♥เป็นแค่รองประธานอย่าห้าว♥ (สนพ. บ้านวายบุ๊ค)

ตอนที่ 17 : ไวต่อความรู้สึก (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1971 ครั้ง
    30 ส.ค. 62



 bring back the summer


-          17   -

 

 

โรงเรียนของผมกำลังเข้าสู่ช่วงของการแข่งขันกีฬาสี ช่วงเวลาที่เป็นที่โปรดปรานของเด็กหลายคน แต่ก็อาจจะเป็นช่วงเวลาที่ใครอีกหลายคนไม่ชอบ  ทางโรงเรียนจัดให้มีการแข่งขันกีฬาภายใน เริ่มแข่งขันกันตั้งแต่อาทิตย์ที่แล้ว กว่าจะถึงวันจริงก็อีกสักพัก ซึ่งแน่นอนว่าเรื่องกีฬาๆแบบนี้มีเหรอที่ไอแอมกัปตันทิมจะพลาด  กีฬาที่ทางโรงเรียนของผมจัดแข่งขันมันมีเยอะมาก หลายประเภทมาก ไม่ว่าจะเป็นกรีฑาเอย บาสเกตบอล ฟุตบอล ปิงปอง ว่ายน้ำ สารพัด ซึ่งแน่นอนครับ ตัวเต็งประจำสีน้ำเงินอย่างผมก็ลงแทบจะหมดทุกรายการที่สามารถจะลงได้ สีน้ำเงินปีนี้มีพวกผมทั้งสี่คนอยู่ด้วยกัน ถามว่าทำไมได้ โห ระดับนี้ ไม่คณามือผมหรอกครับ แอบใช้เส้นนิดๆหน่อยๆก็จัดให้มาอยู่สีเดียวกันได้ง่ายๆทั้งนั้น

เรื่องชั่วๆนี่ก็เก่งจั๊งกูเนี่ย

ผมลงแข่งหลายรายการก็จริง แต่มันก็ไม่ได้ทำให้ผมรู้สึกเหนื่อยเลยนะ ผมชอบด้วยซ้ำไป เอเนอร์จี้เพื่อกีฬามันไม่เคยหายไปจริงๆ เหมือนบอร์นทูบีอ่ะ เมื่อวานผมก็เพิ่งจะแข่งบาสไป วันนี้ตอนเย็นเขาก็นัดแข่งว่ายน้ำที่สระอีก ผมฟิตมาพร้อมแล้วสำหรับการแข่งขันในวันนี้

“มึงแข่งกี่โมงนะ”

“เลิกเรียนนี่แหละ”

“สู้ๆนะมึง วันนี้กูต้องไปเรียนพิเศษพร้อมแม่ แม่จะมารับที่โรงเรียน”

“เออๆ ตั้งใจเข้า”  ไอ้เจมส์มันอวยพรผม ช่วงนี้มันเรียนพิเศษเยอะขึ้นมาก จากตอนแรกที่มันก็ยังเล่นๆหัวๆกับผม ไม่รู้ว่ามันจริงจังไปหรือผมที่ยังไม่ยอมทำอะไรสักที

พอถึงเวลาเลิกเรียน ผมก็รีบวิ่งไปที่สระว่ายน้ำ ไปเตรียมตัวก่อนลงแข่ง วันนี้มีแต่ไอ้ตามมาคอยเชียร์ เพราะเปรมกับเจมส์มันไปเรียนพิเศษกันแพ็คคู่ ผมก็ไม่ได้นอยน้อยใจอะไรขนาดนั้น ก็เข้าใจ อีกอย่างพวกนั้นมันก็ให้กำลังใจมาตั้งแต่เช้าแล้วด้วยซ้ำไป ผมเดินไปเปลี่ยนเป็นชุดว่ายน้ำในห้องน้ำก่อนที่จะเดินกลับออกมาหาไอ้ตาม ผมโยนเสื้อผ้าให้มันกอดเอาไว้ มันโวยวายเล็กน้อยเพราะเจ้าตัวกำลังเล่นเกมอยู่ ผมยืดเส้นยืดสายตัวเอง วอร์มร่างกายเบื้องต้น กวาดสายตามองไปรอบๆ ตอนนี้นักกีฬาเริ่มที่จะทยอยเข้ามาบ้างแล้ว รายการที่ผมจะลงแข่งในวันนี้ก็คือฟรีสไตล์ 100 เมตร ชาย มันเป็นการแข่งขันที่ผมจะต้องว่ายด้วยท่าฟรีสไตล์ ว่ายกลับตัวครั้งหนึ่ง รวมๆก็ไปกลับอ่ะแหละครับ

“พี่มอหกลงเยอะสัส” ผมเท้าเอวก่อนจะพูดออกมา จริงๆนะครับ มอหกลงกีฬาเยอะชะมัด ไม่เอาเวลาไปอ่านหนังสือสอบวะพี่

