตกก่อนถึงจอรับภาพ เธอก็จะมองของไกลๆไม่ชัด นั่นแหละสายตาสั้น”

 

โกคุเดระวาดภาพประกอบให้เธอเห็น ส่วนฮารุนั้นกำลังพิจารณานิ้วเรียวยาวของเขา

 

‘คุณโกคุเดระนิ้วสวยเหมือนกันนะเนี่ย’

 

สายตาของชายหนุ่มจดจ้องอยู่กับภาพวาดที่เขาวาด พร้อมกับตั้งใจอธิบายให้เธอฟังต่อ

 

“สายตายาวก็สลับกัน คือแสงที่รวมตกเลยจอรับภาพไป เธอเลยจะมองของใกล้ๆไม่ชัด”

 

ฮารุคิดภาพตามในหัว ก่อนจะเอ่ยถาม

 

“แล้วสายตาเอียงล่ะคะ”

 

โกคุเดระวาดรูปเพิ่มอีกหนึ่งรูป คราวนี้ต่างจากสองรูปแรก รูปกระจกตาไม่ได้โค้งมนเหมือนรูปก่อนหน้า แต่มีรอยหยึกหยักเล็กน้อย

 

“อันนี้ไม่เหมือนกัน สายตาเอียงน่ะเกิดจากกระจกตามันโค้งไม่สม่ำเสมอ แสงที่รับเข้ามาเลยตกไปที่จอภาพหลายจุดน่ะ”

 

เขาอธิบายเรื่องที่ดูซับซ้อนขึ้น ฮารุเองก็ตั้งใจฟังอย่างสนอกสนใจ

 

“ถ้างั้นภาพที่เห็นจะเป็นแบบไหนหรอคะ”

 

เธอถามด้วยความอยากรู้เต็มเปี่ยม

 

“ก็… อาจจะขอบเบลอๆ หรือถ้าเป็นพวกแสงไฟอาจจะเห็นแสงฟุ้งเป็นเส้นๆ”

 

ฮารุคิดภาพตาม ก่อนจะให้ความเห็น

 

“ภาพแสงฟุ้งๆ แบบภาพฝันอย่างนี้หรอคะ”

 

เธอก็ไม่รู้จะอธิบายยังไง แค่คิดว่าถ้าเห็นดวงไฟกลมสว่างฟุ้งๆ เห็นแสงเป็นเส้นๆ ภาพแบบนั้นก็เหมือนภาพในความฝันอยู่นะ

 

“เธอนี่ก็เปรียบเทียบมั่วซั่วไปเรื่อย”

 

เขาบ่นออกมา แต่นั่นก็ยังไม่ทำให้ฮารุรู้สึกหายสงสัย

 

ฮารุจ้องมองชายหนุ่มตรงหน้า ก่อนจะยื่นมือเล็กเข้ามาใกล้เขา นั่นทำให้ชายหนุ่มผมสีเงินตกใจหยุดนิ่ง ทำอะไรไม่ถูก

 

มือเล็กค่อยๆเลื่อนมาใกล้ เขามองเห็นได้ชัดจากแววตาของตัวเอง ก่อนที่มือของเธอจะจับแว่นตาของเขาแล้วดึงมันออกช้าๆ การกระทำที่เขาไม่คาดคิด ทำให้ใบหน้าของเขาแดงขึ้นด้วยความประหม่าปนความอาย

 

สาวน้อยใช้แววตาสีน้ำตาลจ้องมองแววตาสีเขียวมรกตของเขาอย่างสงสัย

 

“ถ้าแบบนี้ คุณโกคุเดระเห็นฮารุเป็นยังไงคะ ฮารุดูฟุ้งๆเบลอๆไหม”

 

เธอถามด้วยสีหน้าไร้เดียงสา ราวกับว่าการกระทำเมื่อครู่เธอไม่ได้คิดอะไรเลยแม้แต่น้อย

 

ก็แน่สิ ยัยนี่ไม่ได้คิดอะไรอยู่แล้ว

 

.

.

 

เขาคาดหวังอะไรอยู่

 

.

.

 

ยัยนี่ชอบรุ่นที่สิบจะตาย

 

.

.

