อ๋อค่ะ

พี่ที่เคารพรู้จักกันมานานแสนนานตั้งแต่สมัยยังทำงานแรกๆ โทรมาถามความเป็นไปของเราว่าตายหรือยังไม่เห็นหน้าเห็นตามาเป็นปีๆ แล้ว

คำตอบที่ได้คือเสียงแบบเป็ดๆ ของเรา ตอบไปว่ายัง ยังฉันยังไม่ตาย แค่ไม่มีเสียงเท่านั้นเอง

จากที่เราเคยจ้อๆ ก็นั่งฟังเงียบๆ เพราะเถียงไม่ทัน คออักเสบ พี่ว่าเออดีเว่ย ต้องโทรมาตอนที่แก ไม่เถียงฉันนี่แหละ ฉันจะได้พูดๆๆๆ ระบายความทุกข์กับใครเขาบ้าง

พี่เล่าว่าที่งานเก่าของเรา หรือที่เราเรียกกันเล่นๆ ว่านรกในสมัยก่อนโน่น กำลังวุ่นวายดีนักเชียว

สารพัดจะเปลี่ยนแปลงเรื่องการทำงาน เปลี่ยนจนคนทำงงไปหมด ทั้งงานแบบเดิม แถมงานแบบใหม่ที่ต้องทำควบคู่กันไป

เธอว่าเปลี่ยนทีไร เธอจะตายทุกที ทำงานสองรอบสามรอบ

เราก็ได้แต่ฟัง องค์กรใหญ่ๆ ก็มักจะเป็นแบบนี้แล 

พี่เล่าว่าเพื่อนอีกคนก็บ่นเหมือนกัน เราก็เข้าในจะ การทำงานด้าน บช พอเปลี่ยนแปลงโปรแกรมก็วุ่นวายทุกครั้ง นานๆ เปลี่ยนก็ไม่เท่าไหร่ เปลี่ยนบ่อยๆ ไปๆ มาๆ คนทำตายก่อน

จำได้ว่าตอนเข้าไปทำงานแรกๆ เราก็โดนให้ไปช่วยพี่เค้าทำงานเหมือนกัน จากงานบริหาร ต้องแบ่งภาคไปทำงานบัญชี เช้าทำงานตัวเอง เย็นทำงานของพี่ท่าน ปรับสภาพไม่ถูกเลยจริงๆ

เคยถามนายว่าทำไมไม่จ้างรายวันเอามาคีย์ข้อมูล นายบอกว่า เปลืองงบ ทำแบบนี้แหละดีแล้ว ไหนๆ งานบริหารก็น้อยอยู่ 

เออนะ งกแทนบริษัท เป็นลูกจ้างที่ดีมั๊กๆ แต่ลูกน้องจะตาย

จนวันหนึ่งต้องมานั่งทำงานในตำแหน่งที่สูงกว่าเดิม ก็เลยรู้ว่าการทำงานในตำแหน่งที่สูงๆ มันไม่ได้ง่ายๆ อย่างที่คิดไว้เลยสักนิด ไหนจะถูกกดดันจากเบื้องบน ไหนจะถูกลูกน้องร้องขอโน่นนี่ 

บรรทัดฐานของบริษัทก็ตั้งไว้ซะสูงลิบลิ่ว ไม่ทำก็ไม่ได้ ช่วงปี 39-40 เป็นปีที่หนักมากๆ สำหรับเรา งบประมาณสิ้นเปลืองโดนตัดเรียบ ไม่เหลือเลยค่ะ โอทีเจ้าอย่าหวัง ตัดทิ้งเกลี้ยง แต่งานต้องเดิน เมื่อทำไม่ทันทุกคนก็ต้องตาลีตาเหลือกทำงานและก็ต้องช่วยๆ กันไป

คำสั่งนายเปรียบเสมือนคำพูดของพระเจ้า

และคำเดียวที่ออกจากปากของลูกน้องอย่าเราก็คือ ค่ะ

แค่นั้นจบ ถึงเถียงไปก็ไปไหนไม่รอด ต้องทำงานต่อไป

พอพี่เค้าบ่นมากๆ ก็เลยถามว่าทำไมไม่ลาออกล่ะ หางานใหม่สิพี่ จะได้ไม่ต้องมานั่งบ่น

คำตอบก็คือ ใครจะสบายเหมือนแก ลูกฉันต้องเรียน ยิ่งตอนนี้เรียนมหาลัยแล้วใช้เงินเยอะกว่าเดิม ฉันแก่ปูนนี้แล้วจะให้ออกไปหางานใหม่มันยากนะเว่ย

เออนะ เอาเราไปเปรียบเทียบอีก ก็จริงของพี่เค้า อายุมากๆ ก็ต้องอดทนทำงานต่อไป 

ใครล่ะจะสบายเหมือนอ้วน อยากทำก็ทำไม่อยากทำก็ลาออก มานั่งดูตัวเลขบนหน้าจอ จ้องทั้งวัน เดี๋ยวขึ้นเดี๋ยวลง เอาให้ใจหายเป็นพักๆ 

เฮ้อ วันนี้จะขึ้นหรือจะลงว้า ภาวนาให้ขึ้นเหมือนวันก่อนก็แล้วกัน

จะได้มีทุนไปลาว

วิ้ว................