ชายาตัวร้าย ชินอ๋องลวงรัก สนพ.Dbooks

ตอนที่ 29 : บทที่ ๑๕ ไขว่คว้า ๑

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 13,728
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 316 ครั้ง
    7 มิ.ย. 63




https://www.facebook.com/maprangloykaew



บทที่ ๑๕ ไขว่คว้า

บทที่ ๑


เถียนชิงหรูก้าวขึ้นรถม้าโดยมีมือใหญ่คอยโอบประคอง ครั้นผ้าม่านปิดลง โม่ฮวนจึงทำหน้าที่สารถีด้วยการฟาดแส้ลงบนก้นม้า แล้วกระตุกเชือกบังคับรถม้าให้เคลื่อนตัวออกไปอย่างไม่เร่งรีบ รถม้าโยกคลอนไปตามเส้นทางคดเคี้ยว ถึงกระนั้น เถียนชิงหรูก็ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าใดที่ทั้งสองตกอยู่ในความเงียบงัน จวบจนกระทั่งรถม้าเคลื่อนผ่านประตูเมืองมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันออก

ระหว่างนั้นนางมิได้ซักถามสิ่งใด เมื่อเห็นว่าเขานั่งแผ่นหลังเหยียดตรง เปลือกตาปิดสนิทอย่างผ่อนคลาย จึงหันไปทอดสายตามองทิวทัศน์นอกหน้าต่าง

สายลมพัดโชยผ้าม่านรถม้าเปิดออก ดวงหน้างามนัยน์ตากระจ่างใสทอดสายตามองท้องฟ้ากว้างใหญ่ไร้ตะเข็บ ในใจพลันรู้สึกวูบโหวง แววตาไหวระริก ร้อยพันเรื่องราวในอดีตผุดขึ้นในหัวสมองรางๆ ความหวาดหวั่นสับสนส่งผลให้หว่างคิ้วเรียวขมวดพันเป็นปมแน่น สองมือเล็กวางบนตักบีบแล้วคลาย คลายแล้วบีบแน่น ริมฝีปากอิ่มขบเม้มจนเป็นเส้นตรง ในใจหนักอึ้งราวกับมีหินก้อนใหญ่แบกเอาไว้บนบ่าเล็ก ชั่วขณะหนึ่งนางตกอยู่ในห้วงความคิด จึงไม่ทันสังเกตเห็นว่าท่านอ๋องได้เปิดเปลือกตาขึ้นนานแล้ว

หลิงชินอ๋องรู้สึกไม่ชอบใจ อากัปกิริยาของคนตัวเล็กเหมือนจมอยู่กับเรื่องราวในอดีตที่ผ่านมา ร่างสูงโน้มศีรษะเข้าใกล้ จ้องมองดวงหน้างามที่ห่างกันเพียงฝ่ามือกั้น แล้วปล่อยให้ลมหายใจอุ่นๆ รินรดปลายจมูกเชิดรั้นของนาง พลางเอ่ยดุเสียงเข้ม

“อย่ากัดปาก”

สิ้นเสียงร่างสูงยื่นมือไปข้างหน้า จับเชยปลายคางเรียวให้เงยขึ้นสบประสานสายตา เขาใช้ปลายนิ้วไล้กลีบปากอิ่มของนางเบาๆ กระทั่งหว่างคิ้วของคนตัวเล็กคลี่คลาย จึงแสร้งเอ่ยหยอกเย้าน้ำเสียงรื่นเริง

นางมารน้อย สตรีร้ายกาจผู้นั้นหายไปไหนเสียแล้วเล่า

เถียนชิงหรูตื่นจากภวังค์ กะพริบตาถี่ๆ มองเขา ดวงตาสองคู่สบประสานสายตา ปลายจมูกเชิดรั้นจึงห่างจากใบหน้าคมเพียงฝ่ามือกั้น ความใกล้ชิดทำให้นางมองเห็นคิ้วเข้มและดวงตาสีดำสนิทของเขาได้ชัดเจน ลมหายใจอุ่นๆ จากปลายจมูกโด่งรินรดปลายจมูกของนาง พลันหน้าแดงซ่านพวงแก้มร้อนผะผ่าวขับสีแดงจางๆ คล้ายผลท้อสุก