 

คำถามของเธอ ทำให้เขาตั้งใจมองภาพตรงหน้ามากขึ้น ภาพของสาวน้อยที่คมชัดเมื่อครู่ แปรเปลี่ยนเปลี่ยนภาพที่เบลอฟุ้งกว่าเดิม แต่ไม่ได้ทำให้รายละเอียดหายไป เพียงแค่ดูเหมือนภาพฝันมากขึ้นกว่าเดิม แสงสีส้มที่ลอดผ่านหน้าต่างเข้ามากระทบกับแววตาของสาวน้อยนั้น พลันสว่างฟุ้งเป็นเส้นแสงรอบๆตาของเธอ ขับให้ภาพตรงหน้าดูเหมือนภาพฝันมากขึ้นไปอีก

 

ฮารุคงไม่รู้ว่าภาพที่โกคุเดระเห็นในตอนนี้ เหมือนภาพฝันอย่างที่เธอว่าจริงๆ

 

แก้มของชายหนุ่มแดงขึ้นเล็กน้อย เขาไม่เคยพิจารณาเธอในระยะใกล้ขนาดนี้มาก่อน

 

ก็รู้แหละว่า ยัยนี่หน้าตาน่ารัก

 

แต่ก็ไม่เคยสนใจ

 

.

.

 

ก็เลยไม่ได้คิดว่าสำคัญอะไร

 

.

.

 

"คุณโกคุเดระเห็นเป็นยังไงคะ"

 

สาวน้อยยังคงเฝ้ารอคำตอบของชายตรงหน้า

 

โกคุเดระพยายามคิดหาคำตอบดีๆ แววตายังคงจ้องมองสาวน้อยผมสีน้ำตาล

 

“ฮารุเหมือนนางฟ้าเลยไหมคะ”

 

เธอยิ้มเล็กๆ เล่นหน้าเล่นตาให้ดูน่ารักสดใส ตามสไตล์คนขี้เล่นแบบเธอ

 

.

.

 

เขารู้ดีว่า เธอไม่ได้คิดอะไร

 

เธอแค่กำลังอยู่ในจิตนาการของตัวเอง ว่าเธอหน้าตาน่ารักเหมือนนางฟ้ารึเปล่า

 

แต่เป็นเขาเองที่มองเห็นภาพนั้น

 

.

.

 

ใช่…

 

เธอหน้าตาน่ารักจริงๆ

 

เขายอมรับกับตัวเองในที่สุด

 

.

.

 

“ก็ได้อยู่”

 

เขาตอบปัดๆ พยายามจะหลบตาเธอ แต่สาวน้อยไม่พอใจในคำตอบ เธอใช้มือสองข้างรวบหน้าเขาให้จ้องมองเธอชัดๆ

 

“อย่าตอบส่งๆสิคะ อ่ะ… ฮารุให้มองดีๆอีกครั้ง”

 

.

.

 

ใกล้เกินไปแล้ว...

 

.

.

 

โกคุเดระมองสาวน้อยตรงหน้าเขา แววตาสีเขียวของเขาสบกับแววตาเป็นประกายของสาวน้อยตรงหน้า แสงสีส้มที่ลอดผ่านมาทางหน้าต่างกระทบกับผิวเนียนนั้น ภายในห้องเรียนที่ยังคงมีแสงเล็กน้อยไม่ถึงกับมืด ทำให้ภาพตรงหน้าราวกับภาพฝัน

 

ดวงตากลมโตสวย จมูกเล็กได้รูป แก้มขาวอิ่มเจือสีชมพูจาง เข้ากับรูปหน้าเธอ

 

ริมฝีปากสีชมพูเล็กๆที่ยิ้มมาทางเขา ทำให้เขาจ้องมองอย่าละสายตาไม่ได้

 

ชายหนุ่มยื่นหน้าเข้าไปใกล้ขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะได้สติ

 

.

.

 

โป๊ก!

 

“โอ้ย”

 

เสียงใสอุทาน เขาใช้หน้าผากของเขาโขกกับหน้าผากของเธอ

 

“นี่แหน่ะ ยัยบ้า อย่ามาจับหน้าคนอื่นโดยไม่ได้ขอสิ”

 

เกือบไปแล้ว...

 

เขาพยายามเก็บความสั่นไหวในใจ ให้แนบเนียนไปกับคำพูดเมื่อสักครู่

 

ฮารุใช้มือลูบหน้าผากตัวเองปอยๆ ผิวสีขาวที่เริ่มขึ้นสีแดงระเรื่อ

 

“คุณโกคุเดระ มันเจ็บนะคะ”

 

เธอบ่นออกมา น้ำตาซึมเล็กน้อย แก้มป่องแสดงถึงความไม่พอใจ

 

โกคุเดระเห็นน้ำตาที่ซึมออกมา พลันในใจรู้สึกวูบ

 

.

