[Fic KHR]Devil’s Shadow_เงาปีศาจรัตติกาลคนใหม่แห่งวองโกเล่

ตอนที่ 18 : เอสทราเนโอ้ปรากฎเงา...!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 203
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    19 พ.ค. 53

                อะไรกัน!!??ทำไมฉันโดนปลดล่ะ!!??”ชายหนุ่มเรือนผมสีเขียวไข่กากระชากคอฝ่ายคู่อริเข้ามาถามด้วยความโมโหเกินกว่าที่จะระงับไว้ได้

 

                ทว่า…!

 

                เคร้งๆ!!! โซ่แกร่งถูกเรียกออกมารัดรึงแขนทั้งสองเอาไว้ อีกทั้งยังใช้กุญแจมือพันธนาการไว้อีกชั้นอย่างแน่นหนา

 

                อะ…!ชินสุเกะ นี่แก!!”ซีลอนแยกเขี้ยวกัดฟันกรอดๆเค้นเสียงใส่อีกฝ่าย หลังจากนั้นก็มีเรื่องที่น่าข้องใจสำหรับทั้ง3คนในโรงฝึกเป็นอย่างมาก

 

                พลั่คๆ!! จู่ๆชายผมสีบรอนซ์ก็ชกตัวเองเสียจนล้มลงไปนั่งหอบอยู่กับพื้นไม้เคลือบของโรงฝึกดาบ

 

                ซีลอน…!ฉันน่ะเป็นเพื่อนนายนะ ทำไมไม่ให้เกียรติเพื่อนอย่างฉันบ้างจู่ๆเขาก็พึมพำขึ้นมา เล่นเอาซีลอนงงจนพูดไม่ออกคิ้วพันกันจนแทบจะได้เป็นโบว์กับสิ่งที่คนตรงหน้ากำลังทำ

 

                มันเริ่มจะลามปามไปกันใหญ่แล้วนะ ซีลอนคุงเสียงของชายวัยชราเอ่ยขึ้นราวกับประกาศิตจากพระเจ้า ใบหน้าเหี่ยวย่นที่จ้องเขาเขม็งแบบเอาผิด

 

                วองโกเล่ รุ่นที่9 ท่านโนโน่

 

                ชินสุเกะคุงบอกฉันมาแล้วล่ะว่าเธอน่ะ เป็นสายลับให้กับแฟมิลี่อื่นชายแก่กล่าวอธิบายพลางเดินเข้ามายืนค้ำหัวของชายหนุ่ม

 

                ร่างเตี้ยกว่าทำได้แค่เงยหน้ามองเม็ดเหงื่อใสผุดพรายเต็มใบหน้าหล่อเหลา โฟกัสตาเบิกโพลงจนนัยน์ตาสีอัมพันเริ่มไร้แววแห่งความเป็นมนุษย์ ปากซีดเผยอจนเห็นฟันขาวที่กำลังกระทบกันรัวๆ

 

                ไม่ได้เราเถียงเขาไม่ได้ ซีลอนคิดในใจลึกๆ ทั้งๆที่เขามีพยานแล้วก็คำให้การแท้ๆ แต่เขาไม่กล้าจะต่อล้อต่อเถียงกับท่านผู้นี้ ที่รับเลี้ยงเขาเอาไว้ในฐานะคนๆหนึ่งในแฟมิลี่วองโกเล่อันโด่งดัง

 

                ทำตัวเป็นพวกสวะไม่ต่างจากแฟมิลี่ที่เลี้ยงแกก่อนหน้านี้เลยนะ ซีลอนรัลเดินออกมาจากด้านหลังของวองโกเล่โนโน่รวมถึงชายใส่สูทดำอีกนับสิบคน สมาชิกของCEDEFทั้งนั้น เราขอจับกุมนายซีลอน

 

                …!เดี๋ยวสิ!!”ซีลอนดิ้นรนในขณะที่เหล่าชายชุดดำกำลังรวบตัวของเขาเอาไว้อย่างแน่นหนา

 

::Mukuro Type::

 

                หุบปากไปซะเจ้าสวะ!”ชายชุดดำคนหนึ่งที่กำลังรวบตัวคุณซีลอนเอาไว้ตะคอกด่าทอเขาด้วยความโมโห

 

                แกว่าใครเป็นสวะ วะหา!!??”

