[ Fic gintama ] HijiGin Love forever.

ตอนที่ 30 : ❥ภาคโยชิวาระ : ตอน 13 : โยชิวาระ 10 (จบ)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 578
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    22 เม.ย. 57

ภาคโยชิวาระ : ตอน 13 : โยชิวาระ 10 (จบ)

หลังจากกินโทกิหลับตาลง ในหัวสมองของกินโทกิกลับคิดถึงฝันร้านเมื่อครู่ ความเจ็บปวดที่หลังข้อเท้าทั้งสองข้างในความฝัน แต่ตอนนี้กลับมาอยู่ในความเป็นจริง

          ทากาสุกิหยิบดาบคู่กายของเขาค่อยๆกดลงบนหลังเท้าของกินโทกิทั้งสองข้าง เลือดสีแดงสดไหลออกมาไม่ขาดสายพร้อมๆกับความเจ็บปวดของร่างตรงหน้าที่พยายามกัดฟันต่อสู้กับความเจ็บปวดที่เกิดขึ้น

          อึก.. “

          กินโทกิกัดฟันสู้กับความเจ็บปวดที่เนื้อถูกปาดด้วยของคม ไม่นานนักบันไซก็บังคับให้เส้นเอ็นที่รั้งตัวกินโทกิเอาไว้หลุดออก ทำเอาร่างบางนั่นล้มลงไปนอนกับพื้นโดยที่ไม่รู้ตัว

          ไม่นานนักกินโทกิที่ไม่สามารถลุกขึ้นยืนได้เพราะกล้ามเนื้อหรือเส้นเอ็นบนข้อเท้าไม่สามารถที่จะทำงานได้นั้นนอนคว่ำอยู่กับพื้นด้วยความเจ็บปวดทรมาณ ทากาสุกิเห็นดังนั้นก็เดินเข้ามาจับใบหน้าเรียวของกินโทกิแล้วค่อยๆแสยะยิ้มแสนสกปรกของเขา

          ฮึๆๆ เมื่อปีกของนายถูกตัดออกไปแล้ว นายก็ไม่สามารถหนีไปจากฉันได้อีกแล้วล่ะ กินโทกิ

          ทากา…สุกิ… “

          กินโทกิทำหน้าบอกบุญไม่รับทั้งพยายามที่จะลุกขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่าแต่ก็ไม่สำเร็จ เหมือนว่าทากาสุกิจะสนุกกับการที่ทำให้คนตรงหน้าเจ็บปวดทรมาณอย่างถึงที่สุด

          ฉันไม่ให้นายตายหรอก แต่ฉันน่ะ…จะให้นายเจ็บปวดยิ่งกว่าอยู่ในขุมนรกซะอีกจำเอาไว้ ฮึๆๆ

          ทากาสุกิพูดออกมาพร้อมแสยะยิ้ม ไม่นานนักกินโทกิกลับถ่มน้ำลายใส่ใบหน้าชวนโมโหนั่นไปพร้อมกับพูดออกมาพร้อมๆกับเสียงที่บ่งบอกว่าคนตรงหน้าอ่อนล้ามากเพียงใด

          ถ้าทรมาณยิ่งกว่าขุมนรกน่ะ ฉันจะทำให้แกเองต่างหาก

          ฮึๆๆๆ

          ทากาสุกินิ่งไปพักหนึ่งก่อนจะหัวเราะออกมาอย่างสาสมใจ กินโทกิเห็นดังนั้นก็ระแวงเล็กน้อย และสิ่งที่ทากาสุกิทำต่อไปนั่นก็เหมือนกับว่าที่กินโทกิกิระแวงนั้นคือเรื่องที่จะเกิดขึ้น

          ทากาสุกิชี้นิ้วไปที่ตัวของกินโทกิ

          เรียกเจ้านั่นมาซะ “

          “ … “

          ทากาสุกิพูดในโทนเสียงเรียบๆ แต่กินโทกิกลับไม่ตอบคำถามของทากาสุกิ ทำเอาทากาสุกิหัวเสียเล็กน้อย ก่อนจะตะหวาดออกมา

          เรียกเจ้านั่นมา !! “

          แล้วฉันจะเรียกได้ยังไง “

          กินโทกิทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ ทากาสุกิเห็นดังนั้นก็รู้ว่าถึงจะบังคับมากเท่าไหร่กินโทกิก็ไม่เรียกฮิจิคาตะมาให้ทากาสุกิเชือดเล่นแน่ๆ ทากาสุกิเห็นดังนั้นจึงคว้ามือลงในกิโมโนแล้วหาสิ่งที่จะสามารถเรียกฮิจิคาตะออกมาได้

