ชายาตัวร้าย ชินอ๋องลวงรัก สนพ.Dbooks

ตอนที่ 30 : บทที่ ๑๕ ไขว่คว้า ๒

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 13,450
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 296 ครั้ง
    7 มิ.ย. 63



https://www.facebook.com/maprangloykaew

 

บทที่ ๑๕ ไขว่คว้า

บทที่ ๑

“เอาเปรียบ?” เขาเคาะนิ้วลงบนปลายจมูกรั้นของนางเบาๆ หัวเราะชอบใจ พอหยุดหัวเราะก็กดปลายจมูกลงข้างขมับขาว แล้วเอ่ยเย้าว่า เพียงเจ้าเท่านั้น

เถียนชิงหรูกะพริบตาคล้ายไม่เชื่อ และคิดว่านางอาจจะหูฝาดไป ทว่าหลิงชินอ๋องไม่รอให้นางครุ่นคิดสับสนนานนัก เขาฉวยโอกาสนี้สอดมือใหญ่กอดกระชับรัดเอวคอดกิ่วนุ่มนิ่ม โน้มใบหน้าเข้าใกล้จนปลายจมูกคลอเคลียข้างใบหูขาว สูดกลิ่นกายหอมกรุ่นจากเรือนกายของคนตัวเล็ก เอ่ยอย่างอารมณ์ดี

“ข้าจะพาเจ้าไปยังสถานที่แห่งหนึ่ง”

นางช้อนตาขึ้นมองใบหน้าของคนเจ้าเล่ห์ สายตาของนางเต็มไปด้วยคำถามหลังจากครุ่นคิดตรึกตรองดูแล้ว พบว่าเส้นทางที่รถม้าเคลื่อนผ่านหาใช่เส้นทางกลับจวนของท่านอ๋องไม่ ขณะที่คนเจ้าเล่ห์ราวกับอ่านใจนางออก เขาจ้องมองลึกลงในดวงตาคู่งามชวนให้คันยุบยิบในหัวใจ

หลิงชินอ๋องหวนกระหวัดไปถึงเหตุการณ์ตอนพบกับนางคราแรก สตรีผู้มีนัยน์ตาซุกซน ทั้งยังเฉลียวฉลาด แม้ในยามตกอยู่ในสถานการณ์เป็นรอง แววตาคู่นี้กลับปราศจากความพรั่นพรึงใดๆ ซ้ำยังกล้าคิดยืมมือเขาจัดการกับคนพวกนั้น นับว่านางมีความคิดแก่กล้าเกินไปแล้ว คิดมาถึงตรงนี้ มุมปากก็เผยรอยยิ้มบางๆ อย่างกลั้นเอาไว้ไม่อยู่ สายตายามทอดมองนางพลันอ่อนโยนไม่มีวี่แววของความรำคาญใจแฝงอยู่ น้ำเสียงยามเอ่ยจึงนุ่มนวลอ่อนโยน คล้ายกับว่าคนผู้นี้หาใช่หลิงชินอ๋องที่ผู้อื่นเพียงได้ยินชื่อต่างก็หวาดหวั่นประหนึ่งความตายอยู่ตรงหน้า

“อีกไม่ไกลนัก มีหมู่บ้านแห่งหนึ่งซึ่งรายล้อมด้วยต้นเหมยฮวา และไม่ว่าหิมะจะโปรยปรายอากาศหนาวเหน็บ ต้นไม้ใบหญ้าดอกไม้ร่วงโรยราไปเพราะความหนาวเย็น เหมยฮวากลับออกดอกบานสะพรั่งสีสันสดใส ตัดกับสีขาวบริสุทธิ์ของหิมะงดงามตลอดทั้งปี

เถียนชิงหรูฟังแล้วเบิกตาโต ลืมความขุ่นเคืองในใจ

ยังมีสถานที่เช่นนี้อยู่อีกหรือเพคะ

แน่นอนว่าต้องมีเขาเอ่ยยิ้มๆ ข้างหน้ามีหมู่บ้านเล็กๆ ว่ากันว่างดงามดุจเมืองสวรรค์ เอ่ยมาถึงตรงนี้ก็แลเห็นความสนใจใคร่รู้ในแววตากระจ่างใสของคนในอ้อมกอด คิ้วเข้มพลันกระดกขึ้น ก่อนจะเอ่ยแทรกด้วยเสียงหัวเราะอ่อนโยน “เจ้าอยากเห็นแล้วหรือไม่

ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดพวงแก้มขาว ทว่าความสนใจใคร่รู้ทำให้เถียนชิงหรูหลงลืมความเขินอายไปจนสิ้น นางขยับตัวแนบชิด พยักหน้าเบาๆ คลี่ยิ้มบาง รอยยิ้มเกลื่อนบนดวงหน้าเล็กจิ้มลิ้มพริ้มเพรา แลดูสดใสราวกับต้นไม้ที่ผลิใบออกดอกสะพรั่ง ยิ่งในยามเอื้อนเอ่ยออดอ้อนวาจาอ่อนหวาน คล้ายเด็กสาวในวัยยังไม่พ้นปักปิ่น

