(OS/SF) Minwoon vibes

ตอนที่ 2 : Minwoon School — พลศึกษา (Physical education)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 47
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    17 มิ.ย. 62

     Minwoon School

พลศึกษา (Physical education)

 

อิมยองมิน

จองเซอุน

 

จองเซอุนเป็นนักเรียนม.ปลายปี 1 ที่ชอบออกกำลังกาย แต่ไม่ชอบเล่นกีฬา จองเซอุนเกลียดวิชาพละ เพราะเขาชอบถูกลงโทษให้วิ่งรอบสระว่ายน้ำบ่อยๆ และจองเซอุนไม่ชอบครูอิมที่สอนวิชาพละมากๆ เพราะคุณครูอิมคนนั้นชอบยิ้มกวนประสาทเขาทุกครั้งที่เรียนและทุกครั้งเดินสวนกัน

อิมยองมินเป็นอดีตนักกีฬาว่ายน้ำระดับทีมชาติ แต่เขาผันตัวมาเป็นครูสอนว่ายน้ำแทน อิมยองมินคิดว่า การที่เอาความรู้ที่มี มาถ่ายทอดให้เด็กๆน่าจะดีกว่าเก็บไว้กับตัว และการที่อิมยองมินมาเป็นครูสอนว่ายน้ำเป็นเรื่องที่ท้าทายมากสำหรับเขา การสอนคนอื่นนั้นไม่ง่ายเลย แต่กลับสนุกดีที่ได้ลงโทษเด็กนั่นบ่อยๆ ชอบลืมชุดว่ายน้ำดีนัก วิ่งรอบสระซักหน่อยจะเป็นไรไป

"อย่าช้า!! วิ่งไป!!" อิมยองมินออกคำสั่งพร้อมเป่านกหวีดให้สัญญาณกับนักเรียนที่ลืมชุดว่ายน้ำ รวมถึงขาประจำ จองเซอุน      

"คนอื่นๆวอร์มเบาๆไปก่อน" อิมยองมินหันมาสั่งนักเรียนที่เข้าแถวรออยู่ข้างๆ      

"ย๊า! จองเซอุน!" อิมยองมินตะโกนเมื่อเห็นว่านักเรียนของเขาวิ่งช้าลงจนเหมือนกำลังเดิน    

 จองเซอุนหันขวับทันทีที่ได้ยินเสียงตะโกนนั่น ครูอิมไม่เหนื่อยหรอ ถามจริง      

 

"เสร็จแล้วมาวอร์มกับเพื่อนได้ละ" ครูอิมหันมาพูดกับเด็กๆที่เขาเพิ่งลงโทษไป      

"ใครพร้อมสอบมาเลยนะครับ" หลังจากที่ทบทวนไปว่าเรียนอะไรมาแล้วบ้างก็เป็นการสอบ เพื่อกระตุ้นให้สนใจกันบ้าง      

"ครูอิม ไม่สอบวันนี้ได้มั้ย" เซอุนถามในขณะที่เพื่อนคนอื่นฝึกว่ายน้ำในสระ    

"ได้ ค่อยมาเก็บทีหลังแต่คะแนนจะลดลง" ครูอิมตอบไปและเดินดูเด็กนักเรียนของเขาไปด้วย      

"เอ้า ก็ไม่ได้เอาชุดมาไง ทำไมครูไม่บอกก่อนอ่ะว่าสอบ" เด็กอะไรวะ บ่นเก่ง      

"หน้าที่ของนักเรียนคืออะไรครับ"      

"เอ่อ" เซอุนที่เพิ่งได้ยินประโยคจากครูอิมคนนั้นถึงกับพูดไม่ออก เขาแค่บ่นไปตามประสาเอง      

"ตอบไม่ได้หรอครับ" ครูอิมหันมายิ้มร้ายๆให้เซอุนอีกครั้ง ไม่ใช่ว่าเซอุนไม่อยากโต้ตอบอะไร แต่เขาก็กลัวติด ร. หรือติด 0 วิชานี้เหมือนกัน      