.

 

เขาทำเธอร้องไห้หรอ...

 

ไม่ได้ตั้งใจให้เป็นแบบนี้สักหน่อย

 

.

.

 

เขาใช้นิ้วโป้งลูบหน้าผากเธอเบาๆ ก่อนจะใช้มือข้างเดียวกันปลอบเธอโดยการตบเส้นผมเบาๆ

 

“ฉันขอโทษ”

 

เขาพูดเบาๆด้วยความรู้สึกผิด

 

.

.

 

คนแบบเขา มีแต่ทำให้คนอื่นเจ็บตัวจริงๆ

 

ถึงแม้เขาจะไม่ได้รักชีวิตตัวเองมาก

 

แต่เขาก็ไม่ได้ตั้งใจจะทำให้คนอื่นเจ็บตัวเพราะเขาหรอกนะ

 

.

.

 

ฮารุที่ได้รับการปลอบเล็กน้อย ก็ใจเย็นลงหน่อย

 

“ครั้งนี้ ฮารุจะยกโทษให้ละกันค่ะ!”

 

เธอพูดออกมา เสียงที่มีความแง่งอนปนอยู่

 

โกคุเดระเริ่มเก็บของลงกระเป๋า นั่นทำให้ฮารุงง

 

“คุณโกคุเดระจะกลับแล้วหรอคะ”

 

เธอถามออกมาด้วยความสงสัย

 

“แล้วเธอเห็นฉันทำอะไรหล่ะ”

 

คำพูดตามสไตล์ของเขา ถึงแม้ว่าน้ำเสียงจะไม่จิกกัดเท่าปกติ เขาไม่สบตาเธอเลยแม้แต่น้อย

 

“เอาแว่นฉันคืนมาด้วย…”

 

เขายื่นมือมาข้างหน้า แววตายังจ้องไปที่กระเป๋าพร้อมกับมืออีกข้างที่เก็บของไปด้วย สาวน้อยค่อยๆหยิบแว่นคืนใส่ในมือของเขา ชายหนุ่มรับไปก่อนจะรีบเก็บลงกระเป๋า

 

หลังจากเก็บของทั้งหมดเสร็จเขาก็ยืนขึ้น ก่อนจะเดินไปที่ประตู ทิ้งให้ฮารุยังงุนงงอยู่ว่าเธอควรจะกลับด้วยเหมือนกันไหม เขาหันหลังให้เธอ

 

“เดี๋ยวสรุปที่เหลือฉันทำเอง เธอไม่ต้องยุ่งแล้ว”

 

เขาพูดตัดบทก่อนจะเดินออกไป ทิ้งสาวน้อยไว้ในห้องเรียนที่แสงอาทิตย์ใกล้จะหมดลง

 

ชายหนุ่มผมสีเงินเดินออกมาตามทางเดินของโรงเรียนโดยไม่ได้หันหลังกลับไปมอง

 

แววตาของเขามองไปที่ใบไม้สีส้มแดงตัดกับท้องฟ้าสีม่วงจาง

 

แสงจากพระอาทิตยที่ใกล้ตกดิน ตกกระทบกับดวงตาเขา ก่อนจะแยกออกแล้วเข้าสู่โสตประสาทตา ภาพที่เขาเห็นเป็นแสงฟุ้งเบลอของพระอาทิตย์ยามเย็น

 

เขาไม่เคยเห็นอะไรชัดเลย

 

ใช่แล้ว...

 

ขนาดชีวิตเขาเอง เขายังไม่เคยมองเห็นมันชัดๆเลยด้วยซ้ำ ต้องให้คนอื่นเตือนสติเขาถึงจะตั้งใจมอง

 

.

.

 

คนที่ไม่สามารถรักแม้แต่ตัวเองได้อย่างเขา

 

จะมอบความรักให้คนอื่นได้อย่างไรกัน

 

.

.

