คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

LIE RED TALE :: นิทานของสาวน้อยหมวกแดง

ตอนที่ 19 : บทที่ ๑๖ : กลับบ้าน [1]


     อัพเดท 5 เม.ย. 55
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/แฟนตาซี
Tags: เทพนิยาย, คำสาป, หมาป่า, แม่มด, นิทาน, กริมม์, โรแมนติก, ดราม่า
ผู้แต่ง : มะนาวขาว ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ มะนาวขาว
My.iD: https://my.dek-d.com/pinkmelon
< Review/Vote > Rating : 96% [ 172 mem(s) ]
This month views : 1 Overall : 62,793
3,398 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 527 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
LIE RED TALE :: นิทานของสาวน้อยหมวกแดง ตอนที่ 19 : บทที่ ๑๖ : กลับบ้าน [1] , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 1461 , โพส : 43 , Rating : 93% / 3 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


 บทที่ ๑๖

กลับบ้าน

            ท่ามกลางความเงียบสงัดชาฮาร์กำลังรอคำตอบ ดวงตาสีแดงทับทิมมองตรงนิ่ง แน่วแน่และเปี่ยมความหวัง แม้ท่าทางของเขาแสดงออกถึงความจริงจัง แต่ลึกลงไปแล้วหนุ่มหมาป่ายังคงกลัว... กลัวการตัดสินใจของตนเอง

            ชาฮาร์มีสองทางเลือก หนึ่งคือหากหญิงสาวรับรักจากเขา แม้หวาดกลัวแค่ไหนเขาจะยอมตามเข้าไปในป่าเพื่อปกป้องเธอ แต่ถ้าเกิดเธอปฏิเสธขึ้นมา เขาคงต้องยอมรับความจริง และถอยออกมา อาจจะเดินทางตามคณะเดินทางไป ชาฮาร์รักอิสระ รักผจญภัย บนโลกนี้ยังมีความสนุกอีกมากมายรอเขาอยู่

            เขามอบอำนาจการตัดสินชีวิตนี้ให้เธอคนเดียว

            “เจ้าอยากรู้จักความรักอย่างนั้นหรือ”

            ชาฮาร์ซึ่งตื้นเต้นจนมึนงงถึงกับสะดุ้งเฮือก เมื่อได้มองหญิงสาว พบว่าใบหน้างามหาได้มีความตกใจหรือวี่แววปฏิเสธ ชาฮาร์จึงเริ่มใจชื้น เผลอยิ้มออกมา ทว่าไม่นานกลับต้องหุบลง

“ที่จริงข้าไม่ได้อยากเรียนรู้ความรักบ้าบอนั่นนักหรอก” เสียงหวานเอ่ยราบเรียบ หญิงสาวจัดการลงกลอนประตูรั้วต่อไป “แต่หากเจ้าอยากเรียนคงต้องหาหนังสือมาศึกษา หรือไม่ก็หาคนให้คำปรึกษาสักคน ถ้าเป็นหนังสือข้าแนะนำให้เจ้าไปร้านขายหนังสือ ถามลุงคนขายดูว่ามีหนังสือสอนเรื่องความรักไหม ลุงคนขายเป็นคนใจดี ถ้าเจ้าอยากรู้เรื่องอะไรลองถามลุงเขาดูเองเลยก็ได้”

            ครั้นแล้วแมรี่โกลด์ก็หันไปจัดการธุระต่อราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทว่าบัดนี้หนุ่มหมาป่าทั้งอึ้งและทึ่งจนพูดไม่ออก ชาฮาร์เบิกตาโต ตะลึงกับความใสซื่อของหญิงสาว แมรี่โกลด์พูดราวกับเข้าใจแต่ไม่เข้าใจสักนิดเดียว เธอตีความหมายของประโยคบอกรักผิดเสียจนต่อไม่ติด


            ชาฮาร์มองออกว่าแมรี่โกลด์เป็นคนตรงและมักมองโลกในทางตรงเสมอ ความรักเป็นสิ่งซับซ้อน มีทั้งด้านดี ด้านเลว มันจะสวยงามหรือโหดร้ายก็สุดแล้วแต่คนเลือกมอง ดังนั้นแมรี่โกลด์ซึ่งเป็นคนมองตรง เธอเห็นปัญหา เห็นเหตุผล ความรักในมุมมองของเธอเป็นต้นเหตุของปัญหา หญิงสาวจึงไม่เข้าใจคำสารภาพรักซึ่งซ่อนความหมายไว้มากมาย


            แต่แบบนี้เองไม่ใช่หรือที่ทำให้เขาชอบเธอ


            ชาฮาร์ยิ้มอีกครั้ง คงจะบอกได้ไม่เต็มปากว่าคำตอบของเธอนั้นหมายถึงตกลงหรือปฏิเสธ ทว่าเพราะชาฮาร์ได้มอบอำนาจการตัดสินใจให้เธอไปแล้ว เขาก็ต้องยอมรับมันอย่างลูกผู้ชาย