 

เรียนว่ายน้ำกับครูอิม ขอครั้งเดียวก็พอ

"อย่าลืมเก็บอุปกรณ์นะครับ ใครที่ยังไม่สอบให้มาหลังเลิกเรียนได้ ครูจะอยู่ถึงตอนสระปิด วันนี้พอแค่นี้ครับ" ครูอิมในชุดกีฬา กางเกงขาสั้นสบายๆ และสวมแจ็คเก็ตสีเหลืองทับ เป่านกหวีดเพื่อเป็นสัญญาณหมดเวลาเรียน

สำหรับเซอุนแล้ว เป็นสองชั่วโมงที่เขาไม่ค่อยมีความสุขเท่าไหร่ ทั้งลืมชุด โดนลงโทษ เจอยิ้มร้ายๆของครูอิม อากาศที่ร้อน และยังต้องเก็บอุปกรณ์ที่เพื่อนเขาเอาออกมาใช้อีก ก็คงทำอะไรไม่ได้เท่าไหร่ เดี๋ยวมันก็ผ่านไป

เซอุนเร่งฝีเท้าในการเดินจากอาคารเรียนของตนจนถึงสระว่ายน้ำของโรงเรียนเพื่อให้ทันเวลาก่อนที่สระจะปิด เขาพบว่าเขาไม่ได้ลืมชุดว่ายน้ำ แค่หยิบมาไม่ครบเท่านั้นเอง เมื่อเช้าก็โดนลงโทษฟรีไปสินะ      เซอุนเข้าไปเปลี่ยนชุดและออกมาพร้อมกับกางเกงว่ายน้ำขาสามส่วน หมวก และแว่นตา ไม่ได้ใส่เสื้อคงไม่เป็นไร

     

เซอุนเดินไปยังห้องพักของครูที่อยู่ใกล้ๆทางเข้า มองหาครูอิมที่จะมาสอบด้วยแต่กลับไม่เจอ เขาคิดว่าครูอิมน่าจะอยู่ด้านใน

            "ย๊า!! จองเซอุน!" ทันทีที่เข้าไปในสระ เขาก็ได้ยินเสียงตะโกนทันที ไม่ใช่ใครที่ไหน เพื่อนเขาสมัยที่อยู่ม.ต้นนั่นเอง      

"มาสอบกับครูอิมหรอ แล้วเสื้อไปไหน ทำไมไม่ใส่" ดิมดงฮยอนรัวคำถามใส่เซอุนไม่ยั้งจนไม่รู้ว่าจะตอบคำถามใดก่อนดี      

"ละดู หุ่นดีมากมั้ง คลุมไว้หน่อย" บ่นเสร็จดงฮยอนก็หยิบผ้าเช็ดตัวมาคลุมร่างกายส่วนบนของเซอุนไว้      

"เห็นครูอิมมั้ย" เซอุนถาม      

"นู่นไง อยู่อีกฝั่ง" ดงฮยอนบอกและชี้ไปยังตำแหน่งที่ครูอิมอยู่      

 

เซอุนและดงฮยอนเดินผ่านอัฒจันทร์ไปอีกฝั่งของสระว่ายน้ำ เซอุนรู้สึกว่ามีคนมองเขา แต่อาจจะไม่ใช่ก็ได้ คนอาจจะมองดงฮยอน เจ้านั่นฮอตที่สุดในชั้นแล้วล่ะ      

"จองเซอุน ตามครูมา" ยังไม่ได้พูดอะไร ครูอิมก็สั่งเขาทันที เซอุนทำอะไรไม่ได้จึงเดินตามไปจนถึงห้องพักใกล้ๆทางเข้าที่เขามาตามหาครูอิมในตอนแรก      

ครูอิมล็อคประตูและปิดม่านลง ความเงียบเข้ามาปกคลุม ได้ยินเพียงแค่เสียงทำงานของเครื่องปรับอากาศ      