 

ชายหนุ่มผมสีเงินวัยสิบห้าปีหยิบบุหรี่มวนหนึ่งขึ้นมาสูบ ก่อนจะเดินออกจากโรงเรียนไป 

 

 

------------------------------------------

------------------------------------------

 

 

8 ก.ย. 2564

ได้ฤกษ์มาเจิม 5986 แล้วค่ะ อันนี้อยากเขียนเพราะไปอ่านเจอโพสที่บอกว่า ถ้ามีคนยอมให้ดึงแว่นออกได้แสดงว่าก็ใกล้ชิดกันมาก (ถึงจะมีคนบอกว่าโพสนั้นเชื่อไม่ได้ก็เถอะ 5555) ไรท์เลยอยากเห็นน้องโกคุเดระใส่แว่นแล้วก็น้องฮารุมาถอดให้ หน้าใกล้ๆกันแบบนี้แหละค่ะ นี่แหละที่มาของฟิคนี้ ง่ายๆแบบนี้เลย

ฟิค 5986 มีหลายโปรเจคที่ซุ่มแต่งอยู่ค่ะ แต่เอาอันที่เสร็จเป็นรูปเป็นร่างก็คืออันไปก่อนนะคะทุกคน ยิ่งเปิดหลายเรื่องจะได้เหมือนว่าคู่นี้แมส 555 สงสารน้องโกคุ น้องแค่แสดงออกไม่เก่ง น้องกำลังเรียนรู้ที่จะรักตัวเองค่ะ

ชอบไม่ชอบยังไง Comment ติชมได้เลยนะคะ อยากให้ทุกคนได้อ่านอะไรผ่อนคลายในช่วงสถานการณ์โควิดที่ตึงเครียดนะคะ เติมเต็มจิตใจที่ห่อเหี่ยวกัน เลิฟฟฟฟ

 

แก้ไขคำผิด จัดหน้านิยาย 9 ต.ค. 2564

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

5 ความคิดเห็น

  1. #5 emkay
    7 ต.ค. 64 / 20:21 น.

    ไม่เคยรู้มาก่อนเลยค่ะ ว่าคนสายตาเอียงมองเห็นแบบไหน แต่ฮายาโตะใส่แว่นคือ น่ารักจริงๆเลยค่ะ โหมดเจ้าเด็กวิชาการ

    ยัยฮารุไม่เขินบ้างเลยหรือไงนะ พ่อหนุ่มลูกครึ่งออกจะหน้าตาดี รอติดตามนะคะ ดีใจมากๆค่ะ ที่ 5986 คัมแบคมา นึกถึงวันเก่าๆเลยค่ะ

    #5
    1
    • #5-1 PRAEW
      7 ต.ค. 64 / 20:24 น.
      ฮายาโตะใส่แว่นคือนิพพานมากค่ะ สอนน้องได้อีก โอ้ยยยย ไม่หลงให้รู้ไป 5555 คิดถึงสมัยก่อนมากเลยค่ะ ได้กลับมาแต่รู้สึกเหมือนได้ย้อนวัย -////-
      #5-1
  2. 14 ก.ย. 64 / 00:33 น.

    อ่านแล้วรู้สึกยิ้มออกมาไม่หยุดแม้ว่าจะแอบรู้สึกเศร้าใจกับก๊กคุงก็ตาม

    เป็นตอนที่อ่านเพลินๆ

    รอโปรเจค 5986 งานถัดไปค่ะhttps://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/bb-08.png

    #4
    1
    • #4-1 PRAEW
      14 ก.ย. 64 / 00:35 น.
      น้องก๊กเราต้องได้ไปต่อค่ะ!!!
      #4-1
  3. 9 ก.ย. 64 / 08:08 น.
    วาวววตัว ว ล้านตัวคู่นี้ก็ฟินไม่ไหวถึงจะมีไม่มากก็เถอะ5555เป็นคู่ที่ชองรองจาก1886มากเลยค่ะคู่นี้ เเอบนึกว่าจะไปจุบเขาชะอีกฮารุ~~รออ่านอีกนะ 5986ยังฟินไม่สุดเลยยรอไรท์มาต่ออีก555 สนุกมากเลยอ่ะหยุดอ่านไม่ได้555555สู้ๆๆคร้าาาาไรท์
    #3
    1
    • 9 ก.ย. 64 / 08:52 น.
      คู่นี่มันฟีลหวานปนขมบอกไม่ถูกค่ะ ทุกอย่างเกิดจากนังโกคุทั้งนั้น ถ้าจูบๆเขาไปก็สิ้นเรื่องแล้ว //เอ๊ะ ตูคนแต่งนี่หว่า 555
      #3-1
  4. #2 ช็อกโกแลตนม (จากตอนที่ 1)
    9 ก.ย. 64 / 01:15 น.
    ฟิคนี้น่ารักมากฮารุลูกหน้าใกล้ขนาดนี้หนูควรจะมีอาการหวั่นไหวบ้างนะลูกดูนังโกคุเดระสิหวั่นไหวขั้นสุด เรารออ่านฟิคเรื่องอื่นๆของไรท์ช่วงนี้รู้สึกอ่านฟิคคู่นี้ครบทุกเรื่องแล้วอยากอ่านเรื่องใหม่บ้าง
    #2
    1
    • #2-1 แพรวพราว ~* (จากตอนที่ 1)
      9 ก.ย. 64 / 01:20 น.
      คู่นี้คนแต่งน้อยอย่างไม่น่าเชื่อเลยค่ะ แงงงง อาจจะเพราะรีบอร์นจบไปนานแล้วด้วย เคมีคู่นี้น่ารักมากเลยค่ะ ไรท์เองก็อยากแต่งคู่นี้เพิ่มอีก จะได้มีหลายๆเรื่อง เผื่อคู่นี้กลับมาแมส 5555
      #2-1
  5. 9 ก.ย. 64 / 00:02 น.

