[Fic KHR]Devil’s Shadow_เงาปีศาจรัตติกาลคนใหม่แห่งวองโกเล่

ตอนที่ 17 : หลังจากงานหมั้น...ความวุ่นวายก็เริ่มก่อตัว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 244
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    14 พ.ค. 53

                เช้าวันต่อมาหลังจากงานหมั้นของมุคุโร่และโคลม…!!

                ถือว่าเป็นเรื่องดีที่งานหมั้นเมื่อวานนี้ผ่านพ้นไปได้ด้วยดีนะ=_= เพราะไม่ว่าจะใครก็มา(ตามคำสั่งของรุ่นที่9และอิเอมิตสึ)แสดงความยินดีกับทั้ง2คน และในวันนี้

 

                “อือ”เด็กมัธยมต้นในชุดนักเรียนชายโรงเรียนนามิโมริกำลังหยุดจ้องมองบางอย่างที่ร้านขายของเล่นระหว่างที่เดินไปโรงเรียน ผมสีดำแซมแดงรัดหลวมๆไว้ด้านขวา ทั้งผมหน้าที่ลงมาปิดดวงเนตรซีกซ้ายแลดูลึกลับน่าสะพรึง ดวงตาข้างขวามีสีทมิฬของรัตติกาลกำลังจับจ้องบางอย่างในตู้กระจก

 

                โมเดลมาส์ค ไรเดอร์ เดนโอ ในแบบSword FormกับNew Den-O!!!...

 

                “มมีขายด้วยแบบSword Form อยากได้อ่า…!!!!”คุนาซึพูดพึมพำกับตัวเองด้วยความบ้าส่วนตัว เท้าก็ก้าวเข้าไปใกล้ตู้กระจกมากขึ้นเพื่อจะพินิจดูใกล้ๆ แต่เมื่อเห็นราคาของมันแล้ว

 

                ห่อเหี่ยวในทันตา…=_=

 

                “แพงจังงบที่ท่านโนโน่ให้จะพอมั้ยนะ”เธอถอนหายใจหน่ายๆกับความอยากได้ของตัวเอง เมื่อวานที่ไปเจอพี่ของเธอวินดีเช่นั่นแหล่ะ เขาพูดอะไรแปลกๆทำนองว่า[รออีกหน่อยนะใกล้จะถึงวันสำคัญแล้ว พี่ต้องเก็บเงินไว้น่ะ] “วันสำคัญที่ว่ามันวันอะไรฟะ…=_=

 

                “มาทำอะไรที่นี่น่ะยัยเบ๊อะ”เสียงเหี้ยมๆที่คุ้นหูกันเป็นอย่างดี ไม่มีซาวด์เอ๊ฟเฟ็ค ไม่มีตัวแสดงแทน…!!! ผมสีดำทมิฬยุ่งๆ เครื่องแบบประธานคุมกฎโรงเรียนนามิโมริ ฮฮิบาริ “มองอะไรอยู่ล่ะน่ะ?

 

                “ไม่มีอะไรนี่”เด็กสาวพูดทิ้งช่วงระหว่างคำไประยะหนึ่ง สายตาทำเป็นเลื่อนลอยมองนกมองไม้ไปเรื่อยเปื่อย แต่ท่าทางกลับรู้สึกปลงจะตายได้แล้วมั้ง? “ฉันเอากระเป๋าไปวางไว้ที่โรงเรียนแล้วไม่ได้สายนา”

 

                “ก็ไม่ได้ถามนี่

 

                อิแสรดนี่=_=!!!! คุนาซึหันมาเขม็งใส่ด้วยอาการฉุนกึกกับคำพูดกวนๆเมื่อครู่

 

                “อยากได้ใช่มั้ย??แบบไหนดีล่ะ”อยู่ๆร่างสูงกว่าก็เดินเข้ามาถามเธอ เด็กน้อยไม่สมหญิงชี้ไปที่ตัวสีแดงพลางเสมองไปทางอื่นแก้เขินที่มาชอบอะไรแบบนี้ ครู่ต่อมารองเท้านักเรียนคู่นั้นก็กระแทกตั่กๆไปที่โรงเรียนนามิโมริอย่างรวดเร็ว

 

                “ฉันจะกลับไปที่โรงเรียนแล้ว!!!ฝากงานเจ้าหัวดักแด้นั่นมันไม่เคยได้เรื่องซักอย่าง!!!

