เจียงเทียนชาวสวนไร้เทียมทาน

ตอนที่ 20 : เหลือหนึ่งที่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 628
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 48 ครั้ง
    16 ก.ค. 63

 

           ซึ่งพื้นที่ทุกตารางนิ้วถูกค้นหา ไม่ว่าจะเป็นโรงเตี้ยม เหลาอาหาร หอโคมเขียว หรือตระกูลต่างๆที่อาศัยอยู่ในเมืองแห่งนี้ 

            " หาเจอไหม? "

           ใบหน้าของสงเหลาเวลานี้เข้มเครียด เพราะมันเองก็เพิ่งตื่นจากสลบไปตอนกลางคืน ตื่นมาตอนนี้ ก็ยังคงต้องกินยาเม็ดจิตวิญญาณระงับอารมณ์ เพราะไม่งั้นได้ฆ่าทหารใกล้ตัวเพื่อระบายอารมณ์แน่

           " ไม่เจอเลยขอรับ "

           นายกองคนสนิทของสงเหลากล่าวพลางปาดเหงื่อ ดวงตาจ้องเขม็งของเจ้านายตนช่างน่าหวาดกลัวเหลือเกิน และมันก็รู้ดีว่าเจ้านายของเขาเองเป็นคนยังไง ซึ่งที่ปรึกษาของสงเหลาหลายคนที่หายตัวไปอย่างลึกลับ เขาก็รู้ดีว่าพวกนั้นหายไปไหน

            " บัดซบ!! เหลวไหลสิ้นดี! มันจะหายไปได้ยังไง! เจ้าจะบอกว่ามันหายไปไหนอากาศอย่างนั้นหรอ? หืม!! "

           รังสีสังหารเริ่มพวยพุ่ง ตอนนี้แม้แต่ยารับอารมณ์ก็เอาไม่อยู่แล้ว สงเหลาจ้องมองลูกน้องคนสนิทของตัวเอง ที่รู้สึกไม่ค่อยได้ความ พลางนวดหัวปลายกระบี่คิดอยากจะควักออกมาสะบั้นหัวคน

           " ท่านแม่ทัพ ท่านได้โปรดระงับอารมณ์โทสะ ที่จริงยังมีอีกที่ ที่เรายังไม่ได้ไปค้น แต่ด้วยคำสั่งท่านที่เคยกล่าวไว้ว่าเราไม่สามารถไปยุ่งได้ พวกข้าเลยเว้นไว้ "

           ตอนนั้นนายกองร่างอ้วนกล่าวเสียงสั่น มันรู้สึกว่าความตายอยู่ใกล้ตัวเหลือเกิน และด้วยเหตุนี้หัวของมันเองก็ต้องทำงานเกินความสามารถคิดหาทางแก้ไขและนึกได้ว่ายังมีอีกที่ ที่ยังไม่ได้ไปค้น

           " ที่ไหนก็พูดมาสิวะ!! ทำเป็นอ้ำๆอึ้งๆ "

           

           " จวนตระกูลหมินที่เพิ่งเข้ามาอยู่ขอรับ ท่านบอกว่าช่วงนี้อย่าเพิ่งเข้าไปใกล้จวนตระกูลหมิน พวกเราเลยไม่ได้เข้าไปดูเลยช่วงนี้ "

           นายกองกล่าวเสียงสั่น

           " ตระกูลหมินหรอ.... เรื่องนี้ข้าจะเข้าไปดูกับตาเอง เจ้าไปหาอาเถานำหน่วยหมาป่าตามข้าเข้าไป "

           ดวงตาของสงเหลากึ่งสงสัยกึ่งระวังตัว เพราะด้วยสัญญาที่ทำกันลับๆ ทำให้มันรู้ว่าตระกูลนี้กำลังทำอะไรอยู่ จึงสั่งลูกน้องไม่ให้ยุ่งอย่างนั้น

           สงเหลาสั่งให้ทหารที่เป็นหน่วยฝึกพิเศษ และที่เป็นหมาล่าเนื้อของเขาตามไปด้วย

           ด้านหน้าประตูจวนตระกูลหมิน ที่เพิ่งสร้างไปไม่กี่วัน ตอนนี้ยังพอเห็นคนงาน ที่ตระกูลหมินนำมาโดยเฉพาะพากันขนไม้และค้อนเหล็กเดินผ่านกันให้วุ่นอยู่

           และที่น่าสะดุดตาคือทุกๆ 10 วา ก็จะมีนักสู้ของตระกูลหมินที่มีวิชายุทธไม่ต่ำกว่าระดับ 3 เฝ้ากันเป็นจุดๆอย่างรัดกุม

           ทางเรือนหลัก อันเป็นเรือนของผู้ดูแลของตระกูลหมินประจำสาขาเมืองไต่เยี่ยนี้

           " ท่านผู้เฒ่า ทางเราก่อสร้างเรือนพัก พร้อมกับห้องลับเสร็จไปกว่า 6 ส่วนแล้วขอรับ "