"เอาผ้าคลุมออก" ครูอิมหันมาสบตากับเซอุนและออกคำสั่งอีกครั้ง สั่งเก่งจังเลยนะ      

            ครูอิมค่อยๆเดินเข้าหาเซอุน ทำให้เขาต้องถอยไปเรื่อยๆจนไปชนตู้เหล็กเข้า      

 

"หลบหน่อยครับ จะเอาของ" ครูอิมพูดและเปิดตู้เหล็กออก เขาหยิบชุดว่ายน้ำตัวใหม่ออกมาและยื่นให้เซอุน    

"ครับ?" เซอุนรับมาแบบงงๆ เขาไม่ค่อยเข้าใจว่าทำไมครูอิมต้องเอาชุดว่ายน้ำให้เขาใหม่ เพราะที่ใส่อยู่ตอนนี้ก็ว่ายน้ำได้เหมือนกัน      

"เอาไปใส่ซะ"    

"..."      

"ไม่อยากให้ใครเห็นผิวขาวๆของเธอ"  

ครูอิมพูดและเดินออกไปจากห้องพักทันที เซอุนส่ายหัวเพื่อเรียกสติของตัวเอง ประโยคเมื่อกี้ทำให้หัวใจของเซอุนเต้นไม่เป็นจังหวะ เพราะทั้งคำพูด สายตา และรอยยิ้มของครูอิมนั่นแหละ เซอุนรู้สึกร้อนและหน้าแดงขึ้นเมื่อนึกถึงประโยคนั่น ทั้งๆที่เครื่องปรับอากาศยังทำงานได้ดี

            ยิ้มร้ายๆนั่น ที่ทำให้ใจสั่นเป็นบ้า

            "อ้าว เอาชุดมาจากไหน" ทันทีที่เซอุนกลับเข้าไปที่สระว่ายน้ำ ดงฮยอนก็ทักเขาทันที      

"ครูอิมให้มา จะว่ายได้ยัง" เซอุนตอบด้วยความหงุดหงิดหน่อยๆที่พูดถึงครูอิม อยากจะรีบสอบรีบกลับบ้านใจจะขาดอยู่แล้ว      

"วอร์มก่อนสิ" ดงฮยอนบอกและเริ่มวอร์มร่างกายพร้อมกับเซอุน      

ขณะเดียวกันครูอิมก็เดินมาพร้อมกับแฟ้มคะแนนของนักเรียนที่มาสอบว่ายน้ำกับเขา      

"ไม่ต้องลงสระแล้วนะ พอดีครูติดธุระ" ครูอิมบอกกับเซอุนและดงฮยอนในขณะที่กำลังจะก้าวลงสระพอดี      

   

เยี่ยมเลย

            เสียเวลาจังโว้ย

           

"เดี๋ยวเซอุน รอก่อนดิ" ดงฮยอนเรียกเซอุนไว้แทบไม่ทัน เพราะหลังจากจบประโยคของเซอุน เขาก็รีบไปเปลี่ยนชุดทันที ตอนเรียนก็โดนลงโทษ มาสอบตอนเย็นก็ไม่ได้สอบ หงุดหงิด

            "ไว้เจอกันพรุ่งนี้นะ" ดงฮยอนบอกลาเซอุนที่หน้าร้านไอศกรีมใกล้ๆโรงเรียน ดงฮยอนสนิทกับเซอุนพอที่จะรู้ว่าเพื่อนของตนหงุดหงิดมากที่ไม่ได้สอบในวันที่ตั้งใจมาสอบ และดงฮยอนรู้ด้วยว่าต้องดับความหงุดหงิดด้วยไอศกรีมอร่อยๆซักถ้วย     

 

            วันถัดมาในเวลาเลิกเรียนเช่นเคย จองเซอุนยืนนิ่งๆอยู่ที่ทางเข้าสระว่ายน้ำ มีสองความคิดที่ตีกันอยู่คือ หนึ่ง ไปเปลี่ยนชุดและรีบสอบให้มันจบๆ และสองคือ เอาชุดไปคืนครูอิมแล้วกลับบ้าน ยังไม่ทันได้ตัดสินใจ ครูอิมก็เดินออกมาจากสระว่ายน้ำพอดี      

"ว่าไงครับ จองเซอุน ม.ปลาย ปี 1 ห้อง 6"      

เต็มยศเลย      

"ผมเอาชุดมาคืน"    

"..."    