“หม่อมฉันอยากเห็นเพคะ”

เจ้าตัวโง่งมเขาสบถในลำคอ กรามแกร่งบดแน่นข่มกลั้นอารมณ์อันพลุ่งพล่านในอก นางหารู้ไม่ว่าความสดใสน่ารักได้ปลุกเร้าความปรารถนาอันดำมืดจากสัญชาตญาณบุรุษ

เถียนชิงหรูลอบกระตุกมุมปากยิ้มนิดๆ พลางขยับซุกตัวในอ้อมกอดแกร่ง แนบแก้มขาวกับแผ่นอกของเขา ถูไถเบาๆ คล้ายลูกแมวเชื่องไร้พิษสง

หลิงชินอ๋องกัดฟันคำรามก้องในลำคอ นึกอยากจับนางมารน้อยฟาดก้นยิ่งนัก ครั้นพอคิดว่าตนเองพ่ายแพ้ให้แก่สตรีตัวเล็กเท่าแมว ในใจรู้สึกหดหู่ขึ้นมารางๆ เขาวางคางเกยบนศีรษะเล็กของนางพลางเอ่ยเสียงกระซิบแหบพร่า

“ถึงเวลานั้น ข้าจะทวงเจ้าทั้งต้นทั้งดอก” เอ่ยจบก้มลงจูบแก้มนางดังฟอด

“...” เถียนชิงหรูตัวแข็งทื่อ ที่แท้นางกระตุกหนวดเสือเข้าให้แล้ว

สายลมบางเบาพัดโชยม่านหน้าต่างเปิดออก แสงสว่างขุ่นมัวแทรกผ่านม่านหน้าต่างรถม้า ทำให้มองเห็นเสี้ยวหน้าของเขาได้อย่างชัดเจน นางลอบมองใบหน้าเหลี่ยมคมอย่างพิจารณา ครั้นเห็นว่าเขาปิดเปลือกตาลงอย่างผ่อนคลาย ทว่ากลับเผยความอ่อนโยนจนนางรู้สึกอบอุ่นใจ เผลอเคลิบเคลิ้มใจลอยอยู่ในอ้อมกอดแกร่ง กระทั่งรถม้าคันงามประดับประดาอย่างสมฐานะจวนชินอ๋องเคลื่อนเข้าสู่ชายป่า ปลายจมูกของนางได้กลิ่นหอมอ่อนๆ คล้ายกลิ่นหอมของดอกเหมย ร่างเล็กพลันตื่นตัวก่อนเบิกตาโพลงคล้ายลูกแมว

“กลิ่นหอมของดอกเหมยนี่เพคะ”

หลิงชินอ๋องเปิดเปลือกตาขึ้นมองร่างนุ่มนิ่มในอ้อมแขน

หมู่บ้านเหมยหลิวไม่เพียงมีเหมยฮวาออกดอกบานสะพรั่งงดงามตลอดทั้งปี ยังมีชนเผ่ากลุ่มหนึ่งอาศัยอยู่

เถียนชิงหรูขมวดคิ้ว ช้อนดวงตากลมขึ้นมองเขา

สายตาซุกซนไม่เก็บงำฉายผ่านแววตาคู่งาม เขาอดใจไม่ไหว ยกมือใหญ่ขึ้นดีดปลายนิ้วลงบนจมูกเชิดรั้นเบาๆ ก่อนหันมาออกคำสั่งกับองครักษ์เสียงเข้ม

“โม่ฮวน หยุดรถ!

“พ่ะย่ะค่ะ” โม่ฮวนรับคำหนักแน่น จากนั้นก็กระตุกเชือกบังคับฝีเท้าม้าให้ชะลอ ชั่วลมหายใจต่อมา รถม้าจอดหยุดเทียบข้างลำธารสายหนึ่ง องครักษ์ผู้ทำหน้าที่สารถีอย่างขยันขันแข็งกระโดดลงจากรถม้าอย่างคล่องแคล่ว ก่อนนำเก้าอี้เหยียบไปตั้งวางข้างรถม้า แล้วหันมาค้อมตัวลงด้านข้างอย่างสุภาพ

เถียนชิงหรูมองมือใหญ่ยื่นมาหน้าม่าน นางยื่นมือเล็กออกไปกุมมือนั้นไว้อย่างไม่ลังเล หลังถูกประคองลงจากรถม้า ปลายเท้าเล็กยืนมั่นคงดีแล้วก็อดที่จะเบิกตาโตตื่นตะลึงมิได้ เมื่อรอบกายรายล้อมไปด้วยกลีบเหมยร่วงโรยดุจหิมะ