            แมรี่โกล์เงยหน้ามองขอบฟ้า แสงตะวันถูกรัตติกาลกลืนกินหมดสิ้น มีเพียงแสงจันทร์นวลคอยส่องสว่างพร้อมกับดวงดาว


            หญิงสาวหันกลับมาบอกชาฮาร์ “ข้าต้องไปแล้ว”


            ชาฮาร์พยักหน้าด้วยรอยยิ้มแฉ่ง แมรี่โกลด์สงสัยว่าเขาจะยิ้มทำไม แต่นี่ไม่ใช่เวลามาสนใจ อากาศเริ่มเย็นลงแล้ว เธอขยับผ้าคลุมขนแกะ ผ้าคลุมตัวนี้เธอใช้มาหลายปี ทั้งเก่าและขาด ผ่านการซ่อมแซมนับครั้งไม่ถ้วน มันจึงให้ความอบอุ่นไม่เท่ากับครั้งแรกที่ได้มา


            ผ้าคลุมหนังสีน้ำตาลถูกวางลงบนบ่า แผ่ไออุ่นมอบแก่หญิงสาว แมรี่โกลด์เงยมองคนข้างหลัง พบหนุ่มหมาป่าคนเดิมส่งยิ้มมาอย่างอ่อนโยน ก่อนที่หญิงสาวจะถาม ชาฮาร์ก็เอ่ยขึ้นเสียก่อน


            “ข้าแข็งแรงดี ไม่หนาวหรอก” หนุ่มหมาป่าพูดราวกับรู้ใจ “ห่วงแต่เจ้า ผอมขนาดนี้กลัวจะปลิวไปกับลม”


            แมรี่โกลด์เพิ่งสังเกตว่าร่างกายของชาฮาร์โตกว่าแต่ก่อนมาก อาจจะสูงขึ้นอีกตั้งแต่ตอนพบกันเมื่อสองสัปดาห์ก่อน เมื่อได้ยืนใกล้กันจึงสามารถเทียบความสูงกันได้ถนัด หญิงสาวเป็นคนตัวเล็ก สูงยังไม่ถึงไหล่ของเขาเลย แมรี่โกลด์คิดว่าชาฮาร์ยังตัวเท่าเดิมมาตลอดเพราะนิสัยกะล่อนเหมือนเด็กไม่รู้จักโต พอถึงตอนนี้จึงเริ่มมีคิดได้ว่า ชาฮาร์เองก็เป็นผู้ชายคนหนึ่งไม่ใช่หรือ


            หลังจากนั้นหนุ่มหมาป่าก็คะยั้นคะยอให้เธอถอดผ้าคลุมตัวเก่าออก บอกว่าขนแกะร่วงหมดแล้วจะดันทุรังใส่ไปทำไมให้เกะกะ ใช้ผ้าคลุมหนังของเขาดีกว่า อุ่นสบายกว่ากันเยอะ สุดท้ายแมรี่โกล์ทนไม่ไหวต้องถอดตัวเก่าออก และสวมผ้าคลุมหนังน้ำตาลเพียงผืนเดียว แต่ชาฮาร์เป็นคนสูง เมื่อเธอใส่ผ้าคลุมของเขามันจึงยาวลากพื้น แมรี่โกลด์ได้ยินชาฮาร์อวดสรรพคุณของมันก็เกิดหมั่นไส้ เผลอบอกไปว่าถ้าถึงบ้านพ่อเมื่อไหร่จะคืนให้แล้วหาผ้าคลุมที่ดีกว่ามาใช้เอง


            แมรี่โกลด์รู้ว่าเธอพูดไปต้องทำจริง ถึงมารู้สึกเสียดายที่ต้องเปลี่ยนเสื้อคลุมในภายหลัง แต่ไม่เป็นไรหรอก ที่บ้านคงมีผ้าคลุมดีๆ สักผืนให้เธอใช้ เธอบอกชาฮาร์ให้กลับหมู่บ้านได้แล้ว ทว่าเขากลับส่งเสียงครวญคราง แกล้งตัดพ้อว่าคนอุตส่าห์ให้ผ้าคลุมยังไล่กันได้ลงคอ ช่างใจร้ายใจดำไม่สงสารหมาป่าตาแดงๆ บ้างเลย


            “อย่างนั้นต้องการอะไร” แมรี่โกลด์เริ่มหงุดหงิด “ข้าไม่เล่นกับเจ้าแล้วนะ”


            “แล้วใครบอกว่าข้าเล่น” ชาฮาร์ยืกมือขึ้นกอดอก ยิ้มแยกเขี้ยวด้วยท่าทางกวนโอ๊ยน่าถีบเต็มประดา “นี่ยังไม่นับรูปที่ข้าวาดให้ กับเวลาที่อยู่เป็นเพื่อนคุยช่วยเลี้ยงแกะ ไหนจะ... อ้าว หายไปไหนแล้ว”


            ขณะหนุ่มหมาป่ากำลังสารธยายความดีความชอบของตน แมรี่โกลด์จึงได้จังหวะเผ่นหนี พอรู้ตัวอีกทีร่างบางก็วิ่งไปไกลเกือบถึงป่าแล้ว

“เฮ้ รอข้าด้วยสิ!”