          นี่หยุดนะ !! “

          กินโทกิพยายามขัดขืนทากาสุกิ แต่ทากาสุกิเหมือนจะหยิบเจออะไรเข้าขึงรีบคว้าออกมา ลักษณะเป็นทรงกระบอกยาวไม่มากนักเหมาะแก่การพกพา กินโทกิเห็นดังนั้นเหมือนกินโทกิจะเริ่มเปลี่ยนสีหน้า

          นี่สินะที่ไว้เรียกเจ้านั่นน่ะ “

          ‘ ไม่…! ฉันไม่อยากให้หมอนั่นมายุ่งเกี่ยวกับเรื่องของฉัน ! ‘

          ฮึ… “

          ทากาสุกิไม่สนใจคำพูดของกินโทกิแม้แต่น้อย เขาหยิบนกหวีดที่ฮิจิคาตะเคยให้กินโทกิเอาไว้ออกมาเป่าเพื่อเรียกหาสิ่งที่ตนต้องการ

         

          ปรี๊ดดดดดดดด !!!....

 

          ‘ ฉันไม่อยากให้เขาต้องเสี่ยงชีวิตเพื่อฉัน… ‘

          ทากาสุกิยื่นหน้าเข้ามาใกล้กินโทกิ ที่ทำหน้าราวกับโลกแตกอยู่นั่นพร้อมกับยิ้มร่า เหมือนกับว่านี่คือแผนการใหม่ของเขา

          เอาล่ะ…เรามาดูละครพร้อมๆกับเถอะกินโทกิ “

          “ … “

          กินโทกิที่ไม่สามารถเดินด้วยตัวเองได้อีกต่อไป ทากาสุกิเห็นดังนั้นก็อุ้มกินโทกิเอาไว้บนแขนทั้งสองข้าง แล้วค่อยๆวางกินโทกิลงบนฟูกที่นั่งสีแดงเลือด

         

          ทางด้านฮิจิคาตะ

 

          ที่นี่สินะ…ว่าแต่หมอนั่นมันอยู่ไหนเนี่ย “

          ฮิจิคาตะเดินเข้ามาในวงเวียนกับดักของโฮเซ็นอย่างไม่เกรงกลัว ไม่นานนักฮิจิคาตะก็เดินมาเจอกับประตูขนาดใหญ่สีน้ำตาลเข้มที่ล๊อกเอาไว้อย่างแน่นหนา แทนที่ฮิจิคาตะจะสามารถเดินเข้าไปได้ กลับมีเสียงของชายคนหนึ่งซึ่งยืนอยู่ข้างหลังเขา

          นายสินะ…รองหัวหน้าปิศาจ “

          ฮิจิคาตะหันกลับมาดูต้นเสียง คนตรงหน้าฮิจิคาตะทำเอาฮิจิคาตะตกใจไม่น้อย ถึงกับต้องชักดาบออกมากันเอาไว้ทันที

          ทากาสุกิ แกเองหรอที่เป็นโฮเซ็นคนใหม่

          ฮิจิคาตะวางท่าเตรียมสู้ไว้อย่างรวดเร็ว เพราะมันอาจจะเป็นสัญชาติญาณก็เป็นได้ ทากาสุกิเห็นดังนั้นก็ตอบกลับไป

          โฮเซ็น..อ่าใช่แต่ฉันก็ไม่ได้สนใจหรอกนะ แต่ฉันว่าเรามีสิ่งที่ต้องการเหมือนกันใช่ไหมล่ะ

          พูดถึงเรื่องอะไร “

          ฮึๆๆๆ

          ทากาสุกิหัวเราะคนตรงหน้า ทำเอาฮิจิคาตะเหงื่อตกเล็กน้อย ไม่นานนักทากาสุกิก็บอกให้ฮิจิคาตะทำตามคำเรียกร้องในใจ

          ลองเปิดประตูดูสิ “

          “ … “

          ฮิจิคาตะระแวงหลังเล็กน้อย ก่อนจะค่อยๆเปิดประตูสีน้ำตาลขนาดใหญ่นั่นออก แสนภายในอันน้อยนิดค่อยๆส่องสว่างของสิ่งที่สว่างกว่าแสงไฟ

          ฮิจิคาตะมองคนที่นั่งหันหลังอยู่กลางห้อง ถึงแม้จะมืดและมองเห็นไม่ชัดนักก็สามารถรับรู้ได้ทันทีว่าเป็นกินโทกิ

ฮิจิคาตะเห็นดังนั้นเขาก็รีบก้าวขาเข้าไปในห้อง แต่ไม่ทันถึงภายในห้องนั้นก็กลับมีเสียงที่คุ้นเคยตะโกนออกมานอกห้องทำเอาฮิจิคาตะตกใจไม่น้อย

