[Fic Naruto] เปลี่ยนตำนาน

ตอนที่ 11 : หมอนั่นมัน!!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,198
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 141 ครั้ง
    25 พ.ย. 62

[Fic Naruto] เปลี่ยนตำนาน

ตอน : หมอนี่มัน!!

    “ถ้างั้นทำไมท่านปู่ถึงไม่เล่าเรื่องนี้หรือยอมบอกนารูโตะล่ะคะว่าเขาเป็นลูกของท่านรุ่นที่ 4” ฉันที่ทนเก็บความสงสัยเรื่องนี้ไม่ไหวเลยเอ่ยปากถามออกไป

    “ปู่ไม่รู้จะเล่าเรื่องนี้ให้เด็กคนนั้นฟังยังไง” ท่านปู่พูดออกมาพร้อมทำสีหน้าเศร้าๆ

    “ถ้าปู่บอกเด็กคนนั้นไปว่าเป็นลูกของมินาโตะปู่ก็ต้องเล่าไปถึงการตายของมินาโตะกับคุชินะ ถ้าเด็กคนนั้นรู้ว่าข้างในร่างกายของตัวเองนั้นมีสิ่งที่ฆ่าพ่อแม่ตัวเองอยู่ล่ะก็..เด็กคนนั้นคงจะทนรับมันไม่ไหว..”

    “อย่างนี้เองสินะ..”

    “มินานะ ปู่ขอได้มั้ยอย่าเอาเรื่องที่ปู่เล่าให้ฟังไปพูดให้เด็กคนนั้นได้ยินหรือเอาไปเล่าให้ฟัง” ท่านปู่กล่าวด้วยสีหน้าแววตาขอร้อง

    “ค่ะ หนูจะพยายาม”

    “เฮ้อ ขอบใจนะ”

    “ค่ะ ถ้างั้นหนูขอตัวกลับก่อนนะคะ”

    แล้วตอนนี้ฉันควรจะไปที่ไหนดี จะกลับไปที่โรงเรียนก็คงจะน่าเบื่อ ไหนๆก็ออกมาแล้วไปเดินเล่นหน่อยดีกว่า

    “อ่ะ นั่นมันร้านดังโงะนิ” อยากลองกินจัง ไหนๆก็เดินผ่านมาแล้วเข้าไปกินสักหน่อยคงไม่เป็นไรมั้ง

    เมื่อคิดได้ดังนั้นฉันก็เดินจ้ำอ้าวเข้าไปข้างในร้านดังโงะทันที แต่รู้สึกเหมือนจะตัดสินใจผิดเมื่อเดินเข้ามาสายตาของฉันก็ไปปะทะเข้ากับนัยตาสีนิลของใครบางคน

   เหมือนร่างกายของฉันจะทำงานเองโดยอัตโนมัติโดยการหันหลังแล้วเดินออกมาจากร้านนั้น เฮ้อ ไม่น่าเดินเข้าไปเลยเรา ไม่ใช่ว่าฉันกลัวหรืออะไรนะแค่…

    “นี่ มีอะไรหรือเปล่า” อ่ะ ฉันที่หันหลังกำลังจะเดินออกมาก็ถูกจับบ่าไว้ซะก่อน หึย นายจะมาติดใจสงสัยอะไรกับคนอย่างฉันเนี่ย แค่เผลอไปสบตาแป๊ปเดียวเองถึงกับขนาดจะตามมาฆ่ากันเลยเลอะ

    “..ก็.ปะ..เปล่านี่..”

    “เมื่อกี้เธอกำลังจะเข้าไปในร้านแต่พอเห็นหน้าฉันเธอเลยเดินออกมานั่นมันหมายความว่ายังไง” นายนี่อ่านใจคนได้หรือไงฟะ ทำมาเป็นรู้ดี

    “ไม่ใช่สักหน่อย ทำไมฉันต้องออกมาเพราะเห็นนายด้วยไม่เห็นจะมีความจำเป็นอะไรเลยนี่”

    “ถ้างั้นก็เข้าไปในร้านสิ”

