[Fic KHR]Devil’s Shadow_เงาปีศาจรัตติกาลคนใหม่แห่งวองโกเล่

ตอนที่ 14 : Marry with me,please!(แต่งงานกับผมเถอะนะครับ!)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 299
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    18 เม.ย. 53

-วันต่อมา-
 
เหล่าวองโกเล่ถูกเรียกกลับญี่ปุ่นด้วยความเป็นห่วงจากท่านรุ่นที่9 อนึ่งเพราะวาเรียเป็นส่วนหนึ่งของต้นเหตุที่ทำให้เกาะช้างแทบถล่มด้วยนั่นแหล่ะนะ=w=
 
ทุกๆคนต่างเหนื่อยอ่อนตั้งแต่ขึ้นเครื่องกลับมายังบ้านของตัวเอง ยังดีที่วาเรียแยกนั่งคนละเครื่องกันทำให้ไม่เกิดการก่อหวอดแต่ประการใด=_=’’ มุคุโร่และโคลมขอแยกตัวกลับโกคุโยระหว่างทางก่อนที่จะหายวับไปโดยที่ไม่บอกลา
 
เหล่ามนุษย์มนา(เอ่อ)ที่เหลือก็พากันแยกย้ายกลับบ้าน รวมถึงคุนาซึและซีลอนก็กลับที่พักของพวกตนทันที
 
“อยากให้ภาระพวกนี้หมดเร็วๆชะมัดเลย”เด็กสาวเรือนผมดำแซมแดงมัดหลวมๆบ่นขึ้นลอยๆกับชายผู้เป็นคนรับใช้ข้างกาย “เมื่อไหร่ฉันจะได้กลับไปนั่งนิ่งๆที่ปราสาทเหมือนเดิมน้า~
 
“แล้วคิดว่ามันจะดีหรือขอรับ คุณหนู”ทว่าเขากลับเลือกที่จะเถียงเจ้านายของตน “ตั้งแต่ฝาแฝดของท่านหายสาบสูญ ก็เพิ่งจะมีวันหลายวันมานี่แหล่ะที่ผมเห็นคุณหนูยิ้ม”
 
จุ้นจ้าน”เธอเมินหน้าหนีอย่างไม่คิดจะสนใจ
 
“ขออภัยขอรับ”ชายหนุ่มเรือนผมสีเขียวไข่กาโค้งให้อย่างนอบน้อมก่อนที่จะค่อยๆเงยหน้าขึ้น แต่จู่ๆก็เหมือนกับมีใครกระโดดมาเหยียบหัวของเขาไปหาคุนาซึอย่างตั้งใจ
 
“อ๋า~ท่านคุนาซึ~เป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ได้พบท่าน~”ชายหนุ่มเรือนผมสีแดงทั้งหัวก้มลงจับมือของเด็กสาวมาประทับจูบอย่างรวดเร็ว พลันเมื่อเขาถอนริมฝีปากออกเธอก็รีบดึงมือขวาของตนมาเช็ดอย่างรังเกียจ
 
“ชินสุเกะ…!”ซีลอนอุทานด้วยความโมโหแล้วก็วิ่งไปยืนกั้นระหว่างคุนาซึและอริตัวดีของเขา “คุณหนุก็สั่งให้แกไปทำงานที่ลอนดอนไม่ใช่รึไงวะ!!??
 
“ก็น่า มันน่าเบื่อออก ไปก็ไม่เห็นมีความเคลื่อนไหวอะไรเลยนี่นา”บุรุษผู้มาใหม่ถอนลมหายใจด้วยความเซ็ง เสื้อสูทก็แบบเดียวกันกับที่ซีลอนใส่ในขณะนี้เพียงแต่เนคไทด์คนละสีกัน ของซีลอนจะเป็นสีเขียวอ่อนทว่าของชินเป็นสีแดง “หน่วยเพลิงไม่ชอบอะไรที่มันเชื่องช้านา
 
“ชินนายจะละเลยหน้าที่เกินไปแล้วนะ”คราวนี้คุนาซึเริ่มขึ้นเสียงแข็งกับผู้รับใช้อีกคน “กลับไปทำงานเดี๋ยวนี้…!
 
