คัดลอกลิงก์เเล้ว

[Gintama] The next two years in the future I อีกสองปีข้างหน้าในอนาคต {Okikagu}

โดย Eipyuiii

จะเป็นอย่างไรเมื่อคางุระได้ทะลุมิติเข้าไปในอนาคตที่จะเกิดขึ้นในอีก 2 ปีข้างหน้า และเธอก็รู้ว่าในโลกอนาคตเธอได้เป็นแฟนของอาตี๋ซาดิสม์ซะแล้ว!! {จบแล้ว}

ยอดวิวรวม

1,518

ยอดวิวเดือนนี้

12

ยอดวิวรวม


1,518

ความคิดเห็น


9

คนติดตาม


56
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  21 ต.ค. 61 / 21:31 น.
นิยาย [Gintama] The next two years in the future I աͧբҧ˹͹Ҥ {Okikagu} [Gintama] The next two years in the future I อีกสองปีข้างหน้าในอนาคต {Okikagu} | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
สวัสดีจ้าาา ไรท์เป็นมือใหม่เขียนไม่ดียังไงก้ขอโทษด้วยน้ะะ เรื่องนี้เป็นเรื่องแรกเลย จะมีคนอ่านไหมนะ>< มาเข้าเรื่องดีกว่าา...
.
.
.
.
.
.
.
.
.ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ kagura gintama kawaii

อ่ะแฮ้มมม...


เนื่องจากไรต์เพิ่งเขียนเป็นเรื่องแรกอาจจะกากด๋อยในเรื่องการวางตัวอักษร รูปภาพ หรือหน้ากระดาษ ผิดเพี้ยนหน่อยก้ขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วย
ส่วนเนื่องเรื่องจะเป็นแบบ AU ก็คือเป็นแบบโลกปกติทั่วไปนั้นเองจ้าา... 

คำเตือน!
ไม่มี NC หรือ เนื้อหา 18+ นะ เพราะแต่งไม่เป็นน55555

และแน่นอนว่าเรื่องนี้ต้องเป็นคู่ okikagu แต่ว่าจะมีตัวละครอื่นๆมาอีกด้วยน้ะะ   อ้อ!!ลืมบอกเรื่องนี้เป็นเรื่องสั้นนะ เพราะเป็นเรื่องแรกก็เลยขอลองเทสดูก่อน
.
.
.
.
.
.
.
.
งั้นก็ขอฝากเรื่องนี้ไว้ด้วยน้า รีดเดอร์ผู้น่ารักกกก
  


' The next two years in the future '

เนื้อเรื่อง อัปเดต 21 ต.ค. 61 / 21:31



 "อากินจังดูสิ ทะเลล่ะน่อ!!"

เด็กสาวผมส้มราวกับแสงอาทิตย์กำลังกระโดดโลดแล่นอยู่บนชายหาดของทะเลแห่งหนึ่งในชุดว่ายน้ำทูพีชสีแดงตัดขอบสีเหลืองออกสไตล์จีนดูน่ารักและยังมีหมวกใบเล็กสีแดงสดใสที่สวมบนหัวเธอทำให้ป้องกันแสงแดดได้บ้าง

"บอกให้เรียกอาจารย์ไงฟ้ะ"

"อากินจัง! ดูสิๆ"
กินโทกิหรืออาจารย์กินปาจิที่เป็นอาจารย์ประจำชั้นถึงกับกุมขมับ แม้จะบอกให้แม่สาวน้อยคนนี้เรียกอาจารย์ไม่รู้กี่ครั้งกี่หนแต่เธอก็ยังติดปากเรียกเชื่อเขาออกมาอยู่เสมอ 

"คางุระจัง ไปเล่นน้ำทะเลกันเถอะ"
คราวนี้ตามมาด้วยทาเอะที่ใส่ชุดว่ายน้ำวันพีชสีชมพูแต่งด้วยโบสีชมพูตรงกลางกับชินปาจิพร้อมห่วงยางที่คางุระไปจิ้กกินโทกิมา และพวกเขาก็วิ่งลงทะเลทิ้งเขาไว้ให้อยู่บนบกตามลำพัง

"เฮ้ยๆ นั่นมันห่วงยางฉันนะ คางุร้าาาา"

"สงสัยว่าอาจารย์ต้องนั่งเฝ้าบนบกแล้วนะครับ ไม่มีห่วงยางก็นอนแช่ในน้ำไม่ได้เพราะอาจารย์ว่ายน้ำไม่เป็นนี้คร้าบบ"