           เสียงกล่าวชายรับใช้ ที่ยืนนอบน้อมพูดคุยกับชายวัย 60 ที่นั่งอยู่บนโต๊ะหลักด้านหน้า

           " ดี! หากเราสามารถลงหลักปักฐาน โดยใช้ข้ออ้างที่จะจัดการกับพวกแซ่เจียง ตอนนี้เหมืองแร่หินปราณก็จะเป็นของเรา ส่วนทางเผ่าไทเจี่ยว่ายังไงก็ไม่ต้องไปสนใจ ส่งนักฆ่าไปปิดปากพวกมันทั้งหมด เรื่องเหมืองนี้เราต้องไม่ให้ใครรู้ "

           ใบหน้าหมินเหรินกล่าวออกมาด้วยรอยยิ้มที่แช่มชื่นยิ่ง และกล่าวส่งคนไปสังหารผู้อื่นปานว่าออกไปสั่งปลาสั่งเป็ดในยามเช้า

           " ได้ขอรับนายท่าน "

           ชายรับใช้คนสนิทของหมิงเหรินรับคำ ก่อนที่จะแสดงท่าทางลังเลอยู่ชั่วครู่

           " มีอะไรอยากจะพูดก็พูดมา "

           หมินเหรินเห็นคนใช้คนสนิททำท่าทีลังเลก็ถามไปทันที

           " เมื่อคืนตอนเช้ามืดมีคนร้ายเข้ามาทำร้ายคนเฝ้าประตูห้องเก็บสมบัติของเราขอรับ ไม่ทราบว่านายท่านจะให้ทำอย่างไร...ตะ-แต่ว่าสมบัติของเรายังอยู่ครบทุกอย่างไม่มีสูญหาย " 

           หมินเหิงกล่าว และช่วงประโยคสุดท้ายที่เขาบอกประตูห้องสมบัติเปิดอยู่ ดวงตาของหมินเหรินน่ากลัวยิ่งจนหมินเหิงต้องรีบบอกว่าสมบัติยังอยู่ครบ

           " ....ยังอยู่ครบหรือ เจ้าตรวจดีแล้วใช่ไหม? "

           " ตรวจดีแล้วขอรับนายท่าน ที่จริงข้าคิดว่าโจรที่จริงก็อยากขโมย แต่ด้วยนักสู้ของเราที่ระดมกันมามากเพื่อตรวจดูการก่อสร้าง จึงทำให้มันไม่สบโอกาศและรีบหนีไป "

           หมินเหิงรีบหาเหตุผลมาบอกต่อเหตุการณ์ที่มีโจรเข้ามาแต่สมบัติไม่ได้หายไป

           " งั้นก็ดี วันนี้ส่งคนไปเพิ่มเป็น 30 เฝ้าคลังสมบัติ ข้าว่ามันต้องมาอีกแน่ หากมันสามารถล้มคนเฝ้าประตูเราได้....และถ้าไม่มีอะไรรายงานเจ้าก็ไปทำงานได้แล้ว "

           หมินเหรินกล่าว ก่อนหมินเหิงจะขอตัวเดินออกจากห้องโถงไป

           " ที่นี่เขตตระกูลหมิน หากไม่ได้รับเชิญก็ห้ามเข้า!! "

           ตอนนั้นพอสงเหลาเดินมาถึง ก็มีนักสู้สองคนที่เฝ้าประตูใช้ดาบบังประตู เมื่อเห็นสงเหลาคิดจะเดินเข้าไป

           " ไปบอกผู้เฒ่าเหริน เจ้าเมืองมาหา " 

           สงเหลากล่าวอย่างใจเย็น ทว่าใบหน้าของเขาก็ยังแสดงความไม่พอใจ ที่ไอคนเฝ้าประตูกล้าบังทางของเขา แต่ด้วยการร่วมมือลับๆ ทำให้ไม่อาจเปิดเผยความเป็นมิตรได้มากนัก

           ซึ่งนักสู้ที่เฝ้าประตูพอได้ยินอย่างนั้นก็จ้องหน้ากัน ก่อนที่อีกคนจะรีบไปแจ้งคนที่ดูแลสาขาตระกูลหมินที่นี่ 

           " ไม่ต้องไปตามผู้เฒ่า ข้าหมินเหิงอยู่นี่แล้ว ไม่ทราบท่านเจ้าเมืองต้องการสิ่งใดหรือ ถึงนำหน่วยหมาป่ามาหาพวกเราถึงจวนตระกูลหมิน "

           หมินเหิงมองทหารนับร้อยที่อยู่ด้านหลังสงเหลาก็ลอบเหงื่อตก 

(จบ)

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 48 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

25 ความคิดเห็น

  1. #23 Nidmitsu789 (@Nidmitsu789) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 18 กันยายน 2563 / 01:38

    ที่แท้ก็อยากจะครอบครองเหมืองนั่นเอง ทำมาเปิดร้านขายยาบังหน้าเพื่อปกปิดละสินะ

    #23
    0