[Fic Naruto] เปลี่ยนตำนาน

ตอนที่ 1 : บทนำ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,965
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 228 ครั้ง
    13 พ.ย. 62

[Fic Naruto] เปลี่ยนตำนาน

ตอน : บทนำ

 

“แกต้องแต่งงานกับคนที่ฉันเลือกให้”

“อะไรนะ! ไม่มีทาง!!”

“ไม่รู้ล่ะ วันนี้แกต้องไปดูตัวกับฉันไปแต่งตัวได้แล้ว”

"ไม่!!! หัวเด็ดตีนขาดยังไงฉันก็จะไม่ไปดูตัวกับแกเด็ดขาด”

“อย่ามาเถียง!! ฉันพ่อแกนะสั่งให้ทำอะไรก็ต้องทำ!”

“เป็นพ่อแล้วไง!! เป็นพ่อแล้วมีสิทธิ์บงการชีวิตกันขนาดนี้เลยหรือไง!! ยังไงฉันก็ไม่แต่ง! ฉันยอมให้ตัดพ่อตัดลูกเลยดีกว่าที่จะต้องยอมแต่งงานกับคนที่แกเลือกให้!!!”

เสียงคนสองคนทะเลาะกันดังออกมาจากห้องนั่งเล่นของบ้านหลังใหญ่ ดังมากจนฉันที่นั่งอ่านหนังสืออยู่ในสวนยังได้ยินชัดเลย เฮ้อ อะไรกันอีกล่ะ

“มีอะไรกันหรอคะ คุณพ่อ พี่รอง เสียงดังไปถึงในสวนเลย” ฉันถามออกไปหลังจากเข็นรถที่ตัวเองนั่งจนมาถึงห้องนั่งเล่นได้เป็นอันสำเร็จ

“มิลเองหรอลูก ไม่มีอะไรหรอก เสียงพ่อคงจะไปรบกวนเวลาหนูอ่านหนังสือสินะ ขอโทษที” ผู้เป็นพ่อเมื่อหันมาเห็นลูกสาวคนเล็กที่นั่งอยู่บนรถเข็นกำลังมองตนสลับกับมองผู้เป็นพี่ของเธออยู่ก็รีบขอโทษทันที

“ไม่เป็นไรค่ะ แต่คุณพ่อทะเลาะอะไรกับพี่รองหรอคะ”

“จะอะไรซะอีกล่ะ! คุณพ่อของเธอน่ะมาบังคับให้ฉันแต่งงานน่ะสิ!!”

“เดี๋ยวเถอะบิว! อย่าเอาเรื่องไร้สาระไปเล่าให้น้องฟังสิ!” เมื่อคุณพ่อได้ยินพี่รองพูดแบบนั้นก็หันไปเอ็ดทันที

“เรื่องไร้สาระหรอ! การที่แกบังคับให้ฉันแต่งงานกับคนที่ฉันไม่ได้รักเนี่ยแกจะบอกว่ามันเป็นเรื่องไร้สาระงั้นหรอ!!!”

“ไม่รู้ล่ะ ไม่ว่ายังไงแกก็ต้องแต่งงานกับคนที่ฉันเลือกให้เท่านั้น จบนะ”

“ไม่จบ!! ทำไมไม่ไปบังคับให้ยัยมิลมันแต่งงานบ้างล่ะ อ๋อ ลืมไปยัยนี่มันลูกรักพ่อนิ แถมยังเป็นอัจฉริยะตั้งแต่เด็กแต่อย่าลืมนะว่ามันเป็นคนที่ทำให้มะ..”

