คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

LIE RED TALE :: นิทานของสาวน้อยหมวกแดง

ตอนที่ 20 : บทที่ ๑๖ : กลับบ้าน [2]


     อัพเดท 10 เม.ย. 55
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/แฟนตาซี
Tags: เทพนิยาย, คำสาป, หมาป่า, แม่มด, นิทาน, กริมม์, โรแมนติก, ดราม่า
ผู้แต่ง : มะนาวขาว ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ มะนาวขาว
My.iD: https://my.dek-d.com/pinkmelon
< Review/Vote > Rating : 96% [ 172 mem(s) ]
This month views : 1 Overall : 62,793
3,398 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 527 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
LIE RED TALE :: นิทานของสาวน้อยหมวกแดง ตอนที่ 20 : บทที่ ๑๖ : กลับบ้าน [2] , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 1322 , โพส : 33 , Rating : 100% / 3 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด



+++


            เจ้าหญิงพระองค์ที่สิบเอ็ดถูกลักพาตัวไป

นางกำนัลคนสนิทผู้เห็นเหตุการณ์เล่าว่า ในคืนสุดท้ายนางกำนัลได้นำพระโอสถไปถวายก่อนเวลาบรรทม ทว่าเมื่อเปิดประตูห้องบรรทมของเจ้าหญิงเข้าไป พบสัตว์ประหลาดร่างสูงใหญ่อยู่กลางห้อง มันอุ้มร่างเจ้าหญิงซึ่งสลบไสล ก่อนกระโดดลงทางหน้าต่างหอคอย และหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย

นางกำนัลอธิบายลักษณะสัตว์ประหลาดดังกล่าวว่ามีร่างกายสูงใหญ่ ปากฉีกกว้างเห็นคมเขี้ยว มีหูและหางสีเทาเข้มขนดกหนาเยี่ยงสุนัขป่า ดวงตาโตเปร่งประกายสีแดงวาวโรจน์ราวกับปีศาจกระหายเลือดยามรัตติกาล นางกำนัลยืนยันว่าเป็นมนุษย์หมาป่า ถึงแม้คำให้การยังเลือนลางไม่แน่นอน แต่อย่างไรเสียมันไม่มีทางเป็นมนุษย์ธรรมดา เพราะมนุษย์ธรรมดาไม่อาจกระโดดลงมาจากห้องบนหอคอยซึ่งสูงจากพื้นไม่ต่ำกว่าหนึ่งร้อยเมตรแล้วไม่ทิ้งศพไว้แน่นอน และหากเป็นอมนุษย์จริงดังนั้น มีสถานที่เดียวที่มันจะไป ไม่ใช่อื่นใดนอกจากป่าชวาร์ซลาร์ด

            หลังจากพระราชาส่งทหารให้เข้าไปตามตัวเจ้าหญิงในป่าชวาร์ซลาล์ด ทว่าล่วงเลยมาสองสัปดาห์กลับไม่มีข่าวคราวใดติดต่อกลับมาเลย พระราชายิ่งทรงร้อนพระทัย แม้เหล่าขุนนางอธิบายว่าการเดินทางในป่าสีดำนั้นยากลำบากต้องใช้เวลา เชื่อว่าเดินทางในป่ากับพรานต้องรอดปลอดภัย แม้นายพรานเป็นคนมีองค์คุ้มครอง แต่การหายไปของทหารและนายพรานนั้นออกจะแปลกไปสักหน่อย อย่างน้อยผ่านไปอาทิตย์หนึ่งควรส่งข่าวทางพิราบสื่อสารติดต่อกลับมาบ้าง

            ดังนั้นจึงมีการสืบหาพรานคนอื่น แน่นอนว่าชวาร์ซลาล์ดไม่ได้มีพรานแค่คนเดียว ยังมีพรานคนอื่นอาศัยกระจัดกระจายอยู่ด้วย ทว่าป่าชวาร์ซลาล์ดเป็นป่าใหญ่ ครอบคลุมไปทั่วหลายประเทศนัก ในประเทศของพระราชาพระองค์นี้จึงมีเพียงพรานอาเบลผู้เดียวอยู่ใกล้ที่สุด

            หลังจากสืบประวัตินายพรานป่าชวาร์ซลาล์ดไปเรื่อยจึงได้ค้นพบ พรานอาเบลเองก็เคยมีบุตรสาว ข่าวนี้รู้กันแค่วงใน ว่าพรานอาเบลไม่มีปัญญาเลี้ยงจึงมอบบุตรสาวให้ผู้ใหญ่บ้านในหมู่บ้านใกล้ๆ เลี้ยงแทน พระราชาทรงทราบเรื่องดังกล่าวจึงสั่งให้มาตามตัวบุตรสาวของพรานอาเบล กาวินผู้เป็นถึงนายกองทหาร คุ้นเคยกับหมู่บ้านดังกล่าวดีจึงอาสาจะมาเจรจา 

