Fic Krisyeol ft. all member of exo

ตอนที่ 32 : SF:The Answer : KRISYEOL (END)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 561
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    13 พ.ค. 58

SF:  The Answer (END)

Couple: KRISYEOL

       Author: KC_NeNe’s

 

 

 

*** ตอนต่อจาก How to tell you? ครัช ***



 

# ผมควรพิมว่าไร

 

 

------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

 

 

 

 
 

...แล้วถ้ากูเลี้ยงมึงอ่ะ เอามะ??.....’

.

.

...แล้วถ้ากูเลี้ยงมึงอ่ะ เอามะ??.....’

.

.

...แล้วถ้ากูเลี้ยงมึงอ่ะ เอามะ??.....’

.

.

 

 

 

 

คำถามเดิมๆยังคงลอยวนอยู่ในหัวของผมตั้งแต่วันนั้นที่มันพิมส่งมา  ผมยังคงค้างเอาไว้เพียงแค่นั้น....

 

 



 

...ไม่ได้ตอบ

 


 

 

มันเคยบอกกับผมว่า มันไม่ชอบคนที่อ่านแล้วไม่ตอบมัน แบบนั้นมันโคตรเคืองเลย

 

 

 

แต่ผมว่าปล่อยให้มันเคืองผม ดีกว่าการที่ผมตอบมันโดยที่...

 

 



 

ไม่รู้ใจตัวเอง

 


 

 

คำถามของมันยังเดาไม่ออกเลยว่ามันพูดจริงหรือเล่น  ถ้าเป็นอย่างหลังผมคงเจ็บอยู่ไม่น้อยถ้าเกิดเผลอพิมตอบตกลงไป

 

 



 

ความรู้สึกของคนเราไม่ใช่เรื่องล้อเล่นนะ  ว่ามั้ย?

 




 

ผมปล่อยให้แชทนั้นค้างบทสนทนาเพียงแค่นั้น แล้วไม่ได้เข้าไปอีกเลย  ผมเปิดหน้าแชทคุยกับคนอื่นๆเพื่อไล่ขึ้นมาแทนที่แชทของมันที่อยู่บนสุด เพื่อที่จะไม่ลำบากใจเวลาเข้ามาในแชทนี้

 

 


 

นิ้วเรียวไล่เลื่อนรายชื่อเพื่อนในลิสต์ ที่ยังไม่ได้เปิดอ่านข้อความ ตัวเลขสีแดงที่เด้งขึ้นจำนวนข้อความที่ไม่ได้อ่านทำให้ผมรู้สึกเพลียอยู่ไม่น้อย

 

 



 

139

 

 

 
 

 

ใครตายวะนั่น - -

 

 


 

ที่จริงมันเป็นข้อความของออฟฟิชเชี่ยลแค่ประมาณสิบข้อความ แต่ที่เหลือนั้น......

 

 



 

 

***DARK***

 


 

HH_Lu : เบื่อโว้ยยยยยยยยย  19.26

 
 

HH_Lu: sent a sticker  *เบื่อเดคเบื่อ 19.26

 
 

Baeky_Byun: ว้อนท์ทริปไรท์นาว มากเพื่อนนน 19.27

 

 

Kimjong Kai: หาเรื่องเที่ยวเหอะ 19.27

 

 

Kimjong Kai: กูขี้เกียจอยู่บ้าน 19.28

 
 

Kimjong Kai: ร้อนๆๆๆๆๆ 19.28

 

 

Kimjong Kai: sent a sticker *โคนี่นอนตากพัดลม 19.28

 
 

Se_HH:  …. 19.30

 
 

Se_HH: ไอ้ลู่ 19.30

 
 

Se_HH: เมื่อวานทำไมไม่รับโทรศัพท์กู 19.31

 
 

HH_Lu : เคลียร์หลังไมค์มั้ย? 19.31

 
 

Se_HH: ก็ได้ 19.32

 
 

Se_HH: เร็วๆ รออยู่ 19.32

 
 

Baeky_Byun: สัดดด 19.32

 
 

Baeky_Byun: มึงสองตัวผิดประเด็นไปนะ 19.33

 
 

