[Fic Naruto] เปลี่ยนตำนาน

ตอนที่ 2 : นามิคาเสะ มินานะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,112
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 228 ครั้ง
    13 พ.ย. 62

[Fic Naruto] เปลี่ยนตำนาน

ตอน : นามิคาเสะ มินานะ

 

“อืม~”

ความรู้สึกแรกที่รับรู้หลังจากที่โซนประสาทกลับมาทำงานได้อย่างปกติคือความเจ็บ มันไม่ใช่เจ็บธรรมดานะ มันเจ็บมาก อะไรมันจะเจ็บขนาดนี้กันรู้สึกปวดร้าวไปทั้งตัวเหมือนกับว่าร่างกายกำลังจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆอย่างนั้นแหละ

‘..ทรมานจัง..อยากดื่มน้ำ..แต่ร่างกายมัน..ไม่ยอมขยับ..’

ฉันก็ทำได้แค่บ่นกับตัวเองในใจแค่นั้นแหละ เพราะไม่ว่าฉันจะพยายามมากแค่ไหนร่างกายของฉันมันก็ไม่ยอมขยับเลยสักนิด อย่าว่าแต่ขยับตัวเลยแม้แต่ลืมตาฉันยังทำไม่ได้ เฮ้อ ตัวฉันนี่ไปผ่านอะไรมานะถึงได้อยู่ในสภาพแบบนี้ ไปสู้รบตบตีกับใครเขามาว่ะ แต่เรื่องนั้นชั่งมันก่อนเถอะที่ฉันอยากจะได้ตอนนี้ก็คือน้ำ ใครก็ได้ช่วยส่งน้ำให้ฉันหน่อยเถอะ เทวดานางฟ้านางสวรรค์ที่ไหนก็ได้

“อ้าว รู้สึกตัวแล้วหรอจ๊ะ” รู้สึกเหมือนสวรรค์จะเห็นใจเลยส่งนางฟ้ามาช่วยฉัน ถามว่ารู้ได้ไงว่าเป็นนางฟ้าก็เป็นเสียงของผู้หญิงนิคงจะไม่ใช่เทวดาหรอกมั้ง หรือว่าจะเป็นมาร ชั่งเถอะ ไม่รู้หรอกนะว่าเธอเป็นใครมาจากไหนแต่ตอนนี้และเดี๋ยวนี้ฉันขอน้ำก่อนจะไม่ไหวแล้ว

“..นะ..” ฉันพยายามอย่างสุดความสามารถที่จะเปล่งเสียงออกมาเพื่อบอกกับผู้หญิงคนนั้นว่าฉันขอน้ำแต่สิ่งที่ได้มันแทบจะเป็นคำไม่ได้เลยด้วยซ้ำ ฉันก็หวังอย่างยิ่งล่ะนะว่าเธอคนนั้นจะเข้าใจในสิ่งที่ฉันจะสื่อถึง

“อะไรจ๊ะ หรือว่าจะกลัวไม่ต้องกลัวหรอกนะฉันไม่ทำอะไรหรอกฉันเป็นผู้หวังดี” แต่รู้สึกว่าเธอจะไม่เข้าใจแฮะ เฮ้อ จะเป็นผู้หวังดีหรือไม่หวังดีก็ชั่งแต่ฉันอยากดื่มน้ำ

“..นะ..นำ..” ดีแฮะรอบนี้เกือบจะได้เป็นคำหวังว่าเธอจะเข้าใจฉันนะ ได้โปรด

“นำ..นำอะไร นำไปไหนไม่ได้นะเธอต้องนอนพักอยู่ที่นี่ต้องรอให้หายก่อนถึงจะออกไปข้างนอกได้ ไม่ต้องกลัวฉันจะช่วยรักษาให้เธอหายเอง” ก่อนที่จะช่วยให้หายช่วยเอาน้ำให้ฉันกินก่อนได้มั้ย ถ้าเธอไม่เอาน้ำให้ฉันกินฉันคงตายก่อนที่เธอจะได้รักษาฉันแน่ๆ เฮ้อ แรงที่จะพูดก็ไม่มีแล้วด้วยทำไงดี สวรรค์ชั่งใจร้าย นึกว่าจะส่งนางฟ้ามาช่วยที่ไหนได้ส่งมาให้ฉันตายเร็วยิ่งกว่าเดิมล่ะไม่ว่า คราวหลังส่งคนที่เข้าใจอะไรง่ายกว่านี้มาหน่อยก็ดีนะ แต่ก่อนที่ฉันจะคิดอะไรไปมากกว่านี้ก็มีเสียงเปิดประตูเข้ามาพร้อมกับเสียงหญิงสาวตามมาติดๆ