    งื้อออออออออออออออออ ขอบคุณที่แต่งคู่นี้มานะคะ ต้าวลูกชายคนซึน 5986

    ดีงามอีกแล้ว ละมุนมากเว่อร์ ภาษาสวยจังเลยค่ะไรท์แพรว คลอดเก่งมาก แต่งเริศ แต่งไวขนาดนี้ รี้ดกราบบบบบบบบ คนอะไรพรสวรรค์ฝุดๆ

    เนื้อเรื่องดีเทลวิทยาศาสตร์ก็มา การตกกระทบของแสงก็มา โอ้ยยยยยย คุยแต่เรื่องเรียนกันแต่ก็จิ้นได้สุด 

    แอบงุ้ยยยย ตอนเผลอเลื่อนหน้าเข้าไปใกล้ก่อนหัวจะโขกกัน ก๊กอยากจะจุ๊บน้องใช่มั้ย ต้องใช่แน่ๆ //แดดิ้นนนนน55555 เอาใจแม่ยกก๊กไป


    เรื่องต้าวก๊กมีอะไรให้เล่นเยอะอยู่ค่า นางตลก ซึนน่ารัก บ้าๆบอๆชอบอะไรเพ้อๆเหมือนยัยลูกสาวเหมือนกัน พวกสิ่งมหัศจรรย์ไรงี้ เพ้อเอาเรื่องอยู่555 

    รอความสัมพันธ์ถัดไปเลยค่า เอาแบบโตๆเรียนรู้เก่งมั่งอะไรแล้วมั่งนะคะ จะได้เป็นงาน อิอิ

    คู่นี้ทะเลาะเก่ง กัดเก่ง บ่นเก่ง แต่ลูกดกค่ะ ส่วนมากเคลียร์กันที่เตียง55555555 -.,-////

    #1
    2
    • 9 ก.ย. 64 / 00:08 น.
      ใช่ค่ะ ตอนแรกน้องจะจูบแล้ว แต่น้องโกคุเค้ายังมีความฝังใจน่ะ ว่าเขาจะดูแลใครไว้ได้จริงๆมั้ย ชีวิตตัวเองนางยังต้องให้สึนะกับชามาลมาบอกเลยว่าให้มองด้วย ส่วนตัวรู้สึกว่าการที่นางสูบบุหรี่เป็น symbol ว่านางไม่ค่อยรักชีวิตตัวเองด้วย

      ตอนที่คิดว่าโกคุใส่แว่นเพราะอะไร ไรท์เลยเดาว่าน่าจะสายตาเอียงมากสุดแหละค่ะ ไม่งั้นนางไม่น่าสู้ได้ ไรท์แค่อยากเขียนคำว่า แสงที่กระทบเข้าโสตประสาทตา แค่นั้นเลย รู้สึกว่าเป็นคำที่สวย 5555

      อย่าให้พูดเรื่องจบที่เตียง บอกเลยว่าในหัวไรท์นะ 5986 อ่ะ แซ่บสุดแล้วบนเตียง นางก๊กมันหล่อ มันยอมน้อง มันรุกน้องจะตายค่ะ
      #1-1
    • #1-2 DutchMillz
      9 ก.ย. 64 / 02:16 น.
      ปักธงรอฟิคลูกชายตอนโตต่อไปไม่ไหวเลยค่า55555 -.,-//// มีความสุขจริงๆ ต้องแซ่บแหละคนนี้ สู้ๆนะคะ รอเจิมเสมอออออออ
      #1-2