            ทว่าพอทราบเรื่องการหายตัวไปของแมรี่โกลด์ กาวินก็สั่งการให้พลทหารนำข่าวร้ายนี้กลับไปรายงาน พร้อมทั้งสั่งเรียกกำลังเสริมเพื่อเดินทางเข้าป่าดำชวาร์ซลาล์ด ส่วนตัวหัวหน้าทหารนั้นจะอยู่รอเตรียมการตรงทางเข้าป่า เนื่องจากกาวินเป็นคนสำคัญ และป่าดำเป็นป่าอันตราย ดังนั้นแม้หัวหน้าทหารจะเก่งกาจปรีชาเพียงใดก็ไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าป่าล่วงหน้าไปก่อน

            กาวินยังวางตัวเยี่ยงคนแปลกหน้า เมื่อผู้เป็นพ่อเอ่ยชวนคุย หัวหน้าทหารตอบรับเพียงสองสามคำก่อนเงียบไป ทำให้ฟิลลิเปรู้สึกห่างเหินยิ่งนัก ราวกับเวลาที่ผ่านมาทั้งสองไม่เคยพูดคุยกัน ไม่เคยอยู่บ้านเดียวกัน ไม่เคยรู้จักกันมาก่อนเลย

            สมัยก่อนเขาไม่ถูกกับกาวินก็จริงอยู่ ปัญหานั้นแก้อย่างไรก็ไม่หาย ฟิลลิเปรู้ว่าตัวเองผิดที่ไล่กาวินออกจากบ้านอย่างไม่ใยดี ทว่าผ่านมาตั้งหลายปี ความโกรธเคืองในตัวบุตรชายหมดสิ้นไปแล้ว เหตุใดกาวินจึงไม่ยกโทษให้เขาบ้าง

            ฟิลลิเปขอตัวไปทำงาน หลังจากผู้ใหญ่บ้านจากไปแล้ว เจคอปกับวิลเลียมก็ตามมา ทั้งสองสงสัยว่าเหตุใดฟิลลิเปจึงดูเกรงใจนายทหารรูปงามผู้นี้นัก เจคอปจึงบังคับให้วิลเลียมเข้าไปตีสนิทกับกาวิน ทั้งกำชับว่าต้องถามให้ได้ความว่านายทหารเป็นใครกันแน่

            น้องชายเข้าไปใกล้ ยังไม่ทันพูดอะไร กาวินกลับย้อนถามชื่อของเขาก่อน

            “ข้าชื่อวิลเลียม คาร์ล กริมม์ ครับ” เด็กชายตอบ

            กาวินพยักหน้ารับรู้ ทหารถูกฝึกมาให้ช่วยเหลือเด็กและสตรี เมื่ออยู่ต่อหน้าวิลเลียมเขาจึงอ่อนโยนขึ้น ...แต่แค่นิดหน่อยเท่านั้น

            “วิลเลียม คาร์ล กริมม์ หากมีข้อสงสัยใดจงพูดออกมา”

            คำพูดเป็นทางการเช่นนี้ทำให้วิลเลียมเกร็งตัว พี่ชายทหารยังไม่แก่สักนิดเดียว ซ้ำยังหล่อเหลาเหมือนพระเอกในละคร แต่กลับดูเป็นผู้ใหญ่ น่าเคารพ น่านับถือเหลือเกิน เด็กชายครุ่นคิดอยู่ในใจ ทว่านานจนรู้สึกว่าพี่ชายทหารดุทางสายตา เขาจึงพูดธุระของตนอย่างกล้าๆ กลัวๆ

            “ข้ามาคุย เอ่อ... ข้าอยากทราบนามของท่านครับ” เด็กชายถามออกไปด้วยความซื่อ

            คิ้วของกาวินเลิกขึ้นเล็กน้อย เขามองเด็กชาย สำรวจตั้งแต่หัวจรดเท้า ครั้นแล้วจึงเหลือบสายตามองเยื้องไปด้านหลัง เด็กชายมากันสองคน คนหนึ่งคงเป็นพี่ชายเพราะตัวโตกว่าแต่ไม่มากนัก ทว่าคนเป็นพี่กลับไปยืนแอบหลังต้นไม้ ส่งน้องชายมาออกหน้าแทนตน

            “ข้าชื่อกาวิน” หัวหน้าทหารตอบ จงใจปิดนามสกุลไว้

            เมื่อคนตรงหน้าตอบแล้ววิลเลียมจึงผ่อนคลายลง กล้าเอ่ยต่อไป “ข้าเป็นคนเห็นตัวมนุษย์หมาป่าครับ... ก่อนนี้ตอนแสดงเขาเป็นคนเล่านิทาน ข้ามั่นใจว่าเขาไม่ได้มีหูและหางของหมาป่า ยังเหมือนมนุษย์ทุกประการ หลังจากแมรี่โกลด์หายไปเขาก็เป็นมนุษย์หมาป่า เป็นหมาป่าอย่างในนิทานเลย เขามาถามหาแมรี่โกลด์”

            “แล้วเจ้าตอบว่าอย่างไร” กาวินรีบซักถาม

            “แม่บอกว่าแมรี่โกลด์เข้าป่าไปหาท่านยาย ข้ากับเจคอปรู้ว่าแม่โกหก เพราะเราไม่มีท่านยาย พอข้าบอกไปเท่านั้น เขาร้อนใจไม่ทันฟังอะไร ท่านกาวินครับ ข้าคิดว่าเขาไม่มีจุดประสงค์ร้าย ถึงจะเป็นมนุษย์หมาป่า แต่เขาเล่านิทานสนุกดีนะครับ เขาดูเป็นคนดี แค่มาหาแมรี่โกลด์ แค่มาถามถึงเธอเท่านั้นเอง...”