 

MinMin_Xiumin: ยังทันมั้ย  19.37

 

 

MinMin_Xiumin: กูอยากไปทะเล 19.37

 
 

Kimjong_Kai: แค่นี้กูดำไม่ถึงใจพวกมึงใช่มั้ย?? 19.38

 
 

Kimjong_Kai: -*- 19.38

 
 

Baeky_Byun: สวนน้ำ? 19.43

 
 

Baeky_Byun: ซานโตมั้ยมึงงง~ 19.43

 
 

Baeky_Byun: กูว้อนท์แพ็คผู้ชาย 19.44

 
 

HZT_Tao: กูยังอยู่ในกลุ่มนะ 19.44

 
 

HZT_Tao: อย่าเพิ่งแรด!! 19.44

 
 

Kimjong_Kai: ทะเลกับสวนน้ำก็ไม่ต่างกันเปล่าวะครับ 19.45

 
 

Kimjong_Kai: อยากให้กูหายไปในความมืดไง? 19.45

 
 

D.O._Kyungsoo : กูดูอยู่นานละ 19.50

 
 

D.O._Kyungsoo :วันนี้มึงจะคุยกันจบมั้ย? 19.50

 
 

D.O._Kyungsoo : เลือกไปซักที่เถอะ 19.50

 
 

D.O._Kyungsoo : เรื่องมากกันอยู่ได้  19.51

 
 

D.O._Kyungsoo : ไอ้ไค มึงก็ดำอยู่แล้วป่ะ   19.51

 
 

D.O._Kyungsoo : มึงจะกลัวเหี้ยไร!? 19.51

 
 

Kimjong_Kai: กลัวมึงไม่ชอบไง 19.53

 
 

MinMin_Xiumin: อู้ยยยยยย 19.55

 
 

MinMin_Xiumin: แดกจุดกันสิครับ  19.55

 
 

HH_Lu: นี่พวกมึงยังตกลงกันไม่ได้อีกเหรอ  20.03

 
 

Se_HH: เออนั่นดิ 20.04

 
 

Se_HH: กูนึกว่าเข้ากลุ่มมาจะได้อะไรคืบหน้า  20.04

 
 

MinMin_Xiumin: ไม่ต้องพูดมาก 20.05

 
 

MinMin_Xiumin: มึงสองตัวนั่นแหละ นอกเรื่องก่อนชาวบ้านเค้าเลย 20.05

 
 

MinMin_Xiumin: แล้วแฟนกูอยู่ไหน  20.05

 
 

MinMin_Xiumin: ตั้งแต่คุยมานี่ยังไม่เห็นหัวมันเลยนะ?  20.06

 
 

MinMin_Xiumin: ไอ้ยอล ไอ้ฟ่านด้วย   20.06

 
 

HZT_Tao: ไอ้ยอลกูไม่รู้  ไอ้ฟ่านไม่เล่นเกมก็คุยกับแฟนมันมั้ง..... 20.07

 

 

.


.

 

ผมชะงักมือที่เลื่อนไล่อ่านข้อความไร้สาระของเพื่อนในกลุ่ม เมื่อเห็นที่ไอ้เทามันพิมส่งกลับมาในกลุ่ม

 

 

 .

 

 .
 

HZT_Tao: เอ่อ.... 20.07

 
 

HZT_Tao: กูขอโทษ 20.08

 
 

HZT_Tao: กูไม่ได้พิมนะ 20.08

 
 

HZT_Tao: แมวมันพิมเอง  20.08

 
 

Kimjong_Kai: เชี่ยเทามาเงียบๆ  20.09

 
 

Kimjong_Kai: แจกจุดให้พวกกูแดกกันเพียบเลยนะครับ  20.09

 
 

Se_HH: 5555555   20.10

 
 

HZT_Tao: 5555555  20.10

 
 

Kimjong_Kai: 555555 20.10

 
 

D.O._Kyungsoo : ขำเหี้ยไร?  20.11

 
 

D.O._Kyungsoo : สรุปเอาไง  20.11

 
 

D.O._Kyungsoo : ไปไม่ไป  20.11

 

 

 

 

ผมอยากขอบคุณคยองมันจริงๆ ที่มาเปลี่ยนเรื่องให้ เห็นมันโหดๆ แต่มันก็มีโหมดเข้าใจเพื่อนอยู่นะครับ

 
 

 

 

ผมจึงตัดสินใจ....