จู่ๆ นางก็รู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง ต่างจากคนเจ้าเล่ห์ที่กระตุกมุมปากยกโค้งเป็นรอยยิ้ม ทว่ารอยยิ้มนั้นราวกับดวงจันทร์แขวนอยู่บนท้องฟ้าทอประกายแสงพร่างพราย นางคล้ายถูกน้ำเย็นจัดราดลงบนศีรษะ ในโพรงอกอึดอัดจนต้องอ้าปากสูดลมหายใจเข้าปอดคล้ายว่าขาดอากาศมาช้านาน

ท่าทางของคนตัวเล็กทำให้หลิงชินอ๋องระเบิดหัวเราะออกมาอย่างอารมณ์ดี แต่เสียงหัวเราะ สีหน้าแววตาขบขันทำให้เถียนชิงหรูรู้สึกเขินอาย ดวงตากลมถลึงมองก่อนตวัดค้อนคนเจ้าเล่ห์ ขณะเดียวกันก็ลอบมองเสี้ยวหน้าอันหล่อเหลายากจะหาบุรุษใดเปรียบได้ หลิงชินอ๋องบุรุษสูงศักดิ์ที่ผู้อื่นต่างก็เอ่ยว่าเย็นชาประหนึ่งภูเขาน้ำแข็ง มีนิสัยเด็ดเดี่ยว องอาจกล้าหาญ ดุดัน แฝงความโหดเหี้ยมที่แม้แต่วิญญาณยังต้องกริ่งเกรง กลับซ่อนเร้นความอ่อนโยนเอาไว้ในดวงตาสีดำสนิทดุจรัตติกาลคู่นี้ 

เถียนชิงหรูลอบกวาดตามองโครงหน้าเหลี่ยมคมอย่างเพ่งพินิจ แล้วพบว่าเขามีคิ้วเข้มดำสนิทคล้ายทะเลน้ำหมึกตวัดวาดเฉียงแขวนอยู่เหนือเปลือกตา ปลายจมูกโด่งขึ้นสันสอดรับริมฝีปากบางได้รูปบางเฉียบ คนผู้นี้เบื้องหน้ามักสวมหน้ากากเย็นชาดุจภูเขาน้ำแข็ง ขณะเดียวกันก็ซ่อนเร้นความเจ้าเล่ห์กลิ้งกลอกเอาไว้ภายใต้หน้ากากความรู้สึก นัยน์ตาลุ่มลึกดำสนิทยากจะคาดเดาความคิดอันสลับซับซ้อนผ่านดวงตาคมปลาบคู่นี้ได้

ครั้นเห็นนางนิ่งเฉย แววตาคู่งามแฝงความหม่นเศร้าอยู่รางๆ ก็รู้สึกไม่ชอบใจขึ้นมา เขายื่นมือใหญ่แข็งแรงออกไปข้างหน้า ตวัดช้อนร่างเล็กวางลงบนตักแกร่ง แล้วกอดรัดรอบเอวเล็กนุ่มนิ่มของนางไว้ วางปลายคางเหลี่ยมคมลงบนบ่าเล็ก ถอนหายใจออกมาคำรบหนึ่ง เมื่อหวนนึกถึงภาพนางสบประสานสายตากับอดีตคู่หมั้น เพียงแค่คิดว่านางยังมีใจให้อดีตคนรัก หัวใจของเขาก็เต้นระส่ำ ความรู้สึกหวงแหนแล่นปราดเข้ามาอย่างไม่ทันตั้งตัว  

เถียนชิงหรูเบิกตาโพลง ร่างบอบบางสะดุ้งไหวยังไม่ทันเปล่งเสียงร้อง ท่อนแขนแข็งแรงดั่งเหล็กกล้าก็สอดมาจากทางด้านหลังกอดรัดร่างเล็กจนแทบขยับตัวมิได้ นางสูดลมหายใจตั้งสติ เอ่ยเสียงละล่ำละลัก