ต่อมาเป็นเหล่าสารวัตรนักเรียนสามคนที่อยู่ในกางเกงว่ายน้ำตัวเดียว และแน่นอนว่าเจ้าของเสียงกวนบาทาเมื่อกี้ต้องเป็นของสารวัตรนักเรียนจอมซาดิสม์ โอคิตะ โซโกะ เมื่อเขาพูดเสร็จก็รีบวิ่งลงทะเลไปเรียบร้อย


.
.
.
"โอ้ มียัยหมูตัวเมียมานอนเล่นในน้ำทะเลด้วยเหรอเนี้ย น่ากลัวจัง-"

พูดไม่ทันขาดคำคางุระที่นั่งอยู่บนห่วงยางของกินโทกิก็กวักน้ำทะเลขึ้นมาใส่หน้าโอคิตะอย่างจัง หลังจากนั้นก็เริ่มเปิดศึกกันในน้ำทะเลตามเคย 

"ตายซะ ยัยหมวยยยยย!"

"เฮ้ยอย่าน่อ อาตี๋!"
หลังจากที่ทะเลาะกันได้ไม่นานโอคิตะตัดสินใจพลิกห่วงยางที่เด็กสาวนั่งอยู่ให้คว่ำลงกับน้ำโดยไม่ฟังคำแย้งของคางุระแม้แต่น้อย

โครมมม!!

คางุระที่ตอนนี้จมอยู่ใต้น้ำกำลังว่ายขึ้นไปเอาคืนเจ้าอาตี๋ซาดิสม์ แต่รู้สึกว่ายิ่งว่ายเท่าไหร่เหมือนยิ่งจมลงไปและตอนนี้อากาศหายใจของเธอก็เหลือไม่มากซะด้วย 

'น้ำทะเลมันลึกขนาดนี้เลยเหรอน่อ อ..อึก'

เธอที่ก้มหน้าลงไปดูใต้ขาน้ำทะเลที่คิดว่าตื้นกับกลายเป็นมหาสมุทรขนาดใหญ่ เด็กสาวพึมพัมกับตัวเองได้ไม่นานก็สำลักน้ำอย่างช่วยไม่ได้ เธอพยายามตะเกี่ยตะกายอีกครั้ง แต่ก็ไม่เป็นผล ในที่สุดเธอก็หมดสติภายใต้น้ำทะเลสีคราม

.
.
.
.

'โอ้ย ปวดหัวจังเลยน่อ แล้วตอนนี้อั๊วอยู่ที่ไหนกัง เอ๋? มืออั๊วยาวขนาดนี้เลยเหรอน่อ'

เด็กสาว..อืมตอนนี้ไม่ใช่สิต้องเรียกว่าหญิงสาวที่นอนอยู่บนเตียงกำลังใช้มือขยี้ตาให้เธอมองเห็นได้ชัดขึ้น และชูมือขึ้นไปตามสัญชาติตญาณก็พบกับแขนของตนที่ดูยาวผิดจากเดิมนิดหน่อย เธอก็ไม่ได้สนใจอะไรและลุกไปเข้าห้องน้ำ  ทันทีที่คางุระทำธุระส่วนตัวเสร็จเธอก็เปิดก๊อกล้างมือและหน้า แน่นอนว่าตอนเงยน้ำมามองกระจกหญิงสาวก็ตกตะลึงในใบหน้า ความยาวของผม และหน้าอกของเธอเอง

"อ๊ากกกกก นี้มันอั๊วแน่เหรอน่อ!? ทำไมผมถึงยาวได้ขนาดนี้แล้วทำไมไอนี่มันถึงใหญ่ขึ้นล่ะน่ออออ!"
คางุระพูดอย่างเดียวไม่พอยังเอามือไปจับส่วนอย่างว่าอีกเพื่อให้แน่ใจว่ามันไม่ใช่ของปลอม

ปึงๆๆๆ! "คางุระจัง!!เป็นอะไรรึป่าวครับบ!"

เสียงที่ดังมาจากนอกห้องน้ำ และเธอก็รู้ทันทีว่าเสียงของคนคนนั้นเป็นของหนุ่มแว่นจืดจางที่ดูแปลกๆไปหน่อย เธอจึงรีบไปเปิดประตูและกำลังจะอธิบายทุกอย่างแต่ไม่ทันได้เปล่งเสียงออกมาเธอก็กรี๊ดลั่นอีกครั้ง

"ล..ลื้อเป็นใครน่อ!? เอาอาชินปาจิอาที่แขวนแว่นไร้ตัวตนคืนมาน่ออ"

"จะเอาคืนอะไรอีกเหรอครับคางุระจัง ผมก็คือผมไงครับ แล้วไอที่แขวนแว่นไร้ตัวตนนั่นมันอะไรฟร้ะ"