“ อย่าเข้ามานะ ! “

ฮิจิคาตะกระตุกเล็กน้อย ก่อนจะตะโกนกลับไป

“ กินโทกิกลับกันเถอะ… “

“ ไม่…นายนั่นแหละกลับไป “

“ เดี๋ยวสิ นายโดนเจ้านั่นบังคับสินะ มากับฉันเถอะรีบไปจากที่นี่กัน “

“ นายออกไปคนเดียวเถอะ “

ฮิจิคาตะได้ยินดังนั้นสีหน้าตกใจไม่น้อย ดวงตาเริ่มเบิกกว้าง แต่ดูเหมือนว่าเขาจะไม่อยากฟังคำโกหกจากปากกินโทกิเสียเท่าไหร่นัก ไม่นานนักกินโทกิก็ตะโกนออกมาเสียงดัง

“ หยุดทำอะไรเพื่อฉันซักที ไม่เห็นจะต้องเสี่ยงเพื่อมาช่วยฉันเลย กลับไปเถอะ…กลับไปในที่ของนาย “

“ …อึก

ฮิจิคาตะมองไปยังแผ่นหลังของกินโทกิพี่กำลังพยายามอดกลั้นเสียงสะอื้นของตนเอง แต่แล้วฮิจิคาตะกลับวิ่งเข้าไปในห้อง แต่เพียงไม่กี่ก้าวทากาสุกิกลับกระชากไหล่ฮิจิคาตะเอาไว้ทันก่อนจะถึงกินโทกิ

“ ปล่อยฉัน… “

ฮิจิคาตะชักสีหน้าจากหน้ามือเป็นหลังมือ คามองก็ต้องรู้แน่ว่าเขากำลังโมโหอยู่ ทากาสุกิเห็นดังนั้นก็หัวเราะออกมาพร้อมกับพูดคำพูดเบาๆก่อนจะชักดาบแล้วฟาดไปบนไหล่ฮิจิคาตะที่ไม่ทันระวัง

“ เอาล่ะ…หนังจบแล้ว…ฮึๆๆ “

“ กะ…แก.. “

สิ้นเสียงของฮิจิคาตะ ทั้งสองเริ่มฟาดฟันโดยการใช้ดาบปะทะกันอย่างรุนแรง ไม่นานนักกินโทกิถึงกับต้องหันหลังไปมองเสียงปะทะดาบของทั้งสองคน

ภาพที่กินโทกิเห็นคือ ทั้งสองคนกำลังแลกดาบโดยเอาชีวิตของตนเป็นเดิมพัน สายสัมพันธ์ที่ไม่อาจตัดขาด ตอนนี้เขายังจะสามารถเชื่อแบบนั้นอยู่ได้หรือเปล่า

“ อึก ! “

“ ฮึๆๆ แพ้แล้วหรอคุณรองหัวหน้า

ฮิจิคาตะล้มลงพร้อมกับมือซ้ายที่กุมบาดแผลที่ไหล่ขวา แล้วพยายามอดกลั้นและพยายามสู้ต่อไป โดยที่ไม่มีท่าทีว่าจะชนะ

“ เอาละ…ถึงวาระสุดท้ายของแกแล้ว “

ทากาสุกิยกดาบขึ้นสูงราวกับจะขยี้ศัตรูหัวใจตรงหน้าให้หายไปราวกับฝุ่น แต่แทนที่ทากาสุกิจะลงดาบไปยังตัวของฮิจิคาตะ กลับมีแขนเรียวทั้งสองข้างโอบกอดขาขวาของทากาสุกิเอาไว้แน่นพลางเปล่งเสียงสุดเสียดแทงหัวใจทากาสุกิพร้อมน้ำตา

“ หยุดเถอะทากาสุกิ ฉันขอร้องละ อย่าทำร้ายฮิจิคาตะเลย… “

“ … “

กินโทกิที่พยายามลากร่างที่ไม่สามารถเดินได้นั่นมากอดขาทากาสุกิไว้แน่น พร้อมกับน้ำตาที่หลั่งออกมาเพราะว่าเห็นคนที่ตนรักต้องจมกองเลือดเพราะตนเอง

ไม่ทันที่ทากาสุกิจะพูดอะไรบางอย่าง ฮิจิคาตะกลับตะโกนออกมาสุดชีวิต

“ กินโทกิ หนีไปเถอะ ถึงฉันจะตายด้วยน้ำมือของหมอนี่ ฉันก็ไม่เสียใจหรอก “

“ ฮิจิ..คาตะ “

กินโทกิเริ่มทำหน้าบอกบุญไม่รับ ความจริงแล้วเขาอยากจะตะโกนบอกว่าเขาต้องการที่จะหนีไปให้พ้นจากที่นี่ แต่ไม่สามารถจะทำได้ แต่ตอนนี้คนตรงหน้ากลับบอกว่าให้หนีไปโดยให้ทิ้งคนตรงหน้าเอาไว้เพียงลำพัง

