(OS/SF) Minwoon vibes

ตอนที่ 1 : My Ocean

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 74
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    1 มิ.ย. 62

My Ocean

            โย - อิมยองมิน

            กานต์ – จองเซอุน

 

         

         

          เหนื่อยเมื่อไหร่ก็แวะมาได้เสมอนะ

          ไกลขนาดนี้ ไม่มาหรอก


            สองมือเล็กกำลังควบคุมพวงมาลัยของรถยนต์คู่ใจ สายตาทอดยาวไปยังถนนด้านหน้า ป้ายด้านซ้ายบอกระยะทางของสถานที่ที่เขากำลังจะไป

            “ไกลขนาดนี้ก็ถอยไม่ได้แล้ว” ชายหนุ่มบอกกับตัวเองแล้วขับรถไปตามเส้นทาง


            ไม่นานนัก เขาก็ขับไปจนถึงเส้นทางที่เขาคุ้นเคย บ้านเรือน ร้านค้า ร้านอาหารสองข้างทางยังคงมีอยู่เหมือนเดิม อาจจะเปลี่ยนแปลงไปบ้างเล็กน้อยตามกาลเวลา แต่ยังมีเค้าเดิมอยู่บ้าง เขาผุดยิ้มออกมาอย่างสบายใจ

            และในที่สุดเขาก็มาถึงจุดหมายของเขา ตรงหน้าของเขาคือบ้านสองชั้น ติดกับหาดทรายสีขาวสะอาดตา ใกล้ ๆ ตัวบ้านมีสระว่ายน้ำ และบริเวณให้พักผ่อน

            “น้องกานต์ลูก มาไม่บอกป้าเลยนะคะ” ป้ารัตน์ คนที่ดูแลบ้านเข้ามาทักทายชายหนุ่มทันทีที่เขาลงจากรถ

            “ช่วงนี้ไม่อยากอยู่บ้านครับ กานต์เลยหนีมา” กานต์บอกไปอย่างขำ ๆ แต่ก็มีความจริงที่อยู่ในนั้นคือ เขาไม่อยากอยู่บ้านเพราะไม่อยากตอบคำถามที่ว่า เรียนจบแล้วไปทำอะไร เมื่อไหร่จะแต่งงาน มีแฟนหรือยัง สารพัดคำถามที่มนุษย์ป้า มนุษย์ลุงข้างบ้านจะถามได้

            แม้ว่าเคยตอบไปแล้ว แต่เจอหน้ากันทีไร ก็ถามคำถามเดิมทุกที

            แรก ๆ เขาก็พอเข้าใจและทำใจกับคำถามแบบนี้ได้ แต่ช่วงสองสัปดาห์มานี้ ไม่ใช่แค่ความสงสัยและคำถามจากมนุษย์ป้ามนุษย์ลุงแล้ว แต่กลายเป็นว่าคนในครอบครัวก็เริ่มกดดันเขาแล้วเช่นกัน

            ทำให้คอมฟอร์ทโซนของเขาค่อย ๆ หายไป

          กลายเป็นว่าบ้านเริ่มจะไม่ใช่คอมฟอร์ทโซนของเขาแล้ว


            “แล้วบอกคุณแม่หรือยังคะ” ป้ารัตน์ถามต่อขณะที่เดินเข้าไปในตัวบ้าน

            “เนี่ย กานต์กำลังพิมพ์บอกเลย” กานต์บอกพร้อมกับชูโทรศัพท์ให้ป้ารัตน์ดู

            “แล้วน้องกานต์จะอยู่กี่วันคะ”

            “โหย เพิ่งมาถึงก็ไล่แล้ว”

            “ป้าไม่ได้ไล่นะคะ ป้าจะได้มาทำกับข้าวให้น้องกานต์ไง”

            “ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวกานต์ขับรถไปแถวในเมืองได้” กานต์พูดด้วยความเกรงใจ แค่ป้ารัตน์แวะมาดูแลบ้านพักของครอบครัวก็เกรงใจจะแย่อยู่แล้ว

