ถึงคนที่นาวรักและคนที่รู้จักนาว ขอร้องเข้ามาอ่านได้ไหมคะ
ตลอดชีวิตของนาวมานี้ นาวได้พบอะไรมาก็มากมาย ทั้งเรื่องดีและร้าย ที่ถ่าโถมเข้ามารุมเร้าทำร้ายกันโดยตลอด
ที่มาเขียนไดอารี่ครั้งนี้ นาวแค่อยากจะบอกว่า นาวขอบคุณนะ ที่ทุกคนให้กำลังใจนาวตลอด คุยเอมด้วยเวลาที่นาวทัก พูดคุยให้นาวได้หัวเราะ ทำให้นาวได้มีเพื่อน ซึ่งในโลกปัจจุบันเพื่อนของนาวเองก็ทำให้นาวได้มีรอยยิ้มอยู่ทุกวันเช่นกัน เวลานี้เป็นเวลาตี3ครึ่ง เหตุผลที่อัพไดดึกเป็นเพราะมันทนไม่ไหวเข้าแล้วจริงๆ
อยากถามหน่อยว่าเคยร้องไห้ไหม คุณร้องแล้วมีคนมาปลอบโยน ปลอบจากใจเพื่อให้รู้ว่ายังมีฉันอยู่ข้างคุณสินะ เคยร้องไห้คนเดียวไหม คำตอบก็คงจะเคยเหมือนกัน
เมื่อไม่กี่นาทีนี้ น้ำตาได้รินไหลออนมาทั้งที่ตัวเองไม่เข้าใจเหมือนกัน นาวรักทุกๆคนนะ แคร์ทุกๆคนมากด้วย หากนาวไปทำอะไรให้ไม่พอใจต้องขอโทษด้วย เพราะนี่อาจเป็นครั้งสุดท้ายที่นาวจะได้เอ่ย
เหตุผลหรอ เหตุผลที่ร้องไห้ นาวก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่รู้สึกว่านาวเหนื่อยเหลือเกิน เหนื่อยกับการอยู่ในโลกใบนี้ เหนื่อยที่จะต้องหายใจแล้วทำอะไรต่อมิอะไรที่ตัวเองตั้งใจหรือไม่ตั้งใจ นาวร้องไห้คนเดียวอยู่ และเป็นอย่างนี้ทุกครั้งตั้งแต่จำความได้ นาวไม่เคยร้องไห้สบอกใคร ไม่เคยร้องต่อหน้าให้ใครมาปลอบ ไม่เคยสักครั้ง เพราะทุกครั้งนาวจะปลอบตัวเองตลอด
พ่อกับแม่กำลังหลับ นาวจะออกจากห้องแล้วร้องในห้องน้ำ คิดถึงสิ่งที่เราทำไป บางคนอาจบอกว่านาวทำดีที่สุดแล้ว แต่ถ้าคิดดูอีกที นาวว่านาวยังทำไม่ได้ดีที่สุดหรอกค่ะ นาวทำได้มากกว่านี้หากแต่นาวไม่ทำ เพราะนาวยังไม่รู้จักตัวเอง
บอกได้เลยว่านาวไม่เคยทำอะไรเต็มที่สักครั้ง
ยิ่งนานวันเข้านาวกลับรู้สึกว่าทำไมตัวเองถึงได้เป็นแบบนี้ ไร้ค่าหรอ ไม่รู้สิ ถึงยังไงก็ยังมีพ่อแม่นาวคอยเป็นห่วง แต่รู้ไหมนาวมันโง่ โง่ที่ไม่เคยเข้าใจตัวเองเลยว่ารูสึกยังไง ทั้งยังอวดรู้ไปปลอบคนอื่นอย่างนั้นอย่างนี้ นาวหวังดีนาวรู้ แต่เวลานาวร้องไห้เคยมีใครทำแบบนี้กับนาวบ้างไหม
คำศัพท์ที่ผิดบ่อยในนิยาย นาวมักถามพ่อเสมอ แต่ก็ไม่บ่อยนักเพราะพ่อไม่ได้อยู่บ้านตลอด บ้างไปต่างจังหวัดบ้างก็ไปทำงาน จึงมีคำผิดโผล่มาอยู่บ่อยครั้ง และทุกครั้งที่เอ่ยถาม แม่ก็จะบอกว่านาวโง่ทุกครั้ง แบบนี้จะไปเรียน บดินได้ยังไง
นี่เป็นการร้องไห้ครั้งที่2 ของปีนี้ หลังจากร้องไห้ครั้งแรกเมื่อตอนดอกไม้ไฟเริ่มจุดฉลองปีใหม่