 

                “ใคร”ฮิบาริพูดเบาๆด้วยน้ำเสียงเรียบๆ

 

                “คุซาคาเบะไง!!!”จบประโยคนั้น

 

                “ใครถาม…?

 

                อิเห็ดสด(- -***)!!!!! น้ำเสียงตอนที่ชายหนุ่มถามแบบนั้นมันมีเสียงหัวเราะเยาะเย้ยออกมาด้วยยิ่งได้ยินแบบนั้นมันยิ่งน่าฆ่าทิ้งมากเหลือเกินสำหรับรองกรรมการคุมกฎฝ่ายสตรีอย่างเธอ ถึงกระนั้นก็ยังเดินกระฟัดกระเฟียดต่อไปเรื่อยๆ

 

***โรงเรียนนามิโมริ***

 

                “อ้าวมาพอดีเลยคุนาซึ”คุซาคาเบะเอ่ยทักทายเธอเป็นคนแรก ตามด้วยพวกคนในกรรมการคุมกฎอีกหลายคน แน่นอนเธอก็แค่ยกมีทักทายตอบไม่ทำอะไรนอกเหนือจากนั้น “เลิกใส่ชุดผู้ชายซักทีได้มั้ยเนี่ย?

 

                “พูดมากน่า!!ฉันก็ไม่สมหญิงมาแต่ไหนแต่ไรแล้วนี่หว่า!!”คุนาซึชี้หน้าเขาด้วยอารมณ์ที่ฉุนเฉียวเหลือจะกล่าว ดีไม่ดีอาจจะเผลอทำตึกแทบทรุดแบบตอนที่มุคุโร่กับฮิบาริทะเลาะกันก็ได้ “แล้วมีอะไร?

 

                “โรคุโด มุคุโร่ อยากจะคุยด้วยน่ะ”เขาตอบนิ่งๆ

 

                “มาทำไมฟะ…?นั่งรอให้รากงอกอยู่ที่โกคุโยก็ดีแล้วแท้ๆ”ฝีเท้าเล็กๆออกตัวเดินไปที่ห้องรับแขกอย่างรวดเร็ว ระหว่างนั้นเอง

 

                “ดีจ้า”รีบอร์นที่ยืนอยู่บนหัวสึนะก็ทักทายเธอ คุนาซึสะบัดมือไปด้านข้างช้าๆเป็นเชิงทักทายพร้อมกับทักตอบ

 

                “สวัสดีรีบอร์น”

 

                “ทักทายคนอื่นน่ะ หัดยิ้มบ้างสิยัยหน้าตายด้าน”เจ้าเด็กน้อยใส่สูทว่า

 

                อย่างน้อยฉันก็ไม่ได้หน้าด้านขนาดใส่ชุดคอสเพลย์ไปโผล่มั่วซั่วตามที่ต่างๆหรอกเฟ้ย=[]=!!!

 

                “อะแฮ่ม…!ฉันจะไปทำงานล่ะ โชคเลือดนะ ซาวาดะ สึนะโยชิ”เธอสาปแช่งส่งท้ายก่อนจะเดินต่อไปเรื่อยๆจนถึงห้องรับแขกในที่สุด

 

                แอ๊ด

 

                “โอ๊ะโอ้สายนะครับ ท่านรอง”ร่างสูงที่นั่งอยู่บนโซฟาเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงยียวน ทำเอาเส้นเลือดบริเวณขมับแทบปูดแบบโกรคิชิเนียในอนาคต แม้จะเป็นแบบนั้นก็ตาม เธอก็แกล้งทำเป็นกระแอมไอแก้ขัด

 

                “ใคร”เด็กน้อยยืนกอดอกพิงริมประตู

 

                “ไม่ต้องมามุขว่า[ใครถาม?]เลยนะครับ คุนาซึ”<<พี่แกรู้แกวครับท่าน=_=

 

