[ปรมาจารย์ลัทธิมาร] พันธวิญญาณข้ามภพ (OC)

ตอนที่ 65 : ตอนที่ 63 สัตว์เทพแห่งความว่างเปล่า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,594
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 187 ครั้ง
    11 ม.ค. 63


    


     ฮื่ออออออออออออออออ!!


     เด็กสาวเสียงคำรามต่ำจากในลำคอ ในอ้อมแขนประคองร่างของเด็กหนุ่มที่ไร้สติด้วยความหวงแหน ริมฝีปากแยกเขี้ยวขู่ใส่ศัตรูที่เข้ามาใกล้ ดวงตาที่เคยขาวโพลนบัดนี้แปรเปลี่ยนไป ดวงตาสีดำนัยน์ตาสีเขียวมรกตวาววับและน่าเกรงขาม เหล่าเซียนต่างไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง โดยเฉพาะคนสกุลหลานที่มาสมทบ

     "หยางหยาง...นางยังมีสติอยู่"


      โฮกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!!


     เสียงคำรามดังก้องเหล่าปีศาจเหลือเดนถึงกับชะงัก บางตัวที่กำลังตั้งท่าจะโจมตีหันเหเปลี่ยนทิศทางโจมตีพวกเดียวกันเอง ทำให้พวกเขาไม่เข้าใจ แต่ว่าเว่ยอิงกลับสังเกตเห็นด้ายสีแดงจางๆที่นิ้วทั้งสิบของฟูหยาง ที่เชื่อมกับพวกปีศาจเหล่านั้นเอาไว้และทำแหน่งที่ถูกควบคุม


      คือ ส่วนที่เปื้อนเลือด




      "หลานจ้าน ข้าเข้าใจแล้วว่าทำไม นางถึงถูกเรียกว่าเลือดผสม..."

    "อืม..."


    "ค่ายกลโลหิตเชิดอสูร...หากปีศาจตนใดสัมผัสกับโลหิตของผู้ใช้วิชา จะถูกทำให้กลายเป็นหุ่นเชิด..."
















     คำพูดแบบนี้....ไม่ผิดแน่

     "อ อากง...ทำไมถึง--อูยๆๆๆๆ หนูเจ็บนะคะ" ฉันร้องโอดโอยเมื่อถูกคนตรงหน้ากดหัวแรงๆ  

     มันเป็นวิธีลงโทษของอากงที่ทำกับฉัน เขาไม่ได้ตีฉันเวลาฉันทำผิด แต่เขารู้ว่าจุดอ่อนของฉันคือบริเวณที่คอ เลยมักจะบีบหรือจับหลังคอของฉันเหมือนจับหลังคอแมว แล้วก็เขย่าพอหมั่นเขี้ยว หรือไม่ก็กดหัวฉันยิกๆเท่านั้น

     "เจ้าหลานโง่นี่....ลื้อทำอะไรลงไปรู้ตัวบ้างมั้ย?"  อากงผละมือออกแล้วกอดอกมองฉัน เขาดูเหมือนตัวเขาตอนหนุ่มๆที่อาม่าเอารูปในวันแต่งงานให้ดูเปี๊ยบเลย

     "ก ก็...มันไม่มีทางเลือกแล้วนี่คะ อีกอย่างมันไม่มีที่สำหรับหนูหรอก"

     "อาฟู...ลื้อดูสิ" อากงจับบ่าฉันก่อนจะชี้ไปที่ภาพนิมิตซึ่งเห็นพวกเว่ยอิงกำลังสู้อยู่ ฉันถึงกับอึ้งจนพูดอะไรแทบไม่ออก ทำไมพวกเขาถึงออกมาได้

     "ทำไม..."

     "อาฟู ลื้อแน่ใจเหรอ ว่าไม่มีที่สำหรับลื้อ...แล้วหากลื้อหายไป พวกเขาล่ะ? คนที่รักลื้อเขาจะมีบาดแผลนะ"

     "...แต่ถ้าหนูไม่ทำ พวกเขาก็จะหายไปทุกอย่างในโลกนี้จะมีเพียงแค่ในนิยาย หนูไม่อยากให้เป็นแบบนั้น" ฉันแย้งผู้ใหญ่ด้วยความรู้สึกอัดอั้นเต็มอก คนตรงหน้าถอนหายใจแล้วยิ้มเนือย

     "ลื้อรักพวกเขามั้ยล่ะ?" ได้แต่พยักหน้าตอบด้วยความหนักแน่น เขาจึงถามขึ้นอีก

     "แล้วลื้อคิดว่าพวกเขารักลื้อบ้างเหรอ...ไม่อย่างนั้นพวกเขาจะฝ่าพลังของลื้อออกมาช่วยลื้อทำไมกัน" ฉันถึงกับพูดไม่ออก บางอย่างมันจุกอยู่ที่ลำคอจนทำให้หายใจลำบาก น้ำตาเริ่มรื้นจนต้องกะพริบตาไล่ถี่ๆ

     "....."