            “อีกแล้ว ไม่อยากทานฝีมือป้าแล้วแน่ๆ” ป้ารัตน์บ่นขำๆ เพราะทุกครั้งที่กานต์มาที่นี่จะงอแงทานต้มยำกุ้งสูตรป้ารัตน์ให้ได้ทุกครั้ง

            “พูดแล้วก็อยากกินเลย ป้ารัตน์ค้าบ ทำให้กินหน่อยน้า” กานต์พูดแบบอ้อนๆ เพราะจู่ๆก็นึกหิวขึ้นมา อาจเป็นเพราะความเหนื่อยล้าจากการขับรถ

            “ได้สิคะ เดี๋ยวน้องกานต์ไปพักก่อน เดี๋ยวป้ามาเรียก”

            “ขอบคุณนะครับ” กานต์สวมกอดป้ารัตน์แล้วจึงแยกตัวไปพักผ่อน


            กานต์เดินออกมาส่วนที่เป็นระเบียงหน้าบ้าน ลมร้อนจากทะเลเข้าปะทะที่ใบหน้า สุดยอดไปเลย หนีร้อนมาเจอร้อนกว่า เขาจึงเปลี่ยนใจ กลับเข้าไปในตัวบ้าน แต่กลับเจอใครบางคนที่ยืนอยู่ตรงนั้น


            “พี่โย”


            พี่โยเป็นลูกชายของป้ารัตน์ กานต์และพี่โยเป็นเพื่อนเล่นกันในวัยเด็ก ทุก ๆ ครั้งที่กานต์มาพักที่บ้านหลังนี้ก็จะมีพี่โยเป็นเพื่อนเล่นมาโดยตลอด เป็นพี่ชายใจดีสำหรับกานต์เสมอ

            “ไหนบอกไม่มา” พี่โยพูดพร้อมกับยิ้มกว้าง ยิ้มแบบพี่โย

            “ไม่ได้อยากมาเท่าไหร่หรอก” กานต์ตอบในสิ่งที่ตรงข้ามกับสิ่งที่คิด

            “ไม่คิดถึงพี่หรอ”

            “ไม่เลย” ปากบอกว่าไม่คิดถึง แต่กานต์กลับโผเข้าไปกอดพี่โยอย่างที่เคยทำในวัยเด็ก

            “หรอครับ ไม่คิดถึงจริงอะ” พี่โยพูดและกอดกานต์ด้วยความคิดถึง ปนความหมั่นไส้หน่อยๆ

            “พอแล้วพี่โย เดี๋ยวกานต์ไปนอนแป๊บ ง่วงมากๆ”

            “เชื่อแล้ว ตาจะปิดแล้ว”

            “ใช่ ถ้าป้ารัตน์ทำกับข้าวเสร็จมาปลุกด้วยนะ”

            “ได้เลย ไปนอนไปเจ้าเด็กน้อย”

            “ไม่เด็กแล้ว สูงตั้ง 178 เซนแน่ะ”

            “โห โตขนาดนี้แล้ว”

            “ใช่ โตแล้ว”

            “โตแล้วต้องไปนอน มาคุยกับพี่ไม่ได้นอนนะ”

            “บ๊ายบาย” กานต์โบกมือแล้วเดินเข้าห้องนอนไปอย่างอารมณ์ดี เพราะเขาได้เจอพี่โย โดยที่ไม่ได้คาดการณ์เอาไว้ก่อน

           

            ช่วงเย็นหลังจากทานอาหาร พี่โยชวนกานต์ออกมาเดินเล่นบริเวณหาดใกล้ๆบ้าน ทั้งสองคุยกันอย่างสนุกสนาน ตามประสาคนที่ไม่ได้เจอกันนาน ถึงแม้ว่าในยุคนี้มีโทรศัพท์ เทคโนโลยีต่าง ๆ มากมาย ทั้งสองก็ไม่ได้ติดต่อกันเท่าใดนัก เพราะกานต์ก็ติดเรียน พี่โยก็ทำงาน

            “ไปกินขนมในเมืองมั้ย ร้านเดิมยังอยู่นะ”

            “โตแล้วใครเขากินขนมกัน กินเบียร์ดีกว่า”

            “เดี๋ยวนะ เป็นเด็กเป็นเล็ก ไปหัดกินตั้งแต่เมื่อไหร่”

