ขนาดตัวอักษร

  • font-size
  • font-size

ตอนที่ 4 : 04 - นัดพิเศษ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • 16 มิ.ย. 63


 

 

☆☆☆

04

นัดพิเศษ

☆☆☆

 

   1สัปดาห์ผ่านไป

หลังเหตุการณ์สุดแสนจะพาให้ตัวจีมินบินขึ้นไปทักทายสวรรค์ได้ผ่านไป1อาทิตย์เต็มไม่มีกะหรือคาดเดาเลย ทุกๆวันที่จะมาโรงเรียนจีมินก็มีแต่ความสุขหัวใจบินว่อนอยู่ในอกไม่สร่างเดินไปยิ้มไปได้ทุกเวลา ห้องเรียนที่เคยเป็นสีอับไม่สดใสในสายตาแต่นับจากวันนั้นทุกอย่างก็เหมือนถูกปรับให้กลายเป็นสีสันไปซะหมด ใต้โต๊ะเรียนของเขาที่แต่ก่อนจะมีแค่ดินสอปากกายางลบอะไรต่างๆก็ดันถูกแทนที่ด้วยขนมทานเล่นอย่างละสองสามอย่างมาซ่อนใต้นี้ไม่มีแม้กระทั่งโน๊ตบอกหรือใครเห็นทั้งนั้น จีมินเป็นแบบนี้มาก็ได้1สัปดาห์เต็มแล้วหลังผ่านเรื่องของการได้เจอรุ่นพี่หน้าเทพบุตรคนนั้นและได้อยู่ด้วยกันแค่ไม่กี่นาที แต่หลังจากนั้นจีมินก็ไม่ได้เจอกับพี่เขาอีกเลย เหมือนพี่เขารู้เลยแฮะว่าเราบอกชอบพี่เขา T-T

 

 

ห้องพยาบาล

     “เอ่อ อาจารย์หมอครับ” จีมิน

  ห้องพยาบาลที่เคยนอนมาก่อนเมื่อหลายวันให้ก่อน เพียงแต่ข้างในนั้นกลับไม่ได้มีแค่อาจารย์หมอคนเดียวเหมือนทุกๆวันที่เขาเคยเห็นมา รุ่นพี่คิมแทฮยองหน้าคมกำลังนั่งเท้าคางมองอาจารย์หมออยู่เต็มเบ้าตาจีมินสองข้าง และเขาก็ยังส่งยิ้มหวานให้อาจารย์หมออีกต่างหาก น! นี่มันเวลาเรียนไม่ใช่เหรอ?

 

      “ผมอยากให้อาจารย์ตัดไหมให้ผมหน่อยได้มั้ยครับ?”ยืนตัวชาไปทั้งตัวแต่ก็ยังดั้นด้นที่จะชี้นิ้วมายังผ้าพันแผลเพื่อเป็นที่บอกเหตุผลที่เขามายังห้องนี้ให้ทั้งสองฟัง

  “ได้สิ นั่งรอก่อนนะเดี๋ยวผมไปเตรียมของก่อน”

    ...

  ในห้องหลักตอนนี้มีเพียงแค่แทฮยองกับจีมินกันสองคน ใจจริงจีมินก็อยากจะพูดออกไปตรงๆแต่ก็กลัวว่าจะถูกพี่เขาชกกลับมา ท่าที่ดูจากใบหน้าดุๆก็รู้ว่าเขาพร้อมจะชกคนทำอารมณ์เสียได้ทุกเมื่อไม่มีติดขัด มือกุมซ้อนกันมีมารยาทหันหลังให้พี่ผิวสีน้ำผึ้งจ้องหน้าเข้าไปในกำแพงไม่อยากหันไปมองพี่เขาให้มันดูเป็นการเรียกให้มาสนใจ

 

       “เออน้องจีมิน!” วีเรียก

   ทักขึ้นมานี่ไม่ได้จะชกผมใช่มั้ยเนี่ย?