     "เฮ้อ อาฟู...ลื้อเป็นเด็กยังไงอั๊วะรู้ดี รู้มั้ยว่าทำไมลื้อถึงได้มาที่นี่แทนที่จะเป็นอั๊วะ" ฉันเงยหน้ามองอากงแล้วส่ายหน้าหวือด้วยความอยากรู้

     "ไม่รู้ค่ะ ทำไมล่ะคะ?"

     "...ลื้อจำตอนที่อั๊วะเล่าเรื่องสัตว์เทพประจำสี่ทิศให้ลื้อฟังได้มั้ย?"

     "ค่ะ หนูจำได้...พวกเขามีอยู่จริง อากง พวกเขามาช่วยหนูด้วย แต่มันเกี่ยวอะไรล่ะคะ?" อากงยิ้มแล้วปล่อยให้ฉันคิดเอง ฉันเองก็ไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงยิ้มอย่างนั้น

     "ลื้อบอกว่าลี่เฮยไม่เหมือนกับปีศาจเลยใช่มั้ยล่ะ?"

     "อืม หนูก็ไม่รู้ว่าทำไม ถ้าเธอเป็นปีศาจจริง...ทำไมเธอถึงยังมีความเป็นมนุษย์มากกว่าพวกเราอีก พวกเขาใช้อะไรตัดสินกัน หรือเพียงแค่เธอมีเขาอยู่บนหน้าผากงั้นเหรอคะ?"

     "อั๊วะก็ไม่รู้หรอก เรื่องนี้มีแต่ลื้อเท่านั้นที่จะสามารถยับยั้งทุกอย่างได้"

     "ยับยั้งอะไรล่ะคะ ในหัวหนูตอนนี้มันว่างเปล่าไปหมดแล้วนะ!" ฉันแย้งด้วยน้ำเสียงโอดครวญ เพราะฉันสนิทกับเขามากเราเลยไม่ต้องพิธีรีตองอะไรมากนัก

     "ถูกต้อง..."

     "เอ๊ะ?"

     "บางสิ่งที่หายไปในโครงสร้าง ลื้อน่าจะรู้คำตอบดีที่สุดนะ" เขายิ้มให้ ทำให้ฉันนิ่งคิด

     โครงสร้างอะไรกัน อะไรหายไปงั้นเหรอ?

     "ใบ้ให้หนูอีกหน่อยได้มั้ยคะ อากง...หนูไม่เข้าใจเลย"

     "ชื่อของลื้อก็คือคำตอบไงล่ะ ไม่อย่างนั้นอั๊วะจะตั้งชื่อของลื้อให้งั้นเหรอ?"

     "ฟูหยางมันไม่มีความหมายอะไรนี่คะ โอ๊ยๆๆ! หนูเจ็บนะ" พอฉันตอบออกไปตามตรง เขาก็เดินมาล็อคคอฉันแล้วยีหัวแรงๆ

     "ชื่อไทยของลื้อ อั๊วะก็เป็นคนตั้งให้! คิดว่าอั๊วะแต่งงานกับอาม่าของลื้อได้ยังไง จีบอีเป็นภาษาจีนแต้จิ๋วเรอะ!!" ฉันกุมหัวมุ่ยหน้ามองเขาน้ำตาเล็ด พอเห็นเขาในร่างตอนหนุ่มๆแบบอายุจะเท่ากันแบบนี้แล้วมันยังไงไม่รู้แฮะ


      อัศวธิดามาศ... อัศว = ม้า / ธิดา = บุตรสาว / มาศ = ทอง

     "อาชาสีทอง....ว่างเปล่า  ( 黃龍 )หวงหลง มังกรทอง!!" เมื่อได้คำตอบอากงก็ยิ้มกว้าง มองฉันด้วยความภาคภูมิใจ

  
     ความทรงจำในวัยเด็กผุดขึ้นมาในหัวทันที



     'แล้วทำไมมังกรทองต้องแทนด้วยความ'ว่างเปล่า'ล่ะคะ?'