รอให้นักกีฬามาจนครบ ครูก็เรียกรวม บอกรายชื่อบอกกติกาอะไรก็ว่าไป ก่อนที่จะให้เข้าประจำที่ ผมเดินมาหยิบเอาแว่นตากับไอ้ตาม มันยกนิ้วโป้งส่งมาให้ ผมเดินเข้ามายืนอยู่ประจำที่ เตรียมรอปล่อยตัว คนก็เริ่มเข้ามาดูเยอะขึ้นๆ ผมสูดลมหายใจเข้าลึกๆ รวมรวบสมาธิ ว่ายน้ำมันเป็นอะไรที่คิดๆแล้วก็สนุก แต่ก็จะประมาทไม่ได้

“เข้าที่”

เสียงครูผู้เป็นกรรมการพูดขึ้นเสียงดัง ผมจ้องมองลงไปที่ผิวน้ำด้านหน้า หูก็รอฟังสัญญาณ ผมเอียงคอเล็กน้อยเพื่อคลายความตื่นเต้น ก่อนที่เสียงเป่านกหวีดจะดังขึ้น ผมก็พาร่างของตัวเองกระโดดลงไปปะทะกับผิวน้ำ พอได้ลงมาอยู่ในสระ ทุกคนก็เหมือนลืมไปเลยว่าเคยเป็นคน สวมวิญญาณเงือกหนุ่มกันเต็มที่มาก ผมว่ายน้ำด้วยท่าฟรีสไตล์ ในหัวตอนนี้คือไม่รับรู้อะไรรอบกายนอกจากความรู้สึกอยากเอาชนะ แล้วก็ความสนุกเท่านั้น ผมว่ายมาเรื่อยๆ แขนทั้งสองข้างก็พายเอาๆ จ้วงไปข้างหน้า ขาทั้งสองข้างก็เตะขาคอยส่งแรงให้ไปข้างหน้า ผมว่ายน้ำมาสลับหันหน้าขึ้นมาหายใจเป็นระยะๆ ไม่รู้ว่าตอนนี้ตัวเองขึ้นนำหรือเปล่า รู้แค่ว่าพอถึงจุดกลับตัว ผมตีตั๋วกลับทันที รอบนี้มีเท่าไหร่ผมใส่หมด ยังไงกูก็ต้องชนะ ผมว่ายมาเรื่อยๆ จนในที่สุดก็มาถึงจุดหมายจนได้ พอมือผมแตะ ผมก็หยุดก่อนที่จะโผล่หน้าขึ้นมา ผมถอดแว่นออกก่อนจะมองไปรอบๆ เพื่อนที่อยู่ในลู่ข้างๆก็เริ่มมาถึงทีละคนสองคน ผมหันไปมองไอ้ตามมันยืนดีใจโห่ฮาเสียงดังก็พอจะรู้ผลแล้ว

ฮู่เร่! วินเว้ยยย

ผมค่อยๆพาตัวเปียกๆของตัวเองขึ้นมาจากสระ ก่อนจะเดินออกไปหาไอ้ตามมัน มันเดินเข้ามาชกมือกับผม ผมหัวเราะออกมาเบาๆกับท่าทางของมัน

“อะไรมึง บอลก็จะเอาว่ายน้ำก็จะเอาเหรอ”

“ก็นะ พอดีกูมันเก่ง เพอร์เฟคอ่ะยูโน้ว”

“กูล่ะรำคาญมึงฉิบหาย” มันเบะปากใส่ผมจนผมพุ่งเข้าจะไปกอดมัน มันเลยหนีอย่างไว ตามมันเดินไปหยิบของมาให้ ก่อนที่เจ้าตัวจะก้มลงมองโทรศัพท์ตัวเอง สีหน้าของมันแปลกไปจนผมสังเกตได้ เลยถามเพื่อนออกไป

“มีไรวะ”

“มึง กูต้องไปก่อนนะ”

“มึงจะไปไหน”

“เออน่า กูมีเรื่องนิดหน่อย”

“กูไปด้วยไหม”

“ไม่ต้องหรอกมึง ปัญหาเล็กนิดเดียว ไปล่ะๆ”  มันพูดออกมาเร็วๆ ก่อนที่จะวางกองเสื้อผ้าเอาไว้กับเก้าอี้พลาสติก มันวิ่งออกไปนู่นแล้ว ทิ้งให้ผมยืนมองอยู่ตรงนี้คนเดียว อะไรของมันวะ รีบไปไหนเนี่ย

“เก่ง”

