คัดลอกลิงก์เเล้ว

เรื่อง...คนสุดท้าย

เรื่องของคนคนนึงที่ห่วงเรา จนถึงวินาทีสุดท้ายของชีวิต

ยอดวิวรวม

351

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


351

ความคิดเห็น


5

คนติดตาม


1
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  1 ส.ค. 53 / 16:40 น.
นิยาย ͧ...ش เรื่อง...คนสุดท้าย | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
คนคนนี้ที่มีความหมายยิ่งใหญ่ ที่รักฉันหมดหัวใจ ให้ฉันตลอดเวลา...

เนื้อเรื่อง อัปเดต 1 ส.ค. 53 / 16:40


เรื่อง...คนสุดท้าย
    เช้าวันที่อากาศสดใส เสียงนกร้องประสานเสียงแว่วมาแต่ไกล ราวกับกำลังร้องเพลงต้อนรับรุ่งอรุณแสงอบอุ่นของดวงอาทิตย์ยามเช้าลอดผ่านหน้าต่างเข้ามาภายในห้องๆหนึ่ง ในห้องนั้น 'แม่' กำลังนอนหลับอย่างสงบ ฉันได้แต่ภาวนาให้ท่านตื่นขึ้นมา หลังจากที่ตวาดและผลักท่านล้มศีรษะฟาดกับขอบโต๊ะเมื่อสัปดาห์ก่อน เนื่องจากท่านพยายามจะเตือนไม่ให้ฉันออกไปกับกลุ่มพวกขับมอเตอร์ไซค์ตอนกลางคืน ตอนนั้นท่านพยายามยื้อฉันไว้แต่ฉันก็ไม่ฟัง ฉันผลักท่านล้มและออกจากบ้านไป แล้วคืนนั้นก็เป็นโชคร้าย เมื่อกลุ่มมอเตอร์ไซค์ของฉันถูกตำรวจจับ มีแค่ฉันกับอีกเพียง๒-๓คนเท่านั้นที่หนีรอดมาได้ เมื่อฉันกลับถึงบ้านก็ตกใจแทบสิ้นสติเมื่อพบแม่นอนสลบอยู่กับพื้น ฉันรีบพาแม่ไปส่งโรงพยาบาลทันที ระหว่างรอคุณหมอตรวจ ฉันนั่งรออย่างไม่เป็นสุข ในใจนึกถึงคำพูดของแม่ตลอดเวลา อย่าไปนะ มันอันตราย เชื่อแม่ ไม่! ฉันโตแล้ว แม่อย่าสั่งฉันเลยน่า ถ้าฉันเชื่อฟังท่านตั้งแต่ตอนนั้น เรื่องทั้งหมดคงไม่เกิดขึ้น ฉันยิ่งโกรธตัวเองที่สำนึกช้าไป เมื่อหมอบอกว่า ศีรษะของแม่ได้รับความกระทบกระเทือน โอกาสฟื้นของแม่ แทบไม่มี คืนนั้น ฉันนั่งร้องไห้ข้างเตียงของแม่ตลอดคืน คิดทบทวนสิ่งที่ผ่านมาว่าแม่ทำอะไรให้ฉันบ้าง แล้วฉันทำอะไรให้ท่านบ้าง แล้วจะเกิดอะไรขึ้นบ้างเมื่อไม่มีท่านแล้ว แม่ผู้ให้กำเนิดฉัน ดูแลฉันมาตลอดชีวิต แต่ฉันกลับทำกับท่านแบบนี้ มันช่างไม่คุ้มกับค่าของพระคุณท่านเลย แม่ คนที่ปกป้องฉันจนวินาทีสุดท้าย แต่ฉันกลับทำร้ายท่าน ฉันมันเป็นลูกที่ไม่ดีจริงๆ    จนถึงวันนี้ ก็เป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์แล้ว ที่แม่ยังหลับนิ่งอยู่ บรรยากาศภายนอกห้องช่างสวยงามเสียจริง ต่างกับในห้องนี้ที่มีแต่ความเงียบเหงา ถ้าหากแม่ฟื้นขึ้นมา บรรยากาศในห้องนี้คงสวยงามกว่าภายนอกเป็นไหนๆ แต่มันคงเป็นไปไม่ได้...
เวลา๒เดือนผ่านไป
    หลังจากที่ฉันทำใจและตัดสินใจอยู่นาน ฉันก็ตัดสินใจให้คุณหมอถอดสายออกซิเจนของแม่ออก เพื่อท่านจะได้ไม่ทรมานต่อไป วันนี้แล้วสินะ ที่แม่จะจากฉันไป ฉันนำพวงมาลัยมาคล้องมือท่านและกราบเท้าท่านเป็นครั้งแรกและครั้งสุดท้ายทั้งน้ำตา พร้อมขอขมาท่านในสิ่งที่ฉันได้ทำลงไป แม้มันจะสายไปก็ตาม   ต่อจากนี้คงไม่มีอีกแล้วสินะ คนที่คอยห่วงฉัน คนที่คอยดูแลฉัน ต่อจากนี้ฉันคงต้องดูแลตัวเองและทำอะไรดีๆเพื่อตัวเอง ฉันเชื่อว่าแม่ยังคงมองดูฉันอยู่ จากบนสวรรค์.

ผลงานอื่นๆ ของ ดอกหญ้าแห่งจินตนาการ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

5 ความคิดเห็น

  1. #5 นฤมล เอี้ยวฉาย
    วันที่ 12 สิงหาคม 2553 / 12:24
    สุดยอดไปเลย พิมพ์ ไปเป็นนักเขียนเหอะ
    #5
    0
  2. วันที่ 9 สิงหาคม 2553 / 21:53

    ดาไม่คิดจะแข่งกับใครหรอกค่ะ (เหรอออ?? 55+)

    เหอๆ  ทำไมถึงตั้งชื่อเรื่องว่าคนสุดท้ายละค่ะ?

    #4
    0
  3. วันที่ 7 สิงหาคม 2553 / 22:18
    สะท้อนปัญหาสังคมได้เลยทีเดียว
    เห็นด้วยนะ ควรมีย่อหน้า =')
    #3
    0
  4. วันที่ 7 สิงหาคม 2553 / 15:20
    จ้าๆ มาแข่งกัน ^^ll

    แต่เราว่าของเธอน่าจะมีย่อหน้านะ จะได้อ่านง่ายขึ้น
    #2
    0
  5. วันที่ 7 สิงหาคม 2553 / 11:01
    มาเม้นให้จ้า อิอิ
    #1
    0