                ปึด…!<<<เสียงเส้นเลือดตรงขมับซ้ายปูด

 

                “ฉันจะถามว่าใครใช้ให้แกมาวะ!!!ไอ้หัวสัปปะรดกลายพันธุ์สีน้ำเงิน!!!!”คุนาซึว้ากใส่พลางเอามือทั้งสองหยิบของออกมาจากกระเป๋ากางเกงด้านหลัง ปืนลากกะโหลกเปลวเพลิงทมิฬที่ประทับอยู่บนปืนสีขาวลายทองสวย ปลายกระบอกปืนเล็งไปทางมุคุโร่ก่อนที่จะซัดกระสุนใส่แบบไม่เลือกหน้าอินทร์หน้าพรม

 

                ปังๆๆๆๆๆๆๆ!!!!!

 

                “โอ๊ะโอ้~!!วันนี้อารมณ์รุนแรงหรอครับเนี่ย??”เขายิงคำถามใส่ด้วยน้ำเสียงเย็นๆระหว่างที่หลบกระสุนปืนไปด้วย แต่ทว่าอาจารย์ของเขากลับไวกว่าถึงมาอยู่ด้านหลังของเขา

 

                “ไสหัวไปให้พ้น!!!อารมณ์ไม่ดีแล้วของขึ้นเฟ้ย!!!!!

 

                จบประโยคเด็กสาวเรือนผมทมิฬแซมแดงก็ใส่ไฟที่เป็นเอกลักษณ์ของตนเข้าไปในปริมาณมากกว่าตอนที่เคยสู้ด้วยครั้งก่อนๆ

 

                Devil Bullet!!

 

                ปัง!!!! ไกปืนเหนี่ยวลั่น กระสุนปืนสีเพลิงแหวกอากาศเป็นวงกว้างพุ่งตรงไปยังร่างสูงที่ลอยตัวอยู่เศษธุลีของดินปืนล่องลอยไปตามกระแสสุญญากาศที่กระสุนได้ผ่านไป

 

                แต่แน่นอน ว่าพ่อหน้าหล่อของเราหลบได้แบบไร้ริ้วรอย=_=…

 

                “พลาดครับ~~”เขาลากเสียงยียวนกวนหน้าแข้งได้อีก- -

 

                “อ๋อ!!!ได้!!คราวนี้ไม่มีพลาดแน่เฟ้ย!!”คุนาซึลงมานั่งยืนเข่าข้างหนึ่ง มือทั้งสองข้างขยับเร็วๆเพื่อดันลูกโม่ออกมาเอากระสุนสีแดงลงพื้นให้หมดทั้งสองกระบอกก่อนที่จะโยนกระสุนอีกตลับหนึ่งขึ้นเหนือหัวพลางยื่นปืนออกไปรอให้กระสุนเข้าไปในช่องใส่กระสุน

 

                กริ๊ก!! ทุกลูกไม่ตกพื้นแม้แต่น้อย มือเล็กดันลูกโม่เข้าที่ขณะเดียวกันก็กดนกสับลงเตรียมพร้อมจะยิงปืนทั้งสองข้างอย่างมืออาชีพ ยิ่งปืนนี้เป็นปืนโครงขนาดใหญ่พอๆกับM29แต่เพราะขนาดก้านปลอก , ศูนย์หลัง และ ด้ามปืนที่ใหญ่แบบอังกฤษราคาสูงทำให้มีลูกเล่นพิเศษค่อนข้างเยอะทีเดียว!!

 

                Darkness Bullet!!”แล้วก็ลั่นไกปืนข้างขวามือ พลันเมื่อกระสุนได้พุ่งออกจากกระบอกปืนไปแล้ว มือซ้ายก็ยิงกระสุนอีกนัดตามไปด้านหลังของกระสุนนัดแรกพร้อมกับเสียงอันแผ่วเบา “Soul of God

 

                “ยังไงๆก็ไม่โดนผมหรอกครับ อย่าพยายามในเรื่องเปล่าประโยชน์แบบนี้สิครับ”

 

                บึ้ม!!!

 

                (คงสงสัยใช่มั้ยว่ามันเกิดอะไรขึ้น…??)

