แรงแค้นจอมมาร

ตอนที่ 7 : บทที่2 (2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,549
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 50 ครั้ง
    21 ก.พ. 62

วางจำหน่ายทางอีบุ๊กแล้วค่ะ




น้ำเสียงที่ดูแคลนส่งมายังแพรแก้ว จนสะอึกจุกเสียดในใจมันเป็นเรื่องจริงที่ค่าใช้จ่ายทั้งหมด ไม่ว่าจะเป็นค่าเล่าเรียนหรือค่าใช้จ่าย ดนัยเป็นคนออกให้เธอทั้งหมดถึงแม้ว่าท่านจะรังเกียจในตัวเธอมากมาย แต่เธอก็รู้จักใช้เงินอย่างประหยัดและทารายได้ด้วยตัวเอง โดยการรับติวสอบให้กับเด็กที่ต้องการเตรียมสอบ สำนึกและซาบซึ้งใจในพระคุณของบุพการีเสมอ ที่เธอมีทุกวันนี้ได้เรียนจนจบก็เพราะท่าน

ไม่ต้องไปสนใจหรอกค่ะคุณแพร รีบไปเถอะค่ะคุณมิ้นรออยู่ไม่ใช่หรอ ขอให้โชคดีนะคะขอให้เจ้านายเอ็นดูคุณแพรของยายหญิงชราส่ายหัวกับพฤติกรรมของเฌอปราง ดูเหมือนว่าเธอตั้งใจมาแอบฟังและพูดถากถางแพรแก้วโดยเฉพาะ พูดเสร็จก็แสยะยิ้มออกมาแล้วเดินจากไปทันที

ไม่เป็นไรหรอกค่ะชินแล้ว แพรไปก่อนนะคะ

 

ตึกสูงตระหง่านใหญ่โตตรงหน้าของเธอและรติมาในตอนนี้ หวังว่ามันกำลังจะเป็นสถานที่ทำงานของเธอทั้งคู่ในอนาคตข้างหน้า มันช่างดูหรูหราและยิ่งใหญ่ตามที่เธอเคยเห็นในหนังสือธุรกิจบ่อยๆ

ขอโทษนะคะ คือเราจะมาขอพบคุณวารีฝ่ายบุคคลค่ะเสียงหวานเอ่ยถามสาวประชาสัมพันธ์ที่คอยให้บริการตรงหน้าด้วยรอยยิ้ม

ค่ะ รอสักครู่นะคะเดี๋ยวดิฉันจะต่อสายให้

แพรแก้วใช้เวลาที่สาวประชาสัมพันธ์กำลังต่อสายไปยังฝ่ายบุคคล สังเกตรอบๆ บริษัท เหล่าพนักงานต่างพากันเร่งรีบเดินเข้ามากันอย่างขวักไขว่ ถ้าเธอได้เข้าทำงานที่นี่ก็คงมีสภาพแบบนี้ เราต้องแข่งกับเวลาทุกสถานการณ์

แต่แล้วสายตาของเธอก็ต้องสะดุดกะทันหัน หัวใจเต้นแรงอย่างฉับพลัน เมื่อเห็นผู้ชายคนหนึ่งดูเหมือนน่าจะไม่ใช่คนไทยเป็นคนต่างชาติเสียมากกว่า แต่รับรู้ได้ว่ารังสีความหล่อเหลากำลังกระจายเป็นวงกว้าง ถึงแม้ระยะห่างจะไกลพอตัว

เขาสูงเด่นดูสง่ากว่าใครๆ ทั้งหมดในที่นี้เห็นหน้าไม่ชัดนักเพียงแค่ครึ่งเดียวเท่านั้น เนื่องจากมีคนเดินตามใส่ชุดสีดำทั้งตัวราวกับบอดีการ์ดอยู่ใกล้ๆ ตลอดเวลา ผู้ชายคนนั้นเดินตรงไปอย่างไม่สนใจใคร

แพรแก้วอดแปลกใจและสงสัย เพราะพนักงานที่กำลังเร่งฝีเท้ามาทำงานต่างพากันหยุดยืนกับที่และยกมือไหว้ชายผู้นั้น เขาเป็นใครกันแน่นะหรือว่าเป็นผู้บริหารคนใหม่...

แต่ผู้บริหารเขาเดินเข้าบริษัททางนี้กันอย่างนั้นเหรอ

แพรยืนเหม่ออะไร ไปกันเร็วเสียงเรียกของเพื่อนสาวทำให้สติของแพรแก้วกลับมา และเลิกสนใจสิ่งที่คิดก่อนหน้านั้นทันที

ป้ายที่ติดติดไว้หน้าประตูห้องว่าฝ่ายบุคคล เป็นอันชี้ชัดว่าทั้งสองเดินมาถูกทาง แพรแก้วเคาะประตูเพื่อเป็นมารยาทแก่เจ้าของห้องที่ต้องเคาะประตูเอง ก็เพราะดูเหมือนเลขาหน้าห้องจะยังไม่มาทำงาน เสียงตอบรับจากคนข้างในดังขึ้นหญิงสาวจึงค่อยๆเปิดประตูเข้าไป

