นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

นิยาย [Fic DEEMO] ŧش,

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
โลกใบหนึ่งกำลังจะพังทลาย ความฝัน ความทรงจำ

ความจริงกำลังถาโถมเข้ามา-- สุดท้ายแล้วเราก็คงทำได้แค่เพียงยอมรับมัน แล้วก้าวเดินต่อไป

เนื้อเรื่อง อัปเดต 12 มิ.ย. 58 / 18:52





















            โปรดอย่าจากฉันไป โดยไม่กล่าวคำล่ำลา...

                        Please , don’t left without saying goodbye.

 

 

 

 

 

            โลกใบนี้กำลังพังทลายลงอย่างช้าๆ— เสียงปริแตกของแผ่นหินและพื้นสีขาวกำลังคืบคลานเข้ามาหาฉันทุกขณะ ตัวฉันซึ่งนั่งอยู่บนแท่นหินทรงประลาดมองตัวเองกำลังลอยขึ้นเหนือพื้นด้วยเพราะเสียงบรรเลงเปียโนอันแสนเศร้าสร้อย

 

            ฉันก้มลงมองดีโมและหญิงสวมหน้ากากที่เบื้องล่าง ฉันคงไม่ได้เจอพวกเขาอีกแล้ว...ฉันกำลังจะได้กลับบ้าน ...ฉันควรจะดีใจแท้ๆ

 

            แต่ทำไมฉันกลับรู้สึกเหมือนหัวใจด้วยนี้มันว่างเปล่าและอยากกลับไปหาเขา

 

            ลอยละล่องห่างไปเรื่อยๆ— ห่างไกลออกไปจนกระทั่งฉันรู้ตัวเมื่อมันสายไป...

 

            ร่างของดีโม่ที่เคยเป็นเงาดำสูงไร้ใบหน้ากำลังคืนสู่สภาพของชายคนหนึ่ง ไล่จากปลายนิ้วมือที่จรดลงบนลิ่มเปียโนสีขาวดำ— ให้เห็นมืออันแข็งแรงและพร้อมจับจูงฉันไปทุกที่

 

            ทุกที่ ตลอดไป ด้วยมือคู่นั้นที่เคยกุมมือฉันเอาไว้แน่นเสมอมา

 

            ไม่จริง... นั่น— ใบหน้าของเขา...

 

            ใบหน้าที่ฉันจดจำชัดเจนอยู่ในห้วงภวังค์ และ ได้แต่เฝ้าฝันว่าจะได้พบกับรอยยิ้มนั้นอีกครั้ง

 

 

 

            สวัสดี ฉันคือตุ๊กตาคุณแมว มาเป็นเพื่อนกันเถอะนะอลิส!’

 

            ฮะๆๆ คุณตุ๊กตาแมวน่ารักจัง— ตกลงค่ะ หนูจะเป็นเพื่อนกับคุณแมวเอง พี่ฮานส์ก็ด้วยนะ!’

 

            ภาพความทรงจำที่ฉายชัดของฉัน และ พี่ชายผู้แสนดี...ในวันที่เราอยู่ด้วยกันฉันนั้นมีความสุขยิ่งกว่าสิ่งอื่นใด ได้จับมือที่ทั้งใหญ่และอุบอุ่นของเขาเดินไปบนท้องถนน ได้พูดคุยเรื่องราวสนุกสนาน...อยู่ด้วยกัน แม้จะแค่สองคนก็กลับไม่ได้รู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจใคร

 

            เพราะฉันมีพี่ชายที่ฉันรักอยู่ด้วยกันกับฉันเสมอ ไม่ว่าจะเวลาที่ทุกข์หรือสุข...

 

            อลิส อันตราย!!

 

            เอี๊ยด โครม!!

 

 

 

            มือแสนอบอุ่นคู่นั้น ที่ประคับประคองฉัน จะไม่มีอีกต่อไปแล้ว

 

            ความจริงที่แสนโหดร้ายถาโถมเข้าหาฉัน ในวันที่พี่ฮานส์ถูกรถบรรทุกชนไปต่อหน้าต่อตาฉัน— ฉันรู้ตัวสายไปเสียแล้ว ฉันต้องไปจากพี่เขาจริงๆงั้นหรือ...