พี่คนนึงบอกกับนาวว่ายังมีคนเป็นห่วงนาวแต่นาวไม่เปิดอกรับเอง
ขอบคุณค่ะพี่ใจ แต่ถึงยังไงนาวอยากให้เขาปลอบอย่างจริงใจมากกว่าปลอบเพื่อให้นาวหยุดร้องเพราะตัวเองกลัว กลัวว่าทำผิดอะไรถึงได้ทำให้คนร้องไห้
ขอบคุณพี่อ๊อฟ ที่ทำให้นาวได้หัวเราะกับนิยายของพี่ ขอบคุณพี่โจ้ที่ทำให้นาวได้รู้สึกว่าเหมือนเป็นพี่สาวอีกคน ขอบคุณนู๋เนย คนที่ทำให้นาวรู้สึกผ่อนคลายและเธอเป็นคนน่ารักเสมอ ขอบคุณปลาที่ไม่ค่อยได้มาเยี่ยมกันนักแต่ก็เคยได้คุยในเอม ขอบคุณมุกจังที่ชอบนิยายของนาว ขอบคุณพี่หนึ่งที่รู้จักกันในเอมแล้วเพิ่งรู้ว่าเขาแต่งนิยาย ขอบคุณพี่ๆเพื่อนๆทุกคนที่นาวได้รู้จัก ขอบคุณค่ะทุกคนที่อ่านมาจนถึงบรรทัดนี้ นาวไม่ขอเรียกร้องให้มีคอมเม้นติชม แต่แค่อยากให้ทุกคนที่นาวรู้จักได้มาอ่าน
พอขึ้นไปบนห้อง พ่อกับแม่คงปิดไฟหมดแล้ว นาวผิดเองที่ขึ้นช้า นอนกลางวันเป็นกลางคืนกลางคืนเป็นกลางวัน นาวผิดเองค่ะ
หากข้อความตรงไหนติดขัดไม่รื่นหูไปบ้าง ก็ขออภัยเพราะเจ้าของไดกำลังสับสน
ความคิดเห็น
เฮ้อ!!! อ่านแล้วก็รู้สึกเศร้าๆแฮะ พี่ก็ไม่รู้ว่านาวมีปัญหาอะไรนะ แต่พี่สาวคนนี้เป็นกำลังใจให้น้า ชีวิตยังอีกยาวไกล นาวยังไม่15เลยไม่ใช่เหรอ อย่าคิดมาก ^^
แล้วเหตุผลที่พี่ไม่ออนเอ็มอ่ะ เฮ้อ!! ถ้ามันดังจริงๆก็ดีซิ แต่นี่มันไม่ใช่ ตอนนี้ชีวิตพี่มันวุ่นวายจริงๆเลย เจอปัญหาแอดมิชชั่นยังไม่พอ ยังโดนอีสุกอีใสโจมตีอีก นอนสลบไสลไป2วัน วันนี้ลุกขึ้นมาได้ก็มาเปิดคอมเลย คิดแล้วอยากจะบ้า นี่ฉันต้องอยู่ในสภาพตุ๊กแกผีไปสัมภาษณ์รึป่าวเนี่ย สาธุ!! >_< ขอให้หายทันด้วยเหอะ ไหนจะคอยกังวลว่าจะเอ็นท์ติดมั้ยอีก น่าปวดหัวทั้งนั้น เห็นมั้ย ทุกคนมีปัญหาทั้งนั้นแหละ
เพราะงั้นสู้ๆๆ ไม่ว่าเรื่องอะไรก็สู้ไว้ก่อน โชคดีนะจ๊ะ ^^
ไม่ต้องขอโทษ (ถ้าถึงวันที่พี่ล้มบ้าง ช่วยเอาคำพูดนี้ไปด่าพี่ทีนะ)
ไม่ได้อยู่ตัวคนเดียว ฉันกำลังมองแกอยู่ (จับผิดแกอยู่นะนังหนูนาว 555+)
ช่างหัวผู้ใหญ่ไปซะบ้างไม่ต้องเก็บเอามาคิดมาก
คำพูดคำจาบางอย่างพวกนั้นเขาไม่รู้ตัวหรอกว่าเขาทำร้ายจิตใจคนฟังขนาดไหน
แค่เราอย่าลืมความรู้สึกตอนนี้ จดจำไว้ !
เมื่อเราโตเป็นผู้ใหญ่เมื่อไหร่ จะได้ไม่พลาด ไม่เผลอทำร้ายจิตใจเด็กๆอีก
นานๆทีก็มาร้องไห้ซบอกแบนๆของพี่ได้เสมอ
น้องเอ๊ย ร้องไห้กับความสับสนหรือว่าเวลาที่เราล้มน่ะ
มันไม่น่าอายหรอก คิดว่าไม่มีใครปลอบเหรอะ?