“เหี้ย”  ผมร้องออกมาด้วยความตกใจเมื่อจู่ๆก็ได้ยินเสียงใครบางคนดังขึ้นมาทางด้านหลัง หันกลับไปดูก็เห็นเป็นไอ้ตี๋แว่นคิงห้องคิงมันยืนอยู่ สภาพชุดนักเรียนและเข็มสภาวิ้งวับ สีหน้าเรียบนิ่งที่ผมเห้นแล้วนึกรำคาญทุกครั้ง ตกใจหมดเลย มายังไงวะไม่ส่งเสียงมาก่อน จู่ๆมาโผล่แบบนี้กูตกใจตาย

“อะไรของมึง”

“ตกใจอะไร ขี้ตื่น”

“มึงมาเงียบๆ ใครมันจะไปรู้ตัววะ”  ผมเอ็ดมันก่อนจะดึงเอาหมวกว่ายน้ำออก ผมเดินไปหยิบผ้าขนหนูผืนเล็กในกระเป๋า หยิบมันขึ้นมาซับหน้าเล็กน้อย ก่อนจะรู้สึกว่ามีใครบางคนกำลังมองมา

“มึงจะมองกูทำไม”

“มองก็ไม่ได้”

“เออ ไม่ให้มึงมอง”  ผมขยับเข้าไปทำหน้าทำตาใส่มัน ก่อนที่จะเดินไปอาบน้ำเปลี่ยนชุดในห้องน้ำ ผมสวมชุดนักเรียนกลับคืนมาในร่างเดิม เดินออกมาพร้อมกับถุงชุดว่ายน้ำและผ้าขนหนูหนึ่งผืน ผมออกมาก็ต้องตกใจเมื่อเห็นว่ามีใครนั่งเฝ้ากระเป๋าอยู่ มันไม่ไปไหนเลยหรือไง อะไรเนี่ย จะมาตามติดอะไรกันขนาดนี้วะ หรือว่ามันถูกส่งมาเพื่อคุมความประพฤติผม

“มึงรอกูทำไม”

“จะไปส่งบ้าน กลับยัง”

“เดี๋ยวนะ มึงจะไปส่งกู?”  ผมรีบเบรกทันที เพราะตอนนี้น่ะงงมากๆ ไม่เข้าใจว่าที่อีกคนจะสื่อคืออะไร

“อือ ไหนให้คนมาส่งเมื่อเช้าไม่ใช่?”  คิงมันตอบกลับ ใช่ครับ เมื่อเช้าผมไม่ได้เอารถมาเองแบบทุกวัน เพราะตื่นสาย เลยต้องติดรถออกมาโรงเรียนกับพ่อ นี่ว่าเลิกเรียนก็จะนั่งรถกลับเอง แปลกใจเหมือนกันนะเนี่ยที่คิงมันรู้ว่าผมไม่ได้เอารถมา บ้า มึงจะรู้เรื่องกูทุกเรื่องแบบนี้ไม่ได้นะเว้ย

“จะกลับเอง หลีก”

“บอกว่าจะไปส่ง”

“เอ้า! เอากระเป๋ากูมา”  ผมตีหน้าดุใส่มันเมื่อเห็นว่าอีกคนหยิบเอากระเป๋าไปก่อน มันเอากระเป๋าเป้ของผมไปสะพาย ทั้งๆที่มันก็สะพายของตัวเองอยู่ ให้ตาย ผมเกลียดการกวนตีนหน้านิ่งของมันชะมัด เกิดมายังไม่เคยเจอใครที่ทำให้รู้สึกว่าแค่มองหน้าก็ตีนกระตุกได้เท่านี้มาก่อน

“เอามา”

“ตามมา จะไปส่งบ้าน”

“คิง! มึงจะแกล้งอะไรกูเนี่ย”

“ไม่ได้แกล้ง แกล้งยังไง”

“ก็

“เงียบแล้วตามมาได้แล้ว จะกลับไหมบ้านน่ะ”  มันพูดทิ้งท้ายแค่นั้น ก่อนที่จะเดินนำออกไป ทิ้งให้ผมยืนกัดฟันอยู่ตรงนี้ หนอย เห็นว่าตัวเองใหญ่หน่อยก็บังคับเอาลูกเดียวเลยนะ ชอบนักไอ้สั่งการคนอื่นอ่ะ บงการชีวิตกูนี่มันสนุกมากมั้ง เจ๊าะแจ๊ะอยู่นั่น   แต่แล้ว ต่อให้ผมจะบ่นจะด่ามันไปขนาดไหน ยังไงก็ต้องลงเอยด้วยการเดินตามมันมาที่รถจนได้ ไม่ใช่ว่าผมกลัวมันนะเว้ย เอาจริงๆก็แค่ขี้เกียจจะบ่นมัน ด่ามันเข้าทุกวันๆเดี๋ยวมัน toxic  เด็กหน้าเอ๋อๆแบบนี้มันใจบางจะตายไป ผมกลัวมันจะร้องไห้งอแงเอาต่างหาก

“ใส่” มันยื่นหมวกกันน็อกมาให้ เอ้า ถ้าผมใส่แล้วมันจะใส่อะไรล่ะ

“ไม่เอา มึงขับมึงก็ใส่”

“ซ้อนนั่นแหละใส่”

“เอ๊ะ มึงอย่ามาเถียงกูได้ไหม ใส่!