คางุระตั้งใจมองอีกฝ่ายตรงหน้าดีๆ จึงเห็นว่าคนตรงหน้าเป็นชินปาจิจริงๆถึงแม้ทรงผมกับส่วนสูงจะเปลี่ยนไปก็ตาม เธอจึงอดถามไม่ได้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเขา และเล่าทุกอย่างให้ชินปาจิฟัง

"คางุระจังเพี้ยนไปแล้วเหรอครับ นั่นมันตอนม.ต้นที่ไปทัศนศึกษาตั้งแต่2ปีที่แล้วนะครับ คางุระจังน่ะจมน้ำระหว่างเรียนว่ายน้ำที่โรงเรียนต่างหาก"

"จะผ่านไป2ปีได้ไงน่อ มันเพิ่งเกิดขึ้นไม่นานนี้เองนะอาชินปาจิ!"

"ผมว่าคางุระจังพักผ่อนดีกว่านะ เดี๋ยวผมจะรีบแจ้งคุณหมอให้นะ"

พอว่าเสร็จก็ดันหลังคางุระให้กลับเข้าเตียงที่เดิมแล้วเดินออกจากห้องไปเพื่อจะบอกคุณหมอขอรับยาแล้วพาเธอกลับบ้าน และคางุระก็ทำตามอย่างว่าง่ายเพราะตอนนี้เธอเริ่มปวดหัวตุบๆแล้วสิ หลังจากรับยาเสร็จชินปาจิก็ปลุกคางุระให้เปลี่ยนเสื้อผ้าจากนั้นก็ให้อาจารย์กินปาจิมารับกลับไปพร้อมกัน ระหว่างที่เธอนั่งรถของกินโทกิก็แอบลอบมองเขาบ้าง เพราะเขาดูโต(แก่)ขึ้นไปหน่อยแต่ความกวนส้นเท้ายังอยู่ครบถ้วน



กรี๊งงง 

"คร้าบบๆๆ    อ้าว!คางุระ ออกจากโรงพยาบาลแล้วเหรอ"

เสียงของออดหน้าบ้านทำให้คามุอิเดินมาเปิดประตูด้วยผมเปียที่ดูหยุงเหยิงนิดหน่อย และเมื่อรู้ว่าคนตรงหน้าเป็นใครก็ทักทายซะอย่างว่าเพิ่งกลับจากไปเล่นบ้านเพื่อน

"น้องสาวตัวเองเข้าโรงพยาบาลแท้ๆยังมีน่ามาทำตัวครื้นเครงอีกนะ"
คางุระที่มองพี่ชายของตนที่ไม่ค่อยเปลี่ยนไปเท่าไหร่ถ้าดูจากนิสัยแล้วก็น่าจะไม่เปลี่ยนไปเลย พอคุยกันไปได้ซักพักคางุระก็เดินสำรวจรอบบ้านเล่นก่อนจะมานั่งที่ห้องนั่งเล่น

"อาเฮีย ที่นี้ดูเปลี่ยนไปนิดหน่อยรึป่าวน่อ"

"ก็คงจะใช่สำหรับคนที่มาจาก 2 ปีที่แล้วอย่างเธอน่ะนะ คางุระ"

"อ๋องั้นเหรอน่อ... เดี๋ยวนะ แล้วลื้อรู้ได้ไงอ่ะน่ออออ!!"

"ก็ตอนก่อนที่เธอจะเข้าโรงบาลเธอบอกฉันเองไม่ใช่เหรอ"

คางุระทำหน้าสงสัยจนคามุอิเล่าเรื่องทุกอย่างให้เธอฟัง โดยเรื่องทุกอย่างมีอยู่ว่า ก่อนที่เธอจะไปเรียนในวันนั้นคางุระได้บอกกับเขาว่าตอนเธอออกจากโรงพยาบาลหลังจากที่จมน้ำแล้ว ไม่ต้องให้เขาไปรับแต่เดี๋ยวกินโทกิจะเป็นคนมาส่งที่บ้าน และคนที่กลับมานั้นก็ไม่ใช่เธอในปัจจุบัน แต่เป็นเธอในอดีต แล้วก็ฝากบอกเธออีกคนที่มาถึงด้วยว่าให้รีบไปลื้อฟื้นความทรงจำใครบางคน หลังจากนั้นกินโทกิก็โทรมาบอกว่าคางุระจมน้ำจริงๆตามที่เธอบอกไว้

"ตัวเธอตอนนั้นก็ว่ามาเงี้ย"

"แล้วจะให้อั๊วไปลื้อฟื้นอะไร แล้วทำไมต้องลื้อฟื้นน่อ"