.




.


 

REAL_PCY: สวนสนุกมั้ยมึง  20.12

 

Galaxy_FanFan: สวนสนุกมั้ยมึง 20.12

 

 

.


.


 

 

ผมกดส่งข้อความไปพร้อมๆกับข้อความอีกข้อความนึงเด้งขึ้นมาในวินาทีเดียวกัน

 

 


 

ตึกตักๆ

 

 

 

Kimjong_Kai: อหหหห  20.14

 
 

Kimjong_Kai: เหมือนนัด?  20.14

 
 

 RAEL_PCY: กูเปล่า  20.15

 
 

Galaxy_FanFan: กูเปล่า  20.15

 

 

 

 

 

 

...........

 

 

 

 

ผมชะงักอีกครั้งเมื่อข้อความมันเด้งพร้อมกัน....

 

 

 
 

แถมประโยคเดียวกัน....

 

 

 
 

...บังเอิญไปนะ

 

 

 
 

Kimjong_Dae: รู้ตัวว่ามาช้า  20.17

 
 

Kimjong_Dae: กูขี้อยู่ครับ   20.17


Kimjong_Dae: สรุปว่าไปสวนสนุก X park วันมะรืนนี้  20.18


Kimjong_Dae: ไอ้ลู่โทรจองรถ  20.18


Kimjong_Dae: เจอกันหน้าบ้านไอ้ไค   20.18


Kimjong_Dae: กูไปละ  20.19


Kimjong_Dae: ปวดขี้!!!  20.19




 

 

ไอ้จงแดที่อยู่ๆไม่รู้โผล่มาจากไหนก็เข้ามาสรุปเรื่องทั้งหมดก่อนจะจากแบบรวดเร็ว

 

 

 

มึงก็ยังเจียดเวลาขี้ของมึงเข้ามาในกลุ่มตั้งสามนาทีเนอะ

 

 


 

ซึ้งบรรลัย!!!!

 

 

 

 

 

ผมคว่ำโทรศัพท์ลงบนเตียงนอน ก่อนจะนอนหงายมองเพดานในห้อง  คิดอะไรเพลินๆก่อนจะจมสู่ห้วงนิทราไป

 

 

.

 

 

.

 



 

วันนัด // (มาอย่างเร็ว55555)

 

 

 

 

 

 

Rrrrrrrrrrrrrrrrr

 




 

“ ว่าไง  กำลังไป ”  ผมหยิบกระเป๋าสะพายพาดบ่าก่อนจะเดินไปที่ดู้รองเท้าหน้าประตูบ้าน มือข้างนึงสวมรองเท้าผ้าใบคอนเวิร์สสีแดงคู่ใจ ส่วนอีกข้างถือโทรศัพท์รับสายไอ้จงแดที่โทรเข้ามา


“ ไอ้ยอล ไม่ต้องไปบ้านไอ้ไคแล้ว ไปโรงบาลเลยมึง ”  เสียงร้อนรนของไอ้จงแดทำให้ผมต้องขมวดคิ้วมุ่น  ในใจกระตุกแปลกๆ

 


 

รู้สึกไม่ค่อยดีเอาเสียเลย

 

 

“ ทำไม ” ผมตอบกลับไปโดยหวังในใจว่าคงไม่มีเรื่องร้ายแรงอะไร

 


 

แต่พระเจ้ามักไม่ค่อยฟังคำขอของผมซักเท่าไหร่

 

 

 

“ ไอ้ฟ่านถูกรถชน อยู่ไอซียู บ้านมึงอยู่ใกล้สุด รีบไปดูมันก่อนเล...”

 



 

ติ๊ด!