แมรี่โกลด์ได้ยินเสียงร้องทางด้านหลังแล้วเผลอหัวเราะคิก เธอรู้ว่าเขากำลังวิ่งตามมาจึงรีบเร่งฝีเท้า พลางกระชับผ้าคลุมไว้แนบตัว

            ถึงใช้เนื้อผ้าคนละแบบ ผ่านขั้นตอนการเย็บ การดูแลแตกต่างกัน แต่ผ้าคลุมผืนใหม่ก็ให้ความอบอุ่นได้ไม่แพ้ผ้าคลุมผืนเก่าเลย...


++++

            บ้านของท่านผู้ใหญ่บ้านกำลังลุกเป็นไฟ เมื่อฟิลลิเปทราบข่าวการหายตัวไปของแมรี่โกลด์

            ผู้ใหญ่บ้านวุ่นวายกับงานจนไม่มีเวลาสนใจเรื่องในครอบครัว เขาวางใจภรรยา จึงคิดเสมอว่าเบลินดาซึ่งต่อหน้าเป็นแม่ที่ดีจะจัดการเรื่องทุกอย่าง แต่เขาคิดผิดไป ผู้ใหญ่บ้านพอมองออกว่าลูกเลี้ยงของเขากับแม่เลี้ยงไม่ถูกกันสักเท่าไหร่ ฟิลลิเปคอยปลอบตัวเองว่า อาจเป็นเพราะแมรี่โกลด์ยังเด็กเกินไป ยังคงจงรักภักดีกับท่านหญิงเสมอมา จึงแยกแยะความแตกต่างของเบลินดากับท่านหญิงลีเดียไม่ได้

            ทว่าเวลาได้ผ่านไปนานมากแล้ว เธออายุยี่สิบ แมรี่โกลด์ไม่ใช่เด็กอีกต่อไปแล้ว ฟิลลิเปยังจำวันเกิดวันนั้นได้ วันคล้ายวันเกิดอายุครบยี่สิบปีไม่มีงานจัดเลี้ยงอะไรทั้งสิ้น เบลินดาบอกกับเขาว่าแมรี่โกลด์ไม่ชอบงานเลี้ยง และวันนั้นกว่าเขาจะกลับถึงบ้านก็เกือบเที่ยงคืน คนอื่นขึ้นนอนกันหมด มีเพียงแมรี่โกลด์ซึ่งรอคำอวยพรวันเกิดจากเขาอยู่ห้องโถงชั้นล่าง

            ฟิลลิเปรักและเอ็นดูลูกเลี้ยงของตนเสมอ แม้เขาผิดสัญญากับเธอที่ไม่ได้ส่งเสียให้เรียนหนังสือ แต่แมรี่โกลด์ยังคงเป็นเด็กดี เธอเข้าใจเขา ช่วยเหลือเขา ถึงจะไม่ยอมเรียกว่า ‘พ่อ’ สักที แต่ฟิลลิเปก็ดีใจที่มีเธอเป็นสมาชิกในครอบครัว

            วันนี้เขากลับบ้านดึกอีกเช่นเคย น่าแปลกที่พอกลับถึงบ้านทุกคนยังอยู่กันครบ เบลินดาและลูกชายสองคนนั่งอยู่ตรงเก้าอี้รับแขก มีเปลเด็กขนาดใหญ่สำหรับลูกสาวอีกสองคนอยู่ข้างๆ ขาดแต่แมรี่โกลด์ ครั้นเมื่อเขาเอ่ยถาม เบลินดากลับเงียบไป นั่งหน้าซีดตัวเกร็งมีพิรุจอย่างเห็นได้ชัด

            “มีหมาป่าจับตัวแมรี่โกลด์ไปครับ” เจคอปเป็นคนตอบ เหงื่อไหลผ่านปลายคาง “วิลบอกว่าเป็นมนุษย์หมาป่า”

            วิลเลียมสะดุ้งโหยงเมื่อพี่ชายพยักพเยิดมาทางตน พอฟิลลิเปเบือนสายตามาถาม อาการติดอ่างของวิลเลียมก็กำเริบอีกครั้ง

            “ขะ...ขะ...ข้า...”