"เธอน่าจะไปอ่านไดอารี่ของตัวเองดีกว่านะ"
เมื่อได้ยินดังนั้นคางุระก็รีบขึ้นห้องของตัวเองไปทันทีและพยายามหาแต่หาเท่าไหร่ก็หาไม่เจอซักที จนตอนนี้เวลามืดค่ำแล้วก็ยังหาไม่เจอ

"อาเฮีย มันอยู่ตรงไหนน่ออั๊วหาไม่เจอเลย"
คางุระที่เดินลงมาจากห้องของตัวเองพร้อมนั่งข้างๆคามุอิที่ดูทีวีอย่างสบายใจเฉิบ

"เอาน่า ฉันว่าเดี๋ยวถึงเวลาก็หาเจอเองล่ะ รีบขึ้นไปนอนซะพรุ่งนี้จะได้ไปโรงเรียน อ๋อ อีกอย่างอย่าให้ใครรู้ล่ะว่าเธอไม่ใช่เธอนะคางุระ"
หญิงสาวได้แต่พยักหน้ารับแล้วขึ้นไปนอนบนห้องตามที่คามุอิบอก เมื่อเธอเข้าไปในห้องนอนก็พบกับกระดาษหนึ่งแผ่นที่ดูเหมือนว่ามันจะถูกฉีกมาจากสมุดเล่มนึงที่คาดว่าน่าจะเป็นไดอารี่ของเธอเอง และข้อความบนนั้นก็เขียนว่า

'แฟนของเธอชื่อว่าโอคิตะ โซโกะ'


เช้าวันต่อมา

"ไอข้อความชวนขนลุกนั่นมันอะไรน่อ คิดแล้วหนาวเลยน่อ อั๊วอีกคนกำลังคิดอะไรอยู่กันแน่น่อ"
คางุระที่เดินมาโรงเรียนด้วยขอบตาคล้ำพร้อมกับชินปาจิและทาเอะสองพี่น้องตระกูลชิมูระ

"หือ เมื่อกี้ว่าอะไรนะคางุระจัง"

"ป่าวน่อ อั๊วแค่บ่นกับตัวเองเฉยๆน่ะ รีบเข้าห้องเรียนเถอะน่อ"


.
.
.
.

กริ๊งงงงง ตื้อดือตื้อดึง

เสียงออดพักเที่ยงของโรงเรียนดังขึ้น คางุระจึงชวนชินปาจิไปกินข้าวที่โรงอาหารด้วยกัน

"วันนี้คางุระจังไม่ได้ไปกินกับคุณโอคิตะเหรอครับ ทะเลาะกันอยู่เหรอแต่ไม่ไปหาบ่อยๆแบบนี้แล้วเมื่อไหร่คุณโอคิตะจะจำได้ล่ะครับ"

"ห๊ะ แล้วทำไมอั๊วต้องไปกินข้าวกับอาตี๋นั้นด้วยอ่ะน่อ แล้วทำไมอาตี๋ต้องจำอั๊วไม่ได้ด้วย"

"ก็ทั้งสองคนเป็นแฟนกันนี้ครับ แต่ว่าเมื่อไม่กี่อาทิตย์ก่อนคุณโอคิตะถูกรถชนทำให้ลืมเรื่องระหว่างคางุะจังไป...ไม่ใช่เหรอครับ"

คำพูดของชินปาจิทำให้คางุระเริ่มเชื่อแล้วว่าข้อความในกระดาษแผ่นนั่นเป็นเรื่องจริงและคนที่ต้องไปลื้อฟื้นความทรงจำให้ก็คือโอคิตะอีก คางุระจึงตัดสินใจเดินออกจากห้องไปคนเดียวด้วยสีหน้าเหมือนคนใกล้ตาย และระหว่างทางเดินไปคนที่ไม่อยากเจอหน้าที่สุดก็ต้องมาเจอจนได้  อ้ตี๋ซาดิสม์  กำลังหันหลังให้เธออยู่นั่นเอง

คางุระจึงหายใจเข้าลึกๆแล้วฮึดสู้กับความจริงเธอถอยหลังไปหนึ่งก้าวแล้วนับสามสองหนึ่งอยู่ในใจ จากนั้นเธอก็...