“หากมันเป็นมนุษย์หมาป่าจริงอย่างเจ้าเห็น” กาวินค่อนเสียงต่ำจนน่ากลัว รับรู้แน่ชัดว่ากำลังโกรธ “ไม่มีทางเป็นคนดีหรอก มันเป็นปีศาจ”

            วิลเลียมสั่นด้วยความกลัว ปีศาจหรือ ปีศาจมนุษย์หมาป่าหรือ นักเล่านิทานที่ยิ้มแย้มยามเล่าเรื่องคนเป่าปี่ บอกเล่าเรื่องราวเหมือนกับมีชีวิตมีเวทมนตร์ ยามเล่าถึงตอนสนุกทุกคนก็รู้สึกสนุก ยามเล่าถึงตอนเศร้าทุกคนก็เศร้าจนอยากร้องไห้ นักเล่านิทานผู้สร้างความสุขคือปีศาจจริงๆ หรือ

            “แต่... แต่ปีศาจไม่มีทางทำให้คนมีความสุข” วิลเลียมติดอ่างอีกครั้ง “แม้เรื่องของคนเป่าปี่จะเศร้า แต่ก็สนุกดี... ก็วิเศษดี... จนข้าอยากเป็นนักเล่านิทานที่ดีเหมือนอย่างเขาเลย”

            กาวินสัมผัสถึงความหวาดกลัวในน้ำเสียงนั้นได้ เขามองวิลเลียมด้วยสายตาสงบ เด็กคนนี้เป็นลูกของฟิลลิเป แสดงว่าเป็นน้องชายของเขาด้วย

            หัวหน้าทหารไม่ใคร่ชอบคุยกับเด็กนัก ที่จริงแล้วเขาคุยกับคนไม่บ่อยนักหรอก ยิ่งกับเด็กแล้วมีแต่จะงอแงไม่เข้าใจกัน ทว่าวิลเลียม คาร์ล กริมม์ถึงดูตื่นกลัวแต่แท้จริงไม่ใช่ความขลาด กาวินรู้ว่าบุคลิกของเขาทำให้เด็กกลัวได้ง่ายและน้อยคนจะกล้าเข้าใกล้ วิลเลียมกลับยอมเข้าหาเขาทั้งที่ถูกพี่ชายบังคับ

            เจ้าพี่ชายนั่นต่างหากที่ขี้ขลาด

            “สิ่งที่เจ้าอธิบายมานั้นข้าเข้าใจ” กาวินเอ่ยขึ้นในที่สุด “เมื่อทำให้คนฟังเข้าใจได้ แสดงว่าเจ้ามีศิลปะในการพูด เจ้าสามารถเรียบเรียงลำดับเหตุการณ์ได้เป็นขั้นเป็นตอน ทั้งยังมีความจำดีเลิศและมีความกล้าแสดงออก คนที่กล้าออกมาเผชิญหน้ากับปัญหาด้วยตัวเองแบบนี้จะเจริญ ข้าเชื่อว่าโตขึ้นเจ้าจะเป็นนักเล่านิทานที่ดีได้แน่นอน”

            “จริงหรือครับ” วิลเลียมร้องด้วยความดีใจ กาวินพยักหน้าเป็นการตอบ เท่านั้นก็ทำให้เด็กชายดีใจจนกระโดดได้แล้ว วิลเลียมรีบวิ่งไปหาพี่ชายซึ่งแอบฟังอยู่หลังต้นไม้

            “เจ้าบ้านี่” เจคอปซึ่งได้ยินทุกอย่างอยู่แล้วใช้มะเหงกเขกลงกลางกระหม่อมน้องชาย ก่อนยกนิ้วจุ๊ปากสั่งให้เงียบ “ข้าบอกให้ไปสืบว่าเขาเป็นใคร ไม่ใช่ไปเล่าเรื่องจริงให้เขาฟัง”

            วิลเลียมลูบกระหม่อมที่โดนพี่ชายเขก “ก็พี่บอกให้ข้าไปตีสนิทนี่”

            “ถ้าเจ้ายังโง่แบบนี้ก็เป็นนักเล่านิทานไม่ได้หรอก” เจคอปกระซิบด่า

            “แล้วคนอยากรู้อยากเห็นแต่กลับใช้น้องทำแทน คงคิดว่าฉลาดมากนักสิ”

            สองพี่น้องสะดุ้งโหยง เมื่อพบว่าบัดนี้หัวหน้าทหารได้มายืนอยู่ข้างหลังพร้อมคำคมซึ่งฟังอย่างไรก็น่ากลัว เจคอปรู้สึกเหมือนตนเองถูกด่าจึงหน้าชาไปด้วยความละอาย

