เจียงเทียนชาวสวนไร้เทียมทาน

ตอนที่ 21 : เข้าใจผิด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 615
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 49 ครั้ง
    16 ก.ค. 63

 

           ' หรือพวกตระกูลสงมันรู้แล้วว่าเราคิดจะแอบขุดหินปราณในเขตมัน เลยส่งคนมาที่นี่ ....ไม่สิ นั่นไม่น่าจะเป็นไปได้ ตระกูลหมินส่งนักสู้มากกว่า 100 คนมาที่นี่ แต่ละคนก็อยู่ในระดับพลังขั้นบ่มเพาะขั้น 4 เป็นอย่างน้อย ไม่น่าจะมีปลวกตัวไหนเข้าไปรู้เห็นได้ เช่นนั้นดูสถานการณ์ก่อน หากพวกตระกูลสงรู้จริงๆก็คงทำได้แค่แบ่งสันปันส่วน เพราะพวกมันก็เป็นเจ้าถิ่นที่นี่ '

           ตอนนั้นในหัวของหมินเหิงพยายามจะแยกตัวไปบอกข่าวนี้ต่อผู้เฒ่า ทว่าพอคิดอีกนิดเขาก็ไม่เห็นช่องโหว่ของงานตัวเอง จึงคิดใจดีสู้เสือ ใจเย็นมองสถานการณ์

            " เมื่อคืนมีโจรบุกเข้ามาที่คลังเก็บสมบัติของจวนข้า และกวาดสิ่งของภายในนั้นไปทั้งหมด พวกเราค้นไปทั่วเมืองแล้วและเหลือเพียงจวนตระกูลหมินเท่านั้น ข้าหวังว่าจวนตระกูลหมินก็จะให้ความร่วมมือเช่นเดียวกัน "

           เสียงกล่าวของสงเหลากล่าวอย่างไร้อารมณ์ พลางใช้มือแตะไปที่ด้ามกระบี่เป็นการบ่งบอกข้อความเป็นนัยๆว่าหากไม่อนุญาติก็จะใช้กำลัง

            " เช่นนั้นเชิญท่านแม่ทัพสงเข้ามาดื่มน้ำชาพูดคุยกับท่านอาวุโสเหรินก่อน ข้าว่าเรื่องนี้คงมีการเข้าใจกันผิด "

           หมินเหิงนึกคิดออกมาอย่างโล่งอก เมื่ออีกฝ่ายยังไม่รู้ว่าพวกตนกำลังขุดเหมืองภายใต้จมูก จึงรีบนำพาสงเหลาเข้าไปพบกับหมินเหรินที่ดูกำลังนั่งอ่านรายงานอยู่ในห้องโถงหลักที่เดิม

           " ท่านผู้อาวุโส แม่ทัพสงขอเข้าพบ เห็นบอกว่าคลังสมบัติของเขาหาย จึงมาขอค้นที่จวนหมินแห่งนี้ "

           หมินเหิงบอกกล่าว โดยที่สงเหลาเดินเข้ามาด้านในห้องโถง ตามด้วยนายกองคนสนิท สายตาของคนเหล่านี้ระแวงตลอดเวลา แสดงให้เห็นถึงความไม่ไว้วางใจต่อตระกูลนี้

           " ของหาย? เหตุใดของหายจึงมาหาที่ตระกูลข้ากัน? "

           หมินเหรินงงทันทีพอได้ยินอย่างนี้ และทางหมินเหิงก็จะพูดต่อ 

           " คือพอดีว่--- "

           " พอ ไม่ต้องรายงานเยอะ ข้าอยู่ตรงนี้และจะพูดเอง บ้านข้าถูกโจรขโมยขึ้น เงินทองหายไปทั้งหมด ทั้งเมืองข้าค้นหมดแล้วและเหลือเพียงตระกูลเจ้า ข้าหวังว่าผู้เฒ่าเหรินคงให้ความร่วมมืออยู่กระมัง "

           สงเหลากล่าวแทรกประโยคของชายรับใช้ ที่ทำเป็นกุลีกุจอต่อหน้าผู้อาวุโสของตัวเองปานว่าเจอฮ่องเต้ นี่ทำให้สงเหลาสะอิดสะเอียนรีบกล่าวเข้าประเด็น

           " มีเหตุเช่นนี้ด้วย....ข้าไม่คิดมาก่อน เช่นนั้นเพื่อความสบายใจของเรา ข้าหมินเหรินเปิดจวนให้ท่านแม่ทัพได้ตรวจดู เพื่อความบริสุทธิใจ "

           หมินเหรินได้ยินอย่างนี้ตอนแรกก็คิดว่าอีกฝ่ายมาแบบไหน ทว่าพอเห็นว่าของหายก็พยักหน้ารับคำทันที เพราะจวนของเขายังไม่มีสิ่งของอะไรน่าสงสัยมาก และมีเพียงโครงสร้างเรือนและห้องใต้ดินเท่านั้น

           " ดี! "

           สงเหลาไม่พูดอะไรเยอะ สะบัดชายเสื้อหันหลังกลับสั่งทหารของตัวเองกระจายกำลังหาทันที

           " ข้าก็ตกใจหมด คิดว่าไอหน้าปลาหมอนี่มันรู้แล้วว่าเรากำลังจะทำอะไร "