"นี่ครับ"      

และความคิดที่สองก็เป็นสิ่งที่จองเซอุนทำในตอนนั้น  

    

            "ไม่ต้องเอามาคืนหรอก ครูมีอีกเยอะ" ครูอิมตอบพร้อมกับรอยยิ้มแบบเดิม รอยยิ้มร้ายๆนั่น  

"เอาคืนไปเถอะครับ ผมแค่ยืม" เซอุนพยายามพูดเรียบๆ ไม่อยากหงุดหงิดในตอนนี้      

"งั้นฝากไว้ที่ครูละกัน คราวหน้าถ้าลืมก็มายืมได้" ครูอิมพูดและหยิบชุดว่ายน้ำที่เซอุนตั้งใจจะเอามาคืน กลายเป็นว่า เซอุนได้ชุดว่ายน้ำมาฟรี แถมยังอยู่กับครูอิมด้วย

            ผิดจุดประสงค์ไปหมด ไม่ใช่ความคิดแรกหรือความคิดที่สองที่คิดไว้

           

กลับเป็นความคิดของครูอิมทั้งนั้น

            สัปดาห์ถัดไปกับการเรียนว่ายน้ำที่แสนจะน่าเบื่อของเซอุน และในครั้งนี้เขาไม่ได้ลืมชุดว่ายน้ำแล้ว แต่ฝนตก ทำให้การเรียนว่ายน้ำต้องย้ายมาเรียนในห้องเรียนปกติแทน      

 

"ใครเสร็จงานแล้วเอามาส่งที่หน้าห้อง จองเซอุนเอาไปส่งที่โต๊ะครูด้วย"      

 

จองเซอุนอีกแล้ว

            เซอุนทำได้แค่เถียงในใจ และแสดงออกผ่านสีหน้าไปเท่านั้นว่าเขาไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่ ทำไมต้องเป็นเขา ระยะทางห้องเรียนปกติไปจนถึงสระว่ายน้ำที่อยู่ด้านหลังโรงเรียนไกลพอสมควร จองเซอุนเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น แต่เดินเร็วมากไม่ได้ เพราะจำนวนสมุด 40 เล่มที่หอบอยู่      

"เอามาสิ เดี๋ยวช่วยถือ" ครูอิมที่อยู่ใกล้ๆโรงอาหารพูด      

"อีกนิดเดียวเองครับ เดี๋ยวผมถือไปเอง" เซอุนตอบและรีบเดินต่อ เพราะเดินผ่านสระน้ำเล็กๆที่อยู่ตรงหน้าก็จะถึงสระว่ายน้ำแล้ว      

"เอามาน่า เธอรีบไปกินข้าวได้แล้ว"      

"ไม่เป็นไรครับ รีบไปส่งดีกว่า"      

เซอุนพูดและรีบเดินต่อ ส่วนครูอิมก็รีบตามเซอุนไปทันที

            "ครูลืมบอกว่าครูล็อคห้อง โทษทีนะ"      

เซอุนมาถึงสระว่ายน้ำก่อนครูอิมไม่นาน และเขาสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อได้ยินประโยคจากครูอิม มิน่า ถึงบอกว่าเดี๋ยวช่วยถือ

            "ขอบใจมากนะ" ครูอิมบอกหลังจากที่เปิดประตูและวางสมุดลงบนโต๊ะ      

"อ้อ แล้วก็ตอนเย็นมาสอบได้นะครับ ครูจะรอ"