            “ชื่ออะไร” น้ำเสียงของนายทหารไม่เหลือความเป็นมิตร

            “เจคอป ลุดวิก คาร์ล กริมม์” ครั้นแล้วเจคอปก็ยืดอกขึ้น “ลูกชายคนโตของตระกูลกริมม์”

            ลูกชายคนโตหรือ... กาวินคิด ...ฟิลลิเปยังกล้าปิดบังได้แม้แต่ครอบครัวตัวเอง

            “นี่หรือบุตรคนโตของตระกูลกริมม์” นายทหารยิ้มหยัน “เป็นพี่ชายแต่ขี้ขลาดกว่าน้องเสียอีก”

            คำนั้นตบฉาดลงบนหน้าของเจคอป วิลเลียมซึ่งอยู่ข้างๆ รู้สึกได้ว่าพี่ชายตัวสั่นด้วยความโกรธ และรู้ว่าในไม่ช้าต้องเกิดเรื่องแน่จึงรีบคว้าตัวพี่ชายเอาไว้ก่อนที่จะกระโดดเข้าหานายทหาร วิลเลียมห่างกับเจคอปแค่ปีเดียว ขนาดตัวจึงพอเท่ากัน

            “ท่านต่างหากขี้ขลาด” เจคอปร้องตะโกน “แน่จริงก็เข้าป่าดำไปเลยสิ”

             นายทหารเลิกคิ้ว เขาเข้าใจว่าสองพี่น้องยังเด็กนัก แต่เพราะความเป็นทหาร ผ่านการฝึกฝนมามากมายกลับถูกเด็กตราหน้าว่าขี้ขลาด แม้คำนั้นเอ่ยออกมาเพราะโทสะ ทว่าก่อนกาวินจะโต้กลับไปนั้นกลับมีเด็กผู้หญิงคนหนึ่งวิ่งเข้ามา ขวางเอาไว้และโพล่งถามอย่างร้อนรน

            “ท่านจะเข้าป่าชวาร์ซลาร์ดหรือ” เธอเอ่ยกับนายทหาร

            ทั้งสามตกใจ เมื่อจู่ๆ เด็กผู้หญิงคนนี้เข้ามาประชันหน้าชายหนุ่ม เมื่อใคร่มองสำรวจแล้วพบว่าเธอเริ่มโตเป็นสาวแล้ว ทว่าร่างเล็กผิวคล้ำ เธอมีผมหยักศกสีแดง ใบหน้ากลมแก้มป่องเหมือนคนอวบ เธอมองกาวินด้วยดวงตาตี่เล็กสีน้ำเงิน

            กาวินไม่ชอบ แม้ว่าคนตรงหน้าเป็นผู้หญิง แต่เขาอยู่กับระเบียบและมารยาท การเข้ามาขัดบทสนทนาเช่นนี้ถือว่าเสียมารยาทมากนัก นายทหารถูกฝึกมาอย่างดี เวลาจะพูดกับใครต้องถามแนะนำตัวก่อน

            “เจ้าเป็นใคร” นายทหารเอ่ยออกมาอย่างเย็นชา

            แต่อีกฝ่ายกลับไม่สะทกสะท้าน เด็กสาวหน้าตาตื่น หากแต่ไม่ใช่เพราะนายทหาร

            “วายุน ข้าชื่อวายุน ข้าตอบท่านแล้ว คราวนี้ท่านตอบข้าบ้าง ท่านจะเข้าป่าชวาร์ซลาร์ดหรือ”

            กาวินขมวดคิ้วมุ่น เขาต้องเข้าป่าชวาร์ซลาร์ดแน่ แต่เวลานี้จำเป็นต้องรอกำลังเสริมก่อน เนื่องจากการเดินทางโดยไม่มีพรานนำทางเกือบเหมือนการเข้าไปตายเปล่า

            ครั้นแล้วนายทหารจึงพยักหน้า หมายจะอธิบายให้เธอฟัง แต่วายุนกลับชูสิ่งหนึ่งขึ้นมาก่อน

            มันคือผ้าคลุมขนแกะสีขาว ทว่ามีรอยเปื้อนสีแดงคล้ำเต็มไปหมด

            “ข้าเจอมันตอนกำลังจะเข้าป่า ที่จริงข้าไม่กล้าไปคนเดียวหรอก พอพบผ้าคลุมนี่ยิ่งกลัวจนไม่กล้าเข้าไปเลยกลับมา” เธอว่า “ท่านเองก็จะเข้าป่าชวาร์ซลาร์ดใช่ไหม ข้าขอตามท่านไปได้ไหมเจ้าคะ”

            เจคอปกับวิลเลียมจำผ้าคลุมนั้นได้

            “นั่นผ้าคลุมของแมรี่โกลด์” พี่ชายเป็นคนบอก

            กาวินรีบแย่งผ้าคลุมขนแกะจากมือของเด็กสาว สำรวจโดยละเอียดแล้วพบว่ารอยเปื้อนสีแดงนั้นคือเลือดไม่ผิดแน่