“ทิม”

“โอ้ย กะอีแค่หมวกกันน็อกก็ต้องยุ่งยาก มานี่!  ผมอดไม่ไหวเลยดึงมันเข้ามาหา ก่อนที่จะสวมลงไปให้ ส่วนสูงที่ต่างกันทำเอาผมต้องเขย่งเล็กน้อย หนอย  กูเล่นกีฬามาทั้งชีวิตทำไมมันไม่ยืดกว่านี้อีกนิดวะ ทำไมเด็กเรียนตลอดแบบมันถึงสูงกว่าได้เนี่ย ไม่เข้าใจ นมจากวัวร้อยเต้าก็ไม่พอแล้วมั้ง ผมเพิ่งจะสังเกตุอะไรได้อย่าง ตอนนี้คิงมันนิ่งไปแล้วว่ะ ไม่เถียง ไม่หือไม่อือแล้ว ทีเมื่อกี้จะยัดเยียดจะให้ผมใส่ให้ได้ ผมสวมให้มันก่อนที่จะรัดตรงคางให้ ไอ้หัวหมวกกันน็อกมันจ้องมาที่ผมนิ่งๆจนรู้สึกรำคาญเลยตีแรงๆไปตรงพลาสติก คิงมันเลยเอาคืนโดยการขยี้หัวผม แม่ง! อะไรวะ!

“รีบๆได้ป่ะ! อยากกลับบ้าน”  ผมบ่นมัน คิงมันเลยยอมขึ้นคร่อมสักที ผมกระโดดขึ้นตามหลังด้วยความเคยชิน จนเจ้าของรถต้องเอ็ดออกมา เอ้า ลืมตัวไป ปกติชอบทำแบบนี้  ผมหยิบเอาโทรศัพท์ออกมาเล่น ในขณะที่คนขับรถมันก็ทำหน้าที่ของมันไป ผมกดเข้ามาเช็คดูในไลน์กลุ่มสีน้ำเงิน เพิ่งจะเห็นว่าเพื่อนทักมาจะคุยเรื่องพร้อพขบวน อ้อ ผมลืมบอกอะไรไปอีกอย่าง ผมน่ะเป็นคนดูแลเรื่องขบวนพาเหรดในวันงานกีฬาสีครับ ปีนี้สีน้ำเงินมาธีมโพไซดอน ผมโดนจับพลัดจับผลูมาลงตำแหน่งนี้งงๆ ตอนแรกก็อยากจะให้คนอื่นมาทำแทน เพราะไม่เคยจะดูแลอะไรแบบนี้มาก่อน แต่พอเจอคำดูถูกคำสบประมาทของเด็กห้องคิงบางคน ผมเลยหน้ามืดตามัวตกลงรับไป

ผลมันก็เลยมาตกตรงนี้ไง

เพื่อนส่งรายชื่อของที่ต้องการมาให้ เห็นว่าจะเริ่มทำของแล้ว เอ้า ส่งลิสต์ของมาให้ซื้อแต่บอกให้ออกเองก่อนนี่คือไรเนี่ย  ผมเกาหัวแกรกๆ สงสัยคงต้องกลับไปเอาเงินที่บ้านก่อนแล้วค่อยออกไปหาซื้อของ มีโฟมแผ่น มีสีน้ำ โห เยอะอยู่นะเนี่ย มีสิทธิ์หมดไปหลายร้อยเลย ตังค์กูจะพอป่ะวะ

“เฮ้ย!

ผมก้มมองดูหน้าจอโทรศัพท์อยู่ดีๆ ไอ้คนขับรถเฉพาะกิจมันก็ดันเบรกกะทันหัน เอาจนผมใจหายใจคว่ำหมด ผมเผลอกอดอีกคนโดยอัตโนมัติ ฟู่ว ใจหายหมด นึกว่าจะตกรถแล้วนะเมื่อกี้ อะไรวะ มันเจออะไร ทำไมเบรกกะทันหันงั้นเนี่ย

“งู”

“กูตกใจหมด”  เสียงไอ้คิงมันตอบกลับมา ผมหันไปมองหน้ามันก่อนที่จะรีบเด้งออก เพราะตกใจยิ่งกว่าเดิม เมื่อกี้ผมกอดมันเต็มๆเลยว่ะ เอาคางไปเกยมันอีก โอ้ย! รู้ถึงไหนอายถึงนั่น นี่ผมกับมันก็ไม่ได้สนิทกันด้วยป่ะ  คิงมันเองก็นิ่งไปจนผมต้องตีหลังมันแรงๆ บอกให้มันขับต่อ

ตึกตัก….