            “มนุษย์หมาป่ามีที่ไหนกัน อย่ามาพูดจาเหลวไหล” ฟิลลิเปดุ เขาเชื่อว่ามนุษย์หมาป่าสูญพันธุ์ไปแล้วตั้งแต่วันกวาดล้างเมื่อสิบปีก่อน

            “วิลเลียมบอกว่านักเล่านิทานเป็นมนุษย์หมาป่าแปลงกายมา” เจคอปตอบแทน

            “นักเล่านิทาน” ฟิลลิเปทวนคำ “เขาคือใคร”

            แม้แต่เรื่องนี้เบลินดาเองยังไม่รู้ นางจึงตั้งใจฟัง ปล่อยให้เด็กๆ ปั้นเรื่องแทนตน

            “นักเล่านิทานเป็นคนของคณะเดินทางที่มาจัดงานแสดงในหมู่บ้านเมื่อเดือนก่อน เล่านิทานเก่งเหมือนมีเวทมนตร์เลยล่ะครับ” เจคอปอธิบายแทนน้อง “วันที่แมรี่โกลด์ออกไปข้างนอก นักเล่านิทานมาตามหาเธอที่บ้าน วิลเลียมเป็นคนไปเปิดประตู และเห็นว่าเขาสวมผ้าคลุมใหญ่คลุมทั้งหน้าและร่างกาย ปิดบังว่ามีหูกับหางเหมือนหมาป่า”

            “มันทำอะไรลูกไหม” เบลินดาจับไหล่วิลเลียมก่อนสำรวจร่างกายลูกชาย วิลเลียมส่ายหน้าเป็นการตอบ ออกจะตกใจที่มารดาแสดงความเป็นห่วงเปิดเผยอย่างไม่เคยทำมาก่อน

            ฟิลลิเปนิ่งไป สมองกำลังครุ่นคิดอย่างหนัก ดวงตาของเขาเบิกกว้าง นึกย้อนเห็นถึงภาพในอดีตกาล ย้อนไปถึงวันกวาดล้างมนุษย์หมาป่า ครั้งแรกที่พบลูกสาวผู้งดงามของนายพรานแห่งป่าดำ คำพูดของนายพรานอาเบลได้ประกาศชัดอีกครั้ง

            มีมนุษย์หมาป่าหนีรอดไปได้... ครานั้นมันยังเป็นเพียงลูกหมา ถึงตอนนี้มันคงย้อนกลับมาเอาคืน

            พรานอาเบลได้ตัดสินใจผิดพลาดเสียแล้ว

            ทุกคนสัมผัสความตึงเครียดจากตัวผู้ใหญ่บ้านได้จึงไม่กล้าเอ่ยอะไรออกมา เบลินดาลุกจากที่นั่ง เดินมายังสามีซึ่งตื่นอยู่ปลายโต๊ะ ลูบไล้ใบหน้าของเขาเพื่อปลอบประโลม

            “ข้าจะเข้าป่า” เขาเอ่ยกับภรรยา “ไปบอกเรื่องนี้กับพรานอาเบล อย่างไรเสียแมรี่โกลด์ก็ยังอยู่ในความดูแลของข้า”

            เบลินดาตกใจ “ฟิลลิป ท่านรู้ตัวหรือเปล่าว่าพูดอะไรออกมา”

            “ข้ารู้สึกตัวดี” ฟิลลิเปพยายามข่มเสียงไม่ให้ดัง ใจของเขาช่างร้อนรุ่มเหลือเกิน “เบลินดา แมรี่โกลด์เองก็เป็นลูกสาวของเรา”

            “นางเป็นลูกสาวนายพรานในป่า ท่านเคยบอกข้าเองว่าเชื้อสายพรานจะมีองค์คุ้มครอง”

            “เหตุใดเจ้าดูใจเย็นนัก” ผู้ใหญ่บ้านเริ่มเอะใจ “ข้ารู้ว่าเจ้ากลัวเรื่องป่าดำ แต่ขอเพียงให้ข้านำข่าวนี้ไปบอกกับนายพราน...”

            “นายพรานไม่ได้อยู่แล้ว” เบลินดาตวาด แต่แล้วก็รู้ตัวว่าเผลอพูดอะไรออกไป

            ฟิลลิเปเริ่มปวดบริเวณขมับ มีเรื่องมากมายเกิดขึ้นจนเขาตามไม่ทัน “เมื่อครู่เจ้าว่าอย่างไรนะ”

            “ข้าไม่ได้ว่าอะไร พูดมั่วไปอย่างนั้นเอง” ภรรยาผู้ใหญ่บ้านโกหกหน้าด้านๆ “เดี๋ยวข้าจะพาลูกขึ้นนอนแล้ว”

            ฟิลลิเปคว้าแขนภรรยาแล้วกระชากกลับมาโดยแรง หญิงสาวร้องดังจนลูกๆ พากันสะดุ้ง ครั้นจะย้ายที่หนีไปนอนแต่ความอยากรู้กลับรั้งเอาไว้ก่อน เจคอปรู้ว่ามารดาเป็นคนอย่างไร และแมรี่โกลด์ไม่มีทางจากไปโดยไม่บอกใครเช่นนี้ เขามีสิทธิที่จะทราบความจริง

            “ข้าไว้ใจเจ้ามาตลอด เบลินดา เหตุใดเจ้าต้องปิดบัง”