            มีเรื่องเกิดขึ้นกับแมรี่โกลด์

            ตั้งแต่มาที่นี่กาวินพยายามระงับอารมณ์ตนเอง เขารู้จักแมรี่โกลด์ จำเด็กผู้หญิงผมทองตาทองน่ารักคนนั้นได้ เธอเป็นคนเดียวที่ทำให้เขาสบายใจ แม้จากกันไปนานแต่ความทรงจำดีๆ ของนายทหารมีไม่มากนัก ดังนั้นเหตุการณ์ทุกอย่างเกี่ยวกับแมรี่โกลด์เขาจึงจำได้ดี

            “แมรี่โกลด์ถูกหมาป่าจับกินแล้วหรือ” วิลเลียมถามเจคอป เสียงสั่นพร่าด้วยความกลัว เจคอปเองก็กลัวเช่นกัน

            กาวินซึ่งเป็นผู้ใหญ่ที่สุดจำเป็นต้องวางตัวสุขุม เขาสูดลมหายใจลึก ตั้งสติมั่น ครั้นแล้วจึงหันไปเอ่ยกับสองพี่น้องกริมม์

            “เจ้าทั้งสองจงไปบอกฟิลลิเป” นายทหารว่า “ข้าจะเข้าป่าล่วงไปก่อน หากกำลังเสริมมาถึงให้ผู้ใหญ่บ้านนำทางเข้ามา ข้าจะรออยู่ที่บ้านของนายพราน”

            เจคอปจำใจต้องเชื่อฟังคำสั่ง เขาจับมือน้องชายลากตัวกลับบ้าน

            เมื่อกาวินกำลังจะไป เด็กสาวแปลกหน้าก็ทำท่าเดินตาม

            “รออยู่นี่” นายทหารสั่ง แล้วชะงัก “เจ้าบอกว่าเจ้าเข้าป่า... ทำไม...”

            “ท่านเป็นทหารของพระราชานั่นเอง” วายุนว่า “ข้าต้องการเข้าป่าด้วย ได้โปรดให้ข้าไปด้วยเถิดนะเจ้าคะ ข้าจำเป็นต้องไปจริงๆ”

            กาวินเห็นความต้องการของเด็กสาว แม้ความเป็นทหารสั่งให้เขาปกป้องสตรีและเด็ก การเข้าป่าไปเป็นอันตรายอย่างแน่นอน ทว่าในอีกแง่หนึ่งกาวินก็อยากทราบสาเหตุความต้องการนั้น หากมีเหตุผลเพียงพอเขาก็ควรจะรับฟัง

            “ว่ามา”

            วายุนดีใจ ถึงกับยิ้มออกมา แม้เด็กสาวดูภายนอกไม่ใช่คนสวย แต่กาวินยอมรับว่ารอยยิ้มของเธอสวยจริงๆ

            “ข้ารู้นะทหารอย่างท่านไม่รู้จักเจ้าหญิงหรอก” วายุนเริ่มอธิบาย “เจ้าหญิงตั้งสิบสองพระองค์ ทหารผู้ต้อยต่ำอย่างท่านคงไม่เคยเห็นพระพักตร์ของเจ้าหญิงหมดทุกพระองค์ใช่ไหมเล่าเจ้าคะ”

            กาวินไม่แน่ใจ ใช่ เขาไม่เคยเห็นพระพักตร์ของเจ้าหญิงพระองค์ที่สิบเอ็ด เพราะเจ้าหญิงมีหน้าที่แตกต่างกันไป โดยส่วนมากเจ้าหญิงองค์โตจะมีบทบาททางสังคมมากกว่า

            “ข้าเป็นนางกำนัลของเจ้าหญิงพระองค์ที่สิบเอ็ด” ดวงหน้าของเด็กสาวเผยเล่ห์กล “ทีนี้พอเป็นเหตุผลให้ข้าตามท่านไปได้หรือยังเจ้าคะ”

 


            เมื่อเจคอปกับวิลเลียมกลับมาที่เดิม กาวินกับวายุนไปแล้ว สองพี่น้องตระกูลกริมม์ยืนอยู่หน้าเขตทางเข้าป่าที่เดิมพร้อมกับความคิดมากมาย พวกเขายังเป็นเด็ก ทำได้แค่เฝ้ามองผู้ใหญ่ทำหน้าที่ของตน วิลเลียมนึกถึงคำพูดของนายทหาร นึกถึงความกล้าหาญอย่างที่คนอย่างเขาไม่เคยมี

            “เจค ไม่ว่าอย่างไรข้าก็ชอบนิทาน” น้องชายเอ่ยกับพี่ชาย “ท่านกาวินบอกว่าข้าจะเป็นนักเล่านิทานที่ดี”

            เจคอปมองน้องชาย ก่อนเอ่ยถามโดยไม่แย้งเป็นครั้งแรก

            “แล้วอยากเล่าเรื่องอะไร”

            วิลเลียมคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขานึกย้อนกลับไปถึงวันวาน ตลอดมาวิลเลียมไม่เคยอยู่คนเดียว แม้พี่รังแกเขา แม้แม่รังแกเขา แต่คนเดียวที่ไม่มีวันรังแกเขาเลยนั้นคือเธอ...