            “ตั้งแต่ตอนที่เห็นพี่โยกิน”

            “กานต์ของพี่โตแล้วจริงๆแฮะ”

            “สรุปไปกินเบียร์นะ เอารถกานต์ไป ขากลับพี่โยขับ เย้”

 

            หลังจากพระอาทิตย์ตก อากาศเริ่มเย็น ทั้งกานต์และพี่โยนั่งอยู่ที่บาร์ติดกับชายหาดในตัวเมืองที่กานต์ผ่านมาตอนกลางวัน ทั้งสองนั่งอยู่และมองไปยังผืนน้ำที่อยู่ตรงหน้าโดยปราศจากการพูดคุย มีเพียงเสียงดนตรีจากทางร้านและเสียงคลื่นที่เข้ามากระทบฝั่ง

            “แล้วบอกพี่ได้รึยัง ว่าทำไมถึงมาคนเดียวแบบนี้” พี่โยถามด้วยความสงสัย เพราะเขารู้ว่ายังไงกานต์ก็ไม่มีทางพูดอยู่แล้ว

            “ไม่อยากอยู่บ้าน” แต่ผิดคาดที่กานต์ตอบมาแบบนั้น

            “ทะเลาะกับแม่หรอ”

            “เปล่า แค่เบื่อๆ เลยออกมาขับรถเล่น”

            “เล่นซะไกลเชียว”

            “ก็มีคนเคยบอกว่าถ้าเหนื่อยก็แวะมาได้”

            “มีคนบอกว่าไม่มา เพราะว่าที่นี่ไกลเหมือนกัน”

            ทั้งคู่หัวเราะเบาๆ ก่อนที่จะยกเครื่องดื่มขึ้นมาดื่ม ใครจะไปคิดว่าเด็กผู้ชายสองคนที่เล่นด้วยกันตั้งแต่เด็ก โตขึ้นมาจะมานั่งจิบเบียร์กัน


            “ดึกแล้ว กลับบ้านไหมครับ” พี่โยกระซิบที่ข้างๆหูของกานต์ เพราะเสียงดนตรีที่เริ่มดังขึ้น รวมถึงกานต์เอง ที่เริ่มหูอื้อ ไม่ค่อยได้ยินอะไรแล้ว

            “ไม่กลับ! ไม่อยากกลับบ้าน!! กานต์จะไปหาพี่โย!” กานต์พูดออกมาด้วยความเสียงดัง พี่โยหัวเราะเบาๆ เพราะเห็นว่ากานต์เริ่มเมาแล้ว

            “ครับๆ ไปหาพี่โยกันนะ” พี่โยพูดจบจึงลุกขึ้นและพยุงกานต์เพื่อไปขึ้นรถและกลับไปที่บ้านพัก

           

            รถยนต์สีขาวจอดสนิทที่โรงจอดรถ พี่โยปลุกกานต์ด้วยความระมัดระวัง เพราะเขารู้ว่ากานต์เป็นคนปลุกยาก ถ้าตื่นแบบที่นอนไม่พอต้องโวยวายทุกครั้ง

            และทุกครั้งที่กานต์ตื่นแล้วโวยวาย โยจะคอยกอดกานต์ไว้เสมอ

            ครั้งนี้ก็เช่นกัน

            “เด็กดี เข้าบ้านกันนะ” พี่โยบอกกานต์พร้อมกับลูบหัวเบาๆ และพากานต์เข้าไปในตัวบ้าน

            “พี่โย กลับแล้วหรอ” กานต์ถามทั้งๆที่ตัวเองกำลังนอนอยู่บนเตียง

            “ครับ กำลังจะกลับ” พี่โยบอกและนั่งลงบนเตียง

            “ไม่กลับได้ไหม”

            “เดี๋ยวพรุ่งนี้พี่มาใหม่”

            “รอนะ”


            เช้าวันถัดมา กานต์ตื่นแล้วและกำลังนั่งอยู่บนเตียงด้วยอาการที่ยังงงอยู่ว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง เขาทบทวนความจำของตัวเองและรู้สึกโล่งใจที่ไม่ได้ทำอะไรแปลกๆ ไป

