คัดลอกลิงก์เเล้ว

{ Kimetsu no yaiba } You're Mine!!!...นายน่ะเป็นของผมแค่คนเดียวก็พอ [BL]

นายจะต้องเป็นของผมแค่คนเดียวเท่านั้น...ไม่ว่าใครหน้าไหนที่เข้ามาใกล้นาย ผมจะกำจัดออกไปให้สิ้น:)

ยอดวิวรวม

1,154

ยอดวิวเดือนนี้

268

ยอดวิวรวม


1,154

ความคิดเห็น


6

คนติดตาม


70
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  6 พ.ย. 62 / 21:16 น.
นิยาย { Kimetsu no yaiba } You're Mine!!!...¹繢ͧ褹ǡ [BL] { Kimetsu no yaiba } You're Mine!!!...นายน่ะเป็นของผมแค่คนเดียวก็พอ [BL] | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
You're Mine!!!

...นายน่ะเป็นของผมแค่คนเดียวก็พอ...




     
"นายน่ะไม่จำเป็นต้องการพวกเขาหรอก"

------------------------------------------------
     
Ship : TokiTan (Muichiro Tokito x Tanjirou Kamado)

Warning 
      
- เนื้อหาออกแนวดาร์กๆหน่อย(ไม่หน่อยละ)
     
                 
- ในเรื่องนี้น้องมุจะออกยันๆหน่อย(หรา) และมีการฆ่าแกงนองเลือด
     
                 
- หากมีอะไรไม่ชอบใจพากลต้องขออภัย ณ ที่นี่ด้วย เพราะเรื่องที่แต่งนี้สนองความต้องการของตนเองล้วนๆ=w=

------------------------------------------------

Let's Talk Talk!

          แงงงงงงงงงง ในที่สุดก็แต่งออกมาจนได้ สวัสดีค่า เราเป็นไรท์เตอร์ที่เข้ามาใหม่และติดอนิเมะเรื่อง Kimetsu no yaiba เข้าให้อย่างจัง ที่สำคัญเราเป็นเมนเจ้าหมอกน้อย มุยมุยนั่นเอง(ถึงจะน่าเสียดายที่น้องแกตายไปอยู่กับครอบครัวบนสรวงสวรรค์ก็เถอะT^T) เรียกว่าพิซก็ได้น้าาาาาและเคยสร้างควิซเกี่ยวกับเรื่องนี้มา 3 ควิซ(นาม pizzywave12345)ยังไงก็เข้ามาเล่นกันได้น้าาาา 555+ เราชอบชิปโทคิทันเพราะต้าวหมอกมักจะเกาะแกะไปไหนกับทันจิโร่อยู่ตลอด แบบเมินคนทั้งโลกแล้วยิ้มให้เธอเพียงคนเดียว ก็เลยได้กำเนิดเรื่องสั้นเรื่องนี้ขึ้นมานั่นเอง!

เนื้อเรื่อง อัปเดต 6 พ.ย. 62 / 21:16


          ...ตัวเขายังจำความอะไรไม่ได้นักตั้งแต่สูญเสียครอบครัวไป ตลอดกระทั่งแฝดพี่ของเขาครอบครัวเพียงคนเดียวของเขา...
     
          รู้เพียงแค่ว่าในตอนนี้เหลือเพียงแค่ตัวเขาคนเดียวเท่านั้น อา...ความรู้สึกที่ตัวเขาได้ลิ้มรสชาตินั้นมันมีแต่ความอ้างว้าง ปล่าวเปลี่ยว เลื่อนลอยดั่งสายหมอกที่เลื่อนลอยไปอย่างไร้จุดหมาย...
     
          จนกระทั่งวันหนึ่ง...ตัวเขาก็ได้พบกับบางสิ่งบางอย่างที่ทำให้ตัวเขาเริ่มมีชีวิตชีวา ให้ความรู้สึกอบอุ่น
ซึ่งก็คือเจ้าของรอยยิ้มที่อบอุ่นดั่ง 'ตะวัน' ที่ช่างเจิดจ้ายากที่จะเกินเอื้อมถึงเหลือเกิน...
     
          แต่ก็เพราะความยากในการเกินเอื้อมถึงนั่นแหละนะ...ที่ทำให้ตัวเขารู้สึกท้าทายและอยากจะกำจัดเสี้ยนหนามอันน่ารำคาญออกไปให้พ้นทาง
     
....เพื่อที่จะให้มาเป็นของเขา...แค่คนเดียวเท่านั้น:)
     
.
.
.
.
ผม...ชอบรอยยิ้มอันแสนอ่อนโยนนั่น
.
ผม...ชอบท่าทางที่แสนจะอ่อนโยนและดูเป็นมิตรนั่น
.
ผม...ชอบสัมผัสอันแสนอบอุ่นและอ่อนโยนนั่น
.
ผม...ชอบกลิ่นที่สื่อถึงความอ่อนโยนและอบอุ่นนั่น
.
ผู้ที่มีรอยยิ้มอันสดใสดั่งดวงตะวัน...
     