“หุบปากเดี๋ยวนี้!!!!” คุณพ่อตวาดขึ้นจนฉันที่นั่งอยู่ยังสะดุ่งตกใจ จะไม่ให้ตกใจได้ยังไงล่ะ ก็ฉันไม่เคยเห็นคุณพ่อเป็นแบบนี้มาก่อนเลย ท่านดูโกรธมากที่พี่พูดเรื่องนั้นขึ้นมา ก็นะ ถ้าถามว่าเรื่องอะไรมันก็คงจะเป็นเรื่องที่ทำให้ฉันต้องมานั่งรถเข็นอยู่แบบนี้ไง

“ทำไม หรือว่าแกกำลังรู้สึกผิด หึ คงจะรู้สึกผิดอยู่สินะที่ทำให้ยัยมิลเป็นแบบนี้ ถึงได้ตามใจมันทุกอย่าง”

เพียะ!

“หุบปากของแกไปซะอย่ามาพูดเรื่องแบบนี้ต่อหน้าฉันอีก!!!!” ฉันนี่ถึงกับแทบช็อคคุณพ่อตบหน้าพี่รอง ไม่อยากจะเชื่อถึงคุณพ่อจะเป็นมาเฟียแต่ก็ไม่เคยทำอะไรรุนแรงกับลูกๆเลย

“มีอะไรก็คุยกันทีหลังอย่ามาคุยกันต่อหน้าน้องเล็กสิครับคุณพ่อ ยัยบิว” ฉันหันไปน้องพี่ใหญ่เมื่อได้ยินเสียง

“พี่ใหญ่ นะ..น้องเล็กคือ..พี่ขอโทษนะพี่ไม่ได้ตั้งใจพี่แค่โมโห..พี่เอ่อ..” รู้สึกเหมือนว่าพี่รองจะเพิ่งรู้สึกตัวว่าฉันก็นั่งอยู่ตรงนี้ ไม่แปลกหรอกพี่รองเป็นคนเจ้าอารมณ์อยู่แล้ว พี่รองก็คงจะลืมจริงๆว่าฉันยังอยู่ถึงได้พูดเรื่องนั้นขึ้นมาต่อหน้าฉัน เพราะทุกทีคนในบ้านไม่มีใครกล้าพูดเรื่องนี้ต่อหน้าฉันสักคน

“ไม่เป็นไรค่ะน้องเล็กเข้าใจ พี่ใหญ่คะน้องเล็กอยากพักพี่ใหญ่ช่วยไปส่งน้องเล็กที่คอนโดหน่อยได้มั้ยคะ” ฉันตอบพี่รองก่อนที่จะหันไปพูดกับพี่ใหญ่

“ก็ได้ครับ แต่ว่าทำไมต้องไปนอนที่คอนโดล่ะนอนที่นี่ก็ได้”

“พอดีน้องเล็กอยากอยู่เงียบๆเพื่ออ่านหนังสือน่ะค่ะ” ที่จริงมันก็แค่คำโกหกเท่านั้นแหละ ฉันรู้ว่าถ้าตอบแบบนี้พี่ใหญ่ก็จะไม่สงสัย ฉันก็แค่อยากอยู่คนเดียวเงียบๆไม่อยากเจอใคร ฉันเหนื่อยและก็เบื่อกับคนพวกนี้เต็มทนแล้ว

.

.

.

หลังจากพี่ใหญ่มาส่งฉันที่ห้องเสร็จ เขาก็อยู่กินข้าวเย็นกับฉันก่อนที่จะขอตัวกลับไปทำงานต่อและฉันก็มานั่งอยู่หน้าจอทีวีดูอนิเมะที่ฉันชอบนี่คงจะเป็นสิ่งเดียวที่ฉันทำแล้วรู้สึกสบายใจที่สุด ฉันนั่งดูไปสักพักก่อนที่จะได้ยินเสียงแปลกๆ

‘นายข้า ท่านอยู่ที่นี่เอง ข้าตามหาเศษเสี่ยวของท่านมานานเหลือเกินในที่สุดข้าก็เจอท่าน’

“เสียงใครน่ะ?” ฉันหันมองไปรอบๆห้องรู้สึกเสียงมาจากทางระเบียงนะ เมื่อคิดได้ดังนั้นฉันก็ค่อยๆเข็นรถไปที่ริมระเบียงทันทีและฉันก็ได้พบกับหญิงสาวผมยาวสีเงินเธอสวยมาก

“เธอเป็นใคร?”