 

            ฉันจะไม่ได้เห็นใบหน้านั้น ไม่ได้จับมือกับเขา ไม่ได้แม้แต่จะสดับฟังเสียงเพลงบรรเลงเปียโนผ่านมือคู่นั้นอีกแล้วเหรอ

 

            ฮานส์ ฉันอยากอยู่กับพี่นานกว่านี้— ฉันอยากจะอยู่กับพี่ต่อ ฉันไม่อยากกลับไปในโลกที่ไม่มีพี่อยู่กับฉัน...ฮานส์ ขอร้องล่ะ พี่— พี่ต้องยังไม่ตายสิ ฮานส์

 

            น้ำตาของฉันรินรื้นอาบแก้ม ริมฝีปาก็กัดเม้มกลั้นเสียงสะอื้นของตัวเองมองใบหน้าของพี่— หญิงสาวหน้ากากซึ่งอยู่ข้างกายยอมถอดเครื่องปิดบังของตัวเองออกจนหมดพลางมองส่งฉัน...เธอคือตัวของฉันอีกคนหนึ่ง ตัวของฉัน— ซึ่งอยู่ในโลกที่ฉันสร้างขึ้น ไปเสียเถอะ โลกใบนี้กำลังจะพังทลายแล้ว...พวกเราทำได้แค่ส่งเธอกลับไปสู่ความเป็นจริงนั้นอีกครั้ง ตัวฉันอีกคนหนึ่ง...

 

            ไม่จริง... ฉันไม่อยาก— ฉันอยากอยู่กับพี่ ให้นานกว่านี้...

 

            อีกสักนิด...

 

            นี่จะเป็นบทเพลงสุดท้ายแล้วล่ะนะ อลิส

 

            ถ้อยเสียงทุ้มกังวานของพี่ดังเสนาะก้องไปทั่วโลกที่กำลังจะพังทลาย รอยยิ้มอบอุ่นเงยขึ้นมองส่งฉันที่กำลังลอยสูงขึ้นไปเรื่อยๆ เป็นเพลงส่งลาแด่น้องสาวของพี่...

 

            ฮานส์...

 

            บ๊ายบายนะ...

 

            ร่างของพี่ค่อยๆสลายหายไปกับสายลม รอยยิ้มยังคงประดับใบหน้าเพื่อบอกลาฉัน— ฉันได้แต่กลั้นฝืนไม่ให้ตัวเองเพรียกขอกลับไปหาพี่ กลับไปอยู่กับพี่อีกครั้ง...คงได้แต่หันหลังเพื่อก้าวเดินต่อไป กลับไปยังโลกแห่งความเป็นจริง ยอมรับความรู้สึกเจ็บปวดเหมือนหัวใจแตกเป็นเสี่ยงๆเพื่อให้ตัวเองมีชีวิตอยู่ต่อไป

 

            ลาก่อน... พี่ฮานส์...

 

 

 

 

 

 

 

            ห้องสีขาวที่มีสายระโยงระยางอยู่เต็มไปหมด...คือสิ่งแรกที่ฉันตื่นขึ้นมาเห็น

 

            ที่นี่— โลกแห่งความเป็นจริงเหรอ...

 

            ไม่รู้สินะ... ฉันลุกขึ้นอย่างรีบร้อน กระชากสายให้น้ำเกลือออกจากแขนเพื่อจะวิ่งไปดูทางหน้าต่าง ความรู้สึกนั้นคือเจ็บเจียนตายแต่ไม่อาจเทียบกับบางสิ่งที่ค้างคาในจิตใจได้

 

            บางที่นี่อาจไม่ใช่โลกแห่งความเป็นจริงก็ได้ บางทีดีโม่...พี่ฮานส์...อาจจะอยู่ที่นี่— กำลังรออยู่ที่เปียโนเครื่องใหญ่ กำลังรอให้ฉันไปนั่งฟังเพลงในห้องๆนั้นอีกครั้งหนึ่ง...