ผมชอบ...ไม่สิรักทุกอย่างที่เป็นคนๆนั้น...
     
รักเสียจนอยากจะครอบครอง..ให้เป็นของผมแค่คนเดียว...
     
คนเดียวเท่านั้น! ไม่ว่าใครหน้าไหน...หากมายุ่งกับของของผม...ผมจะกำจัดมันให้หมด!
.
     
                    "ทันจิโร่~~"
     
     น้ำเสียงทุ้มใสดังออกมาจากเด็กหนุ่มวัย 14 ปีเจ้าของผมดำยาวสลวยไล่ระดับลงมาเป็นสีมิ้นต์กรีนเฉกเช่นดวงตากลมโตทั้งสองข้างที่ฉายแววเป็นประกายสดใสขึ้นมาอย่างโทคิโตะ มุอิจิโร่ เสาหลักหมอกแห่งหน่วยนักล่าอสูร
     
     ซึ่งตอนนี้เจ้าตัวได้เข้ามาเยี่ยมเยียนใครบางคนพร้อมที่มือเรียวก็ได้ถือตะกร้าใส่ของฝากอย่างผลไม้และขนมหน้าตาหลากหลายชนิดที่คฤหาสน์ผีเสื้อของเสาหลักแมลงอย่างโคโจ ชิโนบุ
     
                    "อ๊ะ! โทคิโตะคุงมาเยี่ยมข้าเหรอ? ดีใจจัง^^"
     
     เจ้าของน้ำเสียงที่แสนอ่อนโยนฟังแล้วรู้สึกอบอุ่นเฉกเช่นเดียวกับรอยยิ้มนั่นของเด็กหนุ่มวัย 15 เจ้าของผมสีน้ำตาลเข้มแซมแดงเช่นเดียวกับดวงตากลมโตที่ดูสดใสอย่างคามาโดะ ทันจิโร่ ในตอนนี้เจ้าตัวกำลังนอนฟักฟื้นอยู่หลังจากที่ทำภารกิจที่ได้รับมอบหมายเสร็จ 
     
     มุอิจิโร่หยิบเก้าอี้ที่อยู่ใกล้ตัวเข้ามาใกล้ๆเตียงของทันจิโร่ก่อนจะนั่งลงและเริ่มชวนคุยถามไถ่ทุกข์สาระสุขดิบกับอีกฝ่าย
     
                    "นี่รู้มั้ย? ตอนนั้นน่ะ..."
     
     เสาหลักหมอกตัวน้อยได้นั่งฟังในสิ่งที่อีกฝ่ายพูดพล่าม(?)เล่าเรื่องราวที่ตนเจอมาให้เขาฟังด้วยรอยยิ้มแป้นแลดูมีความสุขยิ่ง
     
ครืด!
     
     ในระหว่างเดียวกันเสียงเลื่อนบานประตูไม้ก็ดังขึ้นจากทางด้านหลังของมุอิจิโร่พร้อมกับปรากฎร่างของชิโนบุเพื่อเข้ามาตรวจดูร่างกายของทันจิโร่ได้เดินเข้ามาด้วยรอยยิ้มก่อนจะกล่าวทักทายเด็กหนุ่มทั้งสอง
     
                    "อรุณสวัสดิ์ค่ะ ทั้งสองคน"
     
                    "อรุณสวัสดิ์..."
     
                    "อรุณสวัสดิ์ครับ ชิโนบุซัง"
     
     เด็กหนุ่มทั้งสองเอ่ยทักตอบกลับเช่นกันก่อนที่ชิโนบุจะเดินเข้ามาพร้อมกับตรวจร่างกายของทันจิโร่อย่างละเอียด สักพักก็เงยหน้าขึ้นมาด้วยรอยยิ้มที่อ่อนหวาน
     
                    "ตอนนี้ร่างกายของคามาโดะคุงก็ไม่มีอะไรที่น่าเป็นห่วงแล้วค่ะ นอกจากนี้ก็ยังฟื้นตัวได้เร็วอีกด้วยคิดว่าไม่เกินวันนี้ก็สามารถออกไปฝึกอะไรต่อมิอะไรได้แล้วล่ะค่ะ"
     
                    "จริงเหรอครับ!? ขอบคุณชิโนบุซังมากเลยนะครับ"
     
     ถ้าคิดในเชิงเล่นๆมีหูกับหางขึ้นมานะ...ป่านนี้คงกำลังกระดิกดีใจยกใหญ่แน่แท้เพราะเนื่องจากเจ้าตัวได้แต่นอนอุดอู้อยู่กับเตียงตลอดวัน อยากจะยืดเส้นยืดสายเต็มแก่แล้ว
     
                    "ดีจังเลยนะ ทันจิโร่"
     
     มุอิจิโร่เอ่ยด้วยรอยยิ้มแต่นัยน์ตาทั้งสองกลับไม่ยิ้มตาม...เพราะสายตาของเขาเห็นว่ามือทั้งสองของทันจิโร่เอื้อมมือมาจับมือของหญิงสาวไว้ขณะขอบคุณอีกฝ่าย ความรู้สึกนี่มันอะไรนะ? รู้สึกร้อนรุ่มในอกเสียไปหมด หรือว่าอิจฉา? ไม่...มันมากกว่านั้น...อา รู้สึกอิจฉา อิจฉาชะมัด...
     
