พิมพ์ภาดา - พิมพ์ภาดา นิยาย พิมพ์ภาดา : Dek-D.com - Writer

    พิมพ์ภาดา

    ผู้เข้าชมรวม

    65

    ผู้เข้าชมเดือนนี้

    2

    ผู้เข้าชมรวม


    65

    ความคิดเห็น


    0

    คนติดตาม


    0
    เรื่องสั้น
    อัปเดตล่าสุด :  9 ต.ค. 63 / 21:50 น.

    แท็กนิยาย

    happyending



    ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

    #happy ending

    เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นเพื่อเป็นสัญญาณเตือนว่านี่เป็นเวลา 6 โมงเช้า เสียงนกกาเหว่าดังก้องไปทั่วท้องฟ้า ฉันที่กำลังงัวเงียเอื้อมมือไปปิดเสียงนาฬิกาปลุกพร้อมกับนำผ้าห่มขึ้นมาคลุมโปง แม่ของฉันเคาะประตูเสียงดังปึ้งปั้งเพื่อปลุกฉันเหมือนทุกวัน มันเป็นเสียงที่ฉันควรจะชินแต่ไม่เลย ทุกวันนี้ฉันตื่นมาพร้อมความอาลัยตายอยาก ไม่มีจุดหมายในชีวิตเรียนไปวันวันให้มันผ่านพ้นไป อย่างไร้ประโยชน์

    พิมพ์นี่ก็จะจบม.6แล้วรู้หรือยังว่าจะไปต่อคณะอะไร

    นี่ก็เป็นอีกหนึ่งวันที่แม่ฉันคอยถามอยู่ตลอด ฉันได้แต่ตักข้าวเข้าปากไม่ได้โต้ตอบแม่แต่อย่างใดเพราะไม่รู้ว่าตนนั้นอยากเรียนอะไร อยากเป็นอะไร แต่แล้ววันนึงฉันก็ต้องพบกับจุดเปลี่ยนของชีวิต

    เที่ยงของวันหนึ่งฉันที่กำลังนั่งอ่านขายหัวเราะอย่างเพลิดเพลิน แต่ก็กลับรู้สึกได้ว่ามีใครคนนึงอยจ้องมองฉันอยู่ห่างๆ ฉันหันซ้ายหัวขวาก็ไม่เห็นมีใคร จนกระทั่งฉันเห็นเด็กหญิงตัวเล็กๆคนหนึ่งอายุประมาณ7ขวบยืนอยู่ตรงหน้าของฉัน ตัวของเธอมอมแมมหน้าของเธอเปรอะเปื้อนเต็มไปด้วยดิน สายตาของเธอจ้องมองมาที่หนังสือที่ฉันกำลังอ่าน อืม..ยังไงดีนะ

    หนูอยากได้เหรอ?

    เด็กสาวยังคงเงียบไม่ปริปากพูด แต่แววตาของเธอมันบ่งบอกถึงความอ้อนวอนอย่างเห็นได้ชัด

    เอามั้ยพี่ให้

    ฉันยิ้มพร้อมกับยื่นหนังสือขายหัวเราะให้เธอ

    หนูอ่านไม่ออกหรอกค่ะ หนูเห็นตัวการ์ตูนมันน่ารักดี..”

    ไม่ทันที่เด็กหญิงจะพูดจบก็มีเสียงตะโกนเรียกเธอมาแต่ไกลพร้อมเดินมากระชากแขนของเธออย่างแรงนั่นคงจะเป็นแม่ของเธอ แม่ของเธอนั้นทำงานอยู่ไซต์ก่อสร้างภายในโรงเรียนที่กำลังจะสร้างตึกใหม่ ทำไมฉันถึงรู้น่ะเหรอ ทุกครั้งที่ฉันเดินเข้าห้องน้ำหลังโรงเรียนก็จะเห็นแม่ของเธอแอบไปนั่งกินเหล้าอยู่บ่อยๆ