            ครูอิมกับยิ้มร้ายๆที่เซอุนไม่ชอบมากๆ

            ไม่ชอบเพราะมันทำให้เขาใจสั่นอีกแล้ว

            "กลับมาแล้วครับ" เซอุนตัดสินใจกลับบ้านแทนที่จะไปสอบวิชาว่ายน้ำของครูอิม เขารู้สึกเหนื่อยและขี้เกียจที่จะไปสระว่ายน้ำอีกรอบ แต่เมื่อกลับมาบ้าน เขาก็พบว่าไม่มีใครอยู่บ้านอีกแล้ว    

  

            'เซอุนอ่า เอากิมจิในตู้เย็นไปให้ป้าคิมด้วยนะ วันนี้กลับดึก รักนะ - แม่เอง'      

 

เซอุนอ่านข้อความในโน้ตที่ติดอยู่หน้าตู้เย็นอีกครั้ง และทำตามคำสั่งของแม่อย่างไม่รีบมาก ยังไงแม่ก็กลับดึกอยู่แล้ว

ยี่สิบนาทีต่อมาเซอุนยืนอยู่หน้าบ้านป้าคิมและกดออดที่หน้าบ้าน ไม่นานนักประตูถูกเปิดออกและคนที่อยู่ตรงหน้ากลับไม่ใช่ป้าคิม แต่เป็นครูอิม

 

ครูอิมยองมินที่สอนว่ายน้ำ      

 

คำถามมากมายโผล่เข้ามาในหัวของเซอุน แต่ยังไม่ทันได้ถาม ป้าคิมก็เดินมาที่หน้าบ้านพอดี

"อ้าว เซอุน ว่าไงจ๊ะ" ป้าคิมทักทายด้วยน้ำเสียงสดใสอย่างเคย      

"สวัสดีครับป้าคิม แม่ให้เอากิมจิมาให้ครับ" เซอุนพูดและยื่นกระปุกกิมจิให้ป้าคิม แต่ครูอิมเป็นคนรับไว้แทน      

"ขอบใจมากจ้ะ เอ้อ นี่หลานชายป้าเอง ยองมินนี่ รู้จักใช่มั้ย สอนว่ายน้ำที่โรงเรียนเซอุนนี่นา"    

"ไม่รู้จักครับ/รู้จักครับ" ทั้งเซอุนและครูอิมพูดออกมาพร้อมกันด้วยประโยคที่ตรงข้ามกัน      

"งั้นรู้จักกันไว้นะ ป้าไปละ" ป้าคิมพูดและเดินเข้าบ้านไป เซอุนโค้งตัวเล็กน้อยพร้อมยิ้มบางๆและกำลังจะเดินกลับบ้าน      

            "จองเซอุน จะรีบไปไหนครับ" แต่ครูอิมก็ดักไว้ทันเช่นเคย      

"กลับบ้านครับ" เซอุนพูดและรีบวิ่งกลับบ้านทันที ไม่อยากอยู่ตรงนั้นแล้ว

            กริ๊งงง~    

  

            เสียงกดออดที่หน้าบ้านของเซอุนดังหลังจากที่เขาวิ่งหนีครูอิมมาซักพัก เซอุนไม่คิดว่าจะเป็นแม่หรือพี่ชายของเขา เพราะคงไม่กดออดบ้านตัวเองแน่

            "จองเซอุน เปิดประตูหน่อย" เซอุนรู้สึกคุ้นเสียงตะโกนเมื่อครู่ และเมื่อเขาออกไปดูก็ไม่แผลกใจเลยที่คุ้น เพราะเป็นครูอิมนั่นแหละที่ตะโกน      

"มีอะไรรึเปล่าครับ" จองเซอุนยืนอยู่หน้าประตูด้วยความหงุดหงิดเล็กน้อย จะอะไรกับเขานักหนานะ      