     'เพราะถือกำเนิดจากพลังของทั้งสี่ทิศไงล่ะ...ลื้อเป็นอะไรไปฮึ อาฟู?'

     '...สงสารมังกรทองจัง อยู่คนเดียวต้องเหงาแน่ๆเลย'

     '....แล้วถ้าหากลื้อเจอกับมังกรทอง ลื้อจะทำยังไงล่ะ?'

     '...'

     '...'

     'หนูจะเป็นเพื่อนกับเขาเองค่ะ!'









     "...หรือว่าตัวตนของอสูรแห่งการชำระ คือ หวงหลง?" อากงยิ้มก่อนจะหันไปมองลี่เฮยที่ยืนรอด้านนอกด้วยความกังวล เขาบนหัววของเธอมันทำให้ฉันนึกถึงอีกสิ่งหนึ่งในตำราของเอเชียที่เคยอ่านในเทพนิยาย


     กิเลนทอง...


     ถึงจะบำเพ็ญเพียรนับหมื่นปี ก็มีเหมือนสัตว์เทพไม่ได้หรอก กลิ่นก็ไม่เหมือนด้วย


   
     พลังของเธอคนนั้นมันเหมือนสัตว์เทพเลยนะ
  
 
     "ลี่เฮย คือ สายเลือดของหวงหลง...แต่เพราะสัตว์อสูรนั้นหลงรักกับมนุษย์เลยทำให้ตระกูลของลี่เฮยถือกำเนิดขึ้นมา" องกาพยักหน้าแล้วเอามือไขว้หลัง

     "ตอนนี้ จิตของหวงหลงกำลังโกรธแค้น มันจะทำลายทุกอย่างให้กลับคืนสู่ความว่างเปล่า...มีเพียงแค่ลื้อที่จะหยุดมันได้"
    
     "...ความรู้สึกที่ไม่ได้รับการยอมรับ เขาเพียงแค่เหงา และอยากมีเพื่อน เหมือนกับที่ลี่เฮยอยากจะมี"

     "ลื้อตอบอั๊วะ ว่าลื้อจะเป็นเพื่อนกับเขาใช่มั้ย?"

     "...อากงรู้อยู่แล้วเหรอคะ?" เขาพยักหน้าด้วยความรู้สึกผิด มือใหญ่ที่ฉันรู้สึกอบอุ่นทุกครั้งยกขึ้นลูบหัว

     "มีเพียงลื้อ ที่เข้าใจความรู้สึกของหวงหลง...ลื้อได้รับคำสอนจากอั๊วะ และอาม่าของลื้อที่พาลื้อเข้าวัดบ่อยๆ อาฟู ลื้อเป็นเด็กที่วิเศษที่สุดเลยนะ อั๊วะดีใจที่ได้หลานดีๆอย่างลื้อ"

     "?"

     "เอาล่ะ ถึงเวลาที่อั๊วะจะต้องไปแล้ว...จงจำไว้นะ อาฟู สิ่งที่ทำให้ลื้อถูกเลือกมายังโลกนี้...ไม่ได้มาเพื่อฟื้นฟูตระกูลหลิวเท่านั้น"

     "อากง..."

     "กุญแจที่จะจบเรื่องนี้ ลื้อลองตอบตัวเองดู..." เขาว่าก่อนจะสลายหายไป ฉันนิ่งแล้วมองมือตัวเองอยู่นาน


     สัตว์เทพทั้ง 4  ธาตุทั้ง 4 เข้าวัด....ศาสนาพุทธ



     'ดา...มนุษย์เราประกอบไปด้วยธาตุทั้ง 4 จากธรรมชาติ เขาเรียกว่า ธาตุกัมมัฐฐาน 4'

  
     ปฐวี  ดิน = ผิวหนัง กระดูก เล็บ ดวงตา เครื่องใน
 
     อาโป น้ำ = โลหิต เหงื่อ ของเหลวในร่างกาย 

   วาโย ลม = ลมหายใจ ลมในร่างกาย

   เตโช หรือ อัคคี ไฟ = ความร้อน อุณหภูมิในร่างกาย



     "...แบบนี้เองหรอกเหรอ" ฉันลดมือลง ก่อนจะมองที่ๆขังฉัน กำปั้นเปล่าๆยกขึ้น ฉันหลับตาตั้งสมาธิก่อนที่พลังของทั้ง 4 ธาตุจะมารวมที่กำปั้นนั้นก่อนจะต่อยไปเต็มแรง

     "หมดเวลาของเธอแล้ว หวงหลง!!"