 

                ภาพแบบนี้ทำไมกัน ทำไมขนาดพวกเดียวกันที่ซื่อสัตย์ราวกับสุนัขรับใช้อย่างคุณซีลอนถึงยังได้โดนปฏิบัติแบบนี้ใส่ล่ะ…? เพราะชินสุเกะคนนั้นใส่ร้ายงั้นหรอ…?แต่ทำไม

 

                กระทั่งท่านรุ่นที่9แห่งวองโกเล่ถึงยังไม่ไว้ใจล่ะ

 

                ท่านวองโกเล่รุ่นที่9คะ!ทำไมถึงต้องจับคุณซีลอนด้วย เขายังไม่ทันทำอะไรเลยนะคะ!!”แล้วโคลมที่รักของผมก็ตะโกนถามด้วยความข้องใจ ตั้งแต่มา เขาก็อยู่กับอาจารย์ตลอด ไม่เห็นจะทำอะไรน่าพิรุธเลยนี่คะ!!”

 

                ซีลอนคุงเคยเป็นนักฆ่าของแฟมิลี่อื่นมาก่อนยากที่จะเชื่อถือได้ ไม่เหมือนกับคนที่ไม่ยึดติดกับแฟมิลี่เหล่านั้นอย่างมุคุโร่คุงหรอกท่านโนโน่อธิบายให้พวกเราได้ฟังก่อนที่จะเดินจากไปพร้อมๆกับร่างของคุณซีลอนที่ถูกบังคับตัวกลับไป เหลือเพียงชินสุเกะคนนั้น

 

                จากนี้ไป แกคงจะไร้ค่าจริงๆแล้วล่ะเพื่อนรัก~”เขาหัวเราะในลำคอกับตัวเอง ขอบคุณที่ให้ความร่วมมือในการอยู่เงียบๆนะครับ…”

 

                พ่อหนุ่มผมทองยิ้มแบบมีเลศนัยน์ ให้พวกเรา ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเขาคิดอะไรอยู่แต่ว่าผมคิดว่าควรจะพาโคลมที่รักของผมออกไปจากที่นี่เป็นการด่วน

 

                ไปกันเถอะครับ…”

 

                ผมกระซิบเบาๆก่อนที่จะจับมือนุ่มนวลของคนรักเดินออกจากโรงฝึกไปเงียบๆ ถึงกระนั้นชินสุเกะก็ยังคงมองแล้วยิ้มตามพวกเราไปจนลับตา หมอนั่นมันใครกันแน่นะ…!?

 

                อ๊ะ…!ท่านมุคุโร่คะพอออกมาจนเกือบจะถึงครึ่งทางแล้ว จู่ๆโคลมของผมก็อุทานขึ้นกับผม ฉันลืมชุดโกคุโยไว้ที่โรงฝึกกับสามง่ามขอตัวกลับไปเอาก่อนนะคะแล้วเธอก็ปล่อยมือผมวิ่งไปที่เดิม

 

                ตึ่กๆ!! น่าแปลกจู่ๆที่อกซ้ายของผมก็เริ่มอึดอัดขึ้นมา หัวใจที่น่าจะเต้นเป็นปกติกลับกระตุกแล้วก็เว้นช่วงจนเหมือนกับผมหมดลมหายใจไปเสียดื้อๆ เปลือกตาของผมกระตุกพร้อมกับดวงตาของผมที่เบิกกว้าง อะไรกัน ความรู้สึกนี้

 

                ความรู้สึกเหมือนกับว่ามือนี้จะไม่ได้รับความอบอุ่นจากหญิงคนนั้นอีก

 

                โคลม ครับ

 

::Chrome Type::

 

                ว้า~แย่จริงๆเลยฉันเนี่ย ทำไมของสำคัญอย่างชุดโกคุโยฉันถึงได้ลืมลงกันน้า-.-;; อุตส่าห์เดินไปตั้งครึ่งทางกับท่านมุคุโร่แล้วแท้ๆเชียว ต้องวิ่งกลับมาเอาอีก เหนื่อยนะคะเนี่ย= =;;

 