     “ค! ครับ”

      “ทำไมทำน้ำเสียงดูกลัวพี่แบบนั้นล่ะ พี่แค่จะคุยกับเราเฉยๆเอง”

    “อ! อ๋อครับ^^” แต่ก็เสียงสั่นอยู่ดี

 

  อาจารย์หมอหยิบของออกมาเตรียมสำหรับการตัดไหมที่ต้องใช้สมาธิสูงมากพอตัว ชุดกาวน์สีขาวเดินถือถาดอุปกรณ์มาหานักเรียนข้างกำแพงฝั่งเตียงแรก ลืมเห็นว่าในห้องนี้ก็มีคิมแทฮยองอีกคนที่นั่งอยู่ด้วย พ่อตัวสูงจัดในนี้นั่งหันข้างเท้าคางมองตาหวานสลดไปให้อาจารย์หมอหน้านิ่งจดจ่อสายตาลงไปแต่กับแผลของจีมินลูกเดียว

    “คือพอดีว่าวันนี้พี่อยากจะพาเราไปซื้อของอะไรหน่อย เราว่างหรือเปล่า?” พูดไปแต่สายตาก็ยังคงจะเลือกมองยุนกิอยู่แบบนั้น

 เอ่อ...

      “ไปเถอะคุณจีมิน อย่างน้อยเขาก็ได้ทดแทนที่ทำคุณหัวแตกนะ”อาจารย์หมอเสริม

 

   ส! สองคนงั้นเหรอ?

     !!!

 

    ???!

  เสียงรองเท้าหนักตามความยาวของเท้าวิ่งลงน้ำหนักจนทำเอากระทบกระเทือนลงไปที่พื้นตึกดังตึงตังไปทั่วทั้งชั้นล่าง เท้าน่ารำคาญคู่นั้นวิ่งมาหยุดยังหน้าห้องพยาบาลชะงักแทบพักหายใจไม่ทัน ปาร์คจีมินหันตาเหลือบกลับมาจากการเหลือบหาพี่ผิวคล้ำมามองจุดหมายอีกที่ นั่นก็คือประตูห้องเปิดอ้าบานนั้นแทน

 

        “อาจารย์ฮันเรียก กลับห้องเร็ว!” จองกุก

    ร! รุ่นพี่...

 

  ฝันที่ไม่ใช่ฝันกับตัวจีมินน้อยอีกต่อไป รุ่นพี่ที่เขาไม่ได้เจอมาเกือบ1อาทิตย์กลับมาอีกครั้งทั้งยังมาบังเอิญพบกันอีกต่างหาก หน้าตาดูมุมิสดใสไปซะทุกส่วนของจีมินก็เริ่มส่งยิ้มหวานปานน้ำผึ้งหยดใหม่ให้กับพี่เขาไม่รู้ตัวด้วยว่าตนเองทำมันไปตอนไหนกัน จอนจองกุกมองก่อนจะพยักหน้ารีบเร่งไปงั้นไม่ได้ส่งยิ้มตอบกลับอะไรมาให้เหมือนที่จีมินทำเลย ยิ่งไปกว่านั้นคือเขาก็ยังให้ความสนใจกับเพื่อนตัวเองมากกว่าน้องคนนั้นที่เมื่อสัปดาห์ก่อนเขายังอุตส่าห์วิ่งลงมาจากรถคันสุดท้ายในเที่ยวเพื่อเอาปากกาแท่งเดียวมาคืนจีมินน้อยในวันนั้นอีก

 

      ท! ทำไมวันนี้กลายเป็นคนเย็นชาได้ล่ะ!?

 

    “งั้นผมไปละนะอาจารย์” วี

...