บ้าไปแล้ว บ้าไปแล้ว นี่มันบ้ามากๆ

ผมนั่งมองแผ่นหลังของคนตรงหน้า หลังจากที่เกิดเหตุการณ์ขนหัวลุกเมื่อกี้จู่ๆผมก็รู้สึกขนลุก เสียวสันหลังวาบๆ มวนๆในท้องจนอยากจะลงไปนอนฟัดกับถนน ผมไม่รู้ว่าทำไมถึงเป็นแบบนั้น น่ากลัวชะมัด ผมยกมือขึ้นมาลูบหน้าแรงๆเพราะจู่ๆก็รู้สึกร้อนไปหมด ทำตัวไม่ค่อยจะถูกสักเท่าไหร่

โอยอะไรวะ กัปตันทิมโดนตัวอะไรต่อยมาหรือเปล่าเนี่ย

“ทิม”

“ทิม ถึงบ้านแล้ว”

“ห้ะ! อะเออๆ เออ กูรู้แล้ว”  ผมที่เพิ่งจะได้สติรีบละล่ำละลักบอกอีกคนก่อนจะรีบลงจากรถ แต่เหมือนสติสตังจะยังกลับเข้าตัวไม่ครบ ผมเลยเซจนจะล้มลงไปกับพุ่มดอกเข็มหน้าบ้าน จนไอ้คิงมันต้องรีบจับแขนเอาไว้ โอ้ย ใจหายแว้บ อะไรวะเนี่ย ตัวอ่อนไปหมดเลย เป็นบ้าเหรอไอ้ทิม นี่ไม่ใช่มึงเลยนะเนี่ย

“ดีๆ เป็นอะไรไหม”

“หึ ไม่ๆ ไม่เป็นไร”

“แน่นะ”

“อือ มึงกลับบ้านไปสักทีสิ!

“เหนื่อยเหรอ”

“อะ..อะไร”

“รีบไปอาบน้ำนอนพักไป ดื่มเกลือแร่ด้วย เพิ่งแข่งกีฬามามันคงเหนื่อย” มันเปิดหน้ากากพลาสติกออกก่อนที่จะเริ่มวินิจฉัยผม แววตาจริงจังที่มองมาทำเอาผมต้องรีบหลบทันที ไม่รู้เป็นอะไร

“ดูแลตัวเองหน่อย”

“เออ”

“คนอื่นเขาห่วง”

 

##

 

 

“ชีวะวันศุกร์เอาไง”

“เทแม่งได้ป่ะ อะไรมันจะสอบติดๆกันแบบนี้”

“หน่วยกิตสอง มึงกล้าเทเหรอตาม”

“ฮืออออ”

ท่ามกลางมรสุมกีฬาสี ชีวิตผมก็เหมือนจะลืมไปว่าตัวเองเป็นนักเรียน  ครูเองก็ไม่ปราณี สั่งสอบอาทิตย์เดียวสี่ห้าวิชา ทำเอาผมจะอ้วกออกมาแล้ว ตั้งแต่วันจันทร์ผมก็ต้องเริ่มสอบ ไล่มาตั้งแต่ไทย คณิต อังกฤษ วันนี้ก็เพิ่งจะโดน conjunction ล่อไปหมาดๆ นั่งตาลอยอยู่แบบนี้ ผมกะจะเทเวลาทำพร้อพทำขบวนหน่อย แต่เจอแบบนี้แผนก็เลยต้องพับไว้ก่อน ยังไงๆอนาคตผมก็คงสำคัญกว่างานกีฬาโรงเรียนอยู่แล้ว  เนี่ย วันนี้หลังเลิกเรียนวิชาชีวะ ครูแกก็ดันนัดสอบอีก ผมแบบ โอ้ว จารย์ อีกไม่กี่วันเองนะที่จารย์นัดอ่ะ มันเจ็บปวด เจ็บนมไปหมด

“เจอกันพรุ่งนี้เว้ย”

“เออๆ”

“สู้ๆมึง กัปตันทิม”

“ขอบใจไอ้ตาม ยูเซม”

ตอนนี้ก็เป็นเวลาเลิกเรียน ผมเรียกร้องขอให้เปรมมันอยู่สอนชีวะให้ต่ออีกนิดหน่อย ส่วนตามกับเจมส์มันก็กลับกันไปแล้ว ไอ้เปรมมันชวนผมไปที่ห้องสมุด แต่ผมก็ดื้อ บอกมันขอไปนั่งอ่านข้างนอก ตรงโต๊ะหินอ่อนใต้ต้นไม้ เพราะถ้าเข้าห้องสมุดไปเจอกลิ่นหนังสือผมได้หลับแน่ๆ ติวไม่ถึงไหนสักที โชคดีที่เปรมมันก็ยอมตามใจ มันบ่นผมอยู่เหมือนกันแต่ก็ยอมช่วยติว เปรมมันเป็นคนฉลาดนะครับ จริงๆแล้ว เผลอๆฉลาดที่สุดในกลุ่ม แต่มันชอบเงียบๆ ไม่ค่อยโชว์อะไรมาก แข่งอะไรก็ไม่เอา ผมนี่แบบ หื้มมม อยากจะหยิกมันสักที