                    "ค่าๆ ต่อจากนี้ก็ดูแลตัวเองดีๆด้วยนะคะ จะได้ไม่ต้องได้แผลกลับมาอีก"
     
     ทันจิโร่ยิ้มแหยๆหลังจากปล่อยมือจากสาวเจ้าก่อนจะกล่าวขอบคุณอีกครั้ง ส่วนชิโนบุได้แต่ยิ้มๆก่อนจะขอตัวออกไปทำธุระของเจ้าตัวต่อทิ้งให้ภายในห้องนี้เหลือเพียงแค่เด็กหนุ่มทั้งสอง
     
                    "ง่ำๆๆๆ ดีจริงๆอยากจะออกไปฝึกเร็วๆเสียแล้วสิ"
     
     เสาหลักหมอกนั่งมองอีกฝ่ายที่ตอนนี้กำลังกัดกินผลไม้และขนมที่ตัวเขาเอามาเยี่ยมด้วยท่าทีที่สดใสขึ้นมากกว่าเดิมก่อนริมฝีปากบางจะคลี่ยิ้มออกมาเบาๆให้อีกฝ่ายที่ตอนนี้กินขนมโมจิจนแก้มตุ่ยทั้งสองข้างราวกับกระรอกดูแล้วน่าขำขันและน่ารักเสียจริง...
     
                    "ทันจิโร่..."
     
                    "หืม? อะไรเหรอโทคิโตะคุง----"
     
แผล็บ!
     
     ทันจิโร่ที่หันหน้ามาทางอีกฝ่ายและยังไม่ได้พูดอะไรก็ถูกเสาหลักตัวน้อยยื่นหน้าเข้ามาใกล้ก่อนจะตวัดลิ้นเลียเศษขนมที่แก้มของเจ้าตัวโดยไม่ทันได้ตั้งตัว
     
                    "หวานดี เศษขนมเปื้อนแก้มน่ะ^^"
     
                    "อะ...อืม ขอบคุณนะ.///. "
     
                    'ฮึ! น่ารักจังนะ..'
     
     มุอิจิโร่กระตุกยิ้มด้วยความพอใจเบาๆให้กับท่าทางเขินอายของอีกฝ่าย ไม่ว่าจะดูยังไงก็ไม่มีวี่แววท่าทางน่าเบื่อเลยสักนิด...กลับกันสำหรับตัวเขาแล้วช่างเป็นภาพที่น่ารักเสียนี่กระไรจนอยากจะแกล้งยิ่งนัก
     
                    "โทคิโตะคุง..."
     
     อา...ใบหน้าที่น่ารักของทันจิโร่ เป็นสิ่งที่ทำให้รู้สึกดีจริงๆ...จนอยากทำให้แปดเปื้อนเหลือเกิน...
     
                    "โทคิโตะ..."
     
     ไหนจะน้ำเสียงที่อบอุ่นแต่ก็มีความน่ารักนั่น...ถ้ากรีดร้องออกมาจะเป็นยังไงนะ? คงน่าจะไพเราะน่าดู...
     
                    "โทคิ..."
     
     ดวงตากลมโตเป็นประกายนั่นช่างสวยงามเสียจริง...อยากจะควักออกมาประดับชมให้รู้แล้วรู้รอดเสียจริง...
     
                    "โท..."
     
     ร่างอันแสนจะนุ่มนิ่มและอบอุ่น ไหนจะผิวขาวเนียนนั่นอีก...อยากจะทำให้เป็นรอยรักสื่อถึงความเป็นเจ้าของ อยากจะชำแหละออกมาเชยชม ไม่ให้ใครหน้าไหนเห็นทั้งนั้น!
     
                    "โทคิโตะ มุอิจิโร่!!!"
     
                    "ห..ห๊ะ!?"
     
     มุอิจิโร่ที่กำลังเพ้อถึงคนตรงหน้าอยู่นั้นได้สะดุ้งหลุดออกจากภวังค์เมื่ออีกฝ่ายเรียกชื่อเขาเสียงดังจนดังกึกก้องกังวานไปทั่วห้อง แต่ยังดีที่ไม่มีใครอยู่ในห้องนี้นอกจากพวกเขาแค่สองคน
     
                    "ข้าเรียกตั้งหลายครั้งแล้ว คิดอะไรอยู่เหรอ?"
     