 

            บางทีเมื่อเปิดม่านออกไปฉันคงจะเห็นปราสาทหลังเก่าที่ตั้งอยู่ท่ามกลางความมืดก็ได้...

 

            ครืด พลันเมื่อจับผ้านม่านโปร่งได้ฉันก็เปิดมันออก— โลกภายนอกที่แสนกว้างใหญ่ฉายชัดในดวงตา อาคารบ้านเรือนมากมายอยู่ที่เบื้องล่างตัดกับฟ้าสีครามสดใสไร้เมฆ ลมพัดเอื่อยๆไล้ลิ่วผ่านแก้มของฉันทำให้รู้ได้ว่าที่นี่คือโลกที่ฉันได้กลับมา...

 

            โลกแห่งความเป็นจริง...

 

            โลกที่ไม่มีพี่ฮานส์อยู่อีกแล้ว...

 

            ฉันทรุดลงกับพื้น ขดตัวร้องไห้น้ำตาอาบแก้ม ร้องออกมาดังสุดเสียงเท่าที่ฉันมี คร่ำครวญเรียกแต่ชื่อของพี่ที่ฉันไม่มีวันได้พบหน้าอีก

 

            โลกแห่งความเป็นจริง— ทำไมถึงโหดร้ายกับฉันถึงเพียงนี้

 

            ไม่มีอีกแล้วความสุข ไม่มีอีกแล้วกับความอบอุ่นที่เคยได้รับเสมอมา ทั้งความทุกข์ความสุข— ต่อไปนี้ฉันต้องแบกรับมันด้วยตัวเอง ไม่มีคนที่จะมาช่วยฉันได้อีกแล้ว... ไม่มีอีกแล้วเสียงดนตรีเพราะเสนาะกังวานเช่นวันวาน...ต่อไปนี้จะมีเพียงความเงียบและเสียงลมหวนที่นำพาความโศกศัลย์มาให้กับฉัน...

 

            บ๊ายบายนะ...

 

            “พี่ฮานส์....ฮึก...ฮือ...”

 

            นี่จะเป็นบทเพลงสุดท้ายแล้วล่ะนะ...อลิส...

 

          บทเพลงส่งลาแด่น้องสาวของพี่...

 

            “อลิสจัง...”คุณพยาบาลเข้ามานั่งคุกเข่าข้างๆฉันพร้อมกับปลอบประโลมฉันทุกวิถีทาง “ไม่เป็นไรนะจ๊ะ...ไม่เป็นไร ร้องออกมาเถอะจ้ะ— ระบายมันออกมา”

 

            ได้แต่ปล่อยให้ร่างกายไร้เรี่ยวแรงนี้ได้รับอ้อมกอดอบอุ่นของผู้อื่น สะอึกสะอื้นอยู่เพียงคนเดียว— รอเพียงสักวัน ให้ร่างกายและจิตใจที่แตกสลายนี้ กลับมาแข็งแรง...ยืดหยัดได้ด้วยตัวเองอีกครั้ง...

 

            ลาก่อนพี่ฮานส์...

 

            พี่จะอยู่ในความทรงจำของฉันตลอดไป— ตราบนานเท่านาน...

ผลงานอื่นๆ ของ ChariotNO9

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

ยังไม่มีรีวิวของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

4 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 12 มิถุนายน 2559 / 10:05
    ร้องไห้โดยไม่รู้ตัว ซึ้งจริงๆ บอกตรง,T~T
    #4
    0
  2. วันที่ 13 มิถุนายน 2558 / 18:04
    ฮื่อออออออ ไม่อยากให้ตอนจบจบแบบนี้เลยง่า แง้ๆๆๆๆๆ
    #3
    0
  3. #2 Reddream (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2558 / 23:39
    ตอนดูมูฟวี่ของดีโม่จบ น้ำตามันไหลพรากๆเหมือนตอนอ่านฟิคนี่เลยค่ะ แง้!!!
    #2
    0
  4. วันที่ 12 มิถุนายน 2558 / 23:31
    น้ำตาไหลเลยค่ะ ;w;
    #1
    0