                ฉันรีบสาวเท้าวิ่งมาจนถึงหน้าโรงฝึกของคุณยามาโมโตะเรียบร้อยครู่ต่อมาฉันก็รีบเปิดเข้าไปในห้องเปลี่ยนเสื้อสำหรับผู้หญิงแล้วจัดการใส่ชุดเดิมทันที แล้วเมื่อออกมา

 

                โย่~!โคลม…!”คุณยามาโมโตะก็เดินเข้ามาฝึกในโรงฝึกทันที เป็นไงซ้อมดาบสนุกมั้ย

 

                ก็ดีค่ะ…”ฉันตอบเฉยๆเหมือนกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นเพื่อจะได้ไม่ทำให้คุณยามาโมโตะลำบากเกี่ยวกับเรื่องที่เราเจอเมื่อตอนเย็น แล้วคุณยามาโมโตะมาทำอะไร…”

 

                เอ้าๆ~!คุยกับแม่สาวคนนั้นเสร็จรึยัง…”เสียงทุ้มที่ฟังดูเย็นชาราวกับน้ำแข็งที่เย็นวาบเข้าไปในโสตประสาทจนถึงก้อนเนื้อภายใต้ร่างกายแบบนี้ ใครกันน่ะ…!?

 

                อ้าว…!?นายเป็นใครกันน่ะ?”คุณยามาโมโตะหันหลังไปก็เจอคนใส่หน้ากากทานุกิสวมเสื้อชายยาวสีขาวลายกางเขนสีทองกำลังยืนเท้าเอวอยู่

 

                ฉันเป็นโจรลักพาตัวไง…”แล้วเขาก็ชักดาบออกจากฝั่กพุ่งเข้าโจมตีพวกเราอย่างไม่ลังเล!

 

::Yamamoto Type::

 

                ผมว่าผมไม่รู้จักหมอนี่เลยนะ!!แต่จู่ๆเขาก็พุ่งใช้ดาบนั่นเข้ามาโจมตีที่ผมโจรลักพาตัว!งั้นคนที่ต้องการพาตัวก็คงจะเป็นโคลมสินะ!!

 

                ผมรีบชักดาบขึ้นมาตั้งรับการโจมตีแบบไร้หลักการนั่นอย่างรวดเร็วแต่ทำไมดาบของมัพุ่งมาจาด้านข้างผมอีก ไหนจะด้านหลังอีก…!

 

                ภาพมายาหรอ!?...

 

                วายุทมิฬ!!”

 

                พวกมันรวมกลับเข้าไปร่างต้นที่อยู่ด้านหลังของผม แถมยังพุ่งเข้ามาพร้อมกับดาบสีดำที่มีสุญญากาศรวมตัวกันเป็นพายุรอบๆตัวดาบ มันใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ!

 

                ใบสั่งตาย!!”

 

                บึ้ม!!!!!!! ร่างของผมถูกพลังนั่นกระแทกเข้าไปเสียจนกระเด็นออกจากโรงฝึก กำแพงไม้ที่โดนแรงกระแทกนั้นก็แตกกระจายเป็นเสี่ยงๆพร้อมกับร่างที่สะบักสะบอมของผมแล้วก็สลบอยู่หน้าโรงฝึก

 

::Normal Type::

 

                คุณยามาโม…!”ยังไม่ทันที่จะจบประโยคคำพูดดีนัก

 

                พลั่ค!!!

 

                อึ๊ก!!”ร่างบางถูกกระทุ้งที่ท้องอย่างแรงจนหมดสติไป ผู้บุกรุกปริศนาเห็นเช่นนั้นจึงจัดการเอาร่างของโคลมหิ้วพาดบ่าแกร่งพลันเมื่อจัดการภาระเรียบร้อยก็ได้หายไปกับลมทันที

 

                ตั่กๆๆๆๆ!!! ระหว่างนั้นก็ได้มีเสียงของใครบางคนวิ่งขึ้นมาตามบันไดหินด้วยความเร่งรีบ ผมสีดำขลับที่พันผ้าคาดหัวสีขาวและใบหน้าที่มีรอยเหี่ยวย่นเขากำลังวิ่งหน้าตื่นมาทางยามาโมโตะ

 

                ทาเคชิ!!”

