[ Fic gintama ] HijiGin Love forever.

ตอนที่ 29 : ❥ภาคโยชิวาระ : ตอน 12 : โยชิวาระ 9

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 508
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    22 เม.ย. 57

ภาคโยชิวาระ : ตอน 12 : โยชิวาระ 9

กินโทกิค่อยๆขยับออกมาจากร่างสูงที่ดูเหมือนจะเสียสติไปแล้วนั่นออกมาห่างๆพอที่จะไร้กังวลได้ ไม่นานนัก ทากาสุกิก็เดินเข้ามาใกล้กินโทกิอีกครั้ง

          กลับมาหาฉันเถอะนะ กินโทกิ “

          ทากาสุกิเปลี่ยนสีหน้าจากสีหน้าที่เหมือนยักษ์ที่คอยกัดกินทุกสิ่งอย่างนั่น กลายเป็นสีหน้าแสนอ่อนโยนภายในชั่วพริบตา

          กลับมาอยู่เคียงข้างฉัน นะ “

          ทำไม…ถึงอยากจะให้ฉันไปอยู่กับแกขนาดนั้น “

          กินโทกิก้มหน้าก้มตาถาม เขาคงไม่อยากจะเห็นหน้าของคนตรงหน้าเขาเสียเท่าไหร่นัก

          “ เมื่อก่อนนายได้ต่อสู้บนสนามรบกับฉัน ฉันรู้ดี แต่แทนที่กลิ่นไอของสนามรบนั่นควรจะหายไป แต่นายกลับมีสิ่งนั้นอยู่ มาเถอะนะกินโทกิ มากับฉัน มาเปลี่ยนประเทศสุดเน่าเหม็นนี่กันเถอะ

          ทากาสุกิพูดจบ กินโทกิถอนหายใจก่อนจะเอ่ยปากพูดด้วยสีหน้าที่เปลี่ยนไปทันควัน

          ถ้าเป็นอย่างที่แกว่าล่ะก็ ฉันไม่ไปหรอก

          กินโทกิตอบเบาๆก่อนจะหลับตาลงช้าๆด้วยความเหน็ดเหนื่อย ไม่นานนักแทนที่เรื่องควรจะสงบลง ทากาสุกิกลับเปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลังมือ เขากระโจนเข้าหากินโทกิ จากนั้นค่อยๆใช้มือหนาทั้งสองข้างของตนบีบคอคนตรงหน้า ทำเอากินโทกิถึงกับกระอัดออกมา

          อึก…อ่า !! “

          เพราะอะไร !! ทำไมนายถึงไม่ยอมไปกับฉัน ! ทั้งๆที่ฉันก็ทำให้นายได้ทุกอย่าง เพราะอะไรกินโทกิ !! “

          ทากาสุกิใช้โทนเสียงตะหวาดใส่กินโทกิรุนแรงรวมถึงการกระทำสุดป่าเถื่อน ทำเอากินโทกิสะดุ้งตกใจไม่น้อย รวมถึงอากาศที่เข้าไปในปอดเริ่มน้อยเต็มที ทำเอากินโทกิตอบคำถามของทากาสุกิไม่ได้

          เพราะอะไรกินโทกิ !!!! “

          อึก…ฉัน.. “

          กินโทกิพยายามดิ้นรนให้คอของตนหลุดพ้นจากมือหนาที่บีบมือเข้าหาคอของเขา ทำเอากินโทกิเริ่มหน้ามืด น้ำสีขาวใสภายในปากเริ่มไม่สามารถควบคุมได้ ทากาสุกิเห็นดังนั้นแล้วจึงปล่อยมือออก

          ทันทีที่ทากาสุกิปล่อยมืออก กินโทกิก็กระอัดกระอ่วงขึ้นมาทันทีทันใด

          แค่กๆๆ … “

          “ .. “

          ทากาสุกิจ้องใบหน้าเรียวตรงหน้าที่กำลังอาเจียนขั้นรุนแรงจากสิ่งที่ตกกระทำอยู่ ไม่นานนักทากาสุกิก็เหมือนจะคิดอะไรออกขึ้นมาทำเอาภายในใจของเขาเดือดพล่าน