            เบลินดาอ้ำอึ้งอยู่นาน นางตกใจที่สามีผู้อ่อนโยนเสมอบีบต้นแขนแรงจนปรากฏรอยช้ำ ฟิลลิเปกำลังโกรธจัด เพราะอะไรหรือ เพราะลูกสาวซึ่งไม่ใช่สายเลือดของเราทั้งสองอย่างนั้นหรือ เบลินดากัดริมฝีปากรับความเจ็บปวดจากหัวใจ นางทุ่มเทให้เขาตั้งเท่าไหร่ ยังไม่ดีเทียบเท่าลูกเลี้ยงคนนั้น

            “วันก่อนมีชายคนหนึ่งนำจดหมายมาส่ง” เบลินดาเริ่มเล่าความจริง “มันเขียนไว้ว่า ทหารของพระราชาจ้างวานนายพรานนำทางในป่า หลังจากนั้นก็ไม่มีใครกลับมาอีกเลย”

            “แค่นั้นหรือ”

            “แค่นั้นจริงๆ” เบลินดาเริ่มบีบน้ำตา “ข้าจึงไปบอกแมรี่โกลด์ พอนางทราบเรื่องเข้าก็รีบวิ่งออกจากบ้าน ข้าเห็นว่านางคงเป็นห่วงพ่อ ไม่ทันได้ห้าม นึกไม่ถึงว่าจะมีหมาป่าจับตัวนางไป”

            “เจ้าพอจำหน้าคนส่งจดหมายได้หรือไม่”

            เบลินดาส่ายหน้า แสร้งกลัวตัวสั่นระริก “เขาคลุมหน้ามิดชิดจนมองไม่ออกว่าเป็นใคร เห็นแต่ดวงตาที่มีสีแดง”

            “มนุษย์หมาป่าก็มีดวงตาสีแดง” วิลเลียมร้องขึ้นมา

            ฟิลลิเปพยายามปะติดปะต่อเรื่องราว เขาศึกษาเรื่องมนุษย์หมาป่ามาก่อน รู้ดวงตาของพวกมันมีสีแปลก หากเขาเป็นคนรับจดหมายนั้นด้วยตัวเองคงมองออกดวงตานั้นไม่ใช่ดวงตาของมนุษย์ มันวางแผนหลอกล่อให้แมรี่โกลด์ออกจากบ้านแล้วจับตัวไป ต้องเป็นตัวเดียวกันแน่นอน

เขาถามหาจดหมายกับเบลินดา เผื่อว่าจะพอทราบร่องรอย แต่ภรรยาบอกว่าแมรี่โกลด์เอาติดมือไปด้วย เมื่อไร้หลักฐานยิ่งทำให้ผู้ใหญ่บ้านว้าวุ่น ตกลงเรื่องการหายตัวไปของนายพรานเป็นความจริงหรือว่าแค่แผนการของมนุษย์หมาป่า

ก่อนจะฟุ้งซ่านไปมากกว่านี้ก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น ฟิลลิเปเป็นคนไปเปิดประตู

แขกคนนี้เป็นชายหนุ่มร่างสูงลักษณะดี แต่งกายเต็มยศในชุดหัวหน้าทหาร หน้าตาหล่อเหลาคมคายนั้นสงบนิ่งแทบไร้อารมณ์ ใต้ดวงตาคมสีเข้มนั้นมีรอยแผลเป็นบริเวณซ้าย ด้านหลังมีพลทหารอีกสองคนขนาบข้างซ้ายขวา หัวหน้าทหารค้อมศีรษะคำนับฟิลลิเป ก่อนเอ่ยด้วยเสียงหนักแน่นและแฝงความเย็นชา

“ขออภัยที่มารบกวนท่านผู้ใหญ่บ้านกริมม์” หัวหน้าทหารว่า “มีคำสั่งจากพระราชา เพื่อขอตัวบุตรสาวนายพรานอาเบลไปกับเรา”

            เมื่อสำรวจแขกผู้มาเยือนจนถี่ถ้วนฟิลลิเปก็ผงะถอยหลัง เขาจำชายผู้นี้ได้ ไม่ว่าน้ำเสียงหรือดวงตาซึ่งเหมือนมารดา แม้ตัวใหญ่แข็งแรงกว่าเดิมนักแต่เขายังจำได้

            “กาวิน...”

            “ไม่ทราบว่าแมรี่โกลด์อยู่ที่นี่หรือไม่” กาวินขัดขึ้นก่อน

            เมื่อเห็นบุตรชายไต่ถามด้วยท่าทางห่างเหิน ภาพในอดีตย้อนคืนมาในความทรงจำผู้ใหญ่บ้านอีกครั้ง ความรู้สึกผิดบีบรัดหน้าอกจนอึดอัด เบลินดาและสองพี่น้องเห็นความผิดปกติ ต่างลุกจากเก้าอี้มายังหน้าประตูเพื่อดูว่าใคร ทว่าเพราะเรื่องบุตรชายคนแรกฟิลลิเปไม่เคยเอ่ยถึง