 

               ::เมื่อเสี้ยววินาทีที่แล้ว ใช้วิดีโอแบบซุปเปอร์สโลว์โมชั่น::

 

                กระสุนสีดำที่ถูกยิงไปทีแรกเป็นกระสุนประเภทที่ค่อนข้างหนาทำให้เคลื่อนที่ในอากาศได้ไม่เร็วเท่ากระสุนปืนลักษณะธรรมดา หลังจากนั้นเมื่อถูกกระสุนลูกที่สองซึ่งมีความเร็วปกติมาเสียดสีเข้า ทำให้ดินปืนที่อยู่ข้างในกระสุนสีดำลูกแรกเกิดความร้อนจนภายในติดไฟแล้วจึงระเบิดขึ้นนั่นเอง(กระสุนลูกที่สองมีส่วนของแก๊ซที่ติดไฟง่ายอยู่รอบปืนเล็กน้อย ทำให้เพิ่มอนุภาพการระเบิดรุนแรงยิ่งขึ้น)

 

                ::กลับมาเวลาปัจจุบัน::

 

::Kusakabe Type::

 

                ฉันว่าฉันได้ยินเสียงอะไรระเบิดที่ห้องรับแขก บอกฉันซิว่าไม่ใช่คุนาซึที่ทำเสียงเมื่อกี้น่ะ=_= เด็กนั่นตั้งแต่เข้ามาเรียนที่นี่แล้ว ทำตึกเรียนแทบถล่มมาเกือบร้อยรอบได้แล้วมั้ง…!?

 

                ฉันรีบสาวเท้าให้ไปยังห้องรับแขกให้เร็วขึ้น เดินไปพลางภาวนาไปพลางว่าวันตึกคงจะไม่ถล่มอีกหรอกนะ ไม่อย่างนั้นคุณเคียวเอาฉันตายแน่=[]=’’

 

                ครืด!!! มือของฉันพุ่งเข้าไปกระชากบานประตูเลื่อน ข้างในนั้นสภาพจะเรียกว่าระเบิดเป็นธุลีก็มิปาน จะว่ายังไงดีกับห้องที่มีแต่คราบสีดำทมึฬ กระจกแตกทุกๆบาน โต๊ะ , เก้าอี้ , โซฟา อยู่ในสภาพไหม้เกรียม ประตูด้านหลังก็ไม่เว้น!!! มีแต่เจ้าตัวที่พังห้องนี้นั่นแหล่ะที่ยืนกอดอกหน้ามุ่ยอยู่ริมห้องน่ะ

 

                “คุนาซึ!!เอาอีกแล้วเรอะ=[]=!!!!”มันสมควรที่ฉันจะต้องอาละวาดบ้างแล้วมั้ง!!??

 

                “ว้าว้อย!!มาทำไมฟะ!!??เดี๋ยวปั๊ดเชือดทิ้งซะเลย!!”เชือดได้ก็เชือดสิ!!เดี๋ยวฉันจะถีบเธอออกหน้าต่างเลย-*- “มีอะไรรีบพูดมาจะไปหานูน่า-จังแล้ว”

 

                “เก็บกวาดห้องนี้ซะ!!เดี๋ยวคุณเคียวมาแล้วจะ…!!

 

                “จะทำไมงั้นหรอรองกรรมการคุมกฎคุซาคาเบะ”เสียงยมบาลมารอแล้วไง…=_= พอรีบหันขวับไปดูด้านหลังฉันก็ต้องทักทายแบบปกติ!!

 

                “อรุณสวัสดิ์ครับ คุณเคียว!!