“เธอกำลังทำอะไรน่ะชิซึเนะ” เธอคงจะพูดกับผู้หญิงที่อยู่ข้างๆฉันนี่แหละมั้ง แต่ชิสึเนะหรอชื่อคุ้นๆแฮะ

“ท่านซึนาเดะคะ เด็กคนนี้ตื่นแล้วค่ะ”หญิงสาวที่อยู่ข้างๆฉันเธอพูดกับผู้หญิงอีกคนที่เพิ่งเข้ามาใหม่ด้วยน้ำเสียงที่ดูแลตื่นเต้นในคำพูด หึ คงจะตื่นเต้นสินะที่ฉันกำลังจะตายเพราะขาดน้ำน่ะ

“หรอ ถ้างั้นฉันขอตรวจดูร่างกายเด็กคนนี้หน่อย”

ฉันไม่รู้หรอกนะว่าพวกนี้กำลังทำอะไรกันอยู่แต่ที่ฉันรู้สึกตอนนี้มันอบอุ่นมาก อุ่นไปทั่วร่างกายเลย มันให้ความรู้สึกผ่อนคลายเหมือนตัวกำลังลอยอยู่เลย สักพักความรู้สึกอุ่นๆทั่วร่างกายก็ค่อยๆหายไปรู้สึกว่าร่างกายจะไม่เจ็บมากเหมือนแต่แรกแล้วแฮะถ้าเป็นตอนนี้ล่ะก็ต้องพูดได้แน่ พอคิดได้ดังนั้นฉันก็รวบรวมแรงทั้งหมดพูดออกไป

“น้ำ..ขอน้ำ..”

ในที่สุดความพยายามของฉันก็เป็นผลสำเร็จ นี่สินะที่เขาว่ากันว่าความพยายามอยู่ที่ไหนความสำเร็จอยู่ที่นั่น ไม่เคยรู้สึกดีใจอะไรเท่านี้มาก่อนเลย รอดตายแล้วเรา ฮ่าๆๆ

หลังจากที่ฉันพูดไปไม่นานก็มีหลอดมาจ่ออยู่ตรงปากฉัน พอหลอดเข้าปากเท่านั้นแหละฉันนี่รีบสูบน้ำอย่างเอาเป็นเอาตายเลยทีเดียวเหมือนดอกไม้ใกล้ตายได้รับน้ำทิพย์จากสวรรค์จนกลับมาเบ่งบานได้อีกครั้งเลย พอกินน้ำเสร็จฉันก็อยู่นิ่งๆสักแป๊ปนึงก่อนที่จะค่อยๆลืมตาขึ้นแล้วหันไปมองอีกสองชีวิตที่อยู่ร่วมห้องด้วย

“พวกคุณเป็นใครคะ?” ใครอ่ะ คุณแม่กับคุณพี่สาวหรอแต่ดูท่าทางแล้วไม่น่าจะใช่หรืออาจจะใช่ เอ รู้สึกจะหน้าตาคุ้นๆอยู่นะสองคนนี้ชื่ออะไรนะ เดี๋ยวนึกก่อน อืม อะไรน้า

“ชิซึเนะไปตามจิไรยะมาไป”

“ค่ะ ท่านซึนาเดะ” ชิซึเนะกับซึนาเดะหรอ อ๋อ นึกออกแล้วซึนาเดะในเรื่องนารูโตะนี่เอง เอ๊อ แล้วซึนาเดะจะมาอยู่ที่นี่ได้ไงล่ะ ก็ในเมื่อเธอเป็นตัวการ์ตูนในเรื่องนารูโตะนิ ซึนาเดะตัวเป็นๆใช่มั้ยเนี่ย

“ว่าไงซึนาเดะ ยัยหนูตื่นแล้วหรอ” นะ นั่นมันจิไรยะ โอ้แม่เจ้า จิไรยะตัวจริงเสียงจริงเลยหรอเนี่ยไม่อยากจะเชื่อ