"ย๊ากกกก ไอตี๋ซาดิสม์ลื้อจำอั๊วให้ดีๆน่อ อั๊วน่ะเป็นถึงแฟนสาวสุดสวยของลื้อเลยน่อ!! กับอีแค่รถคนเดียวอย่ามาสำออยความจำเสื่อมไปหน่อยเลย ไอเจ้าบ้าาาาาา"

"ทำอะไรน่ะ ยัยหนูหมวย"

เธอกระโดดกอดคอเขาจากข้างหลังแล้วใช้ขาทั้งสองข้างเกี่ยวไว้กับเอวเพื่อความแน่ใจว่าเขาจะไม่สบัดเธอตกจากหลังแต่ไม่ทันที่จะพูดต่อ ก็มีเสียงชายคนหนึ่งจากทางข้างหลังของเธอดังขึ้นและดูเหมือนว่าเสียงนี้คุ้นหูเธอมาก และก็นึกออกในเวลาต่อมา

"อ๋อ ทชชี้ใช่ไหมน่อมาช่วยอั๊วจับอาตี๋ซาดิสม์นี้หน่อยน่อออ"
คางุระเรียกฮิจิคาตะแบบไม่หันไปมองแล้วพยายามเร่งให้มาช่วยเพราะเธอเริ่มเอาไม่อยู่แล้วเหมือนกัน

"ต..แต่ ยัยหนู เจ้าโซโกะมันอยู่นี้นะ..."

"ห้ะ เอาจริงดิน่อแล้วนี้ใครอ่ะ..."
เธอรีบหันไปมองก็เห็นว่าโอคิตะยืรอยู่ข้างฮิจิคาตะจริงๆ หญิงสาวค่อยๆชะเง้อหน้าไปมองคนที่เธอกอดรัดฟัดเหวี่ยงอีกที ก็พบว่าเป็นเด็กที่มีสีผมเหมือนกันเท่านั้น

.
.
.
.
หลังจากนั้นคางุระก็ฉุดกระชากโซโกะให้ขึ้นมาคุยบนดาดฟ้าด้วยกันเป็นการส่วนตัว
"ทำอะไรของเธอห้ะ ยัยหมวย!"

"ลื้อนั่นแหละน่อ ต้องรีบจำอั๊วให้ได้เร็วซักทีสิ อั๊วน่ะเป็นใคร อั๊วน่ะแฟนลื้อไงน่อ จำได้รึยังห้ะะ"
ร่างบางเข้าไปกระชากคอเสื้อโอคิตะแล้วตวาดลั่นดาดฟ้า เพื่อที่จะให้เขาจำได้ถึงแม้จะกระดากปากไปหน่อยก็เถอะ

"จะให้บอกอีกกี่ครั้งน่ะว่าไม่มีทางไปเป็นแฟนกับเด็กกะโปโลอย่างหล่อนหรอกนะ ยัยหมูตัวเมีย"
ถึงแม้เขาจะเคยพูดแบบนี้กับเธอเป็นร้อยครั้งแต่รู้สึกว่าการพูดครั้งนี้มันทิ่มแทงใจอย่างบอกไม่ถูก

"อ๋อเหรอน่อ อั๊วก็ไม่อยากเชื่อตัวเองเหมือนกันนั่นแหละ ตื่นมาก็รู้ว่ามีอาตี๋งี่เง่ามาเป็นแฟนอั๊วก็แทบอ้วกแล้-"

หญิงสาวรีบเอามือไปปิดปากตนทันที เพราะเมื่อคืนคามุอิเพิ่งบอกแท้ๆว่าห้ามให้ใครจับได้ พอคิดได้ดังนั้นก็รีบวิ่งกลับไปที่ห้องทันที


หลังเลิกเรียน

"ยัยหนูหมวย"
ระหว่างที่คางุระกำลังเก็บของกลับบ้านฮิจิคาตะก็เรียกเธอสองสามหนอยู่หน้าห้องแล้วบอกว่ามีเรื่องจะคุยด้วย เธอจึงเดินไปหาอีกฝ่ายด้วยท่าทีงงในงง

"มีอะไรเหรอน่อ"

"ในอีกไม่กี่วันจะมีเทศกาลน่ะ ฉันชวนโซโกะมันไปสองคนแต่ว่าฉันไม่อยากไปกับมันแล้วน่ะ เธอช่วยไปแทนฉันหน่อยได้ไหม เรื่องสถานที่ที่นัดกันฉันจะส่งไปให้อีกทีนะ

"จริงเหรอน่อ ทชชี่่ ว่าแล้วว่าลื้อต้องพึ่งพาได้แน่นอน"
คางุระเข้าไปตบบ่าฮิจิคาตะอย่างเบาๆและก็โดนด่าไปดอกนึงโทษฐานทำตัวเป็นเล่นและนั่นนับว่าเป็นข่าวดีที่สุดเลยมั้งสำหรับวันนี้...

.
.
.
.