     เพล้งงงงงงงงงงงง!!









     ซือจุยและจินหลิงที่กำลังอึ้งก็ต้องผงะ เมื่อร่างบางพยุงร่างไร้สติของจิ่งอี๋มาหาพวกเขา

     "จิ่งอี๋!..." ซือจุยและจินหลิงประคองรับตัวเด็กหนุ่ม ก่อนจะเงยสบมองร่างบางที่มองพวกเขาด้วยสายตายากจะคาดเดา

     "ฟูหยาง..."

     "..."

     "เจ้า...ใช่ไหม?" เด็กสาวยืนนิ่งได้แต่เพียงพยักหน้า ริมฝีปากพูดเสียงแผ่วเบา 

     "ดูแลเขาด้วย"


     ครืนนนนนนน



     "ฟูหยาง..."

     "...ไม่เป็นไรหรอก จินหลิง ที่เหลือฉันขอจัดการเอง" ฉันหันหลังให้กับพวกเขา ตรงหน้าของฉันคือสงครามของพวกปีศาจที่กำลังต่อสู้กันเอง 

    
     ดวงตากวาดมองเหล่าบริวารของพวกสัตว์เทพทั้ง 4 ที่บาดเจ็บไปไม่น้อย ก่อนจะก้าวเท้าไปข้างหน้าไม่หันหลังกลับไปมองพวกเขาอีก หน้าเงยเชิดขึ้นมองกลุ่มพลังมืดมหาศาลที่ก่อตัวขึ้นตรงจุดศูนย์กลาง


     แฮ่!! ฉัวะะะ กรรร...


     ระหว่างการเดินทางปีศาจพุ่งเข้ามาไม่ขาดสายแต่ก็มีปีศาจพุ่งเข้ามาขวาง ฉันยกยิ้มแสยะมือยกขึ้นขยับนิ้วทั้งสิบเหมือนกับการเชิดตุ๊กตา ปีศาจบางส่วนก็พุุ่งเข้าคุ้มกันฉันจากทั่วทุกทิศ

      ฟึ่บบบ ฟู่บบบบบบ!!

     แขนทั้งสองกวาดไปทั่วเมื่อเดินมาได้ไกลแล้ว นิ้วมือขยับยกอีกครั้งเพื่อให้พวกปีศาจกันพวกมนุษย์ และกองทัพของแันออกห่างจากบริเวณ ม่านพลังของลี่เฮยถูกกางครอบ ม่านพลังไร้สีถูกกางพวกปีศาจที่สัมผัสเป็นต้องสลายหายไป

     ตึก! ครืนนนนนนน


     ฉันยืนอยู่ตรงปากเหวลึกตรงหน้า บางอย่างในคลื่นพลังนั่นกำลังกรีดร้อง และความรู้สึกนั้น...มันเหมือนกับตอนที่ฉันพบกับลี่เฮยครั้งแรก

     'ดา...ข้าไม่อยากลงไป'

     "...ทำแบบนั้นไม่ได้หรอกนะ ลี่เฮย"

      '...'

     "เธอปฏิเสธการมีอยู่ของตัวตนอีกด้าน ก็เท่ากับว่าเธอก็ปฏิเสธการมีอยู่ของตัวเอง..."

     'มันไม่ต่างกัน...ไม่มีใครยอมรับการมีอยู่ของพวกข้า'

     "ลี่เฮย...เห็นแบบนั้นแต่ตัวเธออีกคนกำลังร้องไห้อยู่นะ"

     '...'

     "...ไปง้อเธอกันเถอะ" ฉันยิ้มให้กับตัวเองก่อนจะทิ้งตัวลงไปยังเบื้องล่าง 


     ซูมมมมมมมมมมมม!!

     ฉันยกมือขึ้นกำบังหน้าตัวเองทันทีเข้ามายังเขตของคลื่นพลังมาร เสียงคำตำหนิอคติดังก้องไปทั่วจนน่าหนวกหู ในตอนนั้นเองที่ฉันเห็นร่างของเด็กผู้ชายตัวเล็กๆคนหนึ่งมีเขาเป็นอำพันสีทองสวยกำลังร้องไห้สะอึกสะอื้น   

 
     หรือว่านั้น...คือหวงหลง 


     ตุบ!
 