            ระดับกานต์แล้ว แอลกอฮอล์แค่นี้ทำอะไรกานต์คนนี้ไม่ได้หรอก

            “ตื่นแล้วหรอครับ” พี่โยเคาะประตูและเปิดประตูเข้ามาในห้องนอน

            “ไม่ตื่นแล้ว” กานต์ที่นั่งอยู่ล้มตัวนอนลงทันที

            “เด็กดื้อ ไปกินข้าวกัน”

            “ขอ 10 นาที”

            “ได้ครับ ถ้าไม่ตื่นหอมแก้ม 10 ทีนะ”

            “ไม่เคยกลัวอยู่แล้ว” กานต์พูดจบแล้วมุดเข้าใต้ผ้าห่มทันที พี่โยหัวเราะเบาๆแล้วจึงเดินออกไปข้างนอก

          

            “น้องกานต์ละพี่โย” ป้ารัตน์ถาม และวางอาหารลงบนโต๊ะ

            “น้องบอกอีก 10 นาทีครับ”

            “คราวหน้าไม่เอานะ เห็นมั้ย น้องตื่นสายเลย”

            “งั้นกินอยู่บ้านแทนเนาะ” พี่โยพูดจบและโดนตีไป 1 ครั้งถ้วนจากป้ารัตน์ผู้เป็นแม่

            “แล้ววันนี้จะไปไหนมั้ย แม่ไม่ว่างนะ”

            “โยไม่รู้ว่าน้องอยากไปไหน อาจจะอยากพัก”

            “โอเค งั้นตอนเที่ยงโทรสั่งข้าวเอานะ”

            “ได้ครับ ไม่มีปัญหา”

            หลังจากตกลงกันเรียบร้อย กานต์ก็กำลังเดินลงบันไดมาพอดี และตาโตขึ้นหลังจากที่เห็นอาหารอยู่บนโต๊ะ

            “โห ป้ารัตน์ จัดเต็มมากครับ” กานต์พูดด้วยความตื่นเต้นกับสิ่งที่อยู่บนโต๊ะ ซึ่งเป็นของโปรดของเขาทั้งสิ้น

            “ป้าเลือกไม่ถูก เลยเอามาหมดเลย”

            “ขอบคุณนะครับ” กานต์บอกและเริ่มลงมือทานอาหารที่อยู่ตรงหน้า ทั้งข้าวต้มปลากะพง ปูนึ่ง กุ้งชุบแป้งทอด รวมถึงไข่ดาวและขนมปังปิ้งอีกด้วย

            “จ้า งั้นป้าไปก่อนนะ พี่โยวันนี้อยู่กับน้องนะ” ป้ารัตน์บอกแล้วเดินออกไป เหลือเพียงกานต์ พี่โย และอาหารเต็มโต๊ะ

            

            “พี่โย มากินด้วยกันสิ”

            “ไม่ดีกว่า”

            “ไม่ได้สิ อาหารเช้าสำคัญนะ”

            “เห็นกานต์นั่งกินแบบนี้พี่ก็มีความสุขแล้วครับ”

            “เพ้อเจ้อ” กานต์พูดแล้วตั้งใจทานอาหารต่อไปจนหมด ป้ารัตน์ต้องภูมิใจแน่ๆ ที่กานต์ทานจนเกลี้ยงขนาดนี้  ทั้งๆที่ตอนเด็กๆ กานต์เป็นคนทานยากมากเวลามาที่นี่ ต้องมีคนนั่งเฝ้าเสมอ นั่นคือพี่โยนั่นเอง


            หลังจากที่ทานอาหารเสร็จ แดดกำลังแรงขึ้นเรื่อยๆ กานต์ตัดสินใจที่จะอยู่ภายในบ้านแทนที่จะออกไปด้านนอก และเขาควรหาอะไรทำมากกว่าการนอนเล่นเฉยๆ

“พี่โยเล่นเกมมั้ย กานต์อยากเล่นเกม แต่ไม่มีเพื่อนเล่น” กานต์พูดพร้อมกับนั่งลงบนโซฟาตัวโปรดที่สามารถมองวิวด้านนอกได้อย่างสวยงาม