วันงานเทศกาล

"อาตี๋~"
ร่างบางในชุดยูกาตะสีชมพูอ่อนลายดอกไม้ดูสบายตาที่กำลังวิ่งมากอดโอคิตะขณะกำลังรอฮิจิคาตะแต่เนื่องจากเขาดันหัวเธอไว้และความยาวแขนของเขาที่ยาวกว่าจึงทำให้เด็กสาวไม่สามารถมากอดได้

"นี่ หล่อนหัดอายชาวบ้านบ้างได้ไหม"

"แหมๆ ถ้ามันทำให้ลื้อจำได้อั๊วก็ยอมน่อ"คางุระกัดฟันพูดอยู่ในใจ และอีกฝ่ายที่กำลังจะถามว่าเธอมาทำอะไรที่นี้แล้วรู้ได้ไงว่าเขามารอฮิจิคาตะตรงนี้แต่ก็ต้องเก็บไปก่อนเพราะร่างเล็กยื่นมือมาเหมือนรอรับอะไรจากตน

"เอามือมาสิน่อ"

"แล้วทำไมฉันต้องให้มื-"

พูดไม่ทันจบคางุระก็เอาเผ้าที่ยาวประมาณหนึ่งผูกเข้าที่ข้อมือของร่ายสูงเธอทิ้งระยะห่างผ้านิดหน่อยก่อนจะมาผูกที่ข้อมือของตัวเอง

"ทำอะไรของหล่อน ห้ะ"

"ก็กันลื้อหนีไงน่อ อาทชชี่บอกว่าติดธุระนิดหน่อยเลยให้อั๊วมาแทนเพราะกลัวลื้อจะเหงาไงน่อ ป่ะ ไปกันได้แล้วเดี๋ยวดอกไม้ไฟจะเริ่มก่อนน่อ!"


และโอคิตะก็วิ่งถ่อสังขารตามหญิงสาวที่มีผ้าผูกไว้ด้วยกัน ในที่สุดพวกเขาก็มาถึงสถานที่ชมดอกไม้ไฟจนได้
"อาตี๋ ทำไมลื้อถึงไม่หนีไปล่ะน่อ"

"ก็แค่ขี้เกียจน่ะ"

คางุระที่คาดหวังคำตอบดีๆจากเขานั้นคงเป็นแค่หวังลมๆแล้งๆ สีหน้าของเธอแสดงความน้อยใจออกมานิดๆ มือของเธอนั้นกำลังจะไปแกะผ้าที่พันธนาการพวกเขาไว้ให้หลุดออก แต่ยังไม่ทันได้แตะ เขาก็ปัดมือของหญิงสาวออก ทำให้เธอขึ้นมามองหน้าเขาอย่างงงๆ

"ก็ไม่อยากให้ไปไม่ใช่เหรอ"
ตอนนี้ร่างสูงเลื่อนไปจับมือของร่างเล็กจนหน้าของเธอนั้นแดงจัด

"น..นี่ลื้อจำได้แล้วเหรอน่อ"

"จำได้ตั้งนานแล้วล่ะ ตั้งแต่เธอเอาไดอารี่มาให้ฉันก่อนเรียนว่ายน้ำที่โรงเรียนไง"

พูดจบก็หยิบหนังสือไดอารี่เล่มสีชมพูออกมาจากชุดยูคาตะให้หญิงสาวดู เธอรีบปล่อยมือจากโอคิตะแล้วรับมาอ่านทันที ภายในนั้นเขียนเรื่องราวก่อนหน้าที่เธอจะเข้าโรงพยาบาลและเหตุการณ์ทั้งหมดตลอดที่อยู่ด้วยกันกับเขาพร้อมทั้งรูปประกอบต่างๆ แสดงให้เห็นว่าเธอใส่ใจเขามากแค่ไหน และยังมีหน้าสุดท้ายที่เขียนไว้ว่า

'อั๊วชอบลื้อตั้งแต่ทัศนศึกษาตอนม.ต้นแล้วน่อ'

เธออ่านหน้าสุดท้ายด้วยหน้าที่แดงกำพร้อมคิดในใจว่าเธอไปชอบเขาตอนทัศนศึกษาได้ยังไงเธอรู้สึกสบสนไปหมด

"อย่ามาทำบื้อหน่อยเลย ทัศนศึกษาวันสุดท้ายเธอก็เป็นคนขอฉันเป็นแฟนเองนะ"

"แล้วลื้อก็ตกลงอ่ะน่อ?!!"