     ฉันยืนอยู่บนพื้นมองอีกฝ่ายด้วยความรู้สึกสงสาร แผ่นหลังนั้นเล็กมากเหมือนกับเด็กห้าหกขวบ ถือกำเนิดจากพลังทั้ง 4 แต่กลับไม่เป็นที่ยอมรับ

     "หวงหลง..." อีกฝ่ายชะงักแล้วหันกลับมามองฉันน้ำตานองหน้า ดวงตากลมโตมองด้วยความหวาดกลัว

     "อ อย่าเข้ามาใกล้นะ..."

     "..."

     "อย่า...ฮึก อย่าทำร้ายข้าเลย" ฉันทนเห็นเขาเป็นแบบนั้นไม่ได้จึงเดินเข้าไปแล้วรวบเด็กชายกอดไว้แน่น อีกฝ่ายผงะจะดิ้นหนี ฉันหลับตากอดแน่นไม่ปล่อย

     "ไม่ต้องกลัวแล้วนะ ฉันจะไม่ให้ใครมาทำอะไรเธอหรอก..."

     "ฮึก ข้ากลัว..."

     "อืม ฉันรู้...เหนื่อยรึเปล่า? อยากนอนรึยัง?" หัวทุยๆผงกขึ้นลง ฉันยิ้มแล้วเปลี่ยนมาลูบหัวนั้นแล้วพูดขึ้น
    
     "งั้น...ฉันร้องเพลงกล่อมให้ดีมั้ย?"

     "...จริงหรือ"

     "อืม นี่หวงหลง เธอมีความฝันมั้ย?" เด็กน้อยผละออกจากอ้อมแขนฉันแล้วเงยหน้าขึ้นมอง ก่อนจะพยักหน้าหงึกๆ "บอกได้มั้ย ว่าอะไร?"

     "ข้า..."

     "..."

     "อยากเห็นข้างนอก..."

     "ขอให้หลังจากที่เธอตื่นจากฝัน มันจะกลายเป็นจริง" ฉันว่าก่อนจะหอมหัวอย่างรักใคร่เด็กน้อยปาดน้ำตาแล้วล้มตัวลงนอนบนตักของฉัน  ในตอนนั้นบางอย่างในอกก็ส่องแสงก่อนจะปรากฏเด็กหญิงสองคนยืนอยู่ แล้วรวมกันเป็นร่างเดียว

     "ลี่เฮย..."

     "ข้าเหนื่อยแล้ว...ร้องเพลงกล่อมข้าอีกคนได้ไหม?" เด็กน้อยว่า จึงตอบกลับไปเพียงยื่นมือไปให้เธอเด็กหญิงวิ่งเตาะแตะมานอนตักฉันเบียดกับอีกคนแล้วจับมือกันนอนหลับตา













  


   


     ครืนนนนนนน  โฮกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!! 


     เสียงคำรามดังก้องก่อนที่จะมีบางอย่างพุ่งออกมาจากเหว เสาสีดำทมึฬพุ่งขึ้นท้องฟ้าแหวกเมฆแล้วสลาย ก่อนที่แสงสุริยะจะสาดส่องลงมายังพื้นโลก เหล่าปีศาจเหลือเดนค่อยๆสลายไปทีละน้อย เหลือแค่เพียงเศษซาก ทุกคนถึงกับหยุดนิ่งมองท้องฟ้าแต่ทุกคนต่างดีใจได้ไม่นานเสียงของซือจุยก็ดังขึ้นเสียก่อน

     "จิ่งอี๋! จิ่งอี๋ เจ้าฟื้นสิ" เหล่าผู้อาวุโสต่างรีบไปหาพวกซือจุย จิ่งอี๋ยังคงไม่ฟื้นขึ้นมาแม้บาดแผลจะมิได้มีส่วนไหนสาหัสก็ตาม 

     "ซือจุย เจ้าถอยออกมา" หลานฉี่เหรินว่าก่อนจะจับข้อมือจิ่งอี๋ไปดูชีพจร และการหมุนเวียนของลมปราณ

      หลานฉี่เหรินหน้าถอนสีเอ่ยบอกด้วยความหวาดหวั่น

     "วิญญาณของเขามิได้อยู่ในร่าง..." ทุกคนต่างตะลึงงันโดยเฉพาะพวกเด็กหนุ่มที่ต่างเรียกอีกฝ่ายที่ไม่ได้สติ หลานซีเฉินเอ่ยถามเชิงขออนุญาต

     "ท่านอา แล้วเราจะทำอย่างไรกันดี?...ให้ข้าเล่นบทเพลงเรียกหาได้หรือ--" 

     ตึกๆ

     "เขาอยู่ไกลเกินว่าที่บทเพลงจะส่งไปถึง" คำตอบจากบุคคลที่สามทำให้พวกเขาถึงกับหลีกทางให้อัตโนมัติ ทุกคนต่างผงะเมื่อเห็นร่างของนางชุ่มโชกไปด้วยเลือด ดวงตากลับมาเป็นดังเดิมก่อนจะเดินมาทรุดลงนั่งตรงหน้าร่างของเด็กหนุ่ม



    ตุบ!