เดี๋ยวพี่ส่งเบอร์ไปให้ เศร้าเมื่อไหร่ก็โทรมา
พี่จะฟังเธอร้องจนสว่างเลย! (แล้วก็จะตามไปด่าทีหลังว่าหลับในห้องเรียน555+)
ฟังนะ ไม่มีใครจะลดคุณค่าของเราได้ นอกจากตัวของเราเอง
สิ่งที่เข้าใจยากที่สุดก็คือตัวเองเนี่ยแหล่ะ ตอนนี้พี่ยังไม่ค่อยเข้าใจตัวเองเลยว่าตกลงพี่ชอบผู้หญิงหรือว่าผู้
แต่ไงพี่ก็จริงใจและพูดได้เต็มปากเลยว่า พี่เป็นห่วง
พี่ไม่รู้ว่านาวมีเรื่องอะไรที่ไม่สบายใจ
และการที่นาวโทษตัวเองนั้นมีแต่จะทำให้นาวรู้สึกแย่
หากนาวมีปัญหาพี่อยากให้นาวมองที่ปัญหา
และวิธีการแก้ปัญหามากกว่าที่จะโทษตัวเอง
พี่รู้ว่ามันไม่ง่ายเหมือนพูด บางครั้งมันก็เหมือนโจทย์เลขนะแหละเมื่อเราโตขึ้นเรียนมากขึ้นมันก็ยากขึ้น แค่เห็นโจทย์ก็ท้อเสียแล้วไม่อยากทำ ยากเกินไปปล่อยไว้โจทย์ก็ไม่ได้แก้ ถ้าหากเราพยายามที่แก้โจทย์ ทำได้บ้างไม่ได้บ้าง ตรงที่ทำไม่ได้เราก็ถามคนรอบข้างให้ช่วยแก้ซิ ปัญหาที่คิดว่ายากอาจจะไม่ยากอย่างที่คิดก็ได้
นาวจ๋า น๊าวนาว ...คือ ออกตัวไว้ก่อนเลยนะว่าพี่ปลอบใครไม่ค่อยเก่งอะ
ปลอบแบบผู้ใหญ่ไม่ค่อยเป็นซะด้วย(ก็ยังเด็กอยู่นะเคอะ)
แต่ว่า นาวจ๋า พี่ไม่สบายใจเลยนะที่เห็นนาวบอกว่าเหนื่อยกับการหายใจและอยู่บนโลกใบนี้
พี่ไม่ได้ห้ามไม่ให้นาวร้องไห้ ไม่ได้ห้ามให้นาวอ่อนแอนะคะ
แต่พี่อยากให้นาวอ่อนแอแล้วก็เข้มแข็งไปพร้อมๆกัน (เข้าใจไหม ทำความเข้าใจหน่อยนะ )
อ๊า...พิมพ์ต่อไม่ออกแล้วง่ะ แต่คำปลอบเต็มหัวเยย...
เอาเป็นว่า...อย่าร้องไห้และเสียใจมากเกินไปนะ เด็กดี...
เราเป็นที่รักกันไม่ใช่เหรอ? มีอะไรก็ปรึกษาที่รักได้นะ รับรองไม่คิดเกินเลย ^3^
สู้ๆนะจ๊ะ เรื่องนิยาย ผิดนิดผิดหน่อยไม่เป็นไรหรอก
เดี๋ยวพี่เช็คให้ ใครบ้างไม่เคยผิดพลาดจริงไหม? (อย่างน
แต่ความรู้สึกแบบนี้มันเป็นกันได้บ่อยๆพี่เลยอยากจะมาพูดคุยกะนาวเผื่อในครั้งหน้า(ที่ไม่อยากให้มันเกิด)
...สำหรับคนอื่นๆพี่ก็ไม่รู้แต่พี่เป็นคนที่ร้องไห้แทบทุกคืน...ร้องไห้เงียบๆในห้องอยู่คนเดียว....จนเริ่มอ่านนิยาย...อ่านเพื่อให้ความเศร้าหายไปเพียงชั่วคราว....แต่งนิยายเพื่อให้ตัวเองอยู่อีกโลกนึง...เพื่อหาเพื่อน...จะได้ไม่ต้องอยู่คนเดียว....
บ้าน...สำหรับพี่มันเป็นhouseค่ะ ...ไม่ใช่home ไม่รู้เหมือนกันว่าเพราะอะไร...พี่ชายของพี่เป็นคนเก่ง...เก่งมากแบบที่พี่เทียบอะไรไม่ได้ซักอย่าง...พี่เค้าน่ารักเป็นคนดี...แต่ก็เป็นคนที่ทำให้พี่ดูแย่ตลอด...เคยมีคนบอกพี่เหมือนที่บอกนาว....*แอ้มยังมีคนที่เป็นห่วงอีกตั้งเยอะ..แต่ไม่ยอมเปิดใจ*...พี่เป็นคนปิดใจจริงๆนั่นแหละ
พี่เริ่มคิดหนีออกจากบ้านตอนป.3เริ่มอยากฆ่าตัวตายตอนป.4...เรื่อยมาๆ...ถี่ขึ้นทุกที....พี่เคยกรีดข้อมือ...ทุกวันนี้บางทีก็ยังเป็น...พอไปโรงเรียนบางครั้งเพื่อนในกลุ่มก็บังเอิญเห็น...เค้าก็เข้ามาปลอบ...พี่ไม่รู้ว่ามันจริงใจแค่ไหน...แต่พี่ก็ดีใจมาก...รู้สึกดีที่มีคนเป็นห่วง...ชีวิตของพี่..พี่