แพรแก้วกับรติมา ใช่หรือเปล่าผู้หญิงคนนี้แตกต่างจากที่เธอคิดเอาไว้มาก ตอนแรกคิดว่าฝ่ายบุคคลตามบริษัทจะเป็นผู้หญิงที่ดูมีอายุ แต่วารีผู้หญิงตรงหน้าเธอนั้น เป็นผู้หญิงที่สวยดูดีมีเสน่ห์อายุน่าจะราวๆ สามสิบต้นๆ ได้กระมัง

แพรแก้ว คือเธอสินะ...รู้แล้วใช่ไหมว่าต้องเป็นเลขาคนใหม่ของท่านประธาน พูดภาษาอังกฤษคล่องหรือเปล่า

ทะ...ท่านประธานเหรอคะหรือว่าเธอหูฝาดไป เด็กที่เพิ่งจบจากมหาวิทยาลัยอย่างเธอเนี่ยนะ มันต้องมีอะไรผิดพลาดไปแน่ๆ

ใช่ มีปัญหาอะไรหรือเปล่า

ไม่มีค่ะ คือดิฉันแต่ตกใจวารียิ้มรับแม้จะสงสัยแต่ไม่อยากยุ่งเรื่องของคนใหญ่คนโต

ไม่ต้องห่วงเพราะยังไงจะมีคนคอยสานงาน แล้วพร้อมเริ่มงานเลยหรือเปล่ายิ่งได้ฟังยิ่งกดดันนิดๆ แต่ก็ยังหายห่วงที่จะมีคนคอยสอนงานให้เธอก่อน แพรแก้วรู้ดีว่าตัวเองเป็นคนหัวไวเรียนรู้อะไรได้ง่ายแต่ก็ยังแอบกังวลใจนิดๆ

พร้อมค่ะ

งั้นตามฉันมาเธอต้องรีบเรียนรู้ให้เร็วที่สุด ท่านประธานกำลังจะสร้างโครงการใหม่ที่ต่างจังหวัด ที่ท่านมาเพื่อโครงการนี้โดยเฉพาะ ตามอารียาไปเขาจะเป็นคนสอนงานให้กับเธอ และจะพาไปที่ห้องท่านประธาน

แพรแก้วมองไปยังเพื่อนสาวที่ยังนั่งอยู่ในห้อง รติมาชูสองนิ้วประหนึ่งคำว่าสู้ๆ ให้กับเธอ สีหน้าของเพื่อนดูเป็นห่วงเธอเพราะไม่คิดว่า สิ่งที่วารีถามพร้อมเริ่มงานเลยหรือเปล่าจะหมายถึงตอนนี้ นาทีนี้เลยจริงๆ

ถึงแล้วค่ะ ท่านประธานรออยู่ สัมภาษณ์เสร็จแล้วออกมาพี่จะสอนงานให้

ให้ตายเถอะ...คนสัมภาษณ์เธอคือท่านประธาน แพรแก้วเม้มปากเข้าหากันอย่างประหม่า เธอสูดลมเข้าปอดลึกเพื่อให้กำลังใจตัวเอง

อารียาผู้หญิงคนที่จะคอยสอนงานให้เธอพาขึ้นลิฟต์มายังชั้นสูงสุดของบริษัท ก่อนจะพาเดินจนมาหยุดอยู่หน้าห้องของประธานบริษัท ตอนนี้แพรแก้วตื่นเต้นจนขาเรียวสั่นไปหมดรู้สึกประหม่ามากกว่าเดิมเสียอีก กล่าวขอบคุณหญิงสาวที่นำทางมาให้เสร็จจึงเคาะประตู เสียงตอบรับที่ดังขึ้นทำเอาหญิงสาวแปลกใจที่คิดไว้ท่านประธานใหญ่น่าจะมีอายุเยอะแล้วแต่ทำไมเสียงของเขาถึงดูไม่ใช่คนมีอายุ

ร่างอรชรพาตัวเองเดินเข้าไปภายในห้อง ความเย็นของเครื่องปรับอากาศปะทะเข้าสู่ร่างกายภายในห้องตอนนี้มันช่างวังเวงยังไงชอบกล เธอรู้สึกได้ถึงความเยือกเย็นที่ลอยผ่านตัวไป สองเท้าเดินมาหยุดอยู่ตรงโต๊ะทำงานใหญ่สองมือกุมไว้ข้างหน้าด้วยท่าทีเรียบร้อย ท่านประธานใหญ่นั่งหันหลังให้กับเธออยู่จึงทำให้ไม่เห็นใบหน้าที่แท้จริงแต่ตอนนี้เธอรู้แล้วว่า เขาไม่น่าจะใช่คนที่ดูมีอายุเลยแม้แต่นิด

ขอประทานโทษค่ะท่าน ดิฉันแพรแก้วค่ะ

เสียงหวานเอ่ยชัดถ้อยชัดคำอย่างนุ่มนวล จนคนฟังรู้สึกลื่นหูไปกับเสียงหวานหยดย้อยของเธออย่างลืมตัว แดเนียลค่อยๆ หมุนเก้าอี้หนังที่ตนนั่ง อยากจะเห็นใบหน้าของแม่เลขาสาวคนใหม่ว่าหน้าตาจะหวานเหมือนเสียงหรือเปล่าเปล่า


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 50 ครั้ง

75 ความคิดเห็น