                    "เอ่อ...คิดอะไรเรื่อยเปื่อยน่ะ อย่าใส่ใจเลย"
     
     ถึงแม้กลิ่นอันไม่น่าไว้ใจออกมาจากตัวของอีกฝ่ายซึ่งต่างจากปกติทุกีได้ลอยออกมาราวกับจะฟ้องแต่ทันจิโร่ก็ไม่คิดที่จะถามต่อจึงได้หันกลับไปหยิบแอปเปิ้ลขึ้นมากินต่อจนแก้มตุ่ย
     
     เสาหลักหมอกที่เห็นแบบนั้นก็อดที่จะเผยรอยยิ้มออกมาไม่ได้ อยากจะอยู่ในช่วงเวลาแบบนี้ไปตลอดจัง...
     
     ...แต่ช่างน่าเสียดายจังนะ ที่มีแขกไม่ได้รับเชิญเข้ามาขัดขวางซะก่อน
     
                    "ทันจิโร่วววววววว~T^T"
     
     เสียงหวีด(?)ที่ชวนน่ารำคาญมาแต่ไกลก่อนจะปรากฎร่างของเด็กหนุ่มเจ้าของทรงผมหยักศกที่มีความไม่เท่ากัน(?)สีเหลืองออกบลอนด์ก่อนจะไล่ไปส้มเช่นเดียวกับฮากามะที่เขาสวมใส่อย่างอากัสซึมะ เซนอิทซึที่ตอนนี้เข้ามากอดรัดทันจิโร่แน่นโดยไม่ได้สนใจเสาหลักหมอกที่นั่งหัวโด่(?)อยู่เลยสักนิด...
     
                    "ฮะฮะฮะ เซนอิทสึอย่ากอดแน่นมากสิ ข้าหายใจไม่ออกนะ"
     
     ทันจิโร่พูดก่อนจะกอดตอบด้วยสีหน้าที่สดใสตามฉบับของเจ้าตัวแต่หารู้ไม่ว่าหากเขาสังเกตสักนิดจะได้กลิ่นออร่าดำทะมึนและความไม่พอใจอย่างแรงกล้า(?)ออกมาจากตัวของเสาหลักหมอกที่กำลังนั่งมองทั้งเขาและเซนอิทสึตาเขม็งแม้ใบหน้าจะแสดงความเรียบเฉยออกมาก็ตาม...
     
                    "..ผม..ขอออกไปเดินเล่นก่อนนะ..."
     
     มุอิจิโร่พยายามทำเสียงให้เป็นปกติมากที่สุดก่อนจะรีบลุกขึ้นและหันหลังก้าวออกไปจากห้องอย่างเร็วทิ้งความสงสัยให้เด็กหนุ่มทั้งสอง
     
                    '..โทคิโตะคุงดูแปลกไปจริงด้วย'
     
     ทันจิโร่คิดขึ้นมาในใจหลังจากสังเกตพฤติกรรม ท่าทางและกลิ่นที่ออกมาจากเสาหลักตัวน้อยที่แตกต่างไปจากเดิม...อธิบายไม่ถูก เดี๋ยวดีบ้าง ร้ายบ้าง ตามไม่ทันและรู้สึกช่วงนี้ติดตัวเขามากขึ้น มากขึ้นจนเริ่มหนักกว่าที่ผ่านๆมาจนเด็กหนุ่มนึกกลัวเพราะตลอดที่ผ่านมาไม่ว่าช่วงไหนๆ ที่เขาจะทำอะไร ไปที่ไหนก็จะรู้สึกเหมือนโดนจับตามองอยู่ตลอดเวลา...และไม่ใช่ใครที่ไหนที่คอยจะเฝ้าดู จ้องมองเขาตลอดเวลานอกจาก...มุอิจิโร่
     
     ถ้าถามว่าทำไม่เขาถึงรู้? เพราะเขาจำกลิ่นที่ออกมาจากตัวของมุอิจิโร่ได้ดีถึงได้รู้ว่าคือเขา...
     
                    'หวังว่าโทคิโตะคุงจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมนะ...สักวัน..'
     
     ทันจิโร่ได้แต่ภาวนาในใจ...แม้ว่าจะส่งไม่ถึงกับตัวอีกฝ่ายก็ตาม...
.
.
.
 
    
สาม-สี่อาทิตย์ผ่านมา...
     
                    "ข้าไปทำภารกิจก่อนนะ"
     
     ทันจิโร่ที่ตอนนี้อยู่ในชุดเครื่องแบบนักล่าอสูรได้กล่าวอำลาน้องสาวและเพื่อนพ้องมิตรสหายทั้งหมดก่อนจะออกเดินทางจากไปเพื่อไปทำภารกิจ
     
                    "ฮืม ฮื้มมมมม~!"
     
