ซาโตชิ จอมปราชญ์บ้าหลุดโลก

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 3,571 Views

  • 11 Comments

  • 122 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    16

    Overall
    3,571

ตอนที่ 21 : ลูกนกยูงหิมะขาว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 137
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    6 ต.ค. 61

องค์หญิงไอกะ และผมตกใจเป็นอย่างมาก ที่อยู่ๆ ลูกนกยูงหิมะขาวก็ลงมากินน้ำที่ลำธาร มันกำลังส่องดูหน้าของตัวเองที่สะท้อนอยู่ในน้ำ

"สวยจัง" องค์หญิงไอกะ มองประกายสายรุ้งที่ปรากฏออกจากตัวมัน

"ผมจะไปจับมันนะ "

" อืม ระวังตัวด้วยนะ ซาโต้ " ผมค่อยๆวางองค์หญิงไอกะลงบนโขดหิน แล้วค่อยๆย่องไปทีละนิด ทีละนิด เพื่อจะโผเข้าจับมัน

กว๊าก กว๊าก

ลูกนกยูงหิมะขาว รู้โดยสัญชาตญาณเตือนภัย มันบินหลบการจับกุมของผม และแผ่พุ่งพลังทันที พลังของมันกดดันเข้ามาอย่างรุนแรง อยู่ๆท้องฟ้าที่เคยสดใสก็มีฝนตกปอยๆลงมา และเริ่มตกแรงขึ้นเรื่อยๆ ถ้าผมจำไม่ผิดมันสามารถควบคุมสภาพอากาศได้ในระยะ สิบกิโลเมตร

ฝนที่ตกลงมาอย่างบ้าคลั่งทำให้ผมขยับไม่ถนัด

" นี่แก ควบคุมสภาพอากาศ ได้จริงๆด้วยรึ "

" ชั้นจะทำอะไรก็ได้ เพราะชั้นงดงามยังไงล่ะ " ลูกนกยูงหิมะขาวกล่าว

" งดงาม? แสดงว่า แกเป็นตัวเมียสินะ "

" ใช่ ชั้นเป็นตัวเมีย แล้วจะทำไมหรือเจ้ามนุษย์ " ลูกนกยูงหิมะขาวกล่าวอย่างโกรธจัด และปล่อยพลังเรียกน้ำฝนให้ตกแรงขึ้น แม้ว่าตอนนี้จะตกแรงอยู่แล้ว

องค์หญิงไอกะ ที่นั่งรออยู่ที่โขดหิน โดนพลังกดทับของลูกนกยูงหิมะขาว กดทับจนสลบลงไปแล้ว แถมเสื้อผ้ายังเปียกแฉะจากน้ำฝน จนมองเห็นภาพวับๆแวมๆ ภายใต้เสื้อ ทำให้ดูเซ็กซี่ไปอีกแบบ

..............................อยากให้ข้าช่วยไหม ซาโต้.................................เทพธิดาอินฟีเรียกล่าว

"ท่านเทพช่วยปลดปล่อยพลังจอมปราชญ์ ของข้า ซักแปปได้ไหมครับ "

................................มันอาจจะเจ็บปวดนิดหน่อยนะ ซาโต้...................................

" ไม่เป็นไร ผมทนได้ครับ "

แล้วปานสีเพลิงรูปหยดน้ำ ก็ปรากฏบนใบหน้าผม พลังแห่งจอมปราชญ์ ที่ผมยังคงใช้ไม่เป็น สักเท่าไหร่ แต่ตอนนี้่ผมคงต้องใช้มันแล้ว

ผมแผ่พุ่งพลังกดทับ ลูกนกยูงหิมะขาว บ้าง ลูกนกยูงหิมะขาว เปลี่ยนสภาพอากาศอีกครั้ง จากฝนตก เป็นหิมะร่วง

หิมะตกลงมาอย่างหนาวเย็นไปทั่ว จนฟันสั่นกระทบกัน ผมซึ่งเป็นจอมปราชญ์ ธาตุไฟ จะสู้ได้ดีในสภาพอากาศปกติ แต่จะอ่อนแอจากสภาพอากาศหนาวเย็น หรือที่เรียกกันว่า 
ซิลพาวเวอโซน นั่นเอง

" แกรู้จุดอ่อนของข้าด้วยเหรอ " ผมกล่าวถามลูกนกยูงหิมะขาว

" หึ หึ เห็นแบบนี้แต่ข้าก็อยู่มานานน่ะ " ลูกนกยูงหิมะขาวยังคง ร่ายรำบทเพลงแห่งวารีต่อไป หิมะก็ยิ่งตกหนาขึ้นเรื่อยๆ สภาพอากาศแปรปรวนอย่างยิ่ง

พลังของพวกเราทั้งสองกระทบกัน เกิดเป็นคลื่นกระทบกันจนต้นไม้หักเป็นช่วงๆ

30 นาทีต่อมา..........