            แม้กาวินสังเกตเห็นภรรยาและเด็กชายทั้งสอง เขากลับยังมีสีหน้าเรียบเฉย

            ฟิลลิเปเห็นดังนั้นก็ใจเสียไม่น้อย ทว่าเขาต้องเก็บอาการไม่ให้หวาดกลัว เขาสัญญากับตัวเองว่าจะเป็นพ่อที่ดีให้เจคอปกับวิลเลียมเอาเยี่ยงอย่าง จะมาแสดงความประหม่าต่อหน้านายทหารไม่ได้

“เจ้า... มีธุระอะไรกับแมรี่โกลด์” ผู้ใหญ่บ้านลองถามหยั่งเชิง

คิ้วเข้มของกาวินกระตุกขึ้น รับรู้ถึงความระแวงในตัวบิดา

“มีคนพบเห็นมนุษย์หมาป่าจับตัวเจ้าหญิงพระองค์ที่สิบเอ็ดไป” หัวหน้าทหารแจงรายละเอียด “พระราชาส่งทหารให้จ้างวานนายพรานนำทางเข้าป่าชวาร์ซลาล์ดไปแล้ว ทว่าสองสัปดาห์ผ่านไปยังไม่มีใครกลับมา พระราชาจึงมีรับสั่งให้ข้ามาตามหาบุตรสาวของนายพรานและขอวานนางนำทางในป่า เพราะพระองค์เชื่อว่าผู้มีเชื้อสายของพรานจะนำความปลอดภัยให้แก่เราเมื่ออยู่ในป่าสีดำ

นี่เป็นรับสั่งเร่งด่วน หากท่านผู้ใหญ่บ้านหรือแม้สักคนในครอบครัวกริมม์ไม่ให้ความร่วมมือ ข้าคงต้องขอจับกุม... โดยไม่มีข้อยกเว้นขอรับ” 


+++++


กาวินมาแล้ว *[]*
คอมเม้นส์กันบ้างนะ จุ๊บ 

❥ Free theme mouse. naru 


Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
LIE RED TALE :: นิทานของสาวน้อยหมวกแดง ตอนที่ 19 : บทที่ ๑๖ : กลับบ้าน [1] , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 1461 , โพส : 43 , Rating : 93% / 3 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1 | 2
# 43 : ความคิดเห็นที่ 3219
ถ้าอยากรู้จักความรักก้อให้ไปหาหนังสือมาศึกษาหรือไม่ก็ถามคนอื่นเนี่ยน๊าาาาา
โถ่...แมรี่ = =" หนูช่างซื่อมากเลยลูก เอาซะชาฮาร์ไปต่อไม่ถูก!

สะเทือนใจกับความสัมพันธ์ของกาวินและพ่อ TT

 

PS.  แค่อยากเป็นคนที่เธอรัก...แค่อยากเป็นคนที่เธอนั้นจะมาเข้าใจ แค่สบตาฉันแล้วช่วยตอบ...ว่าเธอจะรักกันได้...
Name : Perz < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Perz [ IP : 115.67.36.141 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 3 พฤษภาคม 2556 / 15:19
# 42 : ความคิดเห็นที่ 3139
กาวิน! อ่านตอนนี้แล้วสะเทือนใจ
รอยร้าวของพ่อลูกมัน..ไม่มีทางต่อติดแล้วสินะ ;[ ];

PS.  ฉันยิ้ม ฉันร้องไห้ ฉันหัวเราะ - ฉันเป็นแค่มนุษย์ธรรมดาๆคนหนึ่ง :)
Name : i.am.elf¿ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ i.am.elf¿ [ IP : 125.24.67.199 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 23 มีนาคม 2556 / 16:43
# 41 : ความคิดเห็นที่ 3068
จะบอกว่าจบบทนี้แล้วขนลุกซู่เลย ไม่รู้ว่าทำไม แต่ว่ามันแลน่าตื่นเต้นดี กาวินโตขึ้นเยอะ ว่าแต่ทำไมเสื้อนั่นถึงมีเลือด? ชาฮาร์ไม่ได้ทำอะไรแมรี่นี่นา?
PS.  It the most beautiful time of the year ;D I wanna be under the Mistletoe <3
Name : Hersy_PacktoN < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Hersy_PacktoN [ IP : 125.27.108.59 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 25 กุมภาพันธ์ 2556 / 10:06
# 40 : ความคิดเห็นที่ 3042
 นึกว่าจะหายโง่งี่เง่า  แต่สุดท้ายเหมือนเดิม   อยากให้ฟิลลิปเลิกโง่งี่เง่าไวๆจัง
PS.  
Name : เมมฟิส < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ เมมฟิส [ IP : 115.67.35.86 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 11 กุมภาพันธ์ 2556 / 14:01
# 39 : ความคิดเห็นที่ 2933
กาวินคัมแบ็ค
Name : Fie [ IP : 118.172.245.140 ]