     คามาโดะ เนซึโกะน้องสาวของเขาผู้เป็นครอบครัวคนเดียวที่เหลือรอดได้ยื่นบางสิ่งบางอย่างให้กับผู้เป็นพี่ของเธอ นั่นก็คือเครื่องรางที่ตัวเธอทำเองเพื่อปกป้องคุ้มครองตัวอีกฝ่ายให้แคล้วคลาดปลอดภัย
     
                    "ขอบใจนะ เนซึโกะ"
     
     ทันจิโร่รับมาก่อนจะลูบหัวเด็กสาวด้วยความเอ็นดู ถึงแม้จะเป็นอสูรแต่สำหรับเขาแล้วยังไงเธอคนนี้ก็ยังเป็นน้องสาวที่เขารักสุดหัวใจอยู่ดี
     
                    "ยังไงผมก็ขอฝากเนซึโกะไว้กับคันโรจิซังด้วยนะครับ"
     
     เด็กหนุ่มที่กำลังลูบหัวอีกฝ่ายอยู่ก็ได้เงยหน้าขึ้นไปพูดกับหญิงสาวที่เป็นเสาหลักแห่งความรักอย่างคันโรจิ มิทซึริที่ยืนอยู่ข้างหลังของเนซึโกะ
     
                    "วางใจได้เลยจ้ะ ยังไงก็ขอให้โชคดีนะทันจิโร่คุง^^"
     
     มิทซึริกล่าวด้วยรอยยิ้มให้กับเด็กหนุ่มทำให้เด็กหนุ่มรู้สึกวางใจได้อยู่บ้าง ดีกว่าปล่อยให้อยู่กับใครบางคน...
     
                    "อะไร? ทำไมมองหน้าข้าแบบนั้นเล่า!?"
     
     เป็นเซนอิทสึเจ้าเดิม(?)ที่ส่งเสียงโวยวายออกมาเมื่อถูกทันจิโร่มองด้วยสายตาแบบนั้น(?)
     
                   "ก็เปล่านิ เซนอิทสึน่ะคิดมาก^^"
     
     ไอ้คำว่า 'คิดมาก' ของแกนี่แหละโว้ยยยยย ที่จะไม่ให้ข้าต้องกังวลคิดเองไปได้เยี่ยงไร? เซนอิทสึนึกอยากจะตะโกนใส่หน้าอีกฝ่ายให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย รู้อยู่แล้วล่ะน่า...ว่าอีกฝ่ายไม่ไว้ใจเขาแน่ๆถ้าหากฝากน้องสาวไปให้ตัวเขา ก็ทำไงได้? ก็เนซึโกะจังน่ารักนี่นาาาาาาาา
     
                    "คิดอะไรไม่ดีเกี่ยวกับเนซึโกะอีกแล้วใช่มั้ย? ^=^"
     
     ทันจิโร่ยิ้ม...ใช่ เขายิ้มแต่กลับมีออร่าดำทะมึนออกมาจนเซนอิทสึแทบจะตั้งตัวไม่ทันพอได้อธิบายให้ตัวอีกฝ่ายฟัง
     
                    "ป...เปล่าซะหน่อย หูย อย่าใจร้ายกับน้องเขยนักซี่----"
โป๊ก!
     
                    "โอ๊ย! เจ็บนะทันจิโร่"
     
     เซนอิทสึตะโกนแหวก่อนจะกุมหัวหลังจากโดนอีกฝ่ายประเคนมะเหงกให้อย่างงามๆจนหัวโนลูกใหญ่(?)โผล่ออกมาให้ประดับชม
     
                    "ใครจะให้เซนอิทสึเป็นน้องเขยมิทราบ? ไม่มีทางซะหรอก!"
     
                   "โหย~ แต่ยังไงเนซึโกะจังก็ต้องแต่งงานอยู่ดีนะ"
     
     เด็กหนุ่มผมสีเหลืองบลอนด์พูดอย่างไม่ยอมแพ้จนอีกฝ่ายได้แต่ส่ายหัวทำหน้าระอาไปมาเบาๆก่อนจะหันหลังออกเดินทางเพื่อไปทำภารกิจเสียทีแต่ก็ไม่วายโดนเซนอิทสึตะโกนเรียกชื่อเขาจากทางด้านหลังอยู่นั่นแหละกว่าเสียงอันดังจนน่ารำคาญนั่นจะหายไป ตัวเขาก็เดินทางออกมาไกลพอสมควรแล้ว
     
.
.
     

ตึก!
     
                    "ที่นี่สินะ.."
     
     ทันจิโร่เอ่ยพึมพำออกมาเบาๆเมื่อตอนนี้ที่ตัวเขายืนอยู่หน้าหมู่บ้านที่เป็นเป้าหมายในภารกิจที่เขาต้องทำในวันนี้
     
                    "อา...เวลาผ่านไปแปปเดียวก็จวนจะค่ำแล้วเหรอ?"
     
     เป็นอีกครั้งที่เด็กหนุ่มพูดขึ้นขณะมองขึ้นไปบนท้องฟ้าสีแสดส้มส่องสว่างไปทั่วบอกเวลาเป็นยามพลบค่ำได้อย่างดี ลมเย็นสบายจากกลิ่นไอธรรมชาติพัดมาให้ความรู้สึกสบายแต่ก็ไม่ได้ทำให้ภายในใจห้วงความคิดของเด็กหนุ่มเย็นขึ้นเลย...
     