                “ไม่เอาน่า~ท่านคุนาซึ”ร่างสูงดันไหล่ของซีลอนไปด้านข้างหลังจากนั้นจึงย่อตัวลงพูดกับเด็กสาวในระดับสายตา “งานแบบนี้ให้ซีลอนที่ใจเย็นกว่าไปทำก็ได้นี่ครับ
 
                “ชินนี่แก!!!
 
                “นายฝ่าฝืนคำสั่งฉันชินสุเกะ”คุนาซึยืนกอดอกอย่างเอาเรื่อง “อยากให้ฉันเด้งนายไปอยู่กับพวกรัลมั้ย”
 
                ประโยคนั้นทำให้ชินปิดปากเงียบไปซักครู่หนึ่งก่อนที่จะลุกขึ้นยืนในท่าปกติ ร่างสูงหลุบตาลงแล้วก็พยักหน้ายอมทำตาม นั่นทำให้คุนาซึยอมหันกลับไปเดินต่อ แน่นอนซีลอนต้องตามไปด้วย
 
                แต่ชินสุเกะไม่ยอมง่ายๆหรอก…!
 
                หมับ!!
 
                “อ่อค!!”ชายหนุ่มคนสนิทของคุณหนูถูกคว้าคอเสื้อยกขึ้นสูงจนเท้าแทบจะไม่ติดพื้น “ชิน…!!
 
                “เมื่อไหร่ที่ฉันเขี่ยแกลงจากตำแหน่งได้นะซีลอนเพื่อนรัก”อีกฝ่ายฉีกยิ้มอันน่าสะพรึงใส่กับคนตรงหน้า ครู่ต่อมาก็กระชากให้ตัวเขาเข้าใกล้กว่าเดิมอย่างรุนแรง “นั่นคือวาระสุดท้ายของแก ไอ้คนไร้ค่า”
 
มือหยาบอันเต็มไปด้วยความเคียดแค้นโยนตัวซีลอนทิ้งแล้วก็หายไปพร้อมกับเสียงหัวเราะอันบ้าคลั่งนั่น ผู้ที่ทรุดนั่งหอบอยู่กับพื้นก็ทำได้แค่สบถคำด่านับล้านใส่ในใจด้วยความโมโห
 
อย่าให้มันได้ใจเกินไป โอโตยะ ชินสุเกะ!...
 
-ผ่านไปหลายวัน-
 
::Chrome Type::
               
                จะว่ายังไงดีฉันกับคุณมุคุโร่ในช่วงหลายวันมานี่เอ่อ(//หน้าแดงแจ๋) เอาเถอะค่ะวันนี้บอสเกิดเรียกประชุมด่วนขึ้นมาทำให้เราจำเป็นต้องมานั่งประชุมที่โรงเรียนของบอสในช่วงวันหยุด= =;;
 
                เนื้อหาเป็นเรื่องเกี่ยวกับการฝึกซ้อมที่ควรจะเริ่มจริงจังได้แล้ว เท่าที่เห็นซัดกันนัวกับพวกวาเรีย บอส ของพวกเราก็ย่อหย่อนเกินไปทำให้ถูกเขาซัดกันนัวเป็นริ้วๆของแผลเย็บตามหน้าและตามตัว= =”
 
                หลังประชุมเสร็จท่านมุคุโร่กับฉันก็เดินไปเที่ยวเล่นตามสวนสนุก อย่าถามนะคะว่าทำไม=_=’’ ท่านมุคุโร่พาฉันไปเล่นรถไฟเหาะบ้าง บ้านผีสิงเอ่อน่ากลัวมากๆเลยค่ะ โดยเฉพาภาพมายาที่ท่านมุคุโร่ทำแกล้งฉัน- -;;
 
                “โคลมครับโคลมอยากเล่นอะไรอีกมั้ยครับ?
 
                ท่านมุคุโร่ถามฉันขึ้นเบาๆ ที่โคลมอยากเล่นก็ฮิๆ ของปิดไว้ก่อนนะคะ เครื่องเล่นนี้ไว้เล่นกลางคืนจะดีกว่าค่ะ^^ ระหว่างทางฉันก็เจอ
 
                “สายไหมคร้าบ~!!สายไหมถูกๆคร้าบ=[]=~!!
 