วันที่: 24 พฤศจิกายน 2555 / 10:49
# 38 : ความคิดเห็นที่ 2898
กาวินสู้ๆๆๆๆ เริ่่มเคืองท่านผู้ใหญ่บ้านยังไงไม่รู้ รักลูกคนใหม่ก็จร้ิง แต่กาวินก็ลูกตัวเองนะ
PS.  คำวิจารณ์ดีๆจากคนที่อ่านนิยายของเราทำให้ยิ้มได้ไปสามวันเลย
Name : ปากกาและหยดหมึก < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ปากกาและหยดหมึก [ IP : 115.67.135.107 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 18 พฤศจิกายน 2555 / 20:45
# 37 : ความคิดเห็นที่ 2767
กาวินนน [เอ่อ เพิ่งมาเอ๊ะใจ ตอนนี้เราอ่านในมือถือแล้วนี่หว่า แหะๆๆ]
เม้นเลยค่ะ ก็เข้าใจเบลินดานะ แต่ว่าเธอแรงไปป่าว
เธอทำกับตัวเอกเรื่องนี้ได้ไงอ่ะ 
กาวินจ๊ะ  ช้าไปแล้วไหมอ่ะ  แม่รี่โกลด์บึ่งไปในป่าแล้วอ่ะ
PS.  อ่าน อ่านนิยาย รักที่สุดเลย
Name : sdc-som-som < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ sdc-som-som [ IP : 27.55.0.234 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 25 ตุลาคม 2555 / 20:13
# 36 : ความคิดเห็นที่ 2703
แหม กว่าจะมาได้นะจ๊ะ
PS.  ไม่มีสิ่งใดได้มาโดยง่าย ,,, ทุกการกระทำ แด่ความฝัน
Name : M.T.Miracle < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ M.T.Miracle [ IP : 180.183.148.207 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 16 ตุลาคม 2555 / 23:55
# 35 : ความคิดเห็นที่ 2646
ชว๊าก ในที่สุด กาวินก็ออกมาล่ะนะ
สะใจฉากนี้หน่อยๆ

ฟิลิปเปทำร้ายหนูแมรี่โกลด์โดยไม่รู้ ก็จงโดนความไม่รู้นี้ทำร้ายต่อไปเถิด กั๊กๆ
PS.  คนเข้าตาอ่ะมีเป็นร้อย... แต่ทำไมคนเข้าใจมันมีน้อยจังวะ ?!
Name : Lucia < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Lucia [ IP : 61.19.201.19 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 25 กันยายน 2555 / 20:02
# 34 : ความคิดเห็นที่ 2499
ชาฮาร์สู่ๆ เป็นพระเอกให้ได้น้า
Name : โคลว์ [ IP : 223.207.131.101 ]

วันที่: 11 สิงหาคม 2555 / 23:07
# 33 : ความคิดเห็นที่ 2450
กาวินพ่อยอดยาหยี
Name : MIU'Q < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ MIU'Q [ IP : 61.90.53.253 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 3 สิงหาคม 2555 / 21:39
# 32 : ความคิดเห็นที่ 1890
กรี๊ดดดดด(วบพส.) กาวินมา
สะใจจริงๆ อิแม่เลี้ยงใจร้าย เกลียดมันนนน
PS.  ขอบคุณค่ะ
Name : เจ้าหญิงน้ำตา < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ เจ้าหญิงน้ำตา [ IP : 49.48.40.251 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 12 พฤษภาคม 2555 / 19:44
# 31 : ความคิดเห็นที่ 1818

กาวินเอ้ย ซาฮาร์ทำคะแนนทิ้งโด่งลิบลิ่วแล้ว


PS.  "ถึงโลกจะแตกแต่เราก็ยังมีจักรวาลอยู่ไม่ใช่รึไง?"
Name : .: Ar :. < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ .: Ar :. [ IP : 101.108.108.221 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 8 พฤษภาคม 2555 / 13:48
# 30 : ความคิดเห็นที่ 1707
 กาวินดูไม่ใช่กาวินเลย เย็นชา ลึกลับ น่ากลัว...
Name : sweetty chocopink < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ sweetty chocopink [ IP : 27.130.24.163 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 เมษายน 2555 / 00:17
# 29 : ความคิดเห็นที่ 1629
อยากจะกรีดร้อง



ยัยเบลินดา ที่ดูเหมือนจะร้ายก็ไม่ร้าย แถมยังมีกาวินมาอีก นึกว่าไปตายกลางป่าเสียแล้ว



แต่ฟิลิปเปก็ดูยัยแม่มดเบลินดาออกสักที ชื่นใจจัง



ชอบความซื่อของนางเอกจริงๆ แต่ที่สุดแล้ว ไรเตอร์เลือกที่จะให้พ่อหมาป่ามาเป็นพระเอกใช่ไหม หรืออะไรกันแน่??
PS.  อย่าอ่านนะ
Name : หลากหลาย < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ หลากหลาย [ IP : 27.130.89.245 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 17 เมษายน 2555 / 17:18
# 28 : ความคิดเห็นที่ 1587