            “เอาสิครับ เดี๋ยวพี่เล่นเป็นเพื่อน”

            “เย้ ขอมือถือหน่อย”

            “อ้าว นึกว่าไปเล่นข้างนอก”

            “เปล่า เกมในมือถือ เล่นหลายๆคนค่อยสนุก”


            กานต์จัดการโหลดเกมที่เขาต้องการจะเล่นลงโทรศัพท์มือถือของพี่โยเรียบร้อย และเริ่มเล่นเกมนั้นอย่างสนุกสนาน อาจจะเป็นเพราะพี่โยเล่นไม่เป็นเลย ทำให้เขาต้องคอยสอนพี่โยว่าต้องเล่นยังไง ออกไอเทมอะไร โจมตีคู่ต่อสู้อย่างไร

            “พี่โยกากมากอ่ะ ฮ่าๆ” กานต์หัวเราะไปพร้อม ๆ กับการดูพี่โยเล่นเกม เขาไม่คิดว่าพี่ชายคนเก่งของเขาจะเล่นเกมได้ไม่ดีขนาดนี้ เพราะที่ผ่านมาพี่โยทำได้ดีในทุก ๆ เรื่อง

            “งั้นต้องสอนพี่ละ มานั่งนี่เลย”

            กานต์นั่งลงข้างๆพี่โย และคอยสอนพี่โยเล่นเกม แต่ไม่ค่อยถนัดเท่าไหร่ กลายเป็นว่าตอนนี้กานต์นั่งตักพี่โย พร้อมกับสอนพี่โยเล่นเกมไปด้วย

            “แพ้อีกแล้ว เอาใหม่เนาะ” กานต์บอกแต่พี่โยกลับวางโทรศัพท์มือถือ และเปลี่ยนมาเป็นการกอดกานต์จากด้านหลังแทน พี่โยกอดกานต์เงียบๆ อยู่อย่างนั้น กานต์นั่งนิ่งและไม่กล้าขยับตัว เพราะกลัวว่าจะทำให้เสียบรรยากาศดีๆแบบนี้


            เพราะกานต์ชอบให้พี่โยกอด


            “ขอบคุณนะที่กลับมา” พี่โยพูดพร้อมกับกอดให้แน่นขึ้น ให้สมกับการที่เขารอคอยมานาน การจากลาในทุก ๆ ครั้งของเขาและกานต์ เขาไม่เคยชอบมันแม้แต่น้อย แต่เขาก็พยายามทำความเข้าใจ และรอคอยกานต์เสมอ

            “ขอบคุณนะครับที่รอ” กานต์บอก เพราะไม่เคยคิดว่าพี่โยจะยังรอเขาอยู่ที่นี่เสมอ แม้ว่าเขาจะไม่ได้มาที่นี่หลายปี พี่โยของเขาก็ยังเป็นพี่โยคนเดิม พี่โยที่แสนใจดีและน่ารัก

            “แล้วแบบนี้เป็นแฟนพี่ได้รึยัง” พี่โยทวงสัญญาที่กานต์เคยให้ไว้ตอนเป็นเด็กว่า ถ้าเขาอายุ 23 และยังไม่มีแฟน กานต์จะเป็นแฟนพี่โย

            “สุขสันต์วันเกิดนะครับ” พี่โยพูดและหอมแก้มกานต์ด้วยความหมั่นเขี้ยว

            “พี่โย!” กานต์พูดด้วยความตกใจและหันหลังกลับมาสบตากับพี่โย

            “ครับ ที่รัก” พี่โยตอบกลับไปโดยที่กานต์ไม่คิดว่าพี่โยจะพูดคำนี้ออกมา ซึ่งทำให้กานต์เขินและพยายามจะลุกออกจากตักพี่โย

            “พี่โย!” มีหรือที่พี่โยจะปล่อยง่ายๆ ยิ่งกานต์พยายามลุก พี่โยก็ยิ่งกอดแน่นกว่าเดิม ทำให้กานต์ยอมแพ้