 



 

ไม่รอให้ปลายสายพูดจบ ผมรีบกดตัดสายก่อนจะเหลือบไปมองเพื่อนข้างบ้านที่เพิ่งกลับมาจากที่ทำงานหมาดๆ

 

 


 

“ พี่มาร์ค ฝากล็อคบ้านหน่อยพี่ ผมรีบ ” ว่าจบผมก็โยนกุญแจบ้านข้ามรั้วใส่มือพี่มาร์คที่ยื่นมารอรับกุญแจอย่างงงๆ ก่อนจะวิ่งขึ้นซ้อนมอเตอร์ไซค์ของตัวเองบิดออกจากรั้วบ้านทันที

 

 

“ อะไรของมันวะ”  มาร์คมองตามท้ายรถที่รีบบิดจนฝุ่นตลบออกไปอย่างงงๆก่อนจะเดินไปล็อคบ้านให้ตามที่เจ้าของบ้านฝากไว้

 

 



 

บิดขนาดนั้น  แฟนตายหรือไงของมัน

 

 

 

.

 

 

.




 

.

 

 

“ แฮ่กๆ หมอครับ คนไข้ที่ถูกรถชนเมื่อซักครู่นี้อยู่ไหนครับ ”



“ ห้องไอซียูทางขวามือด้านโน้นค่ะ ”

 

 

 

ผมวิ่งไปที่ห้องตามที่พยาบาลบอก สองขาของผมก้าวยาวๆพร้อมกับใจที่เต้นไม่เป็นระส่ำเพราะความกลัวที่ค่อยๆคืบคลานเข้ามาในใจ

 

 



 

กลัวต้องเสียมันไป

 

 


 

คิดเพียงแค่นั้น น้ำตาก็พาลจะไหลออกมา

 


 

ขออย่าให้มันเป็นอะไรไปเลยนะ








ขอร้องล่ะ









พระเจ้า





.




.








.




แอ็ด~

 

 






 

ผมว่าพระเจ้าคงไม่เคยฟังในสิ่งที่ผมขอเลยสินะ

 







 

 รถเข็นที่มีร่างหนานอนแน่นิ่งอยู่ใต้ผ้าบางสีขาวสะอาดตา  ทั่วทั้งลำตัวถูกปิดตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า สีหน้าไม่สู้ดีของหมอที่ออกมาทีหลังก็พอจะทำให้ผมเข้าใจในความหมายในตัวของมันอยู่แล้ว

 

 




 

ไม่จริงใช่มั้ย



 


 

กูฝันอยู่ใช่มั้ย




 

 

พระเจ้าแกล้งกู








มึงก็ด้วยอี้ฟาน






 

“ ฮึก  มะ ไม่จริง ใช่มั้ยครับ ” ผมพาขาที่ไร้เรี่ยวแรงไปหยุดอยู่ที่รถเข็นที่มีร่างไร้วิญญาณของคนที่ผมเริ่มมั่นใจแล้วว่า...

 





 

ผมทิ้งมันไม่ได้




 


 

ผมลืมมันไม่ได้เลย

 




 

“ หมอเสียใจด้วยนะครับ  คนไข้ ศีรษะกระแทกรุนแรงและเสียเลือดมากเกินไปจนเกิดอาการช็อค  หมอพยายามเต็มที่แล้วครับ ” เสียงคุณลุงหมอเจ้าของเคสเอ่ยอย่างเสียใจ ก่อนจะเดินเข้ามาบีบไหล่บางที่สั่นด้วยแรงสะอื้น


“ ผะ ผม ฮึก ผมฝัน ฮึก ผมฝันอยู่ใช่มั้ยฮะลุงหมอ  มันไม่ได้จากผมไปไหนใช่มั้ยครับ” ผมร้องไห้อย่างไม่อายใคร  โผเข้าสวมกอดร่างของคนที่ผมแอบรักมาตลอด จนตอนนี้ ความรู้สึกที่ผมมีให้มัน ยังคงเหมือนเดิม ไม่เคยเปลี่ยนไป ต่อให้มันจะทำร้ายจิตใจผมแค่ไหน แม้มั่นใจว่าซักวัน มันคงต้องมีวันที่เป็นของผมบ้างถ้าพระเจ้าไม่ใจร้ายกับผมเดินไป








ผมคิดอย่างนั้น.....