          “ เพราะว่ารองหัวหน้าชินเซ็นงุมิคนนั้นหรอกเหรอกินโทกิ

          “ อึก… “

          กินโทกิได้ยินทากาสุกิพูดถึงเรื่องของรองหัวหน้าปิศาจแห่งชินเซ็นงุมิที่ดูดบุหรี่ทั้งวัน แถมยังเป็นคนๆเดียวที่เข้าใจเขามากกว่าใครๆนั้น ทำเอากินโทกิพูดไม่ออก เพราะมันเกี่ยวเนื่องกับเรื่องนี้จริงๆ

          เพราะว่าหมอนั่นสินะกินโทกิ “

          “ … “

          ทากาสุกิถามคำถามกินโทกิ แต่กลับไม่ได้คำตอบ เหมือนกินโทกิพยายามจะปิดบังความลับเอาไว้ เพื่อไม่ให้คนที่ทากสุกิกำลังพูดถึงต้องเป็นอันตราย

          “ กินโทกิฉันรู้หรอกนะว่าที่นายไม่พูดเพราะว่านายต้องการจะปกป้องคนๆนั้นสินะ “

          เรื่องอะไรของแก “

          กินโทกิพูดจบ ทากาสุกิกลับกระชากร่างบางแล้วจับโยนลงบนพื้นที่ปูด้วยเสื่อทาทามิ ทำเอาร่างบางโอดครวญออกมาเบาๆ

          ไม่ทันที่กินโทกิจะได้ตั้งตัว ทากาสุกิกลับคร่อมร่างบางเบาไว้ ทำเอากินโทกิเริ่มที่จะสั่นกลัวเล็กๆ

          กินโทกินายรักเจ้านั่นสินะ “

          ไม่จริ…ง !! “

          ไม่ทันที่กินโทกิจะพูดจบ ทากาสุกิไซร้ซอกคอขาวผ่องของกินโทกิด้วยความรุนแรง ทำเอาร่างบางกระตุกตามไปอย่างไม่ทราบสาเหตุ

แต่มันก็ไม่ได้จบลงแค่นั้น เหมือนมันจะเป็นสัญชาตญาณของกินโทกิที่จะต้องต่อต้านเรื่องพวกนี้เป็นพิเศษ

          กินโทกิใช้มือขวาของตนใส่แรงสุดกำลัง แล้วอัดไปที่ท้องของทากาสุกิที่ไม่ทันตั้งตัวนั้นออกจากตัวกินโทกิได้สำเร็จ แต่ทว่า เหมือนโชคจะไม่เข้าข้างเขาเสียเท่าไหร่นัก กินโทกิวิ่งออกไปไม่ทันถึงทางออกของห้อง

          กลับมีสายเครื่องดีดที่ทำจากเหล็กของคนที่พอจะเดาได้ว่าใครกำลังตึงตัวของกินโทกิเอาไว้ ทำให้กินโทกิไม่อาจที่จะขยับตัวหรือวิ่งหนีไปไหนได้ ขณะที่กินโทกิกำลังพยายามที่จะดิ้นรนกลับมีเสียงโทนต่ำของชายไร้นามเดินออกมาจากมุมๆหนึ่ง

          อย่าคิดหนีเลยดีกว่านะขอรับ มันจะเฉือนเนื้อของท่านออกไปหมดเสียก่อน

          บันไซ !! ปล่อยฉันไป ! “

          กินโทกิพูดเชิงคำสั่งกับบันไซ ไม่นานนักบันไซก็เดินเข้ามาในระยะประชิดกินโทกิ ทำเอาลมหายใจของคนตรงหน้ารดลงใบหน้ากินโทกิช้าๆ ต่อจากนั้นก็ตามมาด้วยคำตอบของเขา

          ไม่มีทางหรอกขอรับ ท่านจะต้องกลายเป็นของท่านชินสุเกะอย่างช่วยไม่ได้ ยังไงซะ ท่านก็ควรจะอยู่นิ่งๆให้เขาจัดการง่ายๆเสียถึงจะถูกต้องนะขอรับ “

          ‘ ใครมันจะยอมให้กัน ! นี่มันร่างกายฉันไม่ใช่ของหมอนั่นซักหน่อย ! ‘

          “ เหมือนว่านายยังไม่รู้จักความน่ากลัวที่แท้จริง จริงๆซักทีสินะกินโทกิ “

          อึก… “

          ทากาสุกิเดินเข้ามาหากินโทกิด้วยหน้าตาเช่นเดิมของเขา ไม่นานนักทากาสุกิก็เดินเข้ามาลูบใบหน้าเรียวของกินโทกิช้าๆ