"ก็เพราะเป็นคนขอไงล่ะ ฉันถึงตอบตกลง"
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ออกจากปากของอีกฝ่ายเธอถึงกับอึ้งไม่เป็นท่า เธอยังงงอยู่ว่าไปขอเขาเป็นแฟนวันทัศนศึกษาตอนไหน  และความคิดนั้นก็หายไป เมื่อโอคิตะใช้มือกระชากแขนคางุระให้มาอยู่ในอ้อมกอดพร้อมกับดอกไม้ไฟที่จุดขึ้นฟ้าอย่างสวยงาม เหตุการณ์ทั้งหมดทำให้เธอเข้าใจเลยว่าตลอดมาเธอปฏิเสธความรู้สึกตัวเองมาตลอดว่าเรื่องที่เธอชอบเขานั้นไม่ใช่ความจริง แต่พอมาอยู่ในอ้อมกอดที่แสนจะอบอุ่นนี้แล้วทำให้เธอรู้เป็นอย่างดี

"เรายังไม่ได้เลิกกันใช่มั๊ย คางุระ"

"อื้ม แล้วก็ขอบคุณน่อ อาตี๋..ไม่สิตอนนี้ต้องเรียกว่าโซโกะแล้วสิน่อ"

คางุระเผลอตอบตกลงตามบรรยากาศพร้อมทั้งกล่าวขอบคุณและขำอยู่นิดๆ แล้วในที่สุดเธอก็หมดสติในอ้อมกอดของชายหนุ่มที่ขึ้นชื่อว่าเป็นแฟนของเธอ ในตอนนี้...

.
.
.
.

"-งุระ.. คางุระ! คางุระ!!"

เด็กสาวผมส้มค่อยๆลืมตาขึ้นอย่างช้าๆก็พบกับกินโทกิที่พยายามเรียกชื่อเธออยู่หลายครั้ง เมื่อตั้งสติได้ไม่นานก็สำลักน้ำ ตอนนี้เธอลุกขึ้นมานั่งท่ามกลางเราเพื่อนๆในห้อง และหนึ่งในนั้นก็มีโอคิตะที่ยืนดูอยู่ห่างๆ ทำให้เรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นกับเธอฟุ้งขึ้นมาอีกครั้ง

ไม่นานนักเธอก็กลับมาเป็นปกติดี ทุกอย่างเป็นไปอย่างปกติ ยกเว้นความรู้สึกของเธอที่มีกับโอคิตะ พอถึงเวลาเข้านอนเธอกลับนอนไม่หลับซะงั้นจึงแอบออกมาเดินเล่นด้วยชุดนอนของทางห้องพัก ร่างเล็กเดินไปได้ซักพักก็เจอร่างสูงที่กำลังยืนแหงนหน้าดูดาวบนท้องฟ้าในยามวิกาล ทำให้เธอเดินเข้าไปหาเข้าอย่างช่วยไม่ได้

 "มาทำอะไรดึกๆดื่นๆห้ะยัยหมวย"

"ก็ไม่อะไรนี่น่อแค่นอนไม่หลับเฉยๆน่ะ แล้วลื้อล่ะ"

"เรื่องอะไรฉันต้องบอกล่ะ"
การที่โอคิตะตอบเธอมาแบบนี้ไม่ใช่เรื่องแปลก แต่ที่แปลกก็คือเธอไม่ยอมตอบโต้เขาต่างหากจนเขาต้องถามออกมาว่าเธอเป็นอะไร

"อาตี๋ ถ้าซักวันนึงเราเป็นแฟนกัน ลื้อคิดว่าจะเป็นยังไงน่อ"

"ห้ะ!? ถามอะไรของเธอน่ะ... เฮ้ออ ก็คงแย่สุดๆไปเลยมั้ง"
คำถามที่หลุดออกมาจากปากเด็กสาวนั้นทำให้อีกอีกฝ่ายตกใจ แต่ก็ยอมตอบกลับไปดีๆ

"นั่นสิน่อ...ฮึก"
เมื่อได้ยินเสียงสะอื้นที่คาดว่าร่าจะเป็นเสียงของร่างบาง จึงรีบหันไปดูก็พบว่า อ่า.. เธอร้องไห้จริงๆ

"น..นี่ ร้องทำไมยัยหมวย"
นับเป็นรอบสิบปีที่เขาจะพูดติดอ่านมาต่อหน้าคนอื่นที่ไม่ใช่พี่ของเขา

"อั๊วกลัวว่า ฮึก ว่า.. อั๊วขอลื้อเป็นแฟนไปแล้วจะ..ฮือ จะ.."
ใช่เธอกลัวและกลัวมาก ตลอดมาเธอพยายามเก็บความรู้สึกของเธอไว้เพื่อรักษาความสัมพันธ์แบบงี่เง่าให้อยู่กับเธอไปนานๆ

"นี่หล่อนกำลังขอฉันเป็นแฟน...อย่างนั้นเหรอ?"
เด็กสาวตอบกลับโดยการพยักหน้า โอคิตะที่เอามือปิดปากอย่างเขินอายเผลอไปเห็นดาวตกที่อยู่บนท้องฟ้าพอดีจึงสะกิดให้เธอหยุดร้องแล้วชี้ไปบนท้องฟ้า