แต่ดูเหมือนว่า นอกจากพระเจ้าท่านจะไม่สงสารในโชคชะตาความรักของผม ท่านยังใจร้ายพรากคนที่ผมรักไปต่อหน้าอีก

 



 

 

ใจร้ายที่สุดเลย

 





 

“ ไม่เอา ฮืออออ ผมไม่เอาแบบนี้ ผม ฮึก ไม่ยอมให้มันตายนะหมอ ฮือออ ผมไม่ยอมให้มันตาย ผมรักมันนะ ผม ฮึก ผมรักมันนะหมอ หมอต้องช่วยมันนะฮะ ได้โปรด  ฮือออ”  ผมหันไปเขย่าแขนของลุงหมอที่ยืนหน้าเศร้าอยู่ข้างตัว ร้องไห้อ้อนวอนเหมือนคนบ้าที่ไร้สติ แต่ลุงหมอก็ทำได้เพียงแค่ส่ายหน้ากลับมาให้ผม ก่อนจะผละตัวแล้วเดินจากไป ทิ้งให้ผมอยู่กับคนที่ผมพร่ำบอกรักในตอนที่มันไม่อยู่ฟังผมแล้ว

 




 

“ ฮืออออ  มึงจะทิ้งกูไปแบบนี้เหรอไอเหี้ยฟ่าน  มึงลุก ฮึก ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้เลย ไอ้เลว!!มาหักอกกู ทำให้กูเสียใจ แล้วจะมาหนีไปแบบนี้เหรอ ไอ้สารเลว!! ฮือออ ” ผม ทุบลงบนอกแกร่งที่นอนแน่นิ่งไม่รับรู้อะไรรอบตัวอย่างบ้าคลั่ง  ร้องโวยวายให้มันตื่นขึ้นมาจากการหลับไปตลอดกาลอย่างเอาแต่ใจ

 





“ กูขอร้องล่ะ ให้กูทำอะไรกูก็ยอมทั้งนั้น มึงอย่าทำแบบนี้กับกูนะ กูขอร้อง อย่าทิ้งกูไปแบบนี้ ฮึก ” ผมก้มลงกอดมันอีกครั้ง ร้องไห้จนตาบวมแดง ขอร้องอ้อนวอนทั้งๆที่รู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้เลย





.

 







 

.

 




 

“ มึงทำไรอ่ะ ”

 

 

“ ขอร้องมึงไง ให้มึงตื่นมาหากู กูยอมแล้ว ยอมทุกอย่าง ฮึก ขอแค่มึงกลับมา ฮือออ ” ร่างโปร่งยังคงร้องไห้ฟูมฟายตอบไปอย่างไม่ได้เอะใจอะไร

 

 

“ ทุกอย่างเลยเหรอ” 

 

 

“ เออ มึงจะถามทำไมมากมะ....หืม? ” ชานยอลชะงัก หยุดสะอื้นเหมือนคนบ้า ยกมือปาดน้ำหูน้ำตาก่อนจะหันไปตามเสียงทุ้มที่เอ่ยขึ้นมาอีกครั้ง

 

 

“ งั้นยอมให้กูเลี้ยงมึงนะ”  ร่างสูงเอ่ยขึ้นก่อนจะยิ้มมุมปาก

 

 

“ ไอ้ฟ่าน!!!  คนตรงหน้านี่คือมันจริงๆใช่มั้ย  มันยังไม่ตายใช่มั้ย?

 









 

รออะไรล่ะ *น้ำตามา









“ ฮืออออ ไอเหี้ยยยย ” ผมโผเข้ากอดร่างสูงตรงหน้าอย่างลืมตัว ความรู้สึกหลากหลายตีรวนขึ้นมาจนจับอารมณ์ตัวเองไม่ถูก

 

 




 

ดีใจ....  แปลกใจ..... โล่งใจ.....