                    "โทคิโตะคุง...ไปอยู่ที่ไหนกันนะ?"
     
     ใช่...ในห้วงความคิดของเด็กหนุ่มคิดถึงตัวเสาหลักหมอกที่ปกติจะเข้ามาเกาะแกะตัวเขาตลอดเวลา มักจะยืนไปส่งยามตัวเขาออกเดินทางไปทำภารกิจรวมถึงยืนรอรับเมื่อตัวเขาทำภารกิจเสร็จ แต่ว่า...ในช่วงสามถึงสี่สัปดาห์นี้เขาไม่ได้เจอเจ้าตัวเลย เป็นอะไรรึเปล่านะ?
     
                    "เฮ้อ...ไหนๆก็ไหนๆแล้วลองไปตรวจตาดูก่อนก็แล้วกัน"
     
     เด็กหนุ่มได้ถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะปรับตัวให้เป็นปกติและก้าวขาออกเดินทางสำรวจรอบหมู่บ้านทันที
     

ผ่านไปหลายนาที...
     
                    "อืม...ก็ไม่เห็นมีอะไรผิดปกติเลยนี่ มาผิดรึเปล่านะ?"
     
     ทันจิโร่เอ่ยพึมพำขณะเดินทางออกสำรวจไปทั่วแต่จนแล้วจนรอดก็ไม่มีวี่แววจะมีท่าทีชวนผิดสังเกตเลยแม้แต่น้อย ในหมู่บ้านผู้คนก็อยู่ด้วยกันอย่างปกติดี  ไม่มีร่องรอยที่ชวนน่าสงสัย  ไม่มีข่าวอื้อฉาวที่ได้ยินจากคนในหมู่บ้าน...จนกระทั่งถึงในช่วงเวลานี้ เวลาตอนค่ำคืน...เวลาที่เหล่าอสุราเข้ามาปรากฏตัวออกหากิน
     
                    "...ดูจากแผนที่แล้วก็ไม่น่าจะมาผิดที่นี่นา มาเสียเที่ยวเหรอ?"
     
     เด็กหนุ่มที่หยิบเศษกระดาษจากฮาโอริของตนแล้วได้คลี่เปิดออกมาดูแผนที่ที่เขียนเอาไว้ก็ปรากฏว่า...มันเป็นที่เดียวที่เขามาในตอนนี้ ทำให้เขาแสดงสีหน้าไม่พอใจเพียงเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้กล่าวโทษอะไรจากฝ่ายทางนั้นทั้งสิ้นเพราะคิดว่าอาจจะมีข้อผิดพลาดบ้างเล็กน้อย
     
                    "จะให้เดินทางกลับในตอนนี้มันก็กระไรอยู่...เห็นทีคงต้องค้างคืนที่หมู่บ้านนี้เสียแล้วสิ"
     
     ในค่ำคืนนี้เด็กหนุ่มตัดสินใจค้างคืนพักผ่อนที่หมู่บ้านแห่งนี้เพื่อจะเอาแรงเดินทางกลับที่หน่วยนักล่าอสูรในวันรุ่งขึ้นโดยไม่รู้เลยว่าจะมีเหตุการณ์อันแสนเลวร้ายที่ตัวเขาไม่อยากจะจำกำลังจะเกิดขึ้นในลำดับต่อไป...
.
.
  
   
ในยามรุ่งสางของวันถัดมา...
     
     ทันจิโร่ที่ตื่นขึ้นมาอย่างสดชื่นในยามเช้าหลังจากได้นอนพักผ่อนอย่างเต็มอิ่มได้ลุกขึ้นมายืดเส้นยืดสายเล็กน้อย
     
                    "วันนี้อากาศก็ยังดีเหมือนเดิมเลยนะ"
     
     เด็กหนุ่มพูดออกมาเมื่อได้เห็นทิวทัศน์อันสวยงามในยามเช้านี้ก่อนจะลุกขึ้นไปทำกิจวัตรในยามเช้าและเดินออกไปหาอะไรกินเป็นมื้อเช้าพอรองท้องไปก่อน
     
                    "จริงสิ ซื้อขนมไปฝากโทคิโตะคุงด้วยก็น่าจะดีเหมือนกันนะ อ้อ! ฝากทุกคนด้วยสิ"
     
     หลังจากที่หาอะไรกินเสร็จเจ้าตัวก็ได้ออกมาเดินเล่นย่อยอาหารก่อนจะนึกอะไรขึ้นมาได้และไปยืนเลือกขนมเป็นของฝากให้กับทุกคน
     
                    "ทุกคนจะต้องดีใจแน่ๆ"
     
     ริมฝีปากบางเผยรอยยิ้มออกมาเมื่อนึกถึงใบหน้าที่มีรอยยิ้มแย้มของเหล่ามิตรสหายและทุกคนที่เขารู้จัก โดยเฉพาะน้องสาวของเขา แค่คิดก็มีความสุขเสียแล้วสิจนเผลอยืนเลือกของนานไปหน่อย
     
                    "เอาล่ะ! แค่นี้ก็คงเกินพอแล้วมั้ง รีบกลับดีกว่า"
     
     เด็กหนุ่มพูดพร้อมกับออกเดินทางกลับไปด้วยรอยยิ้มและหัวใจที่พองโตยามนึกถึงคนที่นั่น...