 

                “ว่าไง…!ฉันนึกว่านายไปอาละวาดที่ไหนซะอีกนะ เจ้าหน้าอ่อน”เฮ้!ทักแบบนี้มันลางไม่ดีแล้วนะ คุนาซึ=[]=!!!!!!!!!!! แต่แทนที่คุณเคียวจะโมโหเข้าฟาดปากกับเธอกลับเดินไปยื่นถุงพลาสติกสีขาวให้เธอซะอย่างนั้น=[]=’’

 

                “ยืนทื่อเป็นต่อไม้อยู่ได้รับไปสิ”เขาว่าพลางยื่นให้ถุงนั่นเข้าใกล้คุนาซึเข้าไปอีก แน่นอนเด็กนั่นก็รับไปทั้งๆที่ยังหน้าบูดเป็นตู-ดลิงอยู่=_= ว่าแต่ของที่อยู่ในนั้นมัน

 

::Mukuro Type::

 

                อย่าเพิ่งลืมผมไปสิครับท่านผู้อ่าน^^(//แต่ถ้าคนเขียนจะลืมก็คงต้องตามไปฆ่าน่ะนะครับ) ผมยังอยู่ที่ห้องรับแขกโรงเรียนนามิโมริตามเดิมครับ ตอนนี้ดูเหมือนว่าฮิบาริ เคียวยะกำลังให้อะไรบางอย่างกับอาจารย์ด้วยนะครับ แต่ผมไม่ทราบว่ามันคืออะไร

 

                ลองเพ่งดูพักใหญ่ๆก็รู้ว่ามันเป็นหุ่นโมเดลของDen-Oที่อาจารย์ชอบมากนั่นล่ะ=_=…

 

                “น…!นี่!เอาเงินที่ไหนไปซื้อน่ะ!ทั้งSword FormกับGun Formเลย!!”โฮ่ซื้อมาตั้ง2ตัวเลยหรอครับเนี่ย ท่าทางจะใช้เงินไม่ก็วิธีการเดินกร่างเข้าไปหยิบมาดื้อๆสินะครับ ฮิบาริ คึหึหึ

 

                “ไม่เอาหรอฉันจะได้เอาไปทิ้ง”เอามาก็หยิบมาดื้อๆ จะเอาทิ้งก็ทิ้งกันง่ายๆเลยนะครับเนี่ย=_=’’

 

                เอาเถอะ…!ตอนนี้ผมมีเวลาไม่มากแล้วเสียด้วยสิ ต้องรีบคุยธุระตอนที่อาจารย์กำลังอารมณ์ดีอยู่นี่ล่ะ ถึงจะดีที่สุด

 

                “อาจารย์ครับ เรื่องธุระที่ผมจะคุยน่ะ”ผมเอ่ยทักก่อนทำให้คุนาซึหันกลับมามอง “คือ

 

                “ใช่เรื่องที่อยู่ๆนูน่า-จังก็หายไปตั้งแต่เช้าสินะ”กล่าวจบเธอก็เอากล่องโมเดลมาจ้องพินิจดูเงียบๆ ทำไมเธอถึงรู้…?? แต่คำถามนั้นผมก็ต้องเก็บไว้ในใจเมื่อนึกขึ้นได้ว่าอาจารย์เป็น[มารร้าย] “ถ้าเรื่องนั้น ไปหาแถวๆโรงฝึกของพ่อยามาโมโตะดูก็ได้เขากำลังซ้อมฟันดาบอยู่”

 

                ซ้อมฟันดาบหรอ!!!??ทำไมโคลมของผมถึงต้องไปฝึกฟันดาบด้วยล่ะ ผมไม่เข้าใจเลยในสมองของผมเริ่มคิดฟุ้งซ่านมากกว่าเดิม กระวนกระวายใจเกินจำเป็นก็เพราะมันเป็นห่วงนั่นแหล่ะครับ

 

                “เห็นนูน่าเขาบอกว่าหลังๆมาเนี่ย การใช้สามง่ามเริ่มลำบากขึ้นทุกทีฉันก็เลยเสนอว่าคงจะอ่อนซ้อมไปหน่อย”อาจารย์อธิบายพลางเคาะโต๊ะไปเบาๆ “คู่ซ้อมเป็นคนของฉัน ชื่อ[ซีลอน]…ระดับฝีมือก็กดให้ต่ำเหลือเกรด5ละ”

 

                ซีลอนอ๋อคนที่วิญญาณหลุดจากร่างออกมาอยู่ในมิติของผมสินะครับ=w=’’ ผมก้าวเท้าเหยียบบนริมหน้าต่างหลังจากนั้นจึงกระโดดออกไปและหายไปกับสายลม มันถือเป็นวิธีที่เร็วที่สุดแล้วครับ…^^