 

-บ้านของซาวาดะ สึนะโยชิในเวลานั้น-

 

                ขณะนี้สึนะ,เคียวโกะ,ฮารุ และ รีบอร์นกำลังนั่งทำการบ้านเลขด้วยความเครียด(เพราะ รีบอร์น) เพียงเพราะแค่เรื่องการคำนวณหาค่าXสำหรับสร้างกราฟพานาโบล่าอันยากเย็นเกินระดับสมองของสึนะอยู่

 

                เอ่อนี่ แล้วยามาโมโตะกับโกคุเดระล่ะ…”พลันเมื่อเจ้าเตี้ยสึนะเริ่มออกปากถาม ครูพิเศษของเขาก็เงียบตอบแบบไม่มีเหตุผล รีบอร์น…!”

 

                โครม!!!!ตอนนั้นเองประตูห้องก็ถูกกระแทกเข้ามาอย่างรวดเร็วพร้อมกับโกคุเดระที่ตายยากมาก(พูดถึงก็มาเลย)

 

                รุ่น10!!เจ้าบ้าเบสบอลมัน…!!!”เขาเว้นช่วงหอบกับมุมประตูอย่างตื่นตระหนกจนฮารุต้องลุกขึ้นไปดูอาการของเขา เจ้าบ้านั่นถูกโจมตี…!จากพวกที่เรียกตัวเองว่าเอสทราเนโอแฟมิลี่!!”

 

                อะไรนะ…!!!”

 

-ทางด้านคุนาซึที่อิตาลี-

 

::Kunazu Type::

 

                จู่ๆฉันก็โดนตาลุงโนโน่เรียกกลับมาอิตาลีเป็นการด่วน เห็นบอกว่าซีลอนไปทำเรื่องอะไรไม่เข้าท่ากับเจ้าบ้าชินก็ไม่รู้ ด้านหลังของฉันก็มีเฮียแซนกับเหล่าวาเรียแล้วก็อีกคนคือ

 

                โรคุโด มุคุโร่ ที่โดนเรียกตัวมาด้วยในฐานะพยานคนหนึ่ง

 

                มุคุโร่แล้วนูน่า-จังล่ะ?”ฉันกระซิบถามเบาๆเอาพอแค่ได้ยิน2คนเท่านั้น แต่คำตอบก็คือการส่ายหัวแบบซึมๆกับคำถามที่ฉันถามไป เป็นอะไรของนายฟะเนี่ย…?”

 

                ผมรู้สึกไม่ค่อยดีเลยครับอาจารย์ ผมติดต่อกับโคลมของผมไม่ได้เลยหมอนั่นตอบเบาๆ

 

                อะไรนะ…!?”ฉันเริ่มใจคอไม่ค่อยดีตามแล้วเหมือนกัน ถ้าติดต่อนูน่า-จังไม่ได้ หมายความว่า นูน่า-จังจะต้องโดนอะไรสักอย่างทำให้สลบจนหมดสติไปเลย

 

                [เว โทร ลี ยา เว โทร ลี ยา ดารีดิรีดารา ดู~ เว]จู่ๆริงโทนโทรศัพท์ของฉันก็ดังขึ้น ชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอนั่นก็คือชื่อของรีบอร์น

 

                ว่าไงมีอะไร รีบอร์นฉันรีบถามแบบไม่เกรงใจทันที

 

                [เกิดเรื่องแล้วพวกเอสทราเนโอ้แฟมิลี่บุกโจมตียามาโมโตะ แถมยังลักพาตัวโคลมไปด้วย]

 

                เอสทรานเนโอ้!?!”ฉันรีบทวนคำพูดเมื่อกี้ออกมาซะดังลั่นจนเฮียแซนแล้วก็มุคุโร่เบิกตาโพลงด้วยความตกใจกับคำพูดเมื่อกี้ ฉันรีบเปลี่ยนระบบโทรศัพท์ให้เป็นแบบลำโพงดังทันที

 

                [เออ!เจ้าพวกนั้นยังไม่ได้มีแค่สาขาอังกฤษกับอิตาลี่หรอกนะ!สาขาย่อยตอนนี้อยู่ที่ญี่ปุ่น!]รีบอร์นรีบอธิบายจนฉันพอจะเข้าใจเหตุการณ์

 