           หมินเหรินกล่าวออกมาอย่างโล่งอก

           " ข้าก็เป็นเช่นนั้นเหมือนกันท่านนายท่าน หากแต่ใครกินดีหมีอุ้งเสือ ถึงกล้าบุกเข้าไปในบ้านของสงเหลากัน ชายผู้นี้กระหนี่ขี้เหนียวยิ่งกว่ายางไม้ อย่าว่าแต่ของหาย แค่ของหล่นมันยังสั่งคนตามหาให้วุ่น  "

           หมินเหิงกล่าวเสริมอีกแรง 

           ที่จริงหากไม่ใช่เรื่องเหมือง ทางตระกูลหมินก็ไม่อยากยุ่งกับสงเหลามากนัก เพราะชายคนนี้เป็นคนบ้า มันพร้อมทำทุกอย่างเพื่อผลประโยชน์ และมันก็ไม่ชอบให้ใครเอาเปรียบมันด้วยเช่นเดียวกัน ดังนั้นพ่อค้าหากำไรเช่นตระกูลหมินจึงไม่ค่องอยากสุงสิงกับชายผู้นี้

           " ไปบอกข่าวต่อนักสู้ทุกคน ให้คนของสงเหลาตรวจพื้นที่ได้ตามสะดวก "

           หมินเหรินสั่งหมินเหิง

           ด้วยว่าตอนแรกเกือบ มีเรื่องกระทบกระทั่งกัน แต่ว่าด้วยการอนุญาติของหมินเหริน ทำให้ทุกอย่างราบรื่น ก็ไม่พบเห็นสมบัติใดๆของเขาเลย

           " มันจะหายไปได้ยังไง.... "

           สงเหลาที่ยืนอยู่ในห้องลับที่ยังสร้างไม่เสร็จของจวนแซ่หมินก็พึมพัมออกมา

           " ท่านแม่ทัพ ยังมีอีกทีไม่ใช่หรือ? ที่พวกเรายังไม่ได้ไปค้น ห้องเก็บสมบัติของตระกูลหมิน "

           นายกองคนสนิทของสงเหลากล่าวแนะนำออกมา 

           " ถ้างั้นนำคนไปกันเลย "

           แสงสาดประกายผ่านดวงตาของสงเหลา ชายร่างสูงผู้นี้นำคนไปยังคลังเก็บสมบัติ และพบว่ามีนักสู้กว่า 30 คนของตระกูลหมินเฝ้าอยู่อย่างแน่นหนา 

           ทำให้สงเหลาเห็นดังนี้ ดวงตาแผ่ไอรังสีสังหารเย็นยะเยือกเหมือนเห็นเค้าลางของสมบัติตัวเองแล้ว

           " หลีกไป!! แม่ทัพสงจะเข้าตรวจดูว่ามีสมบัติของท่านอยู่ในนั้นหรือเปล่า "

           นายกองร่างอ้วนตะโกนกล่าว เมื่อเห็นนักสู้เบื้องหน้าไม่มีท่าทีจะถอยหลังเปิดทาง

           " เปิดทางให้พวกเขาไปดู "

           หมินเหิงจ้องมองใบหน้าสงเหลาอยู่ชั่วครู่ ก็พบชายผู้นี้มีจิตคิดจะตรวจให้ถึงที่สุดจริง จึงสั่งให้นักสู้เปิดทาง ก่อนประตูห้องเก็บสมบัติจะเปิด 

           ในตอนนั้นเองภาพเบื้องหน้าทำให้สงเหลากัดฟัน เมื่อมันเดินไปหยิบแก้วมรกตที่ไว้ใส่สุราตัวโปรดของมันวางอยู่ด้านใน และพร้อมกันนั้นก็ยังมีของชิ้นโปรดของเขาหลายอย่าง ไม่ว่าจะเป็นกิเลนแก้ว ตั๋วเงินที่ถูกสลักชื่อของเขาเอาไว้ อันเป็นสมบัติที่ราชาส่งมอบเอาไว้ให้เขา เมื่อตอนล่าหัวแม่ทัพศัตรูสำเร็จ ของทั้งหมดอยู่ที่นี่

           " คนตระกูลหมินนี่มันหมายความว่ายังไง!!!!! "

           เสียงตะโกนแผด กระจายดังไปทั่วจวน ตอนนั้นเส้นเลือดปูดขึ้นบนหน้าผากของสงเหลาระหว่างจ้องมองหมินเหิง

           " เดี๋ยว!! เดี๋ยวก่อนนท่านแม่ทัพ!!! นี่มันเป็นไปไม่ได้ ตระกูลเรามีทรัพย์มากเป็นอันดับหนึ่งของแคว้น เหตุใดต้องปล้นสะดมคนอื่นด้วย เรื่องนี้ข้าว่าพวกเราถูกใส่ร้าย! " 

           หมินเหิงกล่าวพลางขมวดคิ้ว ทุกอย่างดูแปลกๆ ก่อนที่เขาจะนึกได้ว่ามีโจรมาเปิดประตูห้องเก็บสมบัติตอนกลางคืน ตอนนั้นไปดวงตาของหมินเหิงบอกกว้าง เพราะไอสิ่งของพวกนี้ตอนเขาตรวจดูก็ยังไม่มีมาในคลังเลย

           " ข้าจำได้แล้ว ตอนเช้ามืดมีโจรมาเปิดประตูห้องสมบัติเรา ข้าว่าตอนนั้นมันคงแอบใส่สมบัติไปในตอนนั้นแน่ หากท่านไม่เชื่อก็ถามนักสู้ของตระกูลเราทุกคนได้ "

           หมินเหิงรีบกล่าว

(จบ)

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 49 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

27 ความคิดเห็น