   “โอเคครับเสร็จแล้ว แผลสมานตัวเร็วดีมาก แต่ก็อย่าไปโดนมันเยอะนะครับเดี๋ยวจะอักเสบได้”

      “ข! ขอบคุณครับอาจารย์หมอ” โค้งขอบคุณแม้ว่าการกระทำจะเลิกลักตามความรู้สึกในหัวใจตอนนี้มากเลยก็ตาม

 

    พี่ชายตัวสูงสองคนเดินนำจีมินออกไปหลายฝีก้าวมากเกินกว่าจะตามทันได้แล้ว ปาร์คจีมินผู้น่ารักรีบวิ่งตามออกไปให้เร็วที่สุดแต่พวกเขาก็หายไปเหมือนลมพัดผ่านมาให้เย็นเล่นซะงั้น หน้าหงอยเหงายืนเศร้าอยู่หน้าตึกเพียงคนเดียวบวกความในใจที่อดไม่คิดไม่ได้ว่านี่เป็นการได้เจอกันอีกครั้งในรอบ1สัปดาห์แต่มันกลับกลายเป็นการได้เจอกันที่เลวร้ายมากที่สุดในใจเด็กน้อยคนนี้ไปซะแล้ว

 

...

   เทพบุตรของฉันคนนั้นกลายเป็นซาตานไปแล้วงั้นเหรอเนี่ย!!?

...

 

   ไม่เอานะฉันจะทำยังไงดีล่ะ!!

 

 เท้ากระทืบปึงปังกดร่างนั่งยองกอดเข่าก้มหน้ายื่นกองน้ำตาส่งไปให้หัวเขาคลุมกางเกงได้กินสมใจปากไม่ล่วงรู้ถึงเงาดำสูงที่เดินมาเบียดเงาหลังตัวเองเลยสักนิด

 

        “แผลเป็นไงบ้างแล้วล่ะ?”

    เอ๋?

 

       หลังห่างไปไม่กี่เซน รุ่นพี่หน้าเฉยเมยก้มมามองเขาจากด้านหลังอีกครั้งเหมือนที่ป้ายรถเมล์คืนนั้นไม่มีผิด พอได้ยินเสียงสวรรค์นั้นปาร์คจีมินคนซึมตอนแรกก็รีบลุกยืนมาปาดน้ำตาทิ้งลงพื้นทันที ปากสั่นกลืนน้ำลายลงหลายอึกอยากจะเก็บอาการพวกนั้นเอาไว้ให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ ตาตี่กะพริบถี่ไม่รู้ทำได้ยังไงดี ลมสูดกินน้ำตาแห้งเหือดไปในเวลาน้อยนิดเท่าเมล็ดถั่ว เท้าจิ๋วไม่เท่าจอนจองกุกถอยออกห่างไปหนึ่งก้าว พลางเคลื่อนบิดตัวกลับมายืนประจันหน้ากันแล้ว ส่วนสูงที่ไม่เท่ากันอยู่แล้วกลับไม่เท่ากันมากกว่าเดิมเพราะปาร์คจีมินยืนอยู่บันไดขั้นล่างกว่ารุ่นพี่ประธานชมรมกีฬาหนึ่งขั้นหลักๆ

 

    มือสองข้างชินกับการล้วงกระเป๋าท่าเดิมเป็นประจำและเจ้าตัวน้อยอย่างปาร์คจีมินที่ยืนกุมมือไว้ด้านหน้าพยายามควบคุมร่างกายให้ตัวเองกลายเป็นเด็กหนุ่มผู้ที่ดูสุขุมไปซะหมดทุกประการ คำถามของพี่เขากลายเป็นฝุ่นผ่านหูไปหลังดวงตาสดใสดวงเดิมได้เห็นว่าอย่างน้อยพี่เขาก็ไม่ได้เลวร้ายไปหมดเลยทีเดียว

 

     “...?” เบิกตาโตลืมคำถามเมื่อกี้ไปหมดทุกประโยค

  “แผลนี่น่ะ เป็นยังไงบ้าง?”