 

                ผ่านไปได้แค่ไม่กี่นาทีผมก็มาอยู่ที่หน้าโรงฝึกของพ่อยามาโมโตะ ทาเคชิมือของผมยื่นไปเลื่อนประตูไม้สีน้ำตาลเข้มเงาวับ อ่าผมเห็น โคลมที่น่ารักของผมใส่ชุดฝึกสีขาวสะอาดและกางเกงขายาวสีเดียวกัน มีผ้าคาดเอวสีม่วงสดใส น่ารักดีนะครับ=w=~~~~

 

                แป๊ก!!!

 

                “ไม่ได้ครับ…!ขาน่ะ ห้ามก้าวออกมาเกินจำเป็นสิ!!ศูนย์ถ่วงมันจะเอนไปตาม!!”ผู้ชายเรือนผมสีเขียวเข้มไข่กาซอยจนยุ่งแบบทรงเกาหลีที่นิยมทำกัน ดวงตาสีดำสนิทคมเข้ากับโครงหน้าที่ขาวผ่องของเขาริมฝีปากเรียวสีอ่อนนั่น ใช่เลย…!เขานี่ล่ะ [ซีลอน_หนุ่มพิษน้ำชา]

 

                “ส่วนคุณน่ะ…!!อย่าเอาแต่แอบมอง!!สอนได้ก็มีช่วยกันสอน!!”เขาสะบัดหน้าหันมามองผมแล้วก็

 

                เฟี้ยว!!! ปัก!!!ดาบไม้มันปักอยู่ใกล้หน้าของผมตรงที่เปิดประตูโหดตามที่เขาเล่าลือกันจริงๆด้วยสิ={}=’’

 

                ซีลอน_หนุ่มพิษน้ำชา ทำไมพ่อหนุ่มพิษน้ำชาอย่างคุณถึงยอมมาฝึกให้ที่รักของผมกันครับ…??”ผมไม่เปิดเผยความรู้สึกอะไร แน่ล่ะหมอกนั้นยากที่จะหยั่งถึงความจริงอยู่แล้วล่ะครับ

 

                “ถ้าคุณหนูไม่สั่ง ผมก็ไม่มาหรอกครับ

 

                เคยได้ยินคุนาซึบอกว่าหมอนี่ค่อนข้างหนักไปทางขี้เกียจ ถ้าอาจารย์ไม่สั่งก็ไม่ย้ายก้นออกจากเก้าอี้หน้าทีวีเลยแม้แต่มิลลิเมตรเดียวครับส่วนวีรกรรมที่ทำจนโด่งดังไปทั่ววงการมาเฟียก็เป็นพวกใช้พิษใส่ในน้ำชา แถมยังเคยมีคนบอกว่าเป็นพวกธาตุวรุณที่ใช้ตัวของเหลวเป็นสื่อกลางในการทำอาวุธด้วย

 

                “เฮ้ย…!”จู่ๆก็มีเสียงของบุรุษแปลกหน้าดังขึ้นจากด้านหลังของผม ใครน่ะ…!?

 

::Silon Type::

 

                เสียงกวนส้นเท้าแนวกดดันกันเห็นๆแบบนี้ ผมจำได้แม่นมากย้ำนะครับ แม่นมากๆเลยแหล่ะครับ เพราะเสียงนั้นเป็นเสียงเดียวที่สามารถพูดออกมาได้โดยไม่เกรงใจใคร

 

                “ชินสุเกะ…!”ผมเค้นเสียงเรียกชื่ออันไม่น่าสดับฟังของมันด้วยความไม่พอใจ

 

                “แหมๆ~ได้อาหารตาอยู่คนเดียวแบบนี้มันไม่ดีน้า~ซีลอนจัง”หมอนั่นเดินไปโอบไหล่ของคุณโคลมอย่างไม่เกรงอกเกรงใจ ผมกับคุณมุคุโร่ก็คงจะมีความคิดเดียวกันล่ะมั้งพวกเราถึงได้ตั้งใจหันคมดาบใส่ชินทันทีเลย

