คัดลอกลิงก์เเล้ว

คุณครูคะ หนูโตแล้วนะ

คุณครูในดวงใจเพียงคนเดียวของเด็กหญิงตัวเล็กๆคนหนึ่ง ซึ่งตอนนี้โตแล้ว

ยอดวิวรวม

479

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


479

ความคิดเห็น


1

คนติดตาม


1
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  10 มิ.ย. 54 / 22:15 น.
นิยาย س٤ ˹ǹ คุณครูคะ หนูโตแล้วนะ | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
ตั้งแต่ตอนเล็กๆ ก็มีครูคนเดียวนี่แหละค่ะที่ทำให้หนูชอบภาษาไทยได้มากขนาดนี้ หนูเลยขอเขียนบอกครู เป็นภาษาไทยในสไตล์ของหนูเอง

 

เนื้อเรื่อง อัปเดต 10 มิ.ย. 54 / 22:15


คุณครูคะ หนูโตแล้วนะ
            ป.3 มันก็5ปีมาแล้วนะคะ จากที่หนูได้เรียนกับคุณครู ตั้งแต่วันนั้น วันแรกที่หนูได้รับเลือกไปแข่งขันอ่านร้อยแก้วภาษาไทย นับได้ว่าเป็นรายการแข่งขันรายการแรกในชีวิตของหนูเลย ตอนแรกหนูก็ไม่ค่อยกลัว แต่การติวก่อนไปแข่งนี่สิคะ ที่หากเป็นครูคนอื่นติวให้ละก็ หนูต้องยอมแพ้ตั้งแต่ยังไม่ได้เริ่มด้วยซ้ำ แต่นี่เพราะเป็นคุณครูนะคะ หนูถึงกล้าพูด กล้าจะขึ้นเวที แถมนะคะ นอกจากคุณครูจะสอนเก่ง ทำให้เด็ก ป.4 ตัวเล็กๆ ซนๆ หันมาจริงจังจดจ่อกับเรื่องๆหนึ่งได้ (ตอนนั้นหนูก็ยอมรับแหละค่ะว่าหนูซนสุดจะทนจริงๆ ) คุณครูยังมีมุกฮาๆมาให้หนูสนุกกับการเรียนภาษาไทยได้ ขอบอก!ว่าตอนแรกๆหนูสุดๆจะเบื่อภาษาไทยสุดๆ แต่หลังจากได้เรียนกับคุณครูเพียงแค่ปีเดียว มันก็ทำให้หนูเปลี่ยนใจได้แน่ะ (คุณครูเก่งจัง) พอหนูขึ้น ป.4 หนูก็ไม่ได้เรียนกับคุณครูอีก อ๊ะๆ! แต่หนูก็ยังเรียนวิชาเลือกกับคุณครูนะคะ(สมัยนั้นเรียกกลุ่มสนใจ แต่ตอนนี้เปลี่ยนเป็นเรียกวิชาชุมนุมแล้วล่ะมั้ง) และ ป.4นั่นแหละค่ะ ได้ถือกำเนิดกลุ่ม “เด็กไทย” ขึ้นมา เด็กๆในกลุ่มทั้งหมดก็เป็นลูกศิษย์ของครูหมดเลยล่ะค่ะ (คุณครูอาจไม่ทราบ แต่ว่ากลุ่ม “เด็กไทย” ของหนูเจ๋งสุดๆไปเลย)    ตอนนั้นหนูก็แค่เด็กอายุ10ขวบ ธรรมดาๆคนหนึ่ง ที่ชื่นชอบวิชาสุดแหวะ(ในความคิดคนอื่น)อย่างภาษาไทยอย่างสุดขั้ว ซึ่งในฐานะศิษย์รัก(รึเปล่า)ของคุณครู ครูจะเรียกหนูว่า “พิมพ์” ตลอด(ซึ่งก็เป็นที่ภูมิใจของหนู เพราะมีนักเรียนไม่กี่คนหรอกที่คุณครูเรียกด้วยชื่อเล่น) และครูก็ยังคงซ้อมให้หนูเกือบทุกครั้งที่หนูจะไปแข่งขันภาษาไทย ซึ่งหนูแข่งเกือบทุกอย่างล่ะค่ะ(ตั้งแต่ อ่านร้อยแก้ว เปิดพจนานุกรม ประกาศข่าว เล่านิทาน) จนมันกลายเป็นงานหลักที่ต้องมีชื่อของหนูทุกครั้งที่แข่งขัน ป.5 ปีที่ไม่ค่อยจะรุ่งของหนู หนูไม่มีรายการแข่งขันเลย และไม่ได้ติวกับคุณครูเลย(แอบคิดถึงนะคะ) พอตอน ป.6 ยิ่งเป็นปีที่ยิ่งแย่ใหญ่ นอกจากจะเรียนหนักขั้นเทพ เตรียมสอบเข้า ม.1 แล้วไหนจะติวนั่นติวนี่(จนไม่มีเวลาติวกับครู) ก็ไม่มีเวลาว่างเลย
“น้องพิมพ์” คนนี้ก็เลยค่อยๆห่างจากครูไป ไม่ได้เจอแล้วสวัสดีค่ะเหมือนเก่าหรือไม่ก็เจอกับคุณครูแล้วคุณครูไม่ทันสังเกต เดินเลยหนูไปทุกที(บางทีปล่อยหนูสวัสดีเก้อ คนอื่นขำหนูจะแย่เลยค่ะ) หลังจากปีแห่งความวุ่นวายแห่ง ป.6 ก็มาถึงอีกช่วงเวลาที่เหมือนมีเส้นกั้นระหว่างชั้นประถม นั่นก็คือมัธยม ... ม.1 ปีแรกแห่งมัธยม หนูยอมรับว่าหนูห่างจากภาษาไทยของคุณครูไปมากจริงๆ หันไปจริงจังกับภาษาอังกฤษ และไปเข้าเป็นนักเรียนความสามารถพิเศษด้านภาษาอังกฤษซะด้วย ทั้งๆที่การเข้าเป็นนักเรียนความสามารถพิเศษด้านภาษาไทยก็ไม่ยากเย็น แต่เป็นเพราะหนูเองที่ละเลยภาษาไทยไป ....ม.2 ตอนนี้หนูกลับมาแล้วนะคะ ในเวลา1ปีที่ผ่านมา ความสามารถด้านภาษาไทยของหนูก็ไม่ได้ลดลงตามความสามารถด้านภาษาอังกฤษที่เพิ่มขึ้น หนูก็ยังชอบอ่านหนังสือเสียงดังๆ ออกเสียง รอ เรือ ชัดๆ และยังชอบแต่งกลอนเหมือนเดิม และหนูก็ยังมีโอกาสไปแข่งขันอีก ....หนูยังนึกถึงครูตลอด(ถึงจะไม่ค่อยได้เจอน่ะค่ะ) แต่คราวนี้(ที่หนูดีใจมาก) หนูเจอคุณครู แล้วครูเรียกหนูว่า “พี่พิมพ์” แสดงว่าครูยังจำหนูได้ แล้วหนูก็โตขึ้นแล้วในสายตาของคุณครู
                               รักคุณครูกรรณิกา ที่สุดค่ะ
                พิมพ์พิมล สาครินทร์ (น้องพิมพ์ตลอดกาลของครู)

ผลงานอื่นๆ ของ ดอกหญ้าแห่งจินตนาการ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

1 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 6 ตุลาคม 2554 / 16:11

    ซึ้งเนาะ

    #1
    0