                บอสกับคุณยามาโมโตะแล้วก็คุณโกคุเดระยืนขายสายไหมอยู่ที่ซุ้มอาหารค่ะ=_=’’
 
                “อ้าวมาทำอะไรกันที่นี่ครับเนี่ย…?วองโกเล่…^^”ท่านมุคุโร่เดินเข้าไปถามพวกบอสช้าๆ
 
                “คือโกคุเดระคุงไปทำกำแพงห้อง(ขัง)คุนาซึจังที่คุณฮิบาริสร้างไว้พังน่ะ
 
                ไม่แปลกที่คุณฮิบาริเขาจะเคียดแค้นเป็นกรณีพิเศษนะคะ= =;; ก็สร้างเป็นห้องขังไว้สำหรับตัวแทนคอยทำงานกรรมการคุมกฎเวลาที่เขาไปอาละวาดที่โกคุโยนี่นะ=_=’’
 
                “เอ๋…?แล้วอาจารย์ล่ะคะ บอส?”ฉันรีบถามบอสทันที อย่าบอกนะว่าหนีไปไหนแล้วก็ไม่รู้น่ะ= =’’
 
                “ไม่รู้เฟ้ย!ยัยบอด!สงสัยพอหนีได้แล้ว ก็ไปลั้นลาอยู่ตามหลืบนั่นแหล่ะ!”อาจารย์ไม่ใช่หม-านะคะ ถึงจะไปลั้นลาอยู่ตามซอกตามหลืบได้(- -**)
 
                “แล้วพวกโคลมจังมาทำอะไรกันที่นี่หรอ?
 
                คุณยามาโมโตะหันมาถามด้วยรอยยิ้มที่ดูเป็นมิตรพอควร แต่ฉันจะตอบไปก็ดูเหมือนจะเอาแต่ใจคิดเองเออเองเกินไปนะคะ
 
                ตอนนั้นเองท่านมุคุโร่ก็ยิ้มกว้างพลางเอาแขนมาโอบไหล่ฉันให้ใบหน้าแนบกับอกแกร่งของท่าน=////=
 
                “มาเดทครับ^^<<<ยังยิ้มหน้าระรื่นได้อีกนะ- -;;-ผัด
 
                “โอ้~ดีจัง งั้นเอานี่ไปทานนะจะได้หวานชื่นกัน”คุณยามาโมโตะยื่นสายไหมให้ฉันกับท่านมุคุโร่หลังจากที่พวกเราเดินออกมาก็ได้ยินคุณโกคุเดระว้ากใส่อย่างกับพายุเข้าเพียงเพราะพวกฉันไม่จ่ายเงิน=_=’’
 
                พอฉันกับท่านมุคุโร่เดินมาได้ซักพักใหญ่ๆก็เจอเวทีแข่งอะไรบางอย่าง คนก็มุงกันน่าดูเลยล่ะค่ะฉันก็เลยขอให้ท่านมุคุโร่พาเข้าไปดูหน่อยท่านก็เลยยอมเบียดฝูงชนพาฉันไปดู
 
                ที่แท้ก็เวทีแข่งประกวดร้องเพลงกับประกวดเต้นB-boyแข่งกันน่ะค่ะ
 
                “โคลมชอบคนร้องเพลงเป็นหรอครับเนี่ย…?”จู่ๆท่านมุคุโร่ก็ถามฉันขึ้น
 
“เปล่าหรอกค่ะฉันแค่อยากรู้ว่าเวทีนี่มันมีอะไรน่ะค่ะ”ฉันรีบตอบทันทีก่อนที่จะพาท่านมุคุโร่ไปที่ๆฉันอยากไปจริงๆ
 
                ชิงช้าสวรรค์
 
                พวกเรารอนานพอสมควรเพื่อที่จะได้ขึ้นไปบนชิงช้าสวรรค์นั่น แต่พอได้ขึ้นแล้วก็รู้สึกคุ้มค่ากับการรอจริงๆค่ะทุกท่าน วิวตอนอยู่เหนือเมืองนามิโมริทั้งแสงไฟระยิบระยับ ผู้คนที่เดินกันขวั่กไขว่แล้วก็รถที่วิ่งกันไปตามเส้นทาง
 