 

                “เอามือออกไป

 

                “จากคู่หมั้นของผมด้วยครับ”คุณมุคุโร่หึงเป็นพิเศษเลยล่ะครับ=_=’’

 

                “จ้า~เอามือออกแล้ว”ชินยกมือ2ข้างขึ้นไว้ในระดับสายตาพลางส่ายหัวไปมา ผมสีทองบรอนซ์นั่นก็สะบัดไปมาเช่นกัน น่าหมั่นไส้ “นี่ซีลอน ขอคุยด้วยหน่อย”

 

                “อะไรของแก…!?”ผมเริ่มหมดทั้งความอดทนและความสุภาพ เพียงเพราะหน้าหมอนี่คนเดียว

 

                “อยากรู้มั้ย ว่าฉันจะพูดอะไร…^^?”ชินยิ้มร่าให้ผม หา…!?แกไม่บอกฉัน ฉันจะไปรู้กับแกด้วยมั้ยล่ะวะ ไ-อ้ชินสุเกะ…-*- บอกคำเดียวตอนนี้ฉันรู้ว่าฉันจะเลือกใช้อะไรกระทืบแกดีระหว่างมือกับตรีนน่ะ=_=!

 

                “มีอะไรก็รีบว่ามา”ผมเร่งเร้าให้หมอนั่นรีบๆคายสิ่งที่มันอยากจะบอกออกมาก่อนที่ผมจะตะบันหน้าหมอนี่ลงไปนอนกองกับพื้น

 

                “นาย-โดน-ปลด-แล้ว”

 

                ………อะไรนะ!!??.........

 

__________________________________________

K:เวรแล้วชินมันจะทำอะไรอีกล่ะเนี่ย

D.K:ใครลงคำสั่งนี้ลงไปน่ะ!ฉันยังไม่ได้สั่งปลดซีลอนเลยนะ!

K:งั้นก็คงต้องติดตามตอนต่อไป~

D.K:เดี๋ยวสิ!!โธ่เว้ย!!

________________________________

ตัวอย่างตอนต่อไป…!

ซีลอน:แกว่าใครเป็นสวะ วะหา!!??

รุ่นที่9:มันเริ่มจะลามปามไปกันใหญ่แล้วนะ ซีลอนคุง

คุนาซึ:นายคิดจะสร้างเรื่องให้ฉันไปถึงไหนกัน!?

ชินสุเกะ:จากนี้ไป แกคงจะไร้ค่าจริงๆแล้วล่ะเพื่อนรัก~

เกิดอะไรขึ้นกับเหล่าหน่วยเงาที่กำลังระสับระส่าย!!??

แล้วทางด้านพวกสึนะที่ญี่ปุ่นล่ะ!!??

มุคุโร่:อะไรนะครับ!?เอสทราเนโอ้หรอ!?

โกคุเดระ:รุ่นสิบ!เจ้าบ้าเบสบอลมัน…!

ยามาโมโตะ:สึนะขอโทษนะโคลมน่ะ

สึนะ:อะไรนะ!!??

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

105 ความคิดเห็น

  1. #99 Lady of Darkness (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 กันยายน 2554 / 15:58
    WHAT HAPPEN!!!!!!!!!!!!!!???????????
    #99
    0
  2. #69 Dark Grimreaper (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2553 / 18:07
    เกิดอะไรขึ้นฟะครับ!? แล้วก็ไอชินโนะสุเกะ เอ๊ย! ชิสุเกะ(ไปเรียกเป็นชินจังซะได้) อย่ามายุ่งกับโคลมนะเฟ้ยครับ แล้วมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ฟร้าาาาา
    #69
    0
  3. #68 Morimane So >///< (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2553 / 17:13
    โอ้ !!! =[ ]=

    ติดตามต่อ กำลังสนุก อัพ ๆๆๆๆ !

    #68
    0
  4. #66 ★[gizzza]★ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2553 / 16:07
    ชินสุเกะ-__-+ อย่ามาเกาะแกะหนูโคลมนะเฟ้ย
    ป.ล ตอนต่อไปโคลมเป็นะไรไป={}=!!
    #66
    0