“ข้าคิดถึงแมรี่โกลด์” เด็กชายว่า “ข้าจะเล่าเรื่องเธอ เรื่องของสาวน้อยคนหนึ่งที่มีผ้าคลุมสีขาว แต่ถูกหมาป่าจับไปกิน ทำให้ผ้าคลุมนั้นถูกย้อมเป็นสีแดง เหมือนกับเรื่องหนูน้อยหมวกแดงที่เธอเคยเล่าให้เราฟัง”

เจคอปฟังดังนั้นแล้วพยักหน้า เขาเองก็คิดถึง... ผู้หญิงคนหนึ่งถูกแม่สั่งให้เข้าป่าไป แต่ไม่มีวันกลับบ้านอีกเลย

“ข้าจะช่วยเจ้าแต่งนิทาน”


+++
เอาล่ะจบภาคปฐมบทแล้ว ต่อไปเริ่มภาคแรกแล้วค่ะ(เพิ่งจะเริ่มเรอะ!) ที่นี้จะได้รู้สักทีว่าวายุนคือใครกันแน่ มีบทสักที 555
ชอบบทของสองพี่น้องตระกูลกริมม์มากค่ะ วิลเลียมน่ารักเนอะ >< แต่ก็ชอบเจคอปเหมือนกัน เขียนสองคนนี้แล้วมีความสุขดี แต่คงไม่มีบทอีกนานเลย TT

เรื่องนี้น่าเบื่อบ้างมั้ยคะ กลัวคนอ่านเบื่อจังเลย...TT ขอบคุณทุกคนที่เป็นกำลังใจให้มาตลอดนะคะ

ปล.เพิ่งเห็นคำวิจารณ์ของน้องชิน เรื่องนี้ไม่มีซาวเอฟเฟคจริงๆด้วย... เพิ่งจะรู้ตัว
จุ๊บๆ
❥ Free theme mouse. naru 


Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
LIE RED TALE :: นิทานของสาวน้อยหมวกแดง ตอนที่ 20 : บทที่ ๑๖ : กลับบ้าน [2] , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 1322 , โพส : 33 , Rating : 100% / 3 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1 | 2
# 33 : ความคิดเห็นที่ 3220
มนุษย์หมาป่าที่ลักพาตัวเจ้าหญิงต้องเป็นโคราเมแน่ๆเลยๆ ทำไปเพื่ออะไรกันนะ...ใช้บูชายัญหรือใช้เป็นเหยื่อล่อใครรึเปล่า?
PS.  แค่อยากเป็นคนที่เธอรัก...แค่อยากเป็นคนที่เธอนั้นจะมาเข้าใจ แค่สบตาฉันแล้วช่วยตอบ...ว่าเธอจะรักกันได้...
Name : Perz < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Perz [ IP : 115.67.36.141 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 3 พฤษภาคม 2556 / 15:20
# 32 : ความคิดเห็นที่ 3152
โอ้ พี่น้องตระกูลกริมม์...เพิ่งเห็นเด็ก ๆ ทั้งสองน่ารักเป็นครั้งแรกจากตอนแรก ๆ แอบไม่ชอบอยู่หน่อย ๆ
และตอนนี้ เพิ่งเห็นกาวินเท่เป็นครั้งแรก >< แต่อ่านตรงวายุนพูดบรรคสุดท้าย...ผู้หญิงคนนี้ต้องมีอะไรสักอย่างแน่ ๆ มีการทำหน้ามีเลศนัย

มนุษย์หมาป่ามีมากกว่า1 งั้นขอเดาว่าเป็นโคราม เพราะตอนพระจันทร์เต็มดวงไม่ทรมานไปกับคนอื่นเขาด้วย และคิดว่ามนุษย์หมาป่าเผ่าอื่นคงไม่มายุ่งกับมนุษย์(มั้ง)
PS.  ...กับดักและเล่ห์กลนี้เกิดจากความปรารถนา...เมฆหมอกแห่งความลุ่มหลงเฝ้าอำพราง...ให้ถูกพันธนาการไว้เช่นนี้ตลอดไป...
Name : Sin_Fatum < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Sin_Fatum [ IP : 14.207.222.24 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 28 มีนาคม 2556 / 06:24
# 31 : ความคิดเห็นที่ 3140
สองพี่น้องกริมม์.. พวกท่านมีความเป็นมาฉะนี้นี่เอง #ผัวะ
แอบสงสัยว่าวายุนคู่กาวิน..รึ? 'w'

PS.  ฉันยิ้ม ฉันร้องไห้ ฉันหัวเราะ - ฉันเป็นแค่มนุษย์ธรรมดาๆคนหนึ่ง :)
Name : i.am.elf¿ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ i.am.elf¿ [ IP : 125.24.67.199 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 23 มีนาคม 2556 / 16:46
# 30 : ความคิดเห็นที่ 3069
โคราเม?? ยังไม่ตายหรอกรึ?
PS.  It the most beautiful time of the year ;D I wanna be under the Mistletoe <3
Name : Hersy_PacktoN < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Hersy_PacktoN [ IP : 125.27.108.59 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 25 กุมภาพันธ์ 2556 / 10:13
# 29 : ความคิดเห็นที่ 2934
เรื่องนี้ปมเยอะมาก
Name : Fie [ IP : 118.172.245.140 ]