“ทะ...ท่านอ๋อง...ปล่อยหม่อมฉันเถิดเพคะ”

“ไม่!” เขาขึงตาใส่นาง เอ่ยเสียงตัดพ้อ ในใจเจ้าเป็นทุกข์เพราะยังอาลัยอาวรณ์ต่อคนผู้นั้นอยู่ใช่หรือไม่ ครั้นหลุดปากเอ่ยถ้อยคำหึงหวง เขาก็แทบอยากกัดลิ้นให้ขาด ไม่คิดว่าตนเองจะเอ่ยวาจาราวกับบุรุษหนุ่มที่เพิ่งเริ่มริรักเช่นนี้ได้อย่างคล่องปาก

นางส่ายศีรษะเบาๆ พลางก้มหน้าซ่อนความเขินอายในแววตา

“หม่อมฉันและคนผู้นั้นไม่มีสิ่งใดติดค้างคาใจต่อกันอีกแล้วเพคะ”

“เช่นนั้น สิ่งใดที่เจ้าเป็นกังวลใจ” เขาเอ่ยเสียงเนิบช้า ดวงตาคมปลาบจับจ้องมองนางไม่วางตา

เถียนชิงหรูหลุบตาลง ริมฝีปากขบเม้มเบาๆ ก่อนระบายลมหายใจออกมายาวเหยียด

หม่อมฉันเป็นสตรีจิตใจคับแคบ ไม่อาจยอมรับธรรมเนียมสามภรรยาสี่อนุได้ ขณะเดียวกันบนเส้นทางแห่งอำนาจ ท่านอ๋องย่อมไม่อาจมีหม่อมฉันเป็นภรรยาเพียงผู้เดียว ยิ่งไปกว่านั้นศักดิ์ฐานะต่ำต้อยเพียงบุตรสาวนายอำเภอเมืองเล็กๆ ไม่มีสิ่งใดคู่ควร รังแต่จะทำให้ท่านอ๋องลำบากพระทัยเพคะ”

“เด็กโง่!” เขาหมุนร่างเล็กกลับมาเผชิญหน้า มือใหญ่จับเชยปลายคางเรียวให้ดวงหน้างามจิ้มลิ้มพริ้มเพราเงยขึ้นสบประสานสายตา “สิ่งใดที่ข้าได้ตัดสินใจแล้ว ย่อมไม่เปลี่ยนแปลง

เถียนชิงหรูฟังวาจาฉะฉาน สีหน้าแววตาเด็ดเดี่ยว ในหัวสมองยิ่งครุ่นคิดตรึกตรองอย่างหนัก

หลิงชินอ๋องไม่ปล่อยให้นางครุ่นคิดตรึกตรองนานนัก เขาคลี่ยิ้มแล้วกดปลายจมูกลงบนพวงแก้มนางดังฟอด พอเห็นนางมารน้อยหน้าแดงเหมือนโคมไฟพลางถลึงตาใส่เขา ก็กลั้นขำแล้วจับศีรษะของคนตัวเล็กพิงซบอกแกร่ง เอ่ยกระซิบชิดริมหูขาว

ข้าจะไม่สาบานในสิ่งที่ทำไม่ได้ แต่ข้าสัญญาว่าจะปกป้องเจ้า”

เถียนชิงหรูขมวดคิ้วนิดๆ นิ่งเงียบมิได้เอ่ยสิ่งใด เพียงจ้องมองลึกลงไปในดวงตาสีดำสนิท

หลิงชินอ๋องจ้องมองนางตอบ แล้วเอ่ยอย่างขึงขัง “ไม่ว่าในอดีตเจ้าเคยมีใจให้แก่ผู้ใด นับจากนี้ไปในใจเจ้ามีเพียงข้าได้เท่านั้น

ท่านอ๋อง…” เถียนชิงหรูเบิกตาโต สองแก้มขาวร้อนผะผ่าว หัวใจเต้นระส่ำไม่เป็นขบวน ความรู้สึกสายหนึ่งแล่นปราดเข้ามาอย่างไม่ทันตั้งตัว นางช้อนตาขึ้นมองใบหน้าคมหล่อเหลาดุจหยก ดวงตาสีดำสนิททอประกายอ่อนโยนออกมาเต็มเปี่ยม บังเกิดความอิ่มเอมอัดแน่นเกือบล้นทะลัก