     มือข้างซ้ายถอดออกมาจากในกระเป๋ากางเกงใช้นิ้วชี้เคาะเบาะข้างศีรษะห่างออกจากแผลไม่มากเพื่อไม่อยากให้แผลกระทบกระเทือนเกินไป

 

     “ก! ก็หายดีแล้วครับ ไม่เป็นอะไรมากแล้ว”

   “แผลหายเร็วดีนะ คงดูแลดีสิท่า” มองแผลบนที่เดียวในร่างกายไม่ยอมเลื่อนตาไปมองที่ไหน

       “ก! ก็นิดหน่อยครับ”

     “วันนี้ไปซื้อของกับไอวีมันก็อย่าเผลอไปเดินสะดุดอะไรเข้าอีกล่ะ เดี๋ยวหน้าจะไม่สวยเอาเข้าใจมั้ย?”

  ปากพูดได้แต่หน้าที่เคยมองแผลก็รีบเปลี่ยนไปเอาแต่มองรอบข้างไม่กล้ามองหน้าคนหัวแตกทำให้จีมินมองสูงขึ้นมารู้ว่าตอนนี้พี่เขากำลังเขินอยู่ที่กำลังพูดจาหวานๆอะไรแบบนี้ให้ แล้วพี่เขาจะพูดออกมาทำไมนั่นแหละคำถามของผม?

ตัวหนากว่าเดินลงมาให้เทียบเสมอไหล่ข้าง ปาร์คจีมินแต่ทำยังไงก็คงไม่เท่ากันอยู่ดี คนตัวเล็กหันมามองข้างไหล่หลังตัวเองที่ซึ่งพี่เขาก็ยืนนิ่งมองตรงหน้าไปไม่อยากชายตามามองหาหน้าหวานของรุ่นน้องคนนี้

 

      “เย็นนี้ก็รีบๆลงมาละกัน ไอวีมันจะรอเราอยู่ที่หน้าโรงเรียน มันเป็นพวกไม่ชอบรออะไรนานๆ”

  “ค! ครับ ผมจะรีบลงมาให้เร็วที่สุดเลยครับรุ่นพี่” กระตุกหน้ากลับมาไม่กล้าจ้องพี่เขานาน

 

...

     “ตั้งใจเรียนล่ะ”

  คำพูดคำจาที่ดูไม่เข้ากับพี่เขาเท่าไหร่ได้เปรยออกมาหมดทุกคำ ปาร์คจีมินยืนดิ้นดุ๊กดิ๊กอยู่ตรงนี้ไม่ยอมเดินไปไหน สั่งหยุดเวลาเอาไว้เพื่อที่จะได้มีความสุขให้สุดๆไปเลยสักครั้งหนึ่ง พอเรียนก็เอาแต่นึกถึงคำนี้อยู่ซ้ำๆไม่มีทีท่าจะลงมือจดตามที่อาจารย์สอนสักเรื่องเดียว พออยากจะยิ้มอยากจะมีความสุขจนควบคุมร่างกายให้หยุดบิดหรือหยุดเขินไม่ได้เขารีบดีดนิ้วและปล่อยทุกอย่างออกมาจนเขาลืมไปว่าที่นี่คือโรงเรียน และกลายเป็นว่าจีมินจะทำอะไรคำคำนี้จะลอยวนอยู่ในสมองของเขาตลอดเวลาไม่เป็นอันเรียนรู้เรื่องสักอย่าง 

 

เลิกเรียน

  เมื่อได้ยินเสียงสัญญาณเด็กเกรด11ตัวเล็กก็รีบเก็บของวิ่งลงมาหารุ่นพี่คนชักชวนเองอย่างไม่ติดถึงว่าตัวเองจะล้มสะดุดเลยมั้ย คิมแทฮยองยืนมองนาฬิกาข้อมืออยู่ปากทางเข้าโรงเรียนพร้อมกระเป๋าสะพายคาดตัวไม่ทันรู้ว่าจีมินจะมาเร็วขนาดนี้ มือนิ่มสะกิดเรียกพี่เขาน่ารักทำเอาแทฮยองสะดุ้งเล็กน้อย