 




 

 แขนแกร่งที่ไม่ได้มีผ้าพันคล้องคอไว้โอบกอดผมที่กระโดดพุ่งกอดคอซุกหน้าที่ไหล่หนาตอบกลับมา  ความอบอุ่นที่ผมสัมผัสได้ทำให้น้ำตาผมไหลหนักกว่าเดิม






“ อย่าทิ้งกูไปแบบนี้อีกนะ ฮึก กูไม่เอาแบบนี้นะ ฮืออออ ” ผมว่าพลางกอดรอบคอมันแน่น






“ อือ กูรู้แล้ว หยุดร้องเป็นเด็กๆได้แล้วน่า ” อี้ฟานว่าพลางดันตัวให้ผมออกจากตัวมัน

 

 





 

นั่นจึงทำให้ผมได้สติกลับมาว่า

 

 



 

มันไม่ใช่คนที่ผมควรจะกอดแบบนั้น


 



 

อ้อมกอดของมันไม่ได้มีไว้สำหรับผม


 



 

“ เอ่อ..กูขอโทษ กูลืมตัว ฟืดด” ผมว่าก่อนจะก้มหน้าสูดน้ำมูกที่ไหลออกมา

 
 

“ ขอโทษทำไม มึงไม่ได้ทำอะไรผิด ”

 
 

“ ก็กู... ช่างมันเหอะ ว่าแต่มึงอยู่นี่ แล้วนั่นใครวะ”  ผมเงยหน้าขึ้นมามองไอ้ฟ่านอีกครั้งก่อนจะชี้ไปที่ร่างหนาใต้ผ้าขาวบนรถเข็น

 






 

อย่าบอกนะว่า....

 


 

 

 

“ คุณพ่อ!!!!!!  ฮืออออออ  ไม่นะ! ไม่จริง!  ไม่!!!! คุณพ่ออย่าทิ้งหนูไปนะคะ ” เสียงแหลมพร้อมร่างบางของหญิงสาวที่วิ่งเข้ามากอดร่างของคนที่เธอเรียกว่าพ่อ พลางร้องไห้ฟูมฟายเหมือนชานยอลในตอนแรกไม่มีผิด

 



 

“ เอ่อ...นี่กูร้องไห้ทำไมวะเนี่ย ” ชานยอลหน้าเหวอ เมื่อหญิงสาวเปิดผ้าขาวออก เผยให้เห็นใบหน้าขาวซีดของชายวัยกลางคนที่นอนหลับตาลาโลกนี้ไปแล้ว

 

 

“ มึงคงดูละครหลังข่าวมากเกินไป ” เสียงทุ้มเอ่ยออกมาอย่างล้อๆ ก่อนจะได้รับหมัดที่ผมเหวี่ยงกลับไปไม่แรงนัก

 

 

“ หุบปากไปเลย  ถ้าไม่ใช่มึง กูไม่ร้องขนาดนี้หรอก ” ผมยู่หน้าใส่มันที่ยืนหัวเราะเอิ้กอ้ากกุมท้องอยู่

 







 

ขำมากเหรอไอ้เงิง?

 





 

“ หือ? ที่มึงร้องไห้หนักขนาดนี้ เพราะกู? ”

 

 

“ อะ..เอ่อ..พล่ามอะไรของมึง ไปได้แล้ว ไม่ไปเอายาไง? ” ผมรู้ว่าสีหน้าผมตอนนี้คงเลิ่กลักน่าดู เลยเบี่ยงประเด็นไปให้มันรับยาแล้วรีบหมุนตัวเพื่อจะเดินหนีไป

 

 

“ เดี๋ยว!! ” นิ้วยาวเกี่ยวปกคอเสื้อของผมก่อนจะดึงรั้งให้ผมถอยกลับไปชนกับแผงอกของมัน ใช้แขนนั้นล็อคคอผมไว้แล้วก้มลงมากระซิบที่ข้างหูให้ผมขนลุกเล่นๆ

 

 

“ มึงยังไม่ตอบกูเลยว่าจะให้กูเลี้ยงมึงได้เปล่า ” ไม่ว่าเปล่า มีพ่นลมหายใจอุ่นๆใส่กูด้วยนะ

 






 

สัด!!! กูบ้าจี้ที่หูกับคอไอ้เชี่ยฟ่าน!!