“ไงยัยหนูเป็นไงบ้างรู้สึกเจ็บมากมั้ย” จิไรยะพูดพร้อมกับเอามือมาลูบหัวฉัน ชอบจัง

“อาการของเด็กคนนี้ก็ไม่มีอะไรมากหรอกนะแค่นอนพักสักเดื่อนก็หายดีแล้วล่ะ”

“ถ้างั้นก็ดีแล้วล่ะนะ จะได้ไปวิ่งเล่นได้เหมือนเด็กคนอื่นๆ” จิไรยะที่ได้ยินซึนาเดะพูดแบบนั้นก็พูดกับฉันส่วนมือก็ลูบหัวฉันไปเรื่อยๆอย่างแผ่วเบา

“วิ่งเล่นหรอคงจะทำแบบนั้นไม่ได้หลังจากที่เด็กคนนี้หายฉันจะฝึกวิชาให้ฝึกเสร็จฉันจะได้ไปเที่ยวของฉันบ้างส่วนที่เหลือฉันจะให้นายเป็นคนจัดการเลี้ยงดูเด็กคนนี้ต่อไปแล้วกัน”

“อะไรกันอย่าพูดอย่างนั้นสิซึนาเดะเราต้องช่วยกันเลี้ยงเด็กคนนี้ด้วยกันนะ จำไม่ได้หรอว่าท่านรุ่นที่สามฝากเด็กคนนี้ไว้กับพวกเราให้พวกเราคอยดูแลและฝึกวิชาให้เพื่อที่โตมาจะได้เปลี่ยนแปลงโลกของเราตามที่แม่เฒ่าได้ทำนายไว้” จิไรยะหันไปพูดกับซึนาเดะด้วยหน้าเครียดๆ

“ก็ใช่ที่เราต้องฝึกวิชาให้เด็กคนนี้เพราะว่าเธอเป็นเด็กในคำทำนายแต่ว่ารุ่นที่สามบอกแค่ให้ฉันฝึกวิชาให้ไม่ได้บอกให้ฉันเลี้ยงเด็กนี่จนโตสักหน่อย”

“หมายความว่ายังไง?”

“ก็หมายความว่าฉันจะฝึกวิชาที่ฉันมีติดตัวทั้งหมดให้กับเด็กคนนี้และหลังจากที่ฉันไม่หลงเหลือวิชาที่จะสอนแล้วฉันก็จะออกท่องเที่ยวตามที่ฉันฝันเอาไว้ต่อไงล่ะ”

“แล้วจะปล่อยให้ฉันเลี้ยงดูเด็กคนนี้คนเดียวน่ะหรอ?”

“เรื่องนั้นมันก็แล้วแต่นายสิจิไรยะ ฉันว่าเรื่องนี้เราค่อยคุยกันทีหลังดีกว่านะพอถึงตอนนั้นแล้วก็ให้เด็กนี่เป็นคนเลือกทางเดินของตัวเธอเองจะดีกว่า”

“เฮ้อ มันก็ถูกของเธอ ว่าไงสาวน้อยเหนื่อยหรือยัง” หลังจากที่ซึนาดดะพูดจบแล้วได้เดินออกไปจิไรยะก็ได้เปยกับตนเองก่อนจะหันมาคุยกับฉัน เมื่อฉันได้ยินคำถามก็ทำได้แค่ส่ายหน้าไปมา

“หรอ ถ้างั้นรู้มั้ยว่าตัวเองชื่ออะไร” และก็เป็นอีกครั้งที่ฉันต้องส่ายหน้า ก็ฉันไม่รู้นิว่าฉันชื่ออะไร

“ฉันจะบอกให้ เธอชื่อ นามิคาเสะ มินานะ ชื่อเพราะมั้ย” เมื่อฉันได้ยินแบบนั้นก็รีบพยักหน้าตอบทันที

“หึ ดีแล้วถ้างั้นนอนพักซะเถอะนะจะได้หายไว้ๆ” เมื่อพูดจบจิไรยะก็ห่มผ้าให้ฉันแล้วเดินออกไป

‘ฉันชื่อ นามิคาเสะ มินานะ สินะ’

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 228 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

73 ความคิดเห็น

  1. #22 โลลิค่อน (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2563 / 10:54
    สนุกกกก
    #22
    0