 

       “ทำไมลงมาเร็วจังอ่ะ?” วีมองยิ้มให้อีกคน

   “พอดีอาจารย์เขาปล่อยเร็วครับ ผมก็เลยรีบลงมา”

      “อ๋อ! งั้นก็ไปกันเลยดีกว่าเนาะ”

  รถเมล์ที่พวกเขาขึ้นกันขับไปยังร้านขายของน่ารักๆร้านหนึ่งใกล้กับร้านขายหนังสือที่จีมินชอบเข้ามานั่งพักสายตาบ่อยๆหลังเลิกเรียน น้องตัวเล็กกว่ามากยืนดูของข้างแทฮยองแต่เขาก็ดูจะไม่ชอบของหวานแหววพวกนี้มากเท่าไหร่ มือหยิบดูก็เป็นต้องรีบวางเพราะไม่ใช่สิ่งที่เข้ากับบุคลิกของเขาเลย 

 

     !!!

  “ขอโทษนะครับรุ่นพี่ ผมขอตัวไปหาสิ่งที่ตัวเองชอบก่อนแป๊บนึงนะครับ”

     จีมินเด็กหนุ่มเหนียมอายดีดนิ้วหยุดเวลากับแทฮยองเพื่อที่เขาจะได้ออกมาจากร้านสีชมพูนี่แบบที่ไม่ต้องทำให้รุ่นพี่เขาเสียน้ำใจ ตัวสะพายกระเป๋าเป้น่ารักเดินเร่งฝีเท้าเบาเข้าไปในร้านขายหนังสือเบาๆตามนิสัยมีมารยาทที่ติดตัว จีมินน้อยเดินเข้าไปในช่องหนังสือการ์ตูนที่เขาอ่านเท่าไหร่ก็มีความสุขมากเป็นสองเท่า และถ้ายิ่งเป็นหนังสือความรักสุดแสนโรแมนติกนั้นก็คงยิ่งดีเข้าไปใหญ่

ดวงตาคู่เล็กยิ้มมีความสุขกับหนังสือการ์ตูนที่เขาชอบ เจ้าตัววุ่นเดินทั่วร้านจนไปตาดีเห็นถุงใส่หนังสือของลูกค้าที่กำลังจะเดินออกไปมีหนังสือการ์ตูนที่เขากำลังตามหาอยู่พอดี มือซุกซนจึงขออนุญาตล้วงถุงหยิบออกมาเปิดอ่านให้สมกับการรอหนังสือเล่มนี้มาลงตั้ง5เดือนเต็มหน่อยก็ยังดี หนังสือปิดเข้ารูปเดิมแต่เจ้าแก้มย้วยก็ยังไม่พอใจ เดินทั่วร้านจนผ่านมาเห็นว่ามุมหนังสือประวัติศาสตร์มีคนยืนอ่านอยู่แค่คนเดียว

 

      จะลองแกล้งคนสักครั้งดีมั้ยนะ? 

นิสัยทำตามหนังไม่มีวันเลือนหายไปจากจีมินเลย เขาเดินเข้ามุมหนังสือประวัติศาสตร์ไปก็พบว่าคนที่ยืนอ่านนิ่งอยู่คนเดียวคนนั้นก็คือรุ่นพี่เทพบุตรของเขาจอนจองกุกนั่นเอง

 

      !!! บ! บ้าไปแล้วแน่ๆ ทำไมรุ่นพี่ถึงมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ?

 

   ก้อนเนื้อสีขาวน่ารักเดินออกมาจากมุมทางเข้ามายืนมองหุ่นนิ่งของคนที่ถูกดับเวลาเคลื่อนไหวเอาไว้ ปาร์คจีมินมองรุ่นพี่ชุดเดียวกันกับเขาก่อนจะที่จะเริ่มเข้าใจถึงอะไรบางอย่างได้

 

"ได้ นายจะได้สิ่งที่นายขอได้สมใจปราถนา นายจะมีพลังวิเศษสามารถหยุดเวลาได้ แต่นายจะไม่สามารถหยุดได้เพียงคนเดียว นั่นก็คือ..."