“ลามาร์คคือใคร”

“ไอ้นั่นๆ ยีราฟคอยาวขึ้นๆ”

“เออ Natural selection คือ”

“การคัดเลือกทางธรรมชาติป่ะ เหยดด โคตรเก่งเลยว่ะกู”

พอชมตัวเองเข้าหน่อยเปรมมันก็ส่ายหัว แต่ในขณะที่ติวๆกันอยู่นั่น จู่ๆโทรศัพท์ไอ้เปรมมันก็เหมือนจะมีข้อความเข้า ตอนแรกเจ้าตัวทำท่าเหมือนจะไม่ตอบ แต่มันก็เอาแต่ชำเลืองตามองอยู่นั่น เดี๋ยวก็จับโทรศัพท์เดี๋ยวก็วางจนผมเริ่มรำคาญ

“อะไร มึงจะตอบมึงก็ตอบไอ้สัส ใครไลน์มา”

“เสือก” มันตีหัวผมก่อนที่จะดึงเอาโทรศัพท์ไป โอ้ย ใจร้ายกับเพื่อนตลอด ไอ้ทิมเป็นที่รองมือรองตีนมึงตลอดอ่ะ  เปรมมันเอาโทรศัพท์ไป มันจ้องมองจอ ผมแอบมองมัน แหนะ กูเห็นนะว่ามึงกัดปากกลั้นยิ้ม อะไร อะไร ยังไง ใครไลน์มาวะ

เฮ้ย หรือว่ามันมีสาว? ฟ้าห้องสามคนนั้นป่ะ เชี่ย

“อ้ะๆ ไปไหนๆ”

“กูเลิกติวแล้ว อ่านเอง”

“เหี้ยมาก เหี้ยมาก เหี้ยมากๆ ไอ้เปรมเทเพื่อน”  ผมอ้าปากค้างมองดูไอ้หัวสมองของกลุ่มที่ตอนนี้เก็บข้าวของใส่กระเป๋าแล้วเดินจากไป โห นับถือใจมึง เข้าส่งข้อความมานิดเดียวก็คือปล่อยกูเลย ชิชะ ใช่สิ้! กุมันกัปตันทิม! จะไปสู้อะไรกับฟ้าห้องสามได้!

แต่เอมันเดินไปทางห้องสมุดว่ะ เฉย นัดเข้าไว้ที่ห้องสมุดเหรอ ตามไปดูได้ป่ะเนี่ย

แฮ่ ว่าไปนั่น ต่อให้ผมจะขี้เสือกแค่ไหนแต่ถ้าเพื่อนมันยังไม่อยากบอกผมก็ยังไม่เสือกหรอกครับ

อย่างน้อยเปรมมันก็ยังแสดงความใจดีต่อเพื่อนต่อฝูงโดยการทิ้งชีทสรุปไว้ให้ me//กราบ

“เอ้า ปากกากูอยู่ไหนวะ”  ผมเกาหัวก่อนจะก้มลงไปใต้โต๊ะเพื่อที่จะหยิบเอาปากกาตัวเอง ยิ่งมีแค่ไม่กี่แท่ง ต้องใช้ให้มันคุ้มๆหน่อย ผมชะงักมือที่กำลังจะเก็บเมื่อเห็นว่ามีเท้าของใครบางคนยืนอยู่ไม่ไกลจากโต๊ะ ผมรีบเก็บปากกาแล้วนั่งมองคนที่มาใหม่ สูงๆใส่แว่นคนเดิมอีกแล้ว! อะเกน! อีกแล้วเหรอวะ!

“มาทำไม”

“มาช่วยคน”

“ช่วยใคร ช่วยกูเหรอ โนจ้ะ ไปไหนก็ไป ไม่ได้ต้องการให้ช่วย”

“จะช่วย”  คิงนี่มันทรานสเลตภาษาที่ผมพูดผิดตลอดเลยใช่ไหม หรือผมพูดไม่รู้เรื่องเอง  ดูมันสิ ผมบอกจนปากจะฉีกว่าให้ไปๆ มันก็ยังพาตัวเองมานั่งแทนที่ไอ้เปรมจนได้

“กูอ่านเองได้”

“มีข้อสอบเก่า จะเอาไหม” นั่น แม่ง ไม่รู้ว่ามันไปหามาจากไหนนักหนา ผมล่ะอยากรู้จริงๆ ไอ้นี่มันชอบเอาอะไรแบบนี้มาล่อผมตลอดเลย แล้วผมก็ดันสนใจด้วยไง

แต่ไม่ได้! จะอ่านเอง เลิกให้มันมาช่วยสักที!