นางยื่นมือเรียวขาวออกไปข้างหน้ารับกลีบดอกเหมยฮวาสีชมพู กลิ่นหอมจางๆ เจือละอองหิมะตัดกับแสงแดดอ่อนล่องลอย ก่อนร่วงลงบนฝ่ามือเล็กบางเบาเหมือนปุยนุ่น ดวงหน้างามแย้มยิ้ม อดมิได้ที่จะเงยหน้าขึ้นมองม่านฟ้าคลี่กระจ่างใส

“ไม่คิดว่าท่ามกลางหิมะโปรยปราย หม่อมฉันจะได้เห็นดอกเหมยบานสะพรั่งงดงามเช่นนี้เพคะ”

นางหันมาแย้มยิ้มให้เขา ก่อนหมุนตัวเดินไปข้างหน้าพร้อมกับยกชายกระโปรงขึ้นเล็กน้อย เสียงกระพรวนข้อเท้ากระทบกันเบาๆ ดวงหน้าจิ้มลิ้มพริ้มเพราแย้มยิ้มสว่างไสวแหงนเงยขึ้นมองท้องฟ้า เรือนผมดำขลับดุจน้ำหมึกคลี่สยายพลิ้วไหวคล้ายระลอกคลื่น ประหนึ่งโฉมงามเปลือยเท้าร่ายรำชดช้อยท่ามกลางกลีบดอกเหมยปลิดปลิวอยู่ในสายหมอก ร่างเล็กกางแขนเรียวออก ปิดเปลือกตาบางสูดกลิ่นหอมอวลของดอกเหมยที่เบ่งบานสะพรั่ง ปล่อยจิตใจล่องลอยราวท่องอยู่ในดินแดนแห่งสรวงสวรรค์

ภาพนั้นทำให้หลิงชินอ๋องตกอยู่ในภวังค์ ยิ่งเห็นนางแย้มยิ้มก็คล้ายว่าฤดูใบไม้ผลิเดือนสามได้มาเยือนอีกครา ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าใดที่เขาข่มความรู้สึกที่ยากจะบรรยายออกมาเป็นถ้อยคำ รู้ตัวอีกทีมือใหญ่ยื่นไปคว้าร่างเล็กสวมกอดแนบแน่น ผ่านไปเนิ่นนานกว่าเขาจะเอ่ยออกมา

ไปเถิด

เถียนชิงหรูเหลือบมองมือใหญ่สอดประสานมือเล็กของนางอย่างโง่งม มือของเขามิได้อ่อนนุ่มและมีความหยาบกระด้าง แต่กลับอบอุ่นและเปี่ยมด้วยพลังยามปลายนิ้วของเขาและนางผสานรวมกันแนบสนิทไร้ช่องว่าง พลันเกิดความหวามไหวแผ่ซ่านในโพรงอก

บนพื้นหิมะสีขาวชื้นแฉะ มีรอยเท้าเล็กใหญ่ของคนทั้งสองก้าวเดินเคียงคู่กัน ในเวลานี้ไม่มีบรรดาศักดิ์ ไม่ยึดถือธรรมเนียมปฏิบัติ ไม่มีแม้ถ้อยคำมั่นสัญญาใดๆ มีเพียงกระแสความอบอุ่นอิ่มเอมเติมเต็มหัวใจอันเว้าแหว่งให้มีพลัง และเปี่ยมไปด้วยความหวังอย่างแรงกล้า

ตราบที่ในแววตาของเขามีเงาของนางสะท้อนอยู่ไม่จืดจาง ต่อให้หนทางข้างหน้าเป็นภูเขา ทะเล นางก็พร้อมที่จะก้าวเดินเคียงข้างเขา...

  *****************************

 ปลายนิ้วสะกิดหัวใจเป็นกำลังใจให้นักเขียน คอมเมนต์คุยกันค่า ^^

ติดตามมะปราง/ฟางซิน ผ่าน Facebook

https://www.facebook.com/maprangloykaew

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 296 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

566 ความคิดเห็น

  1. #558 1988yongsi (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 21 กันยายน 2563 / 10:02
    ดีอ่ะยิ้มจนแก้มแตกแล้วจร้าา
    #558
    1
  2. #499 H-ray (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2563 / 10:14
    น่ารักมากๆๆค่าา
    #499
    1
  3. #498 _Aya_ (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2563 / 09:58
    ดีมากเลยค่ะ//// รอตอนต่อไปค่า
    #498
    1
  4. #242 Jumzz (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2563 / 13:49
    สมควรต้องโดนแล้วละท่านเจ้าเมืองทำกับอดีตคู่หมั้นขนาดนี้
    #242
    0
  5. #241 wadeepanman (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2563 / 13:43
    สัตว์โลกย่อมเป็นไปตามกรรม สมหน้าอีเว่ย
    #241
    0
  6. #240 NuReader (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2563 / 13:35
    คนเนรคุณก็ต้องชดใช้กรรมที่ก่อไว้ล่ะเนอะ

    รอๆๆๆๆ นะไรท์
    #240
    0