    วันต่อมาเวลาเที่ยงตรงฉันก็ได้มาดักรอเด็กหญิงอยู่ที่เดิมเพราะหวังว่าเธอจะมาแอบดูเหมือนเมื่อวาน และในที่สุดเธอก็มา ฉัยยื่นหนังสือขายหัวเราะให้เธอพร้อมบอกกับเธอว่า

    วันนี้ 5 โมงมาเจอกันตรงนี้นะเดี่ยวพี่จะสอนเธออ่านหนังสือเอง รีบไปได้แล้วเดี๋ยวแม่มา

    ฉันยิ้มพร้อมโบกมือบ้ายบายเธอ

    เธอยิ้มกลับด้วยสีหน้าที่มีความสุขแบบที่ไม่น่าจะเคยมีมาก่อน

    ก.ไก่ ข.ไข่.. ฮ.นกฮูก

    เก่งมาก!”

    ฉันปรบมือให้เธอด้วยความดีใจ พร้อมกับยีหัวเธอด้วยความเอ็นดู

    2 วันแรกผ่านไป เธอเรียนรู้เร็วอย่างเห็นได้ชัด และใน5โมงเย็นของทุกวัน ฉันจะนั่งสอนหนังสือ บัวเด็กหญิงตัวเล็กๆคนนี้ เราทั้งคู่ต่างอยู่ด้วยกันเหมือนพี่น้อง ทุกครั้งที่บัวเก่งขึ้นฉันก็จะซื้อขนมไปฝากเธอ ตอนนี้ฉันเริ่มรู้สึกผูกพันกับเด็กคนนี้แล้วสิ

    แต่แล้ววันนึงก็เกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้น ฉันมานั่งรอบัวที่เดิมเหมือนทุกๆวัน แต่วันนี้เธอหายไป แต่ฉันก็ยังยืนยันที่จะรอ เผื่อว่าเธอจะวิ่งมาพร้อมรอยยิ้มเหมือนทุกครั้ง มันเป็นรอยยิ้มที่สัมผัสได้ถึงความจริงใจ ฉันเดินไปรอบๆ จนตาไปสะดุดกับกระดาษสีขาวๆที่เสียบอยู่กับต้นไม้ที่ฉันกับบัวชอบไปนั่งเล่นด้วยกัน แต่ไม่ทันที่ฉันจะได้เปิดกระดาษดู หน้าโรงเรียนกลับมีเสียงอะไรสักอ่ายงดังโคร่มราวกับว่ารถชนอะไรสักอย่างฉันจึงรีบวิ่งไปดู ผู้คนต่างมุงดูเหตุการณ์ฉันจึงพยายามแทรกตัวเข้าไปดู เลือดแดงก่ำไปทั่วถนน และสิ่งที่ฉันเห็นมันทำให้ใจของฉันสลายแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ฉันทรุดลงไปน้ำตาค่อยๆไหลออกมาเป็นสายน้ำ สิ่งที่เห็นตรงหน้านั้นไม่จริงใช่มั้ย

    บัว..

    ฉันคลี่กระดาษที่กำอยู่ในมือ

    ขอบคุณค่ะครู :)”

     

    หลายปีผ่านไป

    ฉันพอทำใจกับเหตุการณ์นั้นได้ ชีวิตคนเราก็ต้องดำเนินต่อไป

    ฉันเดินไปที่เดิมที่เคยไปกับบัวภาพเหตุการณ์เก่าๆมันยังชัดเจน ขอบคุณนะบัวขอบคุณที่ทำให้ฉันรู้ว่าฉันควรมีชีวิตต่อไปเพื่ออะไร

    ครูพิมพ์คะ

    เสียงเด็กหญิงตัวเล็กๆคนนึงเรียกฉันด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม และฉันมั่นใจว่าฉันคุ้นเคยกับรอยยิ้มนั้นดี

    -จบ-

    ตั้งค่าการอ่าน

    ค่าเริ่มต้น

    • เลื่อนอัตโนมัติ

      นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ ดูทั้งหมด

      loading
      กำลังโหลด...

      คำนิยม Top

      ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

      คำนิยมล่าสุด

      ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

      ความคิดเห็น

      ×