วันที่: 24 พฤศจิกายน 2555 / 10:54
# 28 : ความคิดเห็นที่ 2899
บทนี้มันตื่นเต้นมาก
PS.  คำวิจารณ์ดีๆจากคนที่อ่านนิยายของเราทำให้ยิ้มได้ไปสามวันเลย
Name : ปากกาและหยดหมึก < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ปากกาและหยดหมึก [ IP : 115.67.135.107 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 18 พฤศจิกายน 2555 / 20:56
# 27 : ความคิดเห็นที่ 2768
วายุน  ชื่อแปลกอ่ะ [แต่ไม่เหมือนใคร]
วิลเลียม&เจคอบ น่ารักจังคู่นี้ อ่านอีกทีก็น่ารักเหมือนเดิม หุหุ
PS.  อ่าน อ่านนิยาย รักที่สุดเลย
Name : sdc-som-som < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ sdc-som-som [ IP : 27.55.0.234 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 25 ตุลาคม 2555 / 20:18
# 26 : ความคิดเห็นที่ 2704
แอบสงสารเด็กน้อยเหมือนกันนะ
PS.  ไม่มีสิ่งใดได้มาโดยง่าย ,,, ทุกการกระทำ แด่ความฝัน
Name : M.T.Miracle < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ M.T.Miracle [ IP : 180.183.148.207 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 17 ตุลาคม 2555 / 00:02
# 25 : ความคิดเห็นที่ 2616
T^T ต้องหักห้ามใจอ่านไว้แค่นี้ก่อน
พรุ่งนี้มีสอบพูดหน้าชั้น ฮึ่มๆ
แต่แบบ เศร้าอ่า...
แอบเชียร์ กาวิน ฮ่าๆๆๆ ชอบเข้มๆ เอิ๊กๆๆๆๆ
ในที่สุดก็กลับมาเรียกเรตติ้ง
แต่ชาเลก็น่าร๊ากกน่าหยิก >..<
Name : _w€lkin_ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ _w€lkin_ [ IP : 110.171.177.174 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 กันยายน 2555 / 01:18
# 24 : ความคิดเห็นที่ 2552
สนุกมากฮะ ❤
PS.  รักนิยายแฟนตาซี 
Name : MarshMalloW KinG < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ MarshMalloW KinG [ IP : 27.130.84.121 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 24 สิงหาคม 2555 / 18:17
# 23 : ความคิดเห็นที่ 1819
กำเนิดนิทานตระกูลกริมม์ วิลเลียมน่ารักแฮะ
PS.  "ถึงโลกจะแตกแต่เราก็ยังมีจักรวาลอยู่ไม่ใช่รึไง?"
Name : .: Ar :. < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ .: Ar :. [ IP : 101.108.108.221 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 8 พฤษภาคม 2555 / 13:53
# 22 : ความคิดเห็นที่ 1708
 ยิ่งอ่านยิ่งเครียด T^T
Name : sweetty chocopink < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ sweetty chocopink [ IP : 27.130.24.163 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 เมษายน 2555 / 00:27
# 21 : ความคิดเห็นที่ 1630
กำเนิดนิทานตระกูลกริมส์...
PS.  อย่าอ่านนะ
Name : หลากหลาย < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ หลากหลาย [ IP : 27.130.89.245 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 17 เมษายน 2555 / 17:29
# 20 : ความคิดเห็นที่ 1543
 สนุกมากๆ
PS.  "He who loses money, loses much; He who loses a friend, loses more; He who loses faith, loses all." - - Anonymous - -
Name : ★SHIRAZ'II★ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ★SHIRAZ'II★ [ IP : 101.108.119.26 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 10 เมษายน 2555 / 14:56
# 19 : ความคิดเห็นที่ 1532

คำว่า เลือนลาง ไม่มีความหมายนะคะ ต้อง เลือนรางคำนี้
กาวินทำมาเป็นเข้ม
ว่าแต่ทำไมผ้าคลุมของแมรี่โกลด์ถึงมีเลือด
รออ่านบทต่อไปนะคะ


PS.  เป้าหมายสูงสุดของชีวิต อาจทำไม่ถึง แต่ก็ไม่เป็นไร ถ้ายังมุ่งมั่น และก้าวเดินต่อไป เป้าหมายนั่นอาจอยู่ใกล้แค่ปลายนิ้ว
Name : รัตติกาลแห่งความมืด < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ รัตติกาลแห่งความมืด [ IP : 110.77.250.14 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 9 เมษายน 2555 / 17:48
# 18 : ความคิดเห็นที่ 1513
มากรี๊ดคนในเครื่องแบบอีกทีก่อนไป... > <
อัพหน่อยน้าๆ