          “ สงใสว่านายคงจะต้องรับผิดชอบในสิ่งที่นายทำกับฉันแล้วล่ะนะ กินโทกิ “

          กินโทกิทำหน้าคิ้วขมวดเล็กน้อย จากนั้นไม่นานจู่ๆทากาสุกิก็พยักหน้าเบาๆ เหมือนจะเป็นคำสั่งอะไรบางอย่าง แล้วมันก็ทำให้กินโทกิรู้ได้ทันที

บันไซค่อยๆบังคับสายเครื่องดีดของตนให้ดึงและรั้งกินโทกิเอาไว้ ทำเอาเนื้อที่ถูกสายเครื่องดีดนั้นถึงกับเริ่มมีเลือดสีแดงสดไหลออกมา

สายเครื่องดีดที่กำลังเฉือนเนื้อกินโทกิ มันสร้างความเจ็บปวดให้กับร่างกายกินโทกิไม่น้อย ไม่นานนักทากาสุกิก็ยื่นใบหน้าเข้ามาใกล้เกินระยะปลอดภัย แล้วค่อยๆเปล่งเสียง

“ เอาล่ะ…ทีนี้นายยอมที่จะไปกับฉันได้หรือยัง “

ทากาสุกิยิ้มหัวเราะเยาะอย่างสาสมใจ ไม่นานนักคำตอบที่เหมือนจะไม่เป็นไปตามที่ทากาสุกิคาดหวังไว้ก็ถึงเปล่งออกมาพร้อมกับสีหน้าที่เต็มไปด้วยความมั่นใจ

“ จะให้ฉันตายยังไง หรือจะทรมาณฉันขนาดไหน ฉันก็ไม่พูดคำนั้นที่แกต้องการหรอก ทากาสุกิ

ทากาสุกิเปลี่ยนสีหน้าจากความมั่นใจเต็มร้อยกลายเป็นสีหน้าสงใสเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มและหัวเราะออกมาเสียงดังจนหน้าตกใจ

“ ฮึๆๆ นายนี่นะ…ฉันให้โอกาสนายมาหลายครั้งแล้ว ดังนั้นครั้งนี้จะเป็นครั้งสุดท้าย จะยอมไปกับฉันหรือเปล่า “

ทากาสุกิยังคงเชื่อมั่นในการทรมาณของตนมากพอสมควร แต่เหมือนว่าจะไม่มีผลต่อกินโทกิแม้แต่น้อย

“ ไม่… “

กินโทกิตอบเพียงคำๆเดียว จากสีหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มกลับกลายเป็นสีหน้าราวกับจะดูดเลือดดูเนื้อ ทากาสุกิเห็นดังนั้น เหมือนเขาจะรู้ว่ายังไงถึงจะถามคนตรงหน้าทรมาณมากมายเพียงใดก็ไม่สามารถที่จะเปลี่ยนคนตรงหน้าได้

          ทากาสุกิจึงดึงแผนสุดท้ายออกมา เหมือนเขาจะมั่นใจกับแผนนี้มาก เขาค่อยๆหัวเราะออกมาเหมือนกับไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นเมื่อซักครู่

          ถึงเวลาที่จะตัดปีกของนายแล้ว กินโทกิ

          “ … “

          ไม่นานนัก เหมือนสิ่งที่ทากาสุกิพูด มันจะเปลี่ยนชีวิตของกินโทกิไปตลอดกาล กินโทกิหลับตาลง เหมือนเขากำลังรอดูชะตากรรมของตนเอง

          ‘ หากฉันต้องอยู่กับนาย จะตายหรืออยู่ตอนนี้ค่ามันก็เท่ากัน หากฉันต้องตายด้วยมือของนาย มันก็คุ้มค่าแล้ว แต่ถ้าหากว่าฉันเลือกที่จะอยู่กับคนๆนั้นได้นานกว่านี้อีกหน่อยก็คงจะดี…นายคิดเหมือนกันหรือเปล่า ฮิจิคาตะ ‘

 

 B B

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

303 ความคิดเห็น

  1. #287 Rainbow_Jang (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2557 / 20:21
    ทาคาสุกิ แล้วคาซึระล่ะ
    #287
    0