“ไม่เอา ไปไหนก็ไป กูจะอ่านหนังสือ”

“แน่ใจ”

“เออ!  พอผมปฏิเสธไปแบบนั้น คิงมันก็พยักหน้าน้อยๆ ก่อนที่จะควักเอาหนังสือขึ้นมาอ่านตรงข้ามผม เสียงกระดาษเปิดพลิกไปมาเบาๆ ผมกับมันไม่พูดอะไรกันเลย ผมก็ก้มอ่านหนังสือของตัวเอง ก่อนที่จะเจอจุดที่ไม่เข้าใจ ผมหยิบเอาชีทของไอ้เปรมมาก่อนที่จะเปิดหาอ่าน แต่พอดูแล้วยังไงๆก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี ผมควงปากกาในมือไปมาเพื่อใช้ความคิด ก่อนที่จะนึกอะไรได้ ผมใช้หางตามองอีกคน เอาไงดีวะ ละทิฐินิดนึงก็ได้มั้ง ไม่งั้นกูสอบตกแน่ๆ

ขอให้มันช่วยอีกครั้งหนึ่ง คงไม่เป็นไร

“เฮ้ย”

“อะไร”

“มึงเข้าใจอันนี้ไหม”  ผมว่าก่อนที่จะชี้รูปในหนังสือให้มันดู คิงมันขยับแว่นเล็กน้อย ก่อนที่จะขยับมาดูให้ มันพยักหน้าเบาๆ ก่อนที่จะหยิบเอาไอแพดขึ้นมาแล้วขีดเขียนสอนผม ปากมันก็อธิบายไป มือมันก็เขียนไป ผมเผลอออกปากถามเรื่อยๆไปโดยไม่รู้ตัว เพราะปกติเวลาที่ผมอ่านหนังสือกับเพื่อนผมมักจะถามมากแบบนี้อยู่แล้ว แต่คิงมันก็ไม่ได้บ่น แถมยังหาคำตอบให้ได้หมด ผมถามอะไรไปมันก็ตอบให้เท่าที่จะตอบได้

“เข้าใจหรือยัง”

“อือ”

“ไหนลองวาดวงจรให้ดู อธิบายด้วย”  คิงมันยื่นแอปเปิลเพ็นในมือให้ผม  ก่อนที่จะเลื่อนหาที่ว่างให้ ผมเกาหัวตัวเองเล็กน้อย ก่อนที่จะขีดๆเขียนๆลงไป อธิบายถูกบ้างผิดบ้างคิงมันก็คอยบอก เออ พอได้มาวาดเองมันก็พอจะจำได้บ้าง

“ตรงนี้ไม่ใช่ คนละเรื่อง”

“เอ้า งั้น….  ผมกำลังจะอ้าปากแย้งมัน แต่แล้วก็ต้องชะงักไปเมื่อเงยหน้าขึ้นมาก็พบว่าตอนนี้ผมกับมันกำลังอยู่ใกล้กันมากๆ ใกล้กันจนแว่นมันจะทิ่มตาอยู่แล้ว ผมตกใจตาเบิกกว้าง คิงมันเลื่อนสายตามาที่ผม เราสองคนกำลังจ้องกันในระยะประชิด ในหัวตอนนี้ไม่คิดอะไรแล้ว ใจสั่นขึ้นมาเองเหมือนวิ่งรอบสนามมาหมาดๆ ผมรีบเด้งตัวออกเหมือนโดนของร้อน

ชะ..เชี่ย แรงอยู่นะ เมื่อนี้น่ะ เอาเรื่องว่ะ อะไรวะเนี่ย

ไอ้คิงแม่ง….เล่นอะไรวะเนี่ย

“แก้สิ เมื่อกี้เขียนผิด”

“ห้ะอะเออ”   ผมที่ชะงักไปนานได้ยินเสียงไอ้คิงมันท้วงมาแบบนั้นก็เลยก้มหน้าก้มตาเขียนต่อ แต่แล้วก็ได้ยินเสียงหัวเราะดังขึ้นมา ผมที่กำลังเขียนยิกๆก็เลยหยุดมือ ก่อนที่ผมจะเพิ่งรู้สึกตัวว่าตอนนี้ตัวเองกำลังจับแอปเปิลเพ็นเขียนสมุด โอ้ย! กูจะบ้าตาย อะไรเนี่ย ทำไมมันบ้าบอแบบนี้ สติสิโว้ย! สติ! มึงกำลังทำอะไรของมึงเนี่ยทิม

“หึๆ”

อ้ากกกกก ทีหลังจะไม่ติวกับไอ้คิงอีกแล้วโว้ย!