PS.  IF YOU WANT PEACE, PREPARE FOR WAR !
Name : CacoethesScribendi+ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ CacoethesScribendi+ [ IP : 61.90.102.24 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 7 เมษายน 2555 / 16:24
# 17 : ความคิดเห็นที่ 1505
รักกาวินTT แต่กลัวที่รักจะไปฆ่าชาฮาร์เข้าTTTTT
สนุกคะสนุกมากกก เราชอบบบ เราเชียยย เราเป็นกำลังใจให้น้า<3
Name : ROBERT'S < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ROBERT'S [ IP : 115.87.139.167 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 7 เมษายน 2555 / 11:17
# 16 : ความคิดเห็นที่ 1502
ตอนนี้ลงเมื่อไรกัน!!!! พิมพ์ผิดนิดหน่อยนะนาว "กาวินสำผัสถึงความหวาดกลัวในน้ำเสียงนั้นได้" ชอบฉากตอนกาวินออกจริงๆ กรี๊ด!! เข้มมาก ชอบๆๆ เด็กๆก็น่ารัก โชตะมาก =.,= หนุ่มๆเรื่องนี้ทำหัวใจเราวายได้เลย แต่ขอเชียร์กาวินดีกว่า ถ้าแมรี่โกลด์ไม่สนเราจะเอาเองล่ะนะ 5555

นาวไม่ต้องกลัวคนอ่านเบื่อนะ เรื่องของนาวสนุกมากกกก นี่ไม่ได้ชมเพื่อเอาใจนะ เราพูดจริงๆ ไม่งั้นจะบอกว่าให้ทำเป็นหนังสือเหรอ อิอิ

PS.  ขอฝากนิยายเรื่อง "How To Find A Dragon : ตามล่าหามังกรที่สาบสูญ" ด้วยนะจ๊ะ
Name : Equinox < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Equinox [ IP : 180.183.27.68 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 7 เมษายน 2555 / 00:36
# 15 : ความคิดเห็นที่ 1500
ชอบมากกกกกก
เนื้อเรื่องน่าติดตามสุด >< นี่แค่ปฐมบทเหรอ O_O
Name : PI'PRAE < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ PI'PRAE [ IP : 125.25.1.7 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 6 เมษายน 2555 / 21:53
# 14 : ความคิดเห็นที่ 1497

ปลื้มๆๆๆๆ ชอบกาวินมากมาย ติดตามๆ


PS.  P.S. ขอฝากนิยายเรื่อง Mirror ด้วยนะค่ะทุกท่านนน
Name : Night Fury < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Night Fury [ IP : 101.109.192.82 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 6 เมษายน 2555 / 20:49
# 13 : ความคิดเห็นที่ 1495
 วายุน อาจจะเป็นเจ้าหญิงเองก็ได้
PS.  Hi ชื่อมะพร้าวค่าาาาาา
Name : มะพร้าว555 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ มะพร้าว555 [ IP : 124.120.172.137 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 6 เมษายน 2555 / 20:19
# 12 : ความคิดเห็นที่ 1494
...=w=
(กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!)

พี่นาวคะ มันแบบ... มันแบบ...
กาวินเท่ได้อีกแน่ะ! ชักสองจิดสองใจแล้วสิ > < (ประหนึ่งตัวเองเป็นแมรี่โกล์ดเลยนะ 555)

ชินขนลุกเลยตอนที่ "ข้าจะช่วยเจ้าแต่งนิทาน" ไม่เว่อร์นะ -w- ก็หนูว่ามันสุดยอดจริงนี่นา
เรื่องเอามาโยงกันได้แนบเนียนลึกซึ้งมากเลยค่ะ ทีแรกก็ว่าทำไมนามสกุลมัน? สุดท้ายก็... ว้าว -0-+
เป็นแฟนตาซีแต่มีเหตุผลจนนิยายตรรกะยังต้องอายเลยมั้งเนี้ย ทุกตัวละครทำอะไรมีความคิดเหมาะวัยเหมาะบทมากกกกกก
^ เหมือนจะพูดงี้หลายรอบแล้วแต่ก็ยังอยากพูดอยู่ค่ะ แหะๆ =w="

มาต่อนะคะพี่นาว T^T สู้ๆค่า

ปล. แอบเชียร์วายุนกับกาวินน้า จะได้เปิดทางให้ชาฮาร์ไปในตัวอ่า... 555

PS.  IF YOU WANT PEACE, PREPARE FOR WAR !
Name : CacoethesScribendi+ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ CacoethesScribendi+ [ IP : 58.9.86.1 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 6 เมษายน 2555 / 19:53
# 11 : ความคิดเห็นที่ 1488
พี่น้องคู่นี้น่ารักอ่ะ >..<
Name : Beal2** < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Beal2** [ IP : 171.4.92.91 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 6 เมษายน 2555 / 17:41
# 10 : ความคิดเห็นที่ 1487
เจคอป โดนอย่างแรง555555
PS.  Hi ชื่อมะพร้าวค่าาาาาา
Name : มะพร้าว555 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ มะพร้าว555 [ IP : 110.169.194.135 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 6 เมษายน 2555 / 14:14
# 9 : ความคิดเห็นที่ 1485
 เจ๋งอ้ะ สองพี่น้องตระกูลกริมม์ >,.<


PS.  กุไม่มีบีบี กุมีแต่บีบีกันอ่ะ อยากเล่นกับกุป่ะ?ไม่เล่นไม่เป็นไร แต่รู้ไว้กูรัก1D><
Name : ZenmeE < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ZenmeE [ IP : 125.25.52.175 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 6 เมษายน 2555 / 10:52
หน้าที่ 1 | 2
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android