                อะไรนะครับ!!??เอสทราเนโอ้หรอ!!??”มุคุโร่รีบตะโกนลั่นก่อนที่จะรีบหันหลังกลับไปเหมือนจะมุ่งหน้ากลับไปที่เดิม ทว่าพวกเฮียแซนก็ขวางเขาเอาไว้

 

                แกเป็นพยานนะเฟ้ย…!เจ้าสวะ…!ถ้าเกิดเราสอบสวนซีลอนนั่นในฐานะสายสืบของเอสทราเนโอ้ได้ เราก็รู้เป้าหมายของมัน!!”เฮียแซนว้ากลั่นทันที

 

                ที่แท้ก็เพราะโดนเข้าใจผิดเรื่องที่ซีลอนเป็นสายสืบงั้นหรอ

 

                “…”ฉันไม่พูดอะไรแต่ก็รีบสาวเท้าไปที่ห้องขังของลูกน้องฉันทันที

 

                ที่นี่เป็นห้องมืดที่มีเพียงแค่ซาวแทร็คเสียงกรีดร้องของคนถูกฆ่าเปิดทรมานนักโทษทั้งวัน จนกว่าโสตประสาทจะถูกกดดันจนถึงขีดสุดแล้วก็ยอมรับสารภาพในขั้นสุดท้าย ไม่เช่นนั้นก็ตายอยู่ในนั้น

 

                ไงพ่อสายสืบ…”ฉันเปิดช่องที่ใช้สำหรับพูดคุยกับนักโทษเบาๆ หมอนั่นนั่งอุดหูอยู่ที่มุมห้องเพื่อที่จะไม่รับรู้เสียงกรีดร้องในห้องนั่น แต่ยังไงๆหมอนั่นก็ได้ยินเสียงของฉัน

 

                คุณหนู…!คุณหนูครับ…”ซีลอนตะเกียกตะกายคลานมาหาฉันที่ประตู ผมไม่ใช่สายสืบนะครับ…! ชินน่ะ…!ชินสุเกะมันใส่ร้ายผมนะครับ

 

                ไม่ต้องบอกฉันก็รู้ดีน่า ฉันปล่อยให้มันระริกระรี้อยู่ในวองโกเล่เพื่อตรวจสอบสาขาย่อยที่เหลืออยู่ต่างหากล่ะ ถึงฉันจะคิดแบบนั้นก็เถอะ แต่หลักฐานหลายอย่างมันมัดตัวหมอนี่อยู่ ช่วยยังไงก็ช่วยไม่ได้หรอกนะ

 

                นายคิดจะสร้างเรื่องให้ฉันไปถึงไหนกัน!?”ฉันตะโกนใส่หมอนั่นด้วยความโมโหทั้งๆที่เคยบอกเป็นล้านครั้งแล้วว่าถ้าชินสุเกะอยู่ที่ไหน ให้กลับมาหาฉันทันทีน่ะ

 

                ผมไม่เคยทรยศท่าน!ผมสัญญาไว้แล้วนะครับ!!ผมไม่เคยทรยศท่านแม้เพียงสักนิดเดียว!!”ใครให้แกพล่ามเรื่องพวกนั้นฟะเนี่ย= =!ฉันด่าแก แกก็ควรจะอยู่เงียบๆสิว้า… “ถึงแม้ว่าผมจะทำอะไรไม่ได้เรื่องสักอย่าง…!แต่มือคู่นี้ผมทำได้ทุกอย่างเพื่อคุณหนูศีรษะนี้ยอมยกให้ท่านเพื่อแสดงความภักดีต่อท่าน ไม่เคยที่ผมจะยอมแพ้ใครถ้าหากนั่นเป็นความต้องการของท่าน ท่านเดวิลล่า

 

                หึถือวิสาสะเรียกชื่อเดิมของฉันงั้นเรอะให้ตายสิ ถ้าแองเจลล่าอยู่จะกล้าพูดมั้ยเนี่ย ฉันถอยออกมาพร้อมกับใช้อังเดรหุ่นเชิดของฉันปลดล็อคกุญแจห้อง

 

                ครึ่กๆแกร๊ก

 