“อืม” คนเจ้าเล่ห์ครางรับเสียงเข้ม กดศีรษะนางเอียงซบอิงแอบแนบแก้มขาวลงบนแผ่นอกกำยำ

ท่านมักเอาเปรียบสตรีเช่นนี้” นางเม้มปากก่อนเอ่ยตำหนิอย่างเก้อเขิน แม้จะโยนทิ้งธรรมเนียมปฏิบัติสตรีในห้องหอไปนับตั้งแต่ได้พบกับคนผู้นี้ แต่อย่างไรนางก็เป็นสตรีที่ยังมิได้ออกเรือน ถูกเขากอดจูบจนมึนงงจะไม่ให้โมโหได้อย่างไร

“เอาเปรียบ?” เขาเคาะนิ้วลงบนปลายจมูกรั้นของนางเบาๆ หัวเราะชอบใจ พอหยุดหัวเราะก็กดปลายจมูกลงข้างขมับขาว แล้วเอ่ยเย้าว่า เพียงเจ้าเท่านั้น” 

 *****************************

 ปลายนิ้วสะกิดหัวใจเป็นกำลังใจให้นักเขียน คอมเมนต์คุยกันค่า ^^

ติดตามมะปราง/ฟางซิน ผ่าน Facebook

https://www.facebook.com/maprangloykaew


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 316 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

566 ความคิดเห็น

  1. #557 1988yongsi (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 21 กันยายน 2563 / 09:51
    ท่านอ๋องละมุนนนนนมาก
    #557
    0
  2. #496 _Aya_ (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2563 / 07:05
    ฟินมากค่ะ////
    #496
    1
  3. #494 PueanNisa (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2563 / 12:18

    สนุกมากค่า
    #494
    1
  4. #493 lumin0799 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2563 / 12:04
    ไรท์คะ จะมี e book ด้วยมั๊ยคะ
    #493
    4
    • #493-1 มะปรางลอยแก้ว ฟางซิน(จากตอนที่ 29)
      28 พฤษภาคม 2563 / 12:04
      มีค่า หลังหนังสือวางขายค่ะ
      #493-1
    • #493-2 lumin0799(จากตอนที่ 29)
      28 พฤษภาคม 2563 / 12:07
      โอเคค่ะ รอ e book นะคะ ขอราคาอย่าแรงมากเลยนะคะ ช่วงนี้เศรษฐกิจไม่ดี แล้วไรท์จะอัพเรื่องนี้จนจบเลยมั๊ยคะ หรือว่าอัพแค่ 60%
      #493-2
  5. #491 Sweetsmile2557 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2563 / 10:31

    รอ รอ ค่ะ.....^_^

    #491
    1
  6. #490 MonthikanPookpha (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2563 / 08:48

    สนุกรออ่านตอนต่ไปจ้าอัพลงบ่อยๆนะคะ
    #490
    1
  7. #232 kung2914 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 31 มกราคม 2563 / 21:08
    รอๆๆๆๆ
    #232
    0
  8. #231 RatanaDokkhaoram (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 31 มกราคม 2563 / 20:56
    เมื่อไรจะมีหนังสือออกมาหน่าา
    #231
    0
  9. #230 Taksina_Tangkwa (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 31 มกราคม 2563 / 20:30
    รวยเร็วทันใจ บางคนกลัวไม่ได้แต่งภรรยาหรือไงนี่
    #230
    0
  10. #229 BoonthongSupo (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 31 มกราคม 2563 / 20:24
    รอสมน้ำหน้าคนเนรคุณคนกับเมียชั่วและตระกูล
    #229
    0
  11. #228 paemly (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 31 มกราคม 2563 / 20:15
    รอออออออ
    #228
    0
  12. #227 _Aya_ (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 31 มกราคม 2563 / 20:15
    ไรท์มาเเล้วววว รอค่ะ!!
    #227
    0