“ แค่ฉันได้อยู่ในใจนายก็พอ… “

“ …ฮึก… “

กินโทกิเริ่มหลั่งน้ำตาออกมาจนทำเอาปิดบังความงดงามภายในดวงตาคู่สวยนั่น น้ำตาเริ่มไหลอาบแก้ม แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นกินโทกิก็ยังคงกอดขาอ้อนวอนทากาสุกิต่อไป ไม่นานนักทากาสุกิก็แกะมือของกินโทกิออก

“ น่าเบื่อ…น่าเบื่อจริงๆ ฉันไม่อยากจะเล่นของเล่นพรรคนี้หรอก

ทากาสุกิพูดจบเขาก็เดินหายไปในเงามืด กินโทกิเห็นว่าทางปลอดภัยแล้วจึงรีบลากร่างของตนไปหาฮิจิคาตะที่นั่งพิงกำแพงอยู่

“ ฮิจิคาตะ…นี่ฮิจิคาตะ..ห้ามหลับตานะ ไหนบอกว่าจะหนีไปด้วยกันไงคนบ้า ! คนโกหก ! ฮึกๆ “

กินโทกิยังหลั่งน้ำตาไม่ยอมหยุด เหมือนกับเรื่องราวที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ทำเอาเขาใจเสียอยู่ไม่น้อย ไม่นานนักฮิจิคาตะก็ยื่นมือที่เปื้อนคราบเลือดนั่นเช็ดน้ำตาบนใบหน้ากินโทกิ

“ อย่าร้องไห้สิ…ซามูไรเขาร้องกันง่ายขนาดนี้เลยหรอ “

“ ฮึกๆ…ฉันมันใช่ซามูไรที่ไหนก็แค่คนอ่อนแอเท่านั้นแหละ…ฉันช่วยนายไม่ได้ ขอโทษๆ… “

ฮิจิคาตะเห็นใบหน้าหวานนั่นกำลังพยายามหลบหน้าเพื่อปิดบังใบหน้าที่ร้องไห้จนเริ่มกลายเป็นสีแดงระเรื่อน่าอายนั่น ไม่นานนักฮิจิคาตะก็เคกหัวกินโทกิเบาๆ

ตอนนี้นายก็ช่วยฉันไว้นะ “

กินโทกิมองใบหน้าที่กำลังยิ้มอย่างไม่มีสาเหตุนั่นแล้วจู่ๆเขาก็ยิ้มตามคนตรงหน้าไปอย่างไม่มีเหตุผล

“ ช่วย…ปลอบฉันหน่อยได้ไหมคุณโอยรัน “

ฮิจิคาตะทำเสียงเชิงอ้อนคนตรงหน้าน้อยๆ กินโทกิเห็นดังนั้นก็อดที่จะหยุดร้องแล้วเปลี่ยนเป็นหัวเราะในใจไม่ได้

หลังฮิจิคาตะพูดจบ กินโทกิค่อยๆพยุงร่างของตน แล้วค่อยๆประกบริมฝีปากของตนลงบนหน้าผากของคนตรงหน้าเบาๆ พร้อมกับเปล่งเสียงหวานๆออกมาทำเอาฮิจิคาตะใจชื้น

“ กลับบ้านกันเถอะนะ…ฮิจิคาตะ “

 

 

 

B B

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

303 ความคิดเห็น

  1. #145 Sakuyasamasan (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2556 / 21:28
    ถ้าเดาไม่ถูกกัน แสดงว่าไรเตอร์ต้องไปฝึกอีกยาวเลยล่ะคะ ฮะๆๆ
    อยากรู้ว่าใครคลิกตอนต่อไปเลยจ๊ะ คลิกๆๆ
    #145
    0
  2. #141 mojini (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2556 / 17:17
    พูดถึงผีเสื้อ... ฉันนึกออกคนเดียวจริงๆนะ แล้วยิ่งน้ำเสียงโหดเย็นชาแบบนี้

    อ๊ากกก นั่นจะพาคุณกินไปไหนน่ะ !!!  ฮืออ ค้างคาใจนะเนี้ยยย แล้วมาต่อไวๆนะจ้ะ
    #141
    0
  3. #140 ก้อนหนมปัง^^ (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2556 / 16:27
    คนที่มาเอาตัวคุณกินไปนั่นทากาอ๊ะเปล่า
    #140
    0
  4. #139 นักเวทย์ปีศาจ (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2556 / 16:24
    โฮเซ็นคนใหม่คือใครละเนี่ย ลุ้นๆ ^_^
    //แอบเดาว่าเป็นทากาสุงิ อิอิ 
    #139
    0