ลูกนกยูงหิมะขาว พลังเริ่มถดถอยแล้ว ผมเริ่มรู้สึกว่า พลังของผมสามารถกดดันมันได้

ลูกนกยูงหิมะขาว ก้าวถอยหลังไปสามก้าว พร้อมกับ กระอักเลือดสีเขียวออกมา

" พอแล้วข้ายอมแพ้แล้ว หยุด หยุดพลังของเจ้า "

"บอกให้หยุดไม่ได้ยินเหรอไง " ลูกนกยูงหิมะขาว ร้องขอชีวิตจากผม

"เจ้าก็หยุดพลังของเจ้าก่อนสิ " ผมกล่าว

" อืมได้ แต่เจ้าก็ต้องหยุดเหมือนกันนะ " ลูกนกยูงหิมะขาว หยุดร่ายรำ และผ่อนกำลังลง ผมเองก็ทำตามโดยหยุดพลังของจอมปราชญ์ เช่นกัน

" เจ้าต้องการให้ข้าทำอะไรล่ะ เจ้ามนุษย์ " ลูกนกยูงหิมะขาว สาว กล่าว

" ข้าต้องการให้เจ้าทำพันธสัญญากับองค์หญิงไอกะ เป็นอสูรพันธสัญญา "

" ตกลง ข้ายอม ข้าเองก็อยากออกไปผจญภัยในโลกภายนอก เช่นกัน "

ผมหันไปแล้วตะโกนให้ องค์หญิงไอกะ ได้ยินด้วยความยินดี แต่องค์หญิงไอกะ สลบไปแล้ว และหยดน้ำฝนยังทำให้ผมเห็นชุดวับๆแวมๆ ที่อยู่ด้านในชุดขององค์หญิงไอกะ

ผมปิดตา และหยิบซิลวาเทียขึ้นมา เอาเข้าใส่ปาก องค์หญิงไอกะ อย่างรีบร้อน จนไม่ระวัง เนื่องจากมองไม่เห็นผมจึงไปจับโดนหน้าอกของ องค์หญิงไอกะ

อ๊า

แม้จะสลบอยู่ แต่องค์หญิงไอกะยังคงมีอารมณ์ร่วม จนผมอดใจแทบไม่ได้ 

................................เจ้าบ้า จะช่วยองค์หญิง ไอกะ ก็ลืมตาสิฟระ แบบนี้จะช่วยได้อย่างไร .................................

ผมตัดสินใจลืมตา และให้เธอดื่มหยดน้ำ ในซิลวาเทีย

อาติแฟกซ์ ซิลวาเทีย แสดงฤทธิ์ของมันทันที มันรักษาสภาพอาการทั้งหมดขององค์หญิงไอกะ จนหายสนิทในพริบตา

" ฮัดเช้ย หนาวจัง " องค์หญิงไอกะ โผเข้ากอดผม ด้วยความหนาวจากหิมะของ ลูกนกยูงหิมะขาว

" ได้สติแล้วรึ ฝ่าบาท " ผมกล่าว

" ซาโต้ หนาวจัง หนาวๆ จนแทบจะแข็งอยู่แล้ว แถมชุดเสื้อผ้าก็ยังเปียกไปหมด " องค์หญิงไอกะเข้ามากอดผมแบบ แนบแน่นกว่าเดิม จนผมรู้สึกถึงไออุ่นจากตัวขององค์หญิงไอกะ ถ้าหยุดเวลาไว้เช่นนี้ได้ก็คงดี

" พวกเจ้าจะให้ข้ารออีกนานไหม " ลูกนกยูงหิมะขาวกล่าว อย่างเซ็งๆ

" ข้าจะทำให้มันอุ่นขึ้น " ลูกนกยูงหิมะขาว ร่ายรำระบำอัคคี จนสภาพอากาศ เหมือนฤดูใบไม้ผลิ ที่อากาศสดใส และพระอาทิตย์กำลังอุ่นพอดี

องค์หญิงไอกะ ลุกออกจากอ้อมอกผมอย่างเอียงอาย และเธอก็หน้าแดงราวกับลูกพุทราน้อย ก่อนจะกล่าวสืบไป

" ขอบใจมากนะ ซาโต้ เอ๊ะ ขาของข้าหายแล้ว " องค์หญิงไอกะขยับขาได้ดังเดิม เนื่องจากฤทธิ์แห่งการรักษาของซิลวาเทียร์

" เอาล่ะ เรามาทำพันธสัญญากันเถอะ " ลูกนกยูงหิมะขาวเร่งเร้าให้ องค์หญิงไอกะ รีบๆทำพันธสัญญา

ผมได้ยืนอยู่ที่ระหว่างทั้งสองคน และมองดู พวกเธอทำพันธสัญญากัน

" ด้วยใจอันผูกพัน ข้าน้อยขอวิงวอนต่อพันธสัญญา จากนี้ข้า ไอกะ และสัตว์อสูรจะเป็นหนึ่งเดียวกัน" แล้ววงเวทย์ก็ปรากฏ ขนาดของวงเวทย์ค่อยๆย่อลงมาเรื่อยๆ จนกลายเป็นสัญลักษณ์ บนฝ่ามือขององค์หญิงไอกะ

" เย้ เย้ ข้าได้เจ้านายแล้ว " ลูกนกยูงหิมะขาว กล่าวอย่างร่าเริง

" ยินดีด้วยนะ องค์หญิงไอกะ ที่ได้สัตว์อสูรพันธสัญญา "

"ขอบใจนะ ซาโต้ " องค์หญิงไอกะ กล่าวขอบคุณออกมาจากใจ

แล้วพวกเราก็ออกเดินทางต่อไป
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

0 ความคิดเห็น