    “ไม่ล่ะ พอดีฉันเปลี่ยนใจ” ฉันเลยก้าวเดินออกมาแต่ก็ต้องชะงักอยู่ตรงนั้นอีกรอบ

    “ใช่หรอ ไม่ใช่ว่าเธอกลัวฉันหรอกหรอ”

    “ทำไมฉันต้องกลัวนาย!!” ฉันหันไปเผชิญหน้ากับคนที่ยืนกอดอกอยู่ข้างหลังทันที

    “ก็ไม่รู้สิ” แต่หมอนั่นทำท่าทางสบายๆ หนอย มาทำให้ฉันอารมณ์เสียแล้วยังมีหน้ามาทำท่าทางสบายๆอีก

    “พอเถอะหน่า อย่าไปแกล้งสาวน้อยแบบนั้นสิ” ผู้ชายอีกคนที่นั่งโต๊ะเดียวกันลุกขึ้นมาห้ามชายอีกคน หึย ถือว่ามีคนห้ามหรอกนะฉันถึงยอมจบง่ายๆ เชอะ

    “สาวน้อยมานั่งกับพวกเรามั้ย” ผู้ชายคนนั้นหันมาถามฉันต่อหลังจากที่ห้ามผู้ชายยั่วโมโหเสร็จ

    “ไม่ค่ะขอบคุณฉันขอตัวก่อนพอดีว่าหมดอารมณ์จะกิน!!” ช่วงประโยคท้ายๆฉันหันไปกระแทกเสียงใส่หน้าไอ้หมอนั่น เชอะ เสียอารมณ์จริงๆ

    ฉันรีบวิ่งออกมาจากตรงนั้นทันที ขืนอยู่ต่อฉันคงได้จับหมอนั่นบีบคอตายคามือแน่ กวนโมโหจริงๆ ไม่ว่าจะในการ์ตูนหรือตัวจริงก็ไม่ต้างกันเลยสินะไอ้เรื่องกวนโมโหเนี่ย ไอ้บ้าเอ้ย อย่าให้เจออีกนะแม่จะบีบให้ตายคามือเลยคอยดู

    “ทำไมคุณถึงทำแบบนั้นครับ” ชายคนนึงถามชายอีกคนที่นั่งตรงข้ามอย่างสงสัยในท่าทีของอีกฝ่ายที่เพิ่งจะแสดงออกมาเมื่อกี้

    “ก็ท่าทางของยัยเด็กนั่นหลังจากที่เดินเข้ามาในร้านแลัวเห็นฉันมัน..”

    “มัน? ทำไมหรอครับ”

    “มันเหมือนรู้จักฉันและที่สำคัญมันเหมือนกับไม่อยากเจอฉันอย่างไงอย่างงั้น” ชายอีกคนตอบคำขอเพื่อนร่วมโต๊ะ

    “หืม? คุณกับสาวน้อยคนนั้นรู้จักกันหรอครับ” ชายอีกคนถามอย่างสงสัย

    “ไม่เชิงหรอกจะให้ถูกฉันรู้จักเด็กคนนั้นฝ่ายเดียวมากกว่า”

    “อ๋อ งั้นเด็กคนนั้นก็ไม่รู้จักคุณสินะไม่ดีเลยนะครับไปหาเรื่องคนที่เขาไม่รู้จักคุณเนี่ย”

    “นี่นายว่าฉันงั้นหรอห๊ะ”

    “เปล่านะครับผมแค่พูดตามความเป็นจริงเท่านั้นไม่ได้มีเจตนาจะว่าคุณสักนิด”

    “หึ ที่นายพูดมันเจ็บซะยิ่งกว่าว่าฉันตรงๆอีกนะ!”

    “อ๋อหรอครับผมไม่รู้ตัวเลยว่าได้พูดอะไรที่ทำให้คุณเจ็บช้ำน้ำใจไป”

    “นายนี่น้า เฮ้อ”

    ฉันที่วิ่งหนีมาหยุดอยู่ตรงหน้าห้องตัวเอง เอ่อ ไม่ใช่หนีแค่วิ่งมาเชยๆ ทำไมหมอนั่นต้องมาหาเรื่องฉันด้วย ฉันก็ว่าฉันเดินออกมาโดยแนบเนียนแล้วนะยังจะมาสนใจฉันอีกหรือว่าฉันจะทำตัวน่าสงสัยหมอนั่นก็เลยทำอย่างนั้น

