เจ้าสาวจำเลย (ฉบับรีไรท์)

ตอนที่ 115 : 16 หลงทางรัก (2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,185
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 50 ครั้ง
    1 ก.ย. 62

เขาเทยาฆ่าเชื้อลงในสำลี ก่อนจะแตะลงที่แผลถลอกบริเวณหัวเข่าหล่อนอย่างแผ่วเบา

อิงจันทร์สะดุ้งเล็กน้อยเพราะกลัวเจ็บ แต่เมื่อรู้ว่ามันไม่ได้มากมายอะไรนัก หล่อนจึงไม่กลัวอีก ทั้งยังนึกถึงสมัยที่หล่อนเป็นเด็กตัวเล็กๆ วิ่งเล่นซุกซนจนได้แผล แล้วมีพี่เลี้ยงคอยทำแผลให้ตามหน้าที่

แต่เขาไม่ใช่พี่เลี้ยงของหล่อนเสียหน่อย...

หัวใจของหญิงสาวเต้นแรงขึ้นกว่าปกติ เมื่อรู้สึกว่ามันไม่ใช่หน้าที่หรือสิ่งที่เขาจำเป็นต้องทำ ดังนั้น หล่อนก็เลยอดคิดไม่ได้ว่าเขาเป็นห่วง

แต่ที่เขาเป็นห่วง...ก็คงเพราะอยากได้ลูกตามข้อตกลงเท่านั้น

เมื่อใส่ยาและปิดผ้าก๊อซเรียบร้อย ชายหนุ่มก็เงยหน้าขึ้นถาม

“มีตรงไหนอีก”

อิงจันทร์ไม่อยากได้รับความห่วงใยที่เกิดจากผลประโยชน์ของเขา หล่อนจึงเลือกที่จะไม่ตอบคำถาม แต่เขาก็ถือวิสาสะดึงแขนของหล่อนไปสำรวจดูบาดแผลบริเวณข้อศอก และเมื่อเห็นมีรอยถลอกเท่านั้น เขาก็ไม่ลังเลใจที่จะก้มลงหยิบสำลีขึ้นมาใส่ยาล้างแผล

“ไม่ต้องทำหรอกค่ะ แผลแค่นี้ไกลหัวใจตั้งเยอะ”

ถึงหล่อนจะพูดอย่างนั้น เขาก็จับแขนหล่อนไปใส่ยาอยู่ดี

อิงจันทร์พยายามดึงแขนกลับ ชายหนุ่มจึงเงยหน้าขึ้นเอ็ด

“อย่าดื้อได้ไหม”

“โอ๊ย!” หญิงสาวสะดุ้ง เมื่อหล่อนพยศเสียจนแผลไปกระแทกกับสำลีในมือเขา และทำให้เจ็บจนน้ำตาแทบเล็ด

“ก็บอกแล้วว่าให้อยู่เฉยๆ” ชายหนุ่มดุ ทว่ามือกลับยังใส่ยาและปิดผ้าก๊อซให้อย่างระมัดระวัง

หญิงสาวเห็นความตั้งอกตั้งใจของเขาแล้วก็พยายามบังคับใจตัวเองไม่ให้ไหวสั่น แต่มันก็ยากลำบากนัก

ทำไมนะ...กับแค่เขามาทำแผลให้ ทำไมจะต้องรู้สึกดีกับเขาอีกด้วย

อิงจันทร์เกลียดความใจอ่อนของตัวเอง กระทั่งเขาทำแผลเสร็จและเก็บอุปกรณ์ใส่ถุงผ้าเพื่อนำไปไว้ในกระเป๋าข้างลำตัวม้า หล่อนก็ค่อยๆ ลุกขึ้นยืนอย่างระมัดระวัง

ความที่แผลบริเวณหัวเข่ายังเจ็บและตึงๆ อยู่มาก หล่อนจึงต้องเดินกะเผลกๆ ไปโดยปริยาย

เมื่อชายหนุ่มหันมาเห็นเข้า จึงยื่นมือมาหาหล่อนซึ่งกำลังจะเดินไปถึงม้าของเขาพอดี ทว่าหญิงสาวกลับเดินเลยไปเสียดื้อๆ สิชลจึงไม่รอช้าที่จะจับต้นแขนของหล่อนไว้

“จะไปไหน”

“ฉันเอาจักรยานมา”

“ขาเจ็บขนาดนี้จะขี่จักรยานได้ยังไง”

“ตราบใดที่ฉันยังช่วยเหลือตัวเองได้ ฉันจะไม่ขอรับความช่วยเหลือจากใคร โดยเฉพาะกับคนฉวยโอกาสอย่างคุณ”

ประสบการณ์ตอนที่ขอให้เขาพาหนีมาจากเสี่ยมงคลนั้นเป็นอุทาหรณ์เตือนใจได้ดีว่าอย่าไว้ใจทางอย่าวางใจคน และต่อจากนี้หล่อนจะไม่ยอมเป็นเบี้ยล่างเขาอีก

“อย่าทำให้โมโหนะจันทร์ ผมยังไม่ได้คิดบัญชีคุณเรื่องที่ขัดคำสั่งผมด้วยซ้ำ”

ยิ่งเขาพูดเหมือนหล่อนเป็นคนผิด ทั้งๆ ที่เขาแกล้งหล่อนแท้ๆ อิงจันทร์ก็ยิ่งฉุน

“คนอย่างฉันไม่เคยต้องฟังคำสั่งใคร” หล่อนสะบัดต้นแขนออกจากการเกาะกุมของเขา ก่อนจะเดินตรงไปมองหาจักรยานของหล่อนที่น่าจะล้มคว่ำอยู่เบื้องหน้า

แต่แล้วหล่อนก็ต้องถึงกับนิ่งอึ้งไป เมื่อเห็นสภาพไม่น่าดูของจักรยานคันนั้น

เบาะกระเด็นหลุดหายไปไหนไม่รู้ หนำซ้ำล้อหลังยังเบี้ยวจนไม่สามารถใช้การได้อีกแล้วด้วย ซึ่งหล่อนเดาว่ามันคงไปกระแทกเข้ากับต้นไม้อย่างแรง

“แต่ดูเหมือนว่าบางที...คุณอาจต้องฟังคำสั่งใคร เพื่อแลกกับอะไรบางอย่างนะ”

เสียงเย้ยของชายหนุ่มที่ดังขึ้นจากด้านหลังนั้น ทำให้หญิงสาวหันกลับไปมองตาขุ่น

“ผมจะให้คุณติดม้าของผมกลับออกไปด้วย หากว่าคุณจะยอมจ่ายค่าพาหนะเป็นจูบหวานๆ สักห้านาที ที่รัก” สิชลยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์



++++++++++++++++



ฝากผลงานในรูปแบบ E-Book ด้วยนะคะ
จิ้มๆ ได้ตรงนี้ค่ะ >> E-book เจ้าสาวจำเลย
 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 50 ครั้ง

211 ความคิดเห็น

  1. #180 ✨•P•u•y•z•Z•i•i•✨ (@PuyzZMeekaeW) (จากตอนที่ 115)
    วันที่ 2 กันยายน 2562 / 00:52
    อร฿ายยยยยยย
    #180
    0