     "...หยางหยาง เจ้าจะทำอะไรน่ะ?" ฉันไม่ตอบเพราะไม่เหลือแรงแล้ว มือยื่นไปคว้ามือของเขาที่กำบางอย่างในมือไว้แน่น พอคลายออกทำให้ฉันยิ้มและอยากร้องไห้ในเวลาเดียวกัน


     เขายังกับยินเชิงฮัวของฉันไว้...มีเลือดของเขาเปื้อนอยู่ที่ขนนก มิน่าล่ะอากงถึงมาหาฉันได้


      มือฉันจับมือของเขาแน่น ไม้เลื้อยปรากฏขึ้นพันมือของพวกเราทั้งสองเอาไว้ ฉันหลับตาลงแล้วตั้งสมาธิในใจนั้นได้ปลงไว้แล้ว...



      นายเรียกฉันกลับมา....ครั้งนี้ ถึงตาฉันเรียกนายกลับมาบ้างนะ...





     "กลับเถอะนะ...อาอี๋"














เห่อๆ  ไม่มีไรมาก

เม้น-กัน-หน่อย!!


ความสุขของเตี้ย = การเห็นรีดเดอร์อินกับฟิค และเม้นมาให้อ่าน








ขอแค่นี้จริงๆ กราบล่ะค่ะ



รูปภาพที่เกี่ยวข้อง



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 187 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,619 ความคิดเห็น

  1. #1474 รากต้นโพธิ์ (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 20 มีนาคม 2563 / 23:45
    อากงแลดูอบอุ่นมาก งุ้ย~~สนุกมาก
    #1,474
    0
  2. #1395 Over_rain (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 19 มกราคม 2563 / 01:06
    ขำอากงอ่า 555
    #1,395
    0
  3. #1287 Nong_Aon04 (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 11 มกราคม 2563 / 22:36
    เมื่อไรจะเที่ยงคืนนนน
    #1,287
    0
  4. #1285 oporlove7754 (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 11 มกราคม 2563 / 11:38
    อุ้ยยยยยดือมากกกกต่อเลยจร้า
    #1,285
    0
  5. #1284 polytome (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 11 มกราคม 2563 / 10:43

    จะรออ่านค่ะ เป็นกำลังใจให้นะคะ
    #1,284
    0
  6. #1283 มี่ฮวาผู้ไร้ตัวตน (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 11 มกราคม 2563 / 09:43
    https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/jj-11.png มาต่อเร็วๆน้าาาา//เป็นกำลังใจให้ค่ะ
    #1,283
    0
  7. #1282 Omiao (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 11 มกราคม 2563 / 07:51
    มาต่อไวๆนะค่ะสนุกค่ะ
    #1,282
    0
  8. #1281 namtan_pp (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 11 มกราคม 2563 / 06:36
    กลับมาเถอะ...อยากอ่านต่อ
    😭😭😭
    #1,281
    0
  9. #1280 554910140 (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 11 มกราคม 2563 / 06:34
    ไรท์มาลงดึกจัง55555 มาต่ออีกเด้ออออ^^
    #1,280
    0
  10. #1279 Hira_ri (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 11 มกราคม 2563 / 05:42

    มาต่อไวๆน้าาาาเป็นกำลังใจให้ค่ะhttps://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/jj-01.png

    #1,279
    0
  11. #1278 Olivia1112 (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 11 มกราคม 2563 / 01:20

    ถ้าไม่ลืมตาจะโกรธนะ!!
    #1,278
    0
  12. #1277 NongZaRa (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 11 มกราคม 2563 / 01:10

    อาอี๋ ลืมตาเส้!

    (อะฮึ้กๆๆ)
    #1,277
    0
  13. #1276 Artidtaya (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 11 มกราคม 2563 / 01:09

    ต่อค่า
    #1,276
    0
  14. #1275 Black Sakura addiction (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 11 มกราคม 2563 / 01:05

    น้ำตาจิไหล
    #1,275
    0
  15. #1274 aey5555 (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 11 มกราคม 2563 / 00:58

    เศร้าเลยอ่า
    มาต่อๆ
    #1,274
    0