กาวินนนนนนนนนนน รีบตามแมรี่โกลด์ไปเร้วววววว ชาฮาร์ทำคะแนนทิ้งห่างไปแล้ววววว

Name : Sel2aMOon < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Sel2aMOon [ IP : 125.24.71.64 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 12 เมษายน 2555 / 16:54
# 27 : ความคิดเห็นที่ 1531
มีคำผิดคำผิดนะคะ ลืมไปแล้วว่าอยู่ตรงไหนเนี่ยแหละ วรรคแรกที่แมรี่โกลด์กับชาฮาร์สนทนากันมั้ง ไม่แน่ใจ
กาวินหล่อล้ำมาก มาได้จังหวะ โฮะๆๆ
PS.  เป้าหมายสูงสุดของชีวิต อาจทำไม่ถึง แต่ก็ไม่เป็นไร ถ้ายังมุ่งมั่น และก้าวเดินต่อไป เป้าหมายนั่นอาจอยู่ใกล้แค่ปลายนิ้ว
Name : รัตติกาลแห่งความมืด < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ รัตติกาลแห่งความมืด [ IP : 110.77.250.14 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 9 เมษายน 2555 / 17:17
# 26 : ความคิดเห็นที่ 1504
รักกาวินนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน
Name : ROBERT'S < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ROBERT'S [ IP : 115.87.139.167 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 7 เมษายน 2555 / 11:09
# 25 : ความคิดเห็นที่ 1471
 มนุษย์หมาป่ามี 2 คนเหรอ กาวินกลับมาแล้ว ศึกชิงนางแหงๆ >  <
PS.  โชคชะตาไม่มีจริง ทุกสิ่งเกิดจากการกระทำ พระเจ้า...เคยช่วยอะไรเราบ้าง ต่อให้ร้องไห้จนน้ำตาไหลเป็นสายเลือด สวดอ้อนวอนจนเสียงแหบแห้ง พระเจ้าก็ไม่หันกลับมา
Name : nrn_forever < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ nrn_forever [ IP : 58.11.185.131 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 เมษายน 2555 / 11:07
# 24 : ความคิดเห็นที่ 1460
อัพๆ อัพๆ อัพ ๆ.... -w-+ นะนะ 55

PS.  IF YOU WANT PEACE, PREPARE FOR WAR !
Name : CacoethesScribendi+ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ CacoethesScribendi+ [ IP : 58.9.162.1 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 4 เมษายน 2555 / 23:04
# 23 : ความคิดเห็นที่ 1458
เนื้อหาเริ่มเข้าสู่ความตรึงเครียด รู้สึกเรื่องราวจะสลับซับซ้อนมาก แต่ที่ติดใจที่สุดคือ นี่ยังเป็นแค่ปฐมบทเหรอ!!! แต่ก็ดีนะ มีนิยายสนุกให้อ่านกันยาวๆ อิอิอิ แต่บทกาวินน้อยมากจริงๆแต่ก็ดีกว่าเงียบหายTT ตอนหน้านาวต้องเพิ่มบทกาวินนะ!!

PS.  ขอฝากนิยายเรื่อง "How To Find A Dragon : ตามล่าหามังกรที่สาบสูญ" ด้วยนะจ๊ะ
Name : Equinox < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Equinox [ IP : 180.183.26.208 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 4 เมษายน 2555 / 17:48
# 22 : ความคิดเห็นที่ 1451

อ้ากกก ค้างสุดๆ T T
เริ่มภาคใหม่เร็วๆนะคะพี่นาว น้องนาวรออ่านอยู่ ><


PS.  จากวันนี้...ไปถึงทุกวัน จะมี "กัน" ตลอดไป
Name : doGNow < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ doGNow [ IP : 125.27.135.111 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 3 เมษายน 2555 / 22:13
# 21 : ความคิดเห็นที่ 1450
 กาวิน ฮิ ฮิ
รักชาฮาร์ <3
PS.  กุไม่มีบีบี กุมีแต่บีบีกันอ่ะ อยากเล่นกับกุป่ะ?ไม่เล่นไม่เป็นไร แต่รู้ไว้กูรัก1D><
Name : ZenmeE < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ZenmeE [ IP : 125.25.62.95 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 3 เมษายน 2555 / 20:37
# 20 : ความคิดเห็นที่ 1449
 งิ จบแบบนี้มันคค้างคาใจนะค่ะ พี่มะนาว
มาต่อเร็วๆน่อ เค้ารออยู่ คิกๆๆๆ
PS.  สิ่งที่เรียกว่า 'ความฝัน' ถ้าเราพยายามก็ทำให้เป็น 'ความจริง' ได้
Name : Nanoha < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Nanoha [ IP : 124.120.70.25 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 3 เมษายน 2555 / 17:56
# 19 : ความคิดเห็นที่ 1446

สนุกที่สู้ดแล้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย


PS.  '' ไม่ว่าจะนานอีกกี่วัน กี่เดือน หรือจะอีกกี่ปี ฉันก็จะไม่มีวันลืมพวกแกเพราะ พวกแกเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของฉัน อย่าลืมกันนะ :3 ''
Name : ร่างไร้นาม < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ร่างไร้นาม [ IP : 171.98.34.50 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 3 เมษายน 2555 / 11:30
หน้าที่ 1 | 2
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android