“มากับข้าสิ ข้าจะพาท่านกลับไปในที่ที่ท่านจากมา ที่นี่น่ะไม่ใช่ที่ที่ท่านควรอยู่เลย มากับข้าเราจะกลับไปด้วยกัน”

เธอพูดพร้อมกับยื่นมือมาให้ ฉันค่อยๆยื่นมือไปจับมือเธอไว้รู้สึกคิดถึงจังสัมผัสแบบนี้ ความอบอุ่น ความอ่อนโยนแบบนี้ ชอบความรู้สึกนี้จังความรู้สึกที่ไม่เคยได้รับจากที่นี่ความรู้สึกที่โหยหามานาน รู้สึกเหมือนกำลังร่องลอยไปไหนสักที่ไปพร้อมกับความอบอุ่นที่ปกครุมรอบๆกาย

.

.

.

กริ๊งๆๆ

“ฮัลโหล มีอะไรอีกคะพ่อ หนูบอกไปแล้วว่าจะไม่แต่งงานเด็ดขาดไงค่ะจะโทรมาพูดเรื่องนั้นอีกหรือไง”

“เปล่า”

“งั้นหรอ..เป็นอะไรหรือเปล่าทำไมเสียงสั่นๆ”

“..นะ...น้องแกน่ะ..”

“ทำไมคะ!...น้องเล็กเป็นอะไรหรือว่าไม่สบายเข้าโรงพยาบาลอีกแล้ว”

“เปล่าไม่ได้ป่วยเข้าโรงพยาบาลหรอก…”

“เฮ้อ ถ้างั้นก็ดีไป แล้วน้องเล็กเป็นอะไรหรอคะถ้าไม่ได้ป่วย”

“มิลน่ะ...ตายแล้ว”

“..อะ..อะไรนะคะ!! พ่ออย่ามาล้อเล่นแบบนี้นะ!!!”

“ฉันไม่ได้ล้อแกเล่น น้องแกน่ะตายแล้วจริงๆ!!..เพราะแกนั่นแหละ”

“เพราะบิวหมายความว่ายังไง!”

“เพราะแก! ฮึกๆ เพราะแก!! มิลถึงได้กระโดดตึกฆ่าตัวตาย!!!”

“ฮึกๆๆไม่จริง! ไม่จริง!! ไม่จริง!!!! ฮึกๆ”

 

ข่าวหน้าหนึ่ง

‘เด็กสาวอัจฉริยะลูกสาวเจ้าพ่อมาเฟียคิดสั้นฆ่าตัวตาย กระโดดตึกคอนโดหรูลงมาตายดับอนาถคาที่’

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 228 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

73 ความคิดเห็น

  1. #67 LnwPakka (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2563 / 09:40
    ผมว่าคนที่ควรได้ไปน่าจะเป็นพี่รองมากกว่าชีวิตดูน่าสงสารเยอะกว่านางเอกอีกนางเอกพ่อรักยังไม่พอแทมมีสิทธิด้วยแต่นี้พี่รองโดนจับแต่งงานพ่อไม่รักผมว่าน่าสงสารมากที่สุดแล้ว
    #67
    1
    • #67-1 10 ilk(จากตอนที่ 1)
      11 มกราคม 2564 / 14:34
      5555 ถ้ามองในมุมของคุณก็คงจะใช่
      #67-1
  2. #21 โลลิค่อน (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2563 / 10:52
    ติดตามค่าา
    #21
    0
  3. #1 ChanyaNoey (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2562 / 22:45

    รออยู่เน่อ~~~

    https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/jj-11.png

    #1
    1
    • #1-1 คิโอเน่(จากตอนที่ 1)
      12 พฤศจิกายน 2562 / 02:46
      ขอบคุณค่ะ จะพยายามนะคะ มีอะไรก็ติชมมาได้เลยค่ะ
      #1-1