            “หลับตาสิ เดี๋ยวมีของขวัญให้” เมื่อได้ยินคำว่าของขวัญ ทำให้กานต์ใจเต้นแรงขึ้น เพราะของขวัญจากพี่โยไม่ธรรมดาเลยสักครั้ง


            จุ๊บ


            “นี่แหละของขวัญ”

            กานต์เริ่มหน้าแดงขึ้นเล็กน้อย พร้อมกับยิ้มอย่างมีความสุข

            บอกแล้ว ของขวัญพี่โยไม่ธรรมดา


            พี่โยเลื่อนมือลงไปเล็กน้อยและคว้าตัวกานต์เข้ามาใกล้กว่าเดิม เพราะทนไม่ไหวที่เห็นกานต์เขินและน่ารักขนาดนี้

            จากจุ๊บเบาๆที่เป็นของขวัญชิ้นเล็ก เปลี่ยนเป็นการจูบที่นุ่มนวลและค่อยๆร้อนแรงขึ้น ริมฝีปากทั้งคู่ค่อยๆขยับไปตามความรู้สึก ทั้งความคิดถึงและความโหยหาจูบนี้มาแสนนาน


            กานต์รู้สึกขอบคุณตัวเองที่ตัดสินใจมาที่นี่ หนีจากความเบื่อหน่ายที่เกิดขึ้นในทุก ๆ วัน

            ขอบคุณตัวเองที่ตัดสินใจตามหาคอมฟอร์ทโซนของตัวเองอีกครั้ง

            ขอบคุณพี่โยที่รอเขาอยู่ที่นี่

            ขอบคุณพี่โย ที่เป็นคอมฟอร์ทโซนของกานต์เสมอ

 

Fin


Talk

                                                                                                                                          สวัสดีค่ะทุกคน ไม่ได้เขียนฟิคนานมากแล้ว
                                                                                                                               รอบนี้เป็นฟิคในโปรเจค #MyOcean23_MW นะคะ
                                                                                                                                                   ร่วมกับไรท์เตอร์อีกหลาย ๆ ท่านค่ะ 
                                                                                                                                     และสุขสันต์วันเกิดปีที่ 23 ของน้องเซอุนนนนน
                                                                                                                           ขอให้สุขภาพแข็งแรง และมีความสุขในทุก ๆ วันค่ะ ♥

                                                                                                                                       ป.ล. ลงช้าไปหนึ่งวันค่ะ ขออภัยมา ณ ที่นี้ค่ะ
                                                                                                                                                                                    - tpch1108

             

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5 ความคิดเห็น

  1. #5 โชคเข้าข้าง (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2562 / 22:13
    พี่โยยยย
    อยากมีพี่โยในชีวิตมั่งค่า
    #5
    0
  2. #4 smile515903 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 17:53

    ความจริงแล้วแอ๊บเล่นเกมไม่เป็นใช่ไหมคะ ดูออกนะ!

    หลอกให้น้องสอน หลอกให้น้องนั่งตัก! คนร้ายกาจ!


    เธอมันคนร้ายกาจ พี่โย! หน็อยยยยยยยยย!


    รักกันไปแล้ววว อิจฉาตาร้อนนนนน แง

    #4
    0
  3. #3 PhitpolL (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2562 / 10:40

    ฉากนั่นตักเล่นเกมนี่มันนน ฮือ ไม่ไหว ใจจะไม่ทนค่ะ

    #3
    0
  4. #2 far0h (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 23:47
    ฮืออออ พี่โยยยยย แดดที่ไทยยังอบอุ่นไม่เท่าพี่โย
    #2
    0
  5. #1 Muan (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 23:01

    น้องกานต์ไม่กลับบ้านจริงๆ เหรอคะ T T

    แต่พี่โยน่ารักมากเลยค่ะ 55555 ดูเป็นผู้ชายอบอุ่น เฮ้อ ที่ดี

    เขินๆ ที่เขานั่งตักแล้วกอดกันค่ะ มันแบบ โอ๊ย ซีนซีรีส์ น่ารักจริงจริ๊ง /ทุบหมอน บ้าๆๆๆๆ /ทุบ

    เขาดูรักกันดีค่ะ หัวใจชิปเป้อก็ยินดีปรีดา ฮึก

    #1
    0