    ‘คนอย่างฉันเนี่ยนะน้าสงสัย’

    ไม่ว่ายังไงก็ชั่งเถอะ หมอนั่นนิสัยเสียเป็นบ้าเลย ดูสิเนี่ยดังโงะก็ยังไม่ได้กินเพราะหมอนั่นคนเดียว

    “มินานะจางง ทำไมถึงหนีเรียนไม่ชวนฉันเลยล่ะ” ฉันที่ยืนอยู่ได้ยินเสียงนารูโตะดังมาแต่ไกล เฮ้อ นินจาจอมเจี๊ยวจ๊าวมาแล้ว อ่ะ ไม่เอาฉายานี้มัน..

    “นี่มินานะจังคิดอะไรอยู่ยืนนิ่งเลยไม่ได้ยินที่ฉันถามหรอ”

    “หืม? อะไรหรอ?”

    “ทำไมหนีเรียนไม่ชวนฉันบ้าง” นารูโตะพูดไปพร้อมทำหน้าตาน่าสงสารไป

    “พอดีฉันไปทำธุระน่ะ”

    “ธุระ? เกี่ยวกับเรื่องที่มินานะจังเป็นลูกของรุ่นที่ 4 หรือเปล่าใช่มั้ย” อย่ามาทำหน้าอ้อนๆแบบนั้นได้มั้ย

    “เปล่า เรื่องย้ายที่อยู่ทำนู่นนี่นั่นให้มันเรียบร้อยต่างหาก”

    “อ้าว” นารูโตะมีสีหน้าผิดหวังขึ้นมาทันที

    “ขอโทษนะนารูโตะ”

    “เรื่องอะไร? ถ้าเป็นเรื่องรุ่นที่ 4 ล่ะก็ไม่เป็นไรหรอกเธอสัญญาไว้แล้วนิว่าจะบอกฉันคนแรก”

    ขอโทษนะนารูโตะที่ต้องโกหกนายแบบนี้ ทั้งๆที่สัญญาไว้แล้วแท้ๆว่าจะบอกนายเป็นคนแรก แต่ฉันก็ไม่สามารถทำตามสัญญาที่ให้ไว้กับนายได้ ถ้านายรู้เรื่องพ่อกับแม่ นายอาจจะเกลียดตัวเองก็ได้เพราะในตัวของนายมีสิ่งที่ฆ่าพ่อกับแม่อยู่ ซึ่งฉันไม่อยากให้เป็นแบบนั้น สำหรับฉันแล้วนายเหมาะกับรอยยิ้มที่สุด

    “นารูโตะ ลำบากมั้ยตอนที่ไม่มีฉัน”

    “อือ ก็ไม่นะ”

    “งั้นหรอ” ถึงนายจะพูดแบบนั้นแต่ฉันรู้ว่านายลำบากมากแค่ไหนที่ต้องทนอยู่ในหมู่บ้านแห่งนี้ ถึงทุกคนในหมู่บ้านจะไม่พูดเรื่องที่นารูโตะมีเก้าหางอยู่ในตัวเพราะโฮคาเงะสั่งห้ามเอาไว้ก็เถอะ แต่คนในหมู่บ้านก็ทำท่าทางรังเกียจและตีตัวออกห่างจากนารูโตะกันหมด

     “มินานะจังไม่ต้องทำหน้าเศร้าแบบนั้นก็ได้ยังไงซะตอนที่มีมินานะจังอยู่ก็ต้องดีกว่าไม่มีอยู่แล้ว^_^” ฉันคงจะเผลอทำสีหน้าเศร้าให้นารูโตะเห็นสินะเลยพูดออกมาแบบนั้น

    “ดีกว่างั้นหรอ?”

    “อือ ดีกว่าอยู่คนเดียวตั้งเยอะมันก็จะไม่ต้องเหงาไง”

    “อืม ต่อไปนี้ฉันจะคอยดูแลนายเองนารูโตะ^_^”

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 141 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

73 ความคิดเห็น

  1. #31 โลลิค่อน (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2563 / 13:10
    สนุกกก
    #31
    0