"ยัยหมวย ดูบนท้องฟ้าสิ เห็นดาวตกไหม"

"ฮึก.. เห็นน่อ"

"รีบอธิฐานขอให้ฉันเป็นแฟนเธอซะสิ"
คางุระเบิกตากว้างเมื่อได้ยินที่หนุ่มผมสีคาราเมลพูดออกมา แต่ก็โดนมือของโอคิตะดันหัวให้มองไปบนฟ้า ดาวตกนั้นสะท้อนผ่านตาของเธอที่มีคราบน้ำตาเปื้อนอยู่ สาวหมวยจึงหลับตาลงพร้อมอธิฐานตามที่โอคิตะบอก

"ขอเสร็จรึยัง?"

"เสร็จแล้วน่อ"
หลังจากที่คางุระพูดจบปุ้ป โอคิตะก็ดึงเธอเข้ามาอยู่ในอ้อมกอดทันทีทำให้ได้ยินเสียงหัวใจของทั้งสองที่เต้นแรงราวกับจะระเบิดออกมา

"คำอธิฐานของเธอเป็นจริงแล้วล่ะ...คางุระ"
และก็จบด้วยการจูบที่แสนหอมหวานภายใต้แสงดาวตกในคืนทัศนศึกษาวันสุดท้าย



เป็นทัศนศึกษาที่สนุกสุดๆไปเลยน่อ
.
.
.
.
.


END

เป็นยังไงบ้างคะกับนิยายเรื่องนี้55555 พูดไม่ถูกเลยกับการรื้อเนื้อเรื่องใหม่ทั้งหมด แถมมันยังดูงงๆอยู่ไหมนะ555 ถ้ามีอะไรผิดแผกแปลกไปก็คอมเมนท์บอกกันได้เลยนะคะ ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านกันค่ะ 

ผลงานอื่นๆ ของ Eipyuiii

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

9 ความคิดเห็น

  1. #9 ปภาศินี สุวรรณพรม
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2562 / 19:21

    รักใสๆ ตอนแรกนับไม่ได้เพราะชอบNcมากๆ แต่พออ่านก็ฟินไปอีกแบบค่าสนุกมาก ขอคู่อื่นด้วยนะคะ><

    #9
    0
  2. วันที่ 24 ธันวาคม 2561 / 18:18
    สนุกดีน้าาา
    #8
    0
  3. #7 niran-chan (@niran-chan) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2561 / 02:20
    ฟินเจ้าค้า^_^
    #7
    0
  4. #6 Eipyuiii (@pimsiribuchaa) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2561 / 22:44

    ทชชี้ - ทชชี่
    คางุะ - คางุระ
    ร่า - น่า
    แล้วก็ยังมีคำว่าหน้าที่เราเขียนผิดเป็นน่าด้วย

    มีคำผิดอีกเยอะเลยพน.ถ้าว่างจะรีบมาแก้ไขโดยเร็วที่สุดค่ะ
    #6
    0
  5. #5 OkiKagu only
    วันที่ 8 ตุลาคม 2561 / 15:42

    Roger! จะรอไรท์มาโพสต์ใหม่นะน่อ! ^_^

    #5
    1
    • 16 ตุลาคม 2561 / 11:58
      จริงๆตอนนี้มีพล็อตเรื่องใหม่อยู่ เลยจะเลื่อนการอัพเรื่องเพราะยังคิดไม่ออกเลยว่าจะเอาไงดี //ตันนั้นเอง แต่ว่าเรื่องใหม่นี้ก็เป็นโอคิคางุนะคะ จะรีบอัพให้จบแล้วกลับมาแต่งเรื่องนี้ต่อค่ะ><
      #5-1
  6. วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2561 / 00:00
    กลับมาอัพด่วนนนนจร้าาาา
    #4
    0
  7. #3 OkiKagu Only
    วันที่ 22 มกราคม 2561 / 19:27
    โอ้! หนูหมวยกลายเป็นสาวในชั่วข้ามคืนเลย! เป็นไปได้ไงเนี่ย!



    รอไรท์มาอัพเพิ่มนะ! ^_^

    #3
    0
  8. #2 OkiKagu Only
    วันที่ 10 มกราคม 2561 / 17:25
    รออ่านอยู่จ้า! ^_^
    #2
    2
    • 12 มกราคม 2561 / 21:06
      เมื่อวานต่อให้แล้วน้า จิ้บิๆ
      #2-1
    • #2-2 OkiKagu Only
      22 มกราคม 2561 / 19:28
      Thanks! ช่วงที่ผ่านมายุ่งน่อ เพิ่งมีเวลาเข้ามาดู ^_^
      #2-2
  9. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(