       “คือใคร?”

 

 

  “ร! รุ่นพี่ไม่ใช่เนื้อคู่ของผมงั้นเหรอ?”

น้ำตาธารแรกไหลออกมาในดวงตาเพียงกะพริบครึ่งเดียวแค่นั้น ปาร์คจีมินตัวบางรู้สึกทำใจไม่ได้ที่เห็นว่าจองกุกถูกหยุดเวลาไปกับทุกคนด้วยเหตุที่จีมินไม่เคยต้องการจากเขา ดวงใจที่กลายเป็นสีชมพูดับวูบเป็นสีดำชั่วพริบตา มือนุ่มข้างขวาเอื้อมมาบีบชายสูทนักเรียนตราสลักข้างอกเดียวกันกับเขาแน่นไม่กล้ากอดลง หน้าก้มร้องไห้โฮไม่อยากต้องการใครนอกจากเขาเท่านั้นในชีวิตนี้

 

     “ทำไมไม่ใช่พี่ล่ะ ฮืออ!~ ทำไมถึงไม่ใช่พี่ล่ะ ผมไม่คู่ควรกับพี่เหรอ?” ถามเสียงสั่นเทา

  ...

    แต่ถึงถามไปยังไงหุ่นจองกุกก็ไม่ตอบกลับเขามาสักคำถามเดียว เด็กน้อยเสียน้ำตาปล่อยมือขยำชายเสื้อสูทยับออกยืนก้มหน้าให้นิ่งพลันเสียงสะอื้นที่มันหยุดเอาไว้ไม่ได้ก็ยังคงอยู่ต่อไปเรื่อยๆ ช่วงเวลาที่เขามีความสุขมากแต่กลับต้องมาพังทลายต่อหน้าต่อตาเพราะพบว่ารุ่นพี่ที่ชอบไปทั้งหัวใจ เขาไม่ใช่เนื้อคู่ของตัวเองโดยปริยายไปทั้งสองตา ปลายเท้าหมุนจะเตรียมเดินย้อนกลับไปหารุ่นพี่คิมแทฮยองเหมือนเดิม

 

     “สงสัยเราคงไม่คู่ควรกับพี่เขาจริงๆนั่นแหละ” พูดกับตัวเองทั้งน้ำตาเกรอะหน้า

 

 

 

 

   !!!

  ถึงเขาจะสามารถหักห้ามเสียงพูดจากในปากได้แต่จีมินกลับหักห้ามการกระทำที่มันคัดกลั่นออกมาจากในความรู้สึกตัวเองไม่ได้ ตัวเล็กกว่าเขามากหมุนตัวกลับมาสวมกอดแน่นทั้งปล่อยโฮทำให้หน้าที่เคยดีเปียกเต็มไปด้วยน้ำตาบวกเหงื่อที่ไหลออกมาทางผิวหนังเพราะความเสียใจเต็มไปหมด มือสองข้างรวบรอบเอวจองกุกได้พอดี เสียงร้องไห้ดังออกมาลอดหูหุ่นจองกุกทุกคำ และดูเหมือนไม่ยอมมีแววว่ามันจะลดหายไปสักปลายเสียงเดียว ปาร์คจีมินน้ำตานองหน้าผละกอดออกเบาแรง

 

     “อย่างน้อย ผมขอให้ผมได้ทำตามในสิ่งที่ผมอยากทำกับพี่สักครั้งหนึ่งได้มั้ย...”เริ่มพูดจาอู้อี้ไม่เป็นคำ

...

