ซาโตชิ จอมปราชญ์บ้าหลุดโลก

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 3,570 Views

  • 11 Comments

  • 122 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    15

    Overall
    3,570

ตอนที่ 20 : สู่ป่ามายา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 132
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    5 ต.ค. 61

ตัดกลับมาที่ผู้วิเศษ ริเอะ ที่เดินกลับมาที่ห้องพัก เพื่อจะอาบน้ำ หลังจากเสร็จกิจธุระในการส่งเด็กขึ้นมังกรไปแล้ว

" ลัลลัลลา อาบน้ำดีกว่า อาบน้ำแล้วมีความสุข " ผู้วิเศษ ริเอะ แปรงฟันเสร็จแล้วกำลังจะใช้สบู่

" เอ๊ะ ใครแอบใช้สบู่เรา แล้วก็ยาสระผมด้วย มันพร่องไปหน่อยนึง ต้องเป็นฝีมือของ เจ้าเด็กแสบแน่ๆ หนอย อย่าให้กลับมานะ แม่จะโขกกระโหลก ซะหลายๆที " ผู้วิเศษ ริเอะ บ่นกับเจ้ากระต่าย เพศ เมีย ที่มีชื่อว่าปุกปุยในห้องน้ำ

*-* อุตส่าห์ใช้น้อยแล้วนะ ยังอุตส่าห์ รู้อีก

ตัดกลับมาที่พระเอกของเรา

มังกรโผบินจากเวหาลงมาที่ป่าแห่งหนึ่ง ซึ่งมีต้นไม้ขนาดใหญ่หลายต้น ขึ้นอยู่อย่างชุกชุม

ผมกระโดดลงไปจากหลังเจ้ามังกร พร้อมส่งมือไปให้ องค์หญิงไอกะ เพื่อจะรับเธอ องค์หญิงไอกะ หน้าแดงระเรื่อ เพราะเธอไม่เคยเจอเรื่องแบบนี้มาก่อน เธอกล่าวอย่างเขินอาย

" ฉ......ฉันล........ลงอ.......เองด.....ได้ "

และในจังหวะนั้นเองที่เธอลงมา ด้วยความไม่ระวัง

โอ๊ย กร็อบ

เธอกลิ้ง โค่โล่ไปชนกับก้อนหินเข้า ทำให้ข้อเท้าแพลง และนั่งอยู่ในท่า โชว์กางเกงในสีชมพู ผมเห็นเต็มสองตาเลย ก่อนจะปิดตา และช่วยให้เธอลุกขึ้น

" ตะกี้ ไม่เห็นใช่ไหม ซาโต้ "

" ห....เห็นอะไร "

" กะ.....ก็ กางเกงในของฉันไง " องค์หญิงไอกะหน้าแดงอย่างเอียงอาย ในความสะเพร่าของตนเอง อาจจะเรียกว่าเป็นสาวที่ซุ่มซ่ามก็ว่าได้

" ( นะนิโมะ มิเตะไน ) ผมไม่เห็นอะไรเลยครับ " ผมบ่นเป็นภาษาญี่ปุ่น

" โกหก สินะ "

" ไม่ได้โกหก หรืออยากให้เห็นเหรอไง "

" ไม่เห็นก็ดีแล้ว ฉันจะยอมเชื่อแค่ครั้งนี้ครั้งเดียวนะ "

แล้วมังกรก็บินจากไป อีกสองวันถึงจะกลับมารับเรา แต่องค์หญิงไอกะ ข้อเท้าแพลง ไม่สามารถเดินด้วยตนเองได้ ผมเลยให้ขึ้นขี่หลัง

" เห๊ะ นายๆ จะทำอะไรนะ " เจ้าองค์หญิงไอกะ บ่นอย่างตกใจที่ผมอุ้มขึ้นมาให้ขึ้นขี่หลัง

" ขาเจ็บไม่ใช่เรอะ เดี๋ยวชั้นจะให้เธอ ขึ้นขี่หลังเอง "

" ไม่เป็นไร ฉันเดินเองได้ " องค์หญิง ไอกะยังคงทำปากแข็ง

โอ๊ย เจ็บ องค์หญิงไอกะ เอามือไปลูบเท้าที่แพลง

" เห็นมะชั้นบอกแล้ว ว่าให้ขึ้นขี่หลังไงล่ะ "

" เราแข่งกันอยู่นะ ซาโต้ "