โดยหารู้ไม่ว่า...นับต่อจากนี้จะเกิดสิ่งที่ไม่คาดคิดที่ได้เกิดขึ้นกับตัวเขา
     
.
แต่อย่างว่าล่ะนะ...ไม่มีใครจะล่วงรู้ได้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นนับต่อจากนี้...
.
นี่จะเป็นสิ่งที่ทันจิโร่จะจำไปจนตาย...
.
ที่จะมีเหตุการณ์บางอย่างเข้ามาในชีวิต...และจะเปลี่ยนชีวิตเขาไปตลอดกาล
.
ด้วยฝีมือของ 'คนๆนั้น'...คนที่อยู่ใกล้ตัวเขามากที่สุด!
.

     
ตุ้บ!
     
     เสียงสิ่งของตกกระทบกับพื้นดั่งสนั่นกึกก้องในความเงียบเชียบพร้อมกับร่างที่สั่นเทาก่อนจะทรุดลงไปกับพื้นให้กับภาพตรงหน้า...
     
                    "ซ...เซนอิทสึ อิโนะสุเกะ คานาโอะ ค..คันโรจิซัง เนซึโกะ ท...ทุกคน..."
     
     น้ำเสียงทุ้มที่เคยสดใสแต่บัดนี้ได้สั่นเครือออกมาพร้อมกับน้ำตาที่ไหลรินอาบแก้มนวลทั้งสองข้างอย่างไม่มีท่าทีจะหยุด...
     
     ภาพตรงหน้าที่เขาได้เห็น...แต่ก็ไม่อยากเห็นมากที่สุดคือร่างของเหล่ามิตรสหาย น้องสาวของเขารวมถึงเหล่าผู้คนที่เขารู้จัก ทั้งที่ปกติคงจะออกมาต้อนรับเหมือนเช่นทุกครั้ง คอยแย้มยิ้มส่งมาให้เขา...แต่บัดนี้ได้ออกมาต้อนรับเขาด้วยสภาพร่างอันไร้วิญญาณแทน
     
     เลือดสีแดงสดที่ไหลรินออกมาจากร่างที่นอนแน่นิ่งไหลท่วมเถิ้มไปยังพื้นที่บริเวณโดยรอบ พื้นหญ้าและดอกไม้ก็ถูกย้อมด้วยเลือดอันสีแดงสด
     
     โหดร้าย...ใครกัน? ทำไม ทำไม..ถึงได้ทำเรื่องอันโหดร้ายเช่นนี้...
     
     ในหัวของเด็กหนุ่มตอนนี้ตีกันไปหมดแทบจะอื้ออึงไร้การได้ยินใดๆทั้งสิ้น...นี่มันเป็นแค่ความฝัน ความฝันใช่ไหม? เด็กหนุ่มกุมหัวของตนยอมรับไม่ได้กับภาพเหตุการณ์ในเบื้องหน้าก่อนจะเริ่มร้องไห้ออกมาอย่างเสียงดังโดยไม่สนฟ้าไม่สนดินทั้งนั้น...เพราะตอนนี้เขารู้สึกเจ็บ เจ็บจนจะตายเสียให้ได้
     
                    "ทันจิโร่..."
     น้ำเสียงที่แสนจะคุ้นเคยซึ่งดูเหมือนจะอยู่ตรงหน้าของเจ้าตัวทำให้เด็กหนุ่มที่ได้ยินเสียงนั้นรีบเงยหน้าขึ้นอย่างรวดเร็วก็พบกับมุอิจิโร่ที่ก้มมองมาที่เขาด้วยใบหน้าที่เรียบเฉย
     
                    "ท..โทคิโตะคุง! ไม่ได้บาดเจ็บตรงไหนใช่มั้ย!?"
     
     ทันจิโร่ลุกลี้ลุกล้นพยุงตัวให้ลุกขึ้นก่อนจะสำรวจไปทั่วร่างกายของอีกฝ่ายแต่ก็โชคดีที่เขาไม่ได้รับบาดเจ็บใดๆทั้งสิ้น
     
                    "ค่อยยังชั่วที่โทคิโตะคุงไม่ได้เป็น---"
     
                    "ผมไม่ได้เป็นอะไรหรอก..."
     