::Mukuro Type::
 
                ตั้งแต่ผมพาโคลมที่รักของผมขึ้นมาบนชิงช้าสวรรค์ รู้สึกว่าโคลมจะดูมีความสุขมากเลยทีเดียวทั้งแสงสีและภาพอันสวยงามตรงหน้า
 
                “ท่านมุคุโร่ รู้รึเปล่าว่าถ้าคนที่รักกันมานั่งบนชิงช้าสวรรค์ล่ะก็ ความรักจะสมหวังด้วยแหล่ะค่ะ”
 
                คำพูดนั้นของโคลมทำให้ผมยิ้มก่อนที่จะถือโอกาสเดินเข้าไปจูบกับโคลมทันที แม้จะเป็นการจูบช้าๆแต่ก็ทำให้เราทั้ง2คนได้บอกความรู้สึกที่แท้จริงกับกันและกัน
 
                ตั้งแต่ผมพบกับเธอครั้งแรกรอยยิ้มตรงหน้าผมก็ไม่เคยปรากฏให้ผมได้เห็นเลย
 
                ในวันนั้นที่ผมได้พบกับโคลมผมก็แค่คิดว่าเธอจะมาเป็นผู้ทำสัญญาที่ดีได้
                แต่มันไม่ใช่
                เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ก็ไม่รู้แต่ผมแค่รู้ว่าอยากให้เธออยู่ใกล้ๆ
                อยากจะเป็นคนที่ปกป้องรอยยิ้มบนใบหน้านั้นให้เป็นของผมเพียงผู้เดียว
                เพราะโคลมแตกต่างจากคนอื่นๆที่ผมได้รู้จัก
                ในวันนี้ผมก็รู้แล้ว
                เธอไม่ใช่สัตว์เลี้ยง ผู้ทำสัญญา หรือแม้แต่ เครื่องมือ
                ……………โคลม……………
                คุณคือหัวใจของผม ไม่ว่าจะตอนนี้ หรือตลอดไป
 
                “แต่งงานกับผมเถอะนะ
***********************
K:โอ้ว!!!เพิ่งจะได้หัดใช้มุขจูบแล้วขอแต่งงานกันบนชิงช้าสวรรค์นะเนี่ย>w<~!!
D.K:…(//เงียบ)
K:เหยไม่ต้องห่วงน่า~!สองคนนั้นมีความสุขกันแล้วนะ^^
D.K:ถ้านูน่า-จังจะแต่งงานกับหมอนั่น
K:…เอาใหม่ๆ มุคุโร่เป็นสามีของโคลมแล้วนะ!
D.K:…(/เรื่องมากชะมัด)ถ้ามุคุโร่จะแต่งงานกับโคลมฉันก็ไม่ขัดอะไรหรอกนะ ถือว่าความสุขของโคลมก็คือความสุขของฉัน- -;;(//ฝืนใจพูด)
(อยากจะบอกว่ามุคุโร่ในOP8หล่ออ่ะ>w<)

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

105 ความคิดเห็น

  1. #80 Louis V Victoria™ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2553 / 21:01
    ตอบตกลงไปซร้าาา(แอบสะดุดเอ็มวีของล่างนิดนึง)
    #80
    0
  2. #55 Dark Grimreaper (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 18 เมษายน 2553 / 20:05
    หล่อจริงๆด้วย....นายน้อยสุดยอดมาก ขอแต่งงานเลย
    #55
    0
  3. #51 ★[gizzza]★ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 18 เมษายน 2553 / 17:20
    เฮ้ย~=[]=!!
    ขอแต่งงานกันงี้เลยเหรอ~~~~  อู้ว~โคลมจัง ตอบตกลงเลยๆๆ>[]<
    #51
    0
  4. #50 Morimane So >/// (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 18 เมษายน 2553 / 14:00
    “แต่งงานกับผมเถอะนะ
    “แต่งงานกับผมเถอะนะ
    “แต่งงานกับผมเถอะนะ

    OoO อึ้งกิ่มกี่ค่ะ !

    ตอบตกลงเลย โครมจางงง~
    ! >w<

    #50
    0