 

  ถึงจะถามเท่าไหร่ไปจีมินก็รู้ดีว่าเขาไม่มีทางตอบกลับมาแน่นอน เท้าเล็กมากเทียบกับจองกุกไม่ติดเขย่งตัวสุดปลายเท่าที่มีอยู่ทั้งหมดเพื่อจะเอื้อมตัวให้ไปเสมอเท่าใบหน้ากันและกันได้พอดี ตาแดงมองตาคนมัวแต่จดจ้องอ่านตัวอักษรบนหนังสือสามก๊กค้างไม่ขยับไปไหน

ริมฝีปากร้อนอวบอมชมพูเอียงไปเสยจูบหอมหวานเบาบางและอ่อนโยนกับพี่เขาเป็นอย่างสุดท้าย ดวงตาครอบปิดไปเหมือนที่ในหนังเขาทำกันอีกแล้ว โดยมีจีมินเป็นคนสั่งหยุดเวลาเอาไว้ก็กลับไม่ได้รู้สึกตัวเลยด้วยซ้ำว่าน้ำตาที่เคยแห้งเหือดไปแล้ว มันกลับไหลตกออกมานอกตาอีกเป็นครั้งที่สอง

//ผละจูบออกและกลับไปอยู่ยังส่วนสูงเก่าที่อยู่เพียงแค่หน้าอกพี่เขาแค่นี้

 

   “อย่างน้อยๆ...เด็กคนนี้ก็ยังได้ทำในสิ่งที่อยากทำกับพี่มากที่สุดนะครับ” ก้มหน้ามองเท้าจองกุกกับตัวเอง

   “...”

      “ผ! ผมชอบรุ่นพี่นะ ฮืออ!! ช! ชอบที่สุดในโลกเลย ฮือออ!!~” มือสั่นเคลือไปทั้งสองข้าง

 

  น้ำตาจำนวนมหาศาลไหลลงตกใส่รองเท้าคู่เล็กหมดจด ในแบบที่ทั้งชีวิตนี้เขาไม่เคยเป็นมาก่อนกับใครทั้งนั้น มือพยายามยกป้องไว้แต่ก็ดูจะคุมธารน้ำเล็กบนหน้าไม่ค่อยอยู่ ปาร์คจีมินจึงทิ้งทุกอย่างวิ่งกลับบ้านไม่สนใจแทฮยองร้านข้างๆด้วยเช่นกัน

 

      ขอโทษนะครับ ที่ทำให้รุ่นพี่หันมาสนใจผมไม่ได้...

 

 ร้านหนังสือที่เริ่มมีแสงสีส้มสาดเข้ามายามเข้าเย็นย่ำแต่เวลายังคงหยุดที่เดิมไม่ไปไหน ร้านหนังสือกับทุกอย่างที่ยังคงหยุดจากอำนาจในมือจีมิน เขายังไม่ยอมดีดนิ้วให้เวลากลับมาเดินจนกว่าจะถึงบ้าน ในขณะที่ในร้านหนังสือเงียบข้างร้านของกุ๊กกิ๊กที่มีจอนจองกุกยืนค้างอยู่ขยับไม่ได้ ปากชุบความหวานบริสุทธิ์จากจูบแรกของเด็กเกรด11แต่จิตใจแน่วแน่เสียยิ่งกว่าคนที่อยู่เกรดสูงกว่าตนหลายชั้นไป

 

       !!!

มีบางอย่างตกกระทบพื้นไม้ร้านหนังสือ...

 

 

        ฮา...

//เสียงผ่อนลมหายใจ//

 

 

 

☆☆☆

Talk

เสียงผ่อนลมหายใจตอนสุดท้ายนี่คืออะไร!? ใครทำ!? จีมินเหรอ? เอาเป็นว่าติดตามละกันว่าจะเป็นใคร

ปล.เปิดเพลงNever not ของ Lauv ฟังไปอ่านไปพลางๆด้วยก็ได้นะคะ

 

สกรีมแฮชแท็กฟิคชั่นกันได้ที่ #รุ่นพี่จอน

Twitter: @Zzx3N

☆☆☆

 

 

 

 

BY. OASIS

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 26 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

12 ความคิดเห็น