     มุอิจิโร่พูดตัดประโยคของอีกฝ่ายก่อนที่ใบหน้าที่เรียบเฉยของเจ้าตัวจะกลายเป็นรอยยิ้มกว้างที่แลดูน่ากลัวราวกับฆาตกรโรคจิตก็ไม่ปาน...
     
                    "เพราะผม...เป็นคนฆ่าพวกเขาไงล่ะ:)"
     
                    "ว...ว่ายังไงนะ?"
     
     ทันจิโร่แทบจะล้มทั้งยืนเมื่อเขาได้ฟังคำพูดของอีกฝ่ายและไม่คิดว่าจะเป็นคำพูดของมุอิจิโร่...เด็กที่ดูไร้เดียงสา ขี้อ้อน ดูไม่มีพิษมีภัยคนนั้น
     
     มุอิจิโร่ประคองใบหน้านวลที่ตอนนี้ซีดจนแทบจะไม่มีเลือดเนื้อขึ้นมามองก่อนจะกระตุกยิ้มออกมาเบาๆ อา...ทันจิโร่ของเขาช่างงดงามเสียเหลือเกิน...
     
     ใช่...ตลอดที่สามถึงสี่สัปดาห์ที่ทันจิโร่ไม่เจอตัวเขาเนื่องจากตัวเขาคิดวางแผนที่จะกำจัด...กำจัดใครก็ตามที่มาเข้าใกล้เด็กหนุ่ม ไม่เว้นแต่น้องสาวอย่างเนซึโกะก็ตาม...รวมถึงการที่เขาปลอมจดหมายภารกิจให้เด็กหนุ่มไปทำเมื่อวานนี้ก็เป็นแผนของเขาทั้งหมด...เพื่อจะกำจัดเสี้ยนหนามให้ไปพ้นๆทางไงล่ะ:)
     
                    "..ตอนนี้คงมีแค่ผมกับทันจิโร่แล้วสินะ"
     
     มุอิจิโร่ที่ยังคงยิ้มอยู่ได้พูดออกมาอย่างแผ่วเบาก่อนที่จะประกบปากของอีกฝ่ายด้วยความลุ่มหลงรักใคร่อย่างเหลือล้น...รักจนถึงขนาดฆ่าใครก็ตามที่เข้ามาใกล้เพื่อให้ทันจิโร่มาเป็นของเขาคนเดียว แค่คนเดียวเท่านั้น!
     
                    "...."
     
     ทันจิโร่ได้แต่ยืนนิ่ง ไม่โต้ตอบ ไม่ขัดขืนใดๆทั้งสิ้น...ทำได้เพียงแค่ปล่อยให้น้ำตาไหลรินออกมาจากดวงตาทั้งสองข้างก่อนจะจมดิ่งไปสู่ความเจ็บปวดอย่างแสนสาหัสที่ไม่อาจจะตะเกียกตะกายขึ้นมาได้อีกตลอดกาล...
     
.
ดีจังเลย...ในที่สุดก็ได้นายมาครอบครอง
.
จะไม่มีใครมาขัดขวางความรักของเราได้อีกแล้ว
.
มีแค่พวกเราเท่านั้น...คือผมกับนาย...
.
พวกเราจะยังรักไปตลอดและแน่นอน...
.
ต่อให้นายหนี...ผมก็จะตามหานาย..ไม่ว่าจะต้องพลิกแผ่นดินหาก็ตาม..
.
เพราะยังไงซะ..นายก็หนีผมไม่พ้นหรอก เพราะนายเป็นของผม
.
ผมไม่ปล่อยนายไปอย่างแน่นอน...
.
ผมรักนายนะ...ทันจิโร่:)
     
-----------------------------------------------------------------------------------------------------
     


#จบแล้วคับ นี่เป็นเรื่องแรกและเพิ่งจะแต่งครั้งแรกยังไงก็ฝากติดตามกันด้วยน้าาาาาาาาาาาา บรั้ยส์~

ผลงานทั้งหมด ของ * เจ้าชายแห่งพิซซ่า *

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

6 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 22 มกราคม 2563 / 02:18

    อ่านไม่ได้.....
    #6
    0
  2. วันที่ 26 ธันวาคม 2562 / 21:52

    ทันจิโร่หนีไปปป TTwTT

    ปล.แต่งเก่งมากค่า มาแต่งอีกน้าา

    #5
    0
  3. #4 Lovedeku (@Lovedeku) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2562 / 15:59
    N.......NA............NANI!!!!!!
    #4
    0
  4. วันที่ 27 พฤศจิกายน 2562 / 21:47

    อรั๊ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย ชอบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบ แต่งเก่งมากเละค่าาาาาาา

    #3
    0
  5. วันที่ 11 พฤศจิกายน 2562 / 08:38

    สุดยอดมากครับ ชอบมากๆเลย

    #2
    0
  6. วันที่ 7 พฤศจิกายน 2562 / 07:48

    ด....ดาร์กมาก​
    แต่งได้ดีจังเลยค่ะ​ สู้ๆนะคะ
    #1
    1