"ทำไมไม่ไปสอบ ครูรอตั้งนาน" ครูอิมพูดและเบะปากน้อยๆ คิดว่าน่ารักมากมั้ง      

"ไม่ใช่เรื่องของครูครับ กลับไปได้แล้วครับ" เซอุนพูดและหันกลับเข้าไปในตัวบ้าน      

"ไม่กลับหรอก มาบ้านนักเรียนทั้งที เยี่ยมบ้านซักหน่อยดีกว่า" ครูอิมพูดและถือวิสาสะเข้าไปในบ้านของเซอุนทันที    

"ครูอิมครับ กลับไปเถอะครับ" เซอุนพูดและเดินตามหลังครูอิมไป และครูอิมก็ไม่มีท่าทีว่าจะสนใจคำพูดของเซอุนเลยซักนิด      

"ตอบครูมาสิ ทำไมไม่ไปสอบ" ครูอิมหันมาและยิ้มอย่างที่เจ้าตัวยิ้มเป็นประจำ  

    

            ยิ้มอะไรนักหนาวะ      

 

            "ก็ผมเหนื่อย เลยไม่ไป" เซอุนพูดไปตามความจริง ตอนนั้นอาจจะเหนื่อยกาย แต่ตอนนี้เริ่มเหนื่อยใจเพราะครูอิมอยู่ในบ้านกับเขาเพียงสองคนนี่แหละ      

 

"แล้วพ่อแม่ไปไหน อยู่บ้านคนเดียวหรอ" อิมยองมินเปลี่ยนประเด็นและพยายามหาเรื่องคุยกับเด็กนี่ต่อ เขาคิดว่าแกล้งจองเซอุนอีกหน่อยน่าจะดี      

"ครับ ครูกลับได้แล้ว" เซอุนบอกปัดๆไป ไม่อยากจะคุยกับครูอิมแล้ว

            "เดี๋ยวก็กลับแล้ว" แต่อิมยองมินกลับเปลี่ยนใจ ไว้มาแกล้งใหม่ดีกว่า จะได้แกล้งไปนานๆ

            "ครับ ดีมากครับ" จองเซอุนยิ้มด้วยความดีใจเมื่อรู้ว่าครูอิมจะกลับซักที เหนื่อย!      

"ไว้ครูมาใหม่นะ" ยองมินทิ้งท้ายไว้แบบนั้น เมื่อได้เห็นเด็กนี่ยิ้ม เขาไม่เคยเห็นจองเซอุนยิ้มเลย คงเป็นเพราะไม่ชอบเรียนกับเขา จึงแสดงออกมาแบบนั้น ทั้งลืมชุด ทั้งขี้เกียจ

            จองเซอุนยืนอยู่ที่หน้าประตูบ้านของเขา      

เขาบอกกับตัวเองว่า จะไม่ลืมชุดว่ายน้ำอีก เพราะไม่อยากโดนลงโทษและสุ่มเสี่ยงกับการได้เรียนว่ายน้ำอีกรอบ      

และที่สำคัญเขากำลังสับสนว่าจะหนีครูอิมอย่างไรดี แต่เขาจะหนีครูอิมทำไม ในเมื่อเขาไม่ได้ทำอะไรผิด หรือบางทีอยากจะหนีรอยยิ้มร้ายๆจากครูอิม

ยิ้มที่ทำให้เขาใจสั่นบ่อยๆนั่น

            อิมยองมินยืนที่หน้าบ้านนักเรียนของเขาจองเซอุน      

เขาบอกกับตัวเองว่า จะทำให้จองเซอุนชอบเรียนว่ายน้ำให้ได้



END





TALK ;

สวัสค่า เรื่องนี้อาจจะเคยผ่านตามาบ้างแล้วเพราะเราเคยลงไว้ในจอยค่ะ

ขออนุญาตมาเก็บไว้ในนี้แทนค่ะ ^^

-tpch1108-


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5 ความคิดเห็น