คัดลอกลิงก์เเล้ว

คุณครูคะ หนูโตแล้วนะ

คุณครูในดวงใจเพียงคนเดียวของเด็กหญิงตัวเล็กๆคนหนึ่ง ซึ่งตอนนี้โตแล้ว

ยอดวิวรวม

479

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


479

ความคิดเห็น


1

คนติดตาม


1
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  10 มิ.ย. 54 / 22:15 น.
นิยาย س٤ ˹ǹ คุณครูคะ หนูโตแล้วนะ | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
ตั้งแต่ตอนเล็กๆ ก็มีครูคนเดียวนี่แหละค่ะที่ทำให้หนูชอบภาษาไทยได้มากขนาดนี้ หนูเลยขอเขียนบอกครู เป็นภาษาไทยในสไตล์ของหนูเอง

 

เนื้อเรื่อง อัปเดต 10 มิ.ย. 54 / 22:15


คุณครูคะ หนูโตแล้วนะ
            ป.3 มันก็5ปีมาแล้วนะคะ จากที่หนูได้เรียนกับคุณครู ตั้งแต่วันนั้น วันแรกที่หนูได้รับเลือกไปแข่งขันอ่านร้อยแก้วภาษาไทย นับได้ว่าเป็นรายการแข่งขันรายการแรกในชีวิตของหนูเลย ตอนแรกหนูก็ไม่ค่อยกลัว แต่การติวก่อนไปแข่งนี่สิคะ ที่หากเป็นครูคนอื่นติวให้ละก็ หนูต้องยอมแพ้ตั้งแต่ยังไม่ได้เริ่มด้วยซ้ำ แต่นี่เพราะเป็นคุณครูนะคะ หนูถึงกล้าพูด กล้าจะขึ้นเวที แถมนะคะ นอกจากคุณครูจะสอนเก่ง ทำให้เด็ก ป.4 ตัวเล็กๆ ซนๆ หันมาจริงจังจดจ่อกับเรื่องๆหนึ่งได้ (ตอนนั้นหนูก็ยอมรับแหละค่ะว่าหนูซนสุดจะทนจริงๆ ) คุณครูยังมีมุกฮาๆมาให้หนูสนุกกับการเรียนภาษาไทยได้ ขอบอก!ว่าตอนแรกๆหนูสุดๆจะเบื่อภาษาไทยสุดๆ แต่หลังจากได้เรียนกับคุณครูเพียงแค่ปีเดียว มันก็ทำให้หนูเปลี่ยนใจได้แน่ะ (คุณครูเก่งจัง) พอหนูขึ้น ป.4 หนูก็ไม่ได้เรียนกับคุณครูอีก อ๊ะๆ! แต่หนูก็ยังเรียนวิชาเลือกกับคุณครูนะคะ(สมัยนั้นเรียกกลุ่มสนใจ แต่ตอนนี้เปลี่ยนเป็นเรียกวิชาชุมนุมแล้วล่ะมั้ง) และ ป.4นั่นแหละค่ะ ได้ถือกำเนิดกลุ่ม “เด็กไทย” ขึ้นมา เด็กๆในกลุ่มทั้งหมดก็เป็นลูกศิษย์ของครูหมดเลยล่ะค่ะ (คุณครูอาจไม่ทราบ แต่ว่ากลุ่ม “เด็กไทย” ของหนูเจ๋งสุดๆไปเลย)    ตอนนั้นหนูก็แค่เด็กอายุ10ขวบ ธรรมดาๆคนหนึ่ง ที่ชื่นชอบวิชาสุดแหวะ(ในความคิดคนอื่น)อย่างภาษาไทยอย่างสุดขั้ว ซึ่งในฐานะศิษย์รัก(รึเปล่า)ของคุณครู ครูจะเรียกหนูว่า “พิมพ์” ตลอด(ซึ่งก็เป็นที่ภูมิใจของหนู เพราะมีนักเรียนไม่กี่คนหรอกที่คุณครูเรียกด้วยชื่อเล่น) และครูก็ยังคงซ้อมให้หนูเกือบทุกครั้งที่หนูจะไปแข่งขันภาษาไทย ซึ่งหนูแข่งเกือบทุกอย่างล่ะค่ะ(ตั้งแต่ อ่านร้อยแก้ว เปิดพจนานุกรม ประกาศข่าว เล่านิทาน) จนมันกลายเป็นงานหลักที่ต้องมีชื่อของหนูทุกครั้งที่แข่งขัน ป.5 ปีที่ไม่ค่อยจะรุ่งของหนู หนูไม่มีรายการแข่งขันเลย และไม่ได้ติวกับคุณครูเลย(แอบคิดถึงนะคะ) พอตอน ป.6 ยิ่งเป็นปีที่ยิ่งแย่ใหญ่ นอกจากจะเรียนหนักขั้นเทพ เตรียมสอบเข้า ม.1 แล้วไหนจะติวนั่นติวนี่(จนไม่มีเวลาติวกับครู) ก็ไม่มีเวลาว่างเลย
“น้องพิมพ์” คนนี้ก็เลยค่อยๆห่างจากครูไป ไม่ได้เจอแล้วสวัสดีค่ะเหมือนเก่าหรือไม่ก็เจอกับคุณครูแล้วคุณครูไม่ทันสังเกต เดินเลยหนูไปทุกที(บางทีปล่อยหนูสวัสดีเก้อ คนอื่นขำหนูจะแย่เลยค่ะ) หลังจากปีแห่งความวุ่นวายแห่ง ป.6 ก็มาถึงอีกช่วงเวลาที่เหมือนมีเส้นกั้นระหว่างชั้นประถม นั่นก็คือมัธยม ... ม.1 ปีแรกแห่งมัธยม หนูยอมรับว่าหนูห่างจากภาษาไทยของคุณครูไปมากจริงๆ หันไปจริงจังกับภาษาอังกฤษ และไปเข้าเป็นนักเรียนความสามารถพิเศษด้านภาษาอังกฤษซะด้วย ทั้งๆที่การเข้าเป็นนักเรียนความสามารถพิเศษด้านภาษาไทยก็ไม่ยากเย็น แต่เป็นเพราะหนูเองที่ละเลยภาษาไทยไป ....ม.2 ตอนนี้หนูกลับมาแล้วนะคะ ในเวลา1ปีที่ผ่านมา ความสามารถด้านภาษาไทยของหนูก็ไม่ได้ลดลงตามความสามารถด้านภาษาอังกฤษที่เพิ่มขึ้น หนูก็ยังชอบอ่านหนังสือเสียงดังๆ ออกเสียง รอ เรือ ชัดๆ และยังชอบแต่งกลอนเหมือนเดิม และหนูก็ยังมีโอกาสไปแข่งขันอีก ....หนูยังนึกถึงครูตลอด(ถึงจะไม่ค่อยได้เจอน่ะค่ะ) แต่คราวนี้(ที่หนูดีใจมาก) หนูเจอคุณครู แล้วครูเรียกหนูว่า “พี่พิมพ์” แสดงว่าครูยังจำหนูได้ แล้วหนูก็โตขึ้นแล้วในสายตาของคุณครู
                               รักคุณครูกรรณิกา ที่สุดค่ะ
                พิมพ์พิมล สาครินทร์ (น้องพิมพ์ตลอดกาลของครู)

ผลงานอื่นๆ ของ ดอกหญ้าแห่งจินตนาการ

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

1 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 6 ตุลาคม 2554 / 16:11

    ซึ้งเนาะ

    #1
    0