                ถ้าหากฉันไม่กลับมานายเป็นหัวหน้าเงาคนต่อไปฉันรีบวิ่งไปที่ห้องของรุ่นที่9อย่างรวดเร็วเพื่อเอาหลักฐานตลอด5ปีที่ชินสุเกะอยู่ที่นี่ไปให้ดู

 

-ทางญี่ปุ่น-

 

::Tsuna Type::

 

                ฉันรู้สึกใจคอไม่ค่อยดีเลยที่จู่ๆยามาโมโตะก็โดนพวกแฟมิลี่นอกรีดอย่างเอสทราเนโอ้ที่มุคุโร่เคยฆ่าไปหมดแล้วกลับมา แถมยังจับโคลมไปด้วยพวกเขาต้องการอะไรกันแน่นะ

 

                สึนะขอโทษนะโคลมน่ะยามาโมโตะที่นอนโทรมอยู่บนเตียงผู้ป่วยพยายามฝืนพูดออกมา

 

                ไม่เป็นไรหรอก…”ฉันรีบปลอบยามาโมโตะเหมือนกับมีบางอย่างที่ฉันรู้สึกสะกิดใจขึ้นมาแถมยังรู้สึกดีแบบแปลกๆกับลางสังหรณ์นี่ซะด้วยสิ

 

                ฉันเชื่อยังไงๆมุคุโร่กับคุนาซึจังต้องไปช่วยได้อย่างแน่นอน ไว้ร่างกายของนายหายดี เราจะรีบไปสมทบอย่างเร็วที่สุดเลย…”

 

_____________________________________________________

K:ชื่อเดิมแกคือ เดวิลล่า? มันแปลว่าอะไรฟะ?

D.K:หึๆไว้ถึงช่วงสืบสาวประวัติของฉันค่อยบอกก็ได้

K:ที่แกบอกว่าแกจะไม่รอดหมายถึงจะให้ฉันตัดจบงั้นสินะ?

D.K:หืม~~(//ทำเฉย)

K:เฮ้ย!ยัยบ้า!ตอบมานะเฮ้ย!!

D.K:ทีตอนที่แล้วแกยังไม่ตอบฉันเลยนี่หว่า งั้นก็งงต่อไป~~

K:ชิ- -*

_____________________________________

ตัวอย่างตอนต่อไป!

มุคุโร่:โถๆๆพวกแฟมิลี่สวะแบบนี้ทำไมถึงยังรอดอยู่ได้กันนะ

ชินสุเกะ:หึๆๆท่าทางจะได้เวลาหลับสนิทของแกแล้วนะ สายหมอกคุง

ศึกแดงเดือดของมุคุโร่และผู้ทรยศวองโกเล่ ชินสุเกะ!!

แล้วคุนาซึไปไหนล่ะ!?

คุนาซึ:บ้าน่านอกจากนูน่า-จัง ทำไมถึง

โคลม:อาจารย์คะ!!อันตราย!!

เผชิญหน้ากับเหล่าศัตรูของเอสทราเนโอ้

พวกวองโกเล่รุ่นที่10ล่ะ!!พร้อมรึยัง!!

เหล่าวองโกเล่รุ่นที่10:โอ้!!!!!!!

ตอนต่อไป …! [หมดเวลาก้าวไปข้างหน้าสู่โลกที่ดีขึ้น!]

มุคุโร่:จงดูไว้ซะ!เอสทราเนโอ้…!นี่แหล่ะสิ่งที่เรียกว่าความแค้น!!

คุนาซึ:พวกแกเริ่มไม่สวยก็จริง แต่ถ้าจบก็จงรู้ไว้เลยว่ามันจะไม่มีวันสวยกว่าเดิมแน่นอน!!

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

105 ความคิดเห็น

  1. #71 Dark Grimreaper (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2553 / 16:27
    โอ้ว! ตอนต่อไปน่าลุ้นระทึก!!!
    #71
    0
  2. #70 ★[gizzza]★ (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2553 / 12:41
    เอสทราเนโอ้-__-+
    มาอีกล่ะ ไอแฟมิลี่ชั่วนี่
    ป.ล แอบอู้มาอ่านก็ ห้าห้า~นิยายเดี๋ยวค่อย (แอ้ก!!!//โดนเพื่อนลากกลับไปอัพนิยายต่อ)
    #70
    0