เจ้าสาวจำเลย (ฉบับรีไรท์)

ตอนที่ 116 : 16 หลงทางรัก (3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,219
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 67 ครั้ง
    1 ก.ย. 62

“ผมจะให้คุณติดม้าของผมกลับออกไปด้วย หากว่าคุณจะยอมจ่ายค่าพาหนะเป็นจูบหวานๆ สักห้านาที ที่รัก” สิชลยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์

“อย่าว่าแต่ห้านาทีเลย แค่วินาทีเดียวที่ฉันต้องจูบคุณ ฉันก็ทนไม่ได้แล้ว” อิงจันทร์พูดจบก็เดินนำไปตามทางที่ถูกขนาบด้วยต้นไม้น้อยใหญ่ คิดในใจว่าเดินไปเรื่อยๆ ก็คงจะเจอกับถนนตามที่คนงานบอก

“นั่นคุณจะไปไหน” ชายหนุ่มร้องถาม แต่หล่อนไม่หันไปตอบด้วยซ้ำ

ที่สุดเขาจึงปีนขึ้นม้า ก่อนจะบังคับมันให้ตามหญิงสาวไปเพื่อที่จะรวบกายหล่อนขึ้นมานั่งอยู่ข้างหน้า

“ว้าย!” อิงจันทร์หวีดร้องด้วยความตกใจ ก่อนจะหันไปผลักไหล่เขาเป็นพัลวัน “ทำอะไร ฉันบอกว่าฉันไม่ไปกับคุณยังไงล่ะ”

“หลงทางแล้วยังจะอวดดีอีก”

“คุณว่าอะไรนะ” อิงจันทร์ทวนถามอย่างอึ้งๆ ชายหนุ่มจึงอธิบายให้ฟังตามตรง

“ทางที่คุณมามันเป็นทางเดินป่า ถ้าคุณตรงไปเรื่อยๆ ละก็ ผมรับประกันว่าคุณหาทางออกไม่เจอแน่”

“ตะ...แต่...”

“ทางไปสวนผีเสื้อมันขรุขระมาก ช่วงนี้ฝนตกหนักเลยมีหลุมมีบ่อเยอะ คนผ่านไปมาไถลตกข้างทางจนได้แผลกันไปหลายคน ผมเลยสั่งให้ปิดป้ายห้ามผ่านไว้ แต่คนงานที่บอกคุณน่ะเขาไม่รู้ เพราะไม่ได้ใช้ทางนั้นประจำ”

เมื่ออิงจันทร์นึกย้อนกลับไป หล่อนก็จำได้ว่ามีอยู่ช่วงหนึ่งที่เจอป้ายห้ามผ่าน ทั้งๆ ที่เป็นทางตรงตามคนงานบอก

หล่อนนึกว่าเป็นทางเก่า ไม่ให้ใช้แล้ว ถึงได้เลี้ยวมาทางข้างๆ เพราะคิดว่าคนงานหมายถึงให้ตรงมาทางนี้

            มิน่าเล่า... ขี่จักรยานเท่าไรถึงไม่เจอถนนเสียที

            “แต่ถึงจะอย่างนั้นฉันก็เดินกลับไปเองได้” อิงจันทร์ผลักเขาและตั้งท่าจะลงจากหลังม้า แต่ชายหนุ่มก็รวบกายหล่อนไปกอดไว้แน่น

            “อยากโดนทำโทษบนหลังม้าไหม”

            อิงจันทร์ถึงกับเบิกตาโพลง ประกายตาไหวระริกอย่างคาดไม่ถึงยามหันไปสบสายตาเอาจริงเอาจังของเขา

            “ถ้าไม่อยากโดนก็อยู่เฉยๆ แล้วก็นั่งให้มันดีๆ ด้วย จะได้ไม่เมื่อย”

            คำบัญชาของเขาทำให้หญิงสาวได้แต่กัดริมฝีปากตัวเองด้วยความโมโห แต่ก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากขยับกายมานั่งคร่อมเจ้าม้าสีน้ำตาลเข้มตัวนี้ดีๆ แล้วจับห่วงผ้าเล็กๆ ที่ติดอยู่กับอานของมันไว้ หากทว่าทันทีที่ชายหนุ่มบังคับม้าให้เดินไปข้างหน้า หญิงสาวก็เริ่มที่จะแปลกใจ

            “ทำไมเราไม่กลับไปทางเก่า” หล่อนหันไปถาม เพราะเมื่อครู่นี้เขาเพิ่งจะบอกว่าหล่อนมาผิดทาง

            “ทางนี้ก็ไปได้ แต่ไม่ใช่คุณคนเดียว”

            “แปลว่าคุณหลอกฉันใช่ไหม อึ๊ย!” หล่อนอุทานพร้อมหลับตาแน่น เมื่ออยู่ๆ เขาก็ก้มลงมาฉกหอมแก้มเอาเสียดื้อๆ ราวกับเป็นการลงโทษที่หล่อนไปเถียง และเมื่อไม่อยากถูกเขารังแกมากกว่านี้ อิงจันทร์จึงได้แต่ยกมือขึ้นถูแก้มตัวเองแรงๆ พร้อมกับมองเขาด้วยสายตาโกรธกรุ่น ก่อนจะสะบัดหน้าไปมองทางที่เขากำลังจะพาไป

            ทันใดนั้น หล่อนเริ่มรู้สึกได้ว่าจังหวะการก้าวเดินของม้ามันทำให้...อะไรบางอย่างของเขา...ชนกับบั้นท้ายของหล่อนอยู่ตลอดเวลา ยิ่งเจ้าม้าเดินเนิบนาบ ผ่านทางที่แสนจะขรุขระขึ้นทุกขณะ หล่อนก็ยิ่งหน้าร้อนผะผ่าวกับความใกล้ชิดที่เกิดขึ้น

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 67 ครั้ง

211 ความคิดเห็น

  1. #181 ✨•P•u•y•z•Z•i•i•✨ (@PuyzZMeekaeW) (จากตอนที่ 116)
    วันที่ 2 กันยายน 2562 / 00:56
    เอ๋ะม..อะไรโดนนร้า
    #181
    0