 






 

“ อย่ามาหลอกกู  แล้วแฟนมึงอ่ะ ”

 
 

“ แฟนไร? กูโสดแล้ว รอคนมาดูแลอยู่ ”

 
 

“ ตอแหล”

 
 

“ แต่มึงก็ชอบหนิ ”

 
 

“ ไอ้สันดาน”

 
 

“ ด่าไปเลย กูไม่สะท้าน ”

 
 

“ หน้าด้านนะมึงอ่ะ  บอกไว้ก่อนกูไม่ใช่นางเอกเหมือนในละครที่จะยอมมึงง่ายๆหรอกนะ  ในเมื่อมึงจีบคนอื่นให้เป็นแฟนได้ มึงก็ต้องตามจีบกูให้ได้เหมือนกัน ! ” ว่าจบก็สะบัดบ๊อบใส่ แล้วเดินหนีไปเลย

 

 

“ โอเค๊! เตรียมรับมือเลย ปาร์ค ชานยอล!!!” เสียงทุ้มตะโกนไล่หลังก่อนจะรีบสาวเท้าเดินตามไป

 

 

 

.

 




 

.

 




 

.

 




 

ผมว่าผมรู้แล้วแหละว่าจะพิมตอบไปว่าไรดี

 

 
 

 

Galaxy_FanFan: แล้วถ้ากูเลี้ยงมึงอ่ะ เอามะ???  05.45

 

 


 

Friday, May 01

 


 

read  22.22  REAL_PCY: เรื่องของมึง!!!

 

 

.




 

.

 

 

.



 

END

 

 

# ผมควรพิมว่าไร

 



 

Talk: มาต่อแล้วๆๆๆๆ  มาทียาวเป็นหางว่าวเลย คือที่เรื่องยาวเพราะแก็งค์ดาร์กของเรามันไร้สาระกันเองแหละไม่มีอะไรเลย555555  คือจริงๆเรื่องของไรท์มันดราม่านะ แต่จะให้ฟิคไรท์มาดราม่าตามนี่ทำไม่ลง 555555  บอกแล้ว ว่าไม่ถนัดแนวหน่วงๆจริงๆ  ขอบคุณที่ติดตามนะคะ ตอนหน้านี่เป็นเรื่องยาวแล้วแอบสปอยไว้หน่อยละกัน

 
 

.

 
 

.


 

.

 

 

“ ม๊า ! จะให้ผมแต่งกับไอ้ฮุนเนี่ยนะ? คิดอะไรอยู่ ”

“ คิดดีแล้ว แกกับหนูเซฮุนน่ะสนิทสนมกันตั้งแต่เด็กๆ แล้วอีกอย่างหนูเซฮุนยังไม่มีใคร แถมยังน่ารักด้วย ม๊าว่าเหมาะกับแกดีออก”

 

ดีกับผีอะไรล่ะ  อู๋จะอ้วกกก


 

.

 


 

.


“ เชี่ยคริส  กูไม่ยอมนะเว้ย กูไม่อยากโดนฟ้าผ่า!!


“ งั้นจะเอาไงดีวะ ให้แต่งกะมึง กูอ้วกแน่ ”


.

 

 

.

 


 

“ ไม่ยาก  หาเมียมาให้แม่สิวะ”

 


TBC. **อีกไม่นานเกินรอจ่ะ**

 

 

  

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

291 ความคิดเห็น

  1. #291 CHANNii (@kamzaaa) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2560 / 01:18
    ถ้าไม่เลืกกะแฟนจะนึกถึงยอลป่ะถามจริง
    #291
    0
  2. #226 Printhida Klinkaewnarong (@rainbowky) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2558 / 00:21
    อยากโดนเลี้ยง น้องยอลนี่ไม่มีสติจริงๆ ลูก
    #226
    0
  3. #150 FanXChan (@myungxyeol) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2558 / 06:37
    อ่ะโห ผมนี่นั่งรอเรื่องต่อไปอย่างใจจดใจจ่อ ปกติปลื้มคริสยอลนะฮะ แต่ถ้าเป็น คริสยอลฮุน พี่จะปลื้มมากเป็นพิเศษ หุๆๆๆๆๆ ดูโรคจิต แต่ชอบอ่ะ
    #150
    0