" ไม่เห็น เป็นไรเลย เราต้องมีน้ำใจนักกีฬาสิ "

" อืม งั้นก็ได้ " ในที่สุดองค์หญิงไอกะ ก็ยอมตกลง ขึ้นขี่หลังผม

เอ้า ฮึบ

ความนุ่มนิ่มไหลพล่านผ่านแผ่นหลังผม หน้าอกขององค์หญิงไอกะซบกับแผ่นหลังผม พร้อมกับกลิ่นดอกไม้หอมๆ ที่มาจากแชมพูที่เธอใช้

" อย่าคิดลึกล่ะ อีตาบ้า "

" ดะ......ได้ "

3 ชั่วโมงต่อมา........

ผมแบกองค์หญิงไอกะ ไว้บนแผ่นหลังผม แล้วเดินต่อไปด้วยแรงทั้งหมดที่มี และเราก็เข้าใกล้น้ำตกแล้วในขณะนี้

" วางชั้นลง ชั้นหิวน้ำแล้วอยากดื่มน้ำ "

ผมวางองค์หญิงไอกะลง แล้วเธอก็วักมือลงไปดื่มน้ำ ในลำธารน้อยที่เกิดจากการไหลของน้ำตก

.......................นี่ซาโต้ ทำไมไม่ใช้เวทย์รักษา ข้อเท้าที่แพลงขององค์หญิงไอกะแต่แรกล่ะ ถ้าเป็นเจ้าคงจะรักษาได้ง่ายๆเลยนะ เจ้าโง่ หรือ แกล้งโง่กันแน่............... เทพธิดาอินฟีเรียกล่าว

" ก็มันอุ่นไอรักนี่ ได้แบกตัวองค์หญิงไอกะทำให้ข้าหลงรักนางเข้าเสียแล้ว "

...............................แล้วผู้วิเศษ ริเอะ ล่ะ เจ้าก็แอบหลงรักนางเช่นกัน ใช่ไหมล่ะ............................

" ยัยนั่นนะเหรอ ข้าไม่คิดว่านางเป็นหญิงด้วยซ้ำ "

............................ ยังจะปากแข็งอีก พ่อหนุ่มน้อย เอ๊ย ข้ามองคนไม่ผิดหรอก ฮะ ฮะ ฮ่า..............................................

" นี่ เจ้า นี่ เจ้า ฟังข้าอยู่หรือเปล่า " องค์หญิงไอกะ เขย่าตัวผม หลังจากดื่มน้ำจนสบายใจแล้ว

" ฮะ องค์หญิงไอกะ ท่านเรียกข้าเหรอ " ผมพูดอย่างอ่อนโยนที่สุดเท่าที่จะทำได้

องค์หญิงไอกะหน้าแดงเรื่อขึ้นมาก่อนจะพูดว่า

" ขอบใจนะที่แบกข้ามา ถ้าไม่มีเจ้าข้าคงจะทำอะไรไม่ถูก " องค์หญิงไอกะ ม้วนผมสีทองของเธออย่างขวยอาย แล้วกล่าวสืบต่อ

" เอาล่ะ มาแบกข้าต่อได้แล้ว ซาโต้ ข้าดื่มน้ำจนพอแล้ว "

ไม่อยากจะเชื่อ หรือผมกำลังฝันไป ที่ผมได้ใกล้ชิดกับองค์หญิงไอกะ ในระยะประชิดขนาดนี้ ผมแบกองค์หญิงไอกะต่อไป แล้วถามเธอว่า เธอเข้ามาในป่ามายา เพื่อจับสัตว์อสูรตัวใด

" มันเป็น นกยูงหิมะขาวนะ ที่ข้าจะจับ"

นกยูงหิมะขาว สัตว์อสูรระดับแรร์ ที่สามารถควบคุมสภาพภูมิอากาศได้ ถ้าเทียบกับเวิร์ลไอเทมแล้วนับว่าหายากพอกัน แล้วจะไปหาที่ไหนละเนี่ย

แต่ในขณะที่กำลังคิดอยู่นั้นเอง ก็ได้มีประกายรุ้ง 7 สี บินลงมากินน้ำที่ลำธาร มันคือ ลูกนกยูงหิมะขาว

ห๊ะ นั่นมัน

ลูกนกยูงหิมะขาว!!!!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

0 ความคิดเห็น