เกลียดคำว่า "เพื่อน"

                เกลียดคำว่า “เพื่อน”

                เคยคิดว่าตัวเองเป็นคนใจแข็ง รักใครยาก และจะไม่มีวันแตะต้องคำว่าเพื่อน แค่คำนี้ที่จะไม่มีวันลำเส้น ไม่ว่าจะเกิดอะไรก็ตาม เราเชื่อว่าผู้หญิงและผู้ชาย เป็นเพื่อนสนิทกันได้ โดยไม่ต้องคิดอะไร ไม่ต้องแอบรัก หรือชอบกัน

                จนวันนี้...เราไม่เข้าใจตัวเองจริงๆว่าเกิดอะไรขึ้น หัวใจที่ตายด้านของตัวเอง ความรู้สึกที่มากมายต่อเพื่อน เราพยายามคิดว่า อาจะเป็นเพราะ เพื่อนเราคนนี้ อยู่ข้างๆกันมาตลอดในย่ามที่เราไม่มีใคร ค่อยเป็นกำลังใจให้เสมอมา และพอจะจบม.6 ก็เลยรู้สึกเหงา โดดเดี่ยว กลัวว่าจะไม่เหลือใคร ถ้าไปเรียนในมหาวิทยาลัย เลยคิดไปเองว่าชอบเขาหรือเปล่า ใช้เวลาอย่างช้าๆทบทวน ว่าทำไมตัวเองถึงทำอะไรแปลก เวลาไปติวก็ต้องชวนเพื่อนคนนี้ คิดในแง่ดีคงเพราะหวงว่าเพื่อนอาจจะทำไม่ได้ เวลาไปทำรายงาน แม้จะไม่ได้อยู่กลุ่มเดียวกัน เราก็ชวนเขา หวังมากมายให้เขาตอบตกลง รู้สึกอารมณ์เสียเวลาเขาไปเล่นกับคนที่เขาชอบ ทั้งๆที่เราก็รู้อยู่เต็มอกว่าเขาชอบคนๆนั้นมากมาย รู้สึกสมเพชตัวเองที่เคยดูถูกคนอื่นที่แอบรักเพื่อนตัวเอง พอมาเกิดกับตัวเอง ทำตัวไม่ถูกเลย

                ไม่อยากเสียคำว่าเพื่อนไป กลัวว่าถ้าเขารู้ว่าเพื่อนคนนี้ เริ่มรู้สึกบางอย่างกับเขา เขาจะเปลี่ยนไป...ถ้าจะให้ความรู้สึกเห็นแก่ตัวเขาครอบงำหัวใจของเรา เราก็คงคิดเข้าข้างตัวเอง ทุกครั้งที่เขาเดินมาโอบ ทุกครั้งที่เขาเล่น ทุกครั้งที่เขายอมให้เราทำบ้าๆบอๆกับเขา ทุกครั้งที่เขาตอบตกลงไปไหนมาไหนกับเรา เขาอาจจะชอบเราบ้าง...แต่เราทำไม่ได้ ได้แต่ก้มหน้า บอกกับตัวเองว่าเขาคือเพื่อน เพื่อนที่เราเคยลั่นวาจาไว้เด็ดขาดว่า “ถ้าเป็นเพื่อนกันแล้ว ก็จะไม่มีอะไรมาเปลี่ยนแปลง เพื่อนก็คือเพื่อน ไม่มีวันเป็นอย่างอื่น” ทั้งๆที่ตัวเองก็พูดชัดเจนขนาดนั้น หัวใจกลับทำตรงข้าม

                เราไม่อยากเป็นแบบนี้อีกแล้ว ยิ่งสนิทกันมากเท่าไหร่ เรายิ่งรู้สึกมีความหวังในใจ ยิ่งรู้ว่าเขารักใคร เรายิ่งเจ็บใจหนักกว่า ยิ่งเขาพูดถึงคนๆนั้นให้ฟัง เรียกเธอคนนั้นว่าที่รัก ทั้งๆที่เธอคนนั้นไม่ได้ชอบเขา มันทำให้ความชั่วร้ายเข้าควบคุมความคิด ทุกครั้งที่เธอคนนั้นเดินมาเล่นกับเรา เราก็คิดว่าเธอจะมาเอาเขาไป ทุกครั้งที่เขาเล่นกับเธอคนนั้น เราก็คิดว่า ถ้าไม่ได้ชอบแล้วมาเล่นกับเขาทำไม มาวุ่นวายทำไม ไปไกลๆได้ป่ะวะ แต่ก็คิดได้แค่ในใจ

                เรารู้สึกไม่ดีเลยที่ต้องทำเหมือนไม่จริงใจกับเขา และเธอคนนั้น เพราะทั้งสองคนก็คือเพื่อนของเรา เราไม่อยากทำเหมือนเสแสร้ง ทำเป็นดี ทำเป็นยินดีกับทั้งเขาและเธอ เป็นเพื่อนที่แสนดีที่คอยอยู่เล่นเกมส์กับเขา คอยดูแลเธอคนนั้นแทนเขา เราอยากพูดไปดังๆว่า “เราชอบนาย เลิกทำดีกับเราสักที” แต่...มันคงเป็นไปไม่ได้ ให้เรากัดลิ้นตัวเองยังเจ็บน้อยกว่าเลย...ถ้าเป็นเพื่อนกันแล้วเจ็บปวดแบบนี้ อย่าเป็นเลยดีกว่า อย่าสนิทกันตั้งแต่แรกจะดีกว่า....