 

100%


             à¸œà¸¥à¸à¸²à¸£à¸„้นหารูปภาพสำหรับ ipad
ปล นี่คือ Ipad และ Apple pen ที่อยู่ในเรื่องนะคะ แนบภาพประกอบ ปกติแอปเปิลเพ็นจะต้องใช้เขียนในไอแพดค่ะ ><
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.971K ครั้ง

6,813 ความคิดเห็น

  1. #6806 maybee23 (@mmmmay2311) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 กันยายน 2562 / 14:08
    เริ่มเขินคิงบ่อยแล้วนะเจ้าทิม
    #6806
    0
  2. #6707 Pangpp24 (@RatchaneewanPaNg) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2562 / 18:40
    เขินจนเบลอแล้วทิมเอ้ยย
    #6707
    0
  3. #6631 Jezzy Jimmy (@jm_monkey) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2562 / 16:13
    น้องทิมเอ้ยยยน
    #6631
    0
  4. #6582 Kiimiie (@kiimiie) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2562 / 16:55
    เขินเขาจนเบลอแล้ว 555555555
    #6582
    0
  5. #6527 Defffs (@Defffs) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2562 / 15:33
    แรงมาก555555555555
    #6527
    0
  6. #6485 gnawkezi~* (@ikwang-dh) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2562 / 15:05
    ทิมจะรอดจากคิงได้ยังไง 5555
    #6485
    0
  7. #5967 Dale day (@kimmung2548) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2562 / 00:57
    รู้สึกถึงบางอย่างของนุ้งจ๋ากับเปรม*ครุ่นคิส*
    #5967
    0
  8. #5502 katekate (@fairykate27) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2562 / 22:23
    คือบ้านคิง ดูรวยมาก อะ
    #5502
    0
  9. #4969 soju135 (@soju135) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2562 / 11:33
    กากว่ะทิม
    #4969
    0
  10. #4924 CYxx_ (@CYENBMG_270112) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2562 / 00:54
    น่ารักมากเลย ฮืออออ พิคิงกับนุ้งทิมของมี้ เขิงงง
    #4924
    0
  11. #4820 jonginshi88 (@jonginshi88) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2562 / 19:21
    น่ารักกกก
    #4820
    0
  12. #3916 Mczyal (@Mczyal) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2562 / 16:04
    คิงมันร้ายยยย
    #3916
    0
  13. #3391 gusto3889 (@gusto3889) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2562 / 19:27
    ชอบนะคะ แต่ขี่มอไซ ขี่จักรยาน ขับใช้กับรถ เรือ นะคะ
    #3391
    0
  14. #3373 zowelln (@ploy-10) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2562 / 16:08
    นายคิงเขาเนียนนะ ค่อยๆ ขยับเข้ามาเรื่อยๆ จนเป็นส่วนหนึ่งไปทีละนิด
    #3373
    0
  15. #3200 soul_hyukjae (@soul_hyukjae) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2562 / 23:51
    โอ้ยยยยยยน้องงงงง

    เสียอาการไปหมด
    #3200
    0
  16. #3177 BaBiBuDuB (@poppywnp) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2562 / 17:33
    เป๋เลยพ่อทิมเป๋เลย55555555
    #3177
    0
  17. #3114 tanpitcha_1414 (@tanpitcha_1414) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2562 / 02:42
    น่าร้ากกกกก
    #3114
    0
  18. #2963 GiantBird (@GiantBird) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2562 / 15:32
    ทิมเสียอาการแล้วนะ55555
    #2963
    0
  19. #1894 tinnasoichit (@tinnasoichit) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2562 / 15:53

    เขินมากเลยยยแม่
    #1894
    0
  20. #1576 doublendoubleo (@nnjtmmq) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2562 / 22:17
    แรงมากมั้ย55555555555555555 เอ็นดูมากกกกกก
    #1576
    0
  21. #1399 thesaipan (สป) (@pankikiki) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2562 / 15:45
    คือแบ่บใจบางไปหม้ด
    #1399
    0
  22. #1370 H2O-69 (@kinekong) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2562 / 12:11
    หวั่นไหวไปแล้วจ้ะแม่ แรงมากมั้ยทิม อาการเป็นยังไงบอกแม่ซิ
    #1370
    0
  23. #1330 pim pimmi (@pim35225) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2562 / 09:17
    งื้อออออออ
    #1330
    0
  24. #1262 329622744 (@329622744) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2562 / 10:05
    น่ารักกก
    #1262
    0
  25. #1260 FNnp142 (@france1999) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2562 / 09:54
    เสียอาการมากทิมเอ้ย 55555555555
    #1260
    0