[ปรมาจารย์ลัทธิมาร] พันธวิญญาณข้ามภพ (OC)

ตอนที่ 66 : ตอนที่ 64 กลับมาเถอะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,900
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 242 ครั้ง
    12 ม.ค. 63


    







     หลานจิ่งอี๋ลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง พบว่าตัวเองอยู่ท่ามกลางม่านหมอกจึงกวาดตามองไปรอบๆด้วยความไม่เข้าใจ เขาเพียงจำได้แค่ว่าตอนสุดท้ายมีหินร่วงลงมาทับเขา  

     ฟูหยาง...ต้องหาทางออกไป

     "แต่จะออกไปยังไงล่ะ?" เด็กหนุ่มหมุนรอบทิศมองหาทางออก ในตอนนั้นเขากลับเห็นบุคคลหนึ่งยืนอยู่ตรงหน้า

     "จิ่งอี๋ มาทางนี้สิ" เสียงของอีกฝ่ายพูดขึ้นพร้อมยื่นมือไปตรงหน้าของเขา ด้านหลังของอีกฝ่ายมีแสงสว่างสาดส่องอยู่ จิ่งอี๋ขมวดคิ้วมองอีกฝ่ายด้วยความไม่ไว้วางใจ

     "เจ้าเป็นใคร?"

     "มาสิ เจ้าต้องรีบออกไปนะ..." เด็กหนุ่มมองอีกฝ่ายอย่างไม่ไว้ใจ แต่ก็จะยื่นมือไป ในตอนนั้นเอง

     หมับ!

     "อาอี๋ ไปทางนั้นไม่ได้นะ!" จิ่งอี๋ตกใจหันไปมองอีกมือที่มีคนคว้าเขาไว้ ดวงตาเบิกโพล่งเมื่อเห็นใบหน้าฉายแววกังวลอย่างชัดเจน

     "ฟูหยาง?" 











    
     แหมะๆ!


     ของเหลวสีแดงหยดลงบนหน้าตัก จื่อเจินที่สังเกตเห็นคนเรกเงยหน้ามองเด็กสาวที่กำลังตั้งสมาธิ ดวงตาคมเบิกกว้างเมื่อมีเลือดไหลออกจากริมฝีปาก และจมูก   

     "ฟูหยาง...ผ ผู้อาวุโส ฟูหยางเลือดออก!" ทุกคนที่ยืนมองใกล้ๆปรี่เข้ามาดู โดยเฉพาะเว่ยอิงที่รีบจับชีพจรของเด็กสาวเอาไว้

     "ไม่ได้การแล้ว ธาตุไฟกำลังเข้าแทรก คุณชายโอวหยางเลือดออกที่ไหนบ้าง?"

     "ป ปากกับจมูกขอรับ!"

     "สองเลยเหรอ...ต้องรีบพานางกลับมา!" จินหลิงรีบคว้ากระดิ่งสั่นเรียกเด็กสาวแต่เธอกลับไม่มีท่าทีว่าจะลืมตาตื่นขึ้นมาเลย

      หมับ!

     "หลานจ้าน เล่นบทเพลงชำระจิตที! หยางหยาง...หยางหยางฟื้นสิ!!" เว่ยอิงว่าพลางเขย่าตัวเด็กสาวให้ได้สติ แต่อีกฝ่ายกลับไม่ได้ยินแต่เมื่อรู้ว่ามือบางสิ่งกำลังจะแยกมือของทั้งสองออก

       มือของเธอก็จับไว้แน่นพร้อมกับไม้เลื้อยที่พันรัดหนาแน่นกว่าเดิม

       แหมะๆๆ!

       คิ้วเรียวขมวดแน่นของเหลวสีแดงไหลออกมาจากดวงตา และเริ่มสำลักลิ่มเลือดออกมาจากริมฝีปากแต่ไม่ว่าจะทำอย่างไร ทั้งสองก็ไม่มีท่าทีที่จะฟื้นขึ้นมาเลย

     "ขืนเป็นเช่นนี้ต่อไป...ลมปราณนางได้แตกแน่!"

  

















     พอเขาเอ่ยเรียกชื่อในตอนนั้นพอหันกลับไปมองอีกคนที่ยืนรอเขาอยู่ ทุกอย่างกลับกลายเป็นเหวลึก เบื้องล่าง คือ นรกที่มีเสียงร้องโหยหวนของพวกวิญญาณบาป



     ฉันดึงตัวเขาออกมาให้ห่างจากเหวนั้นแล้วสำรวจร่างกายของเขาแล้วถอนหายใจ เขามองฉันตาปริบๆด้วยความไม่เข้าใจ จนฉันกลับกลั้นน้ำตาไว้ไม่ไหว 

     "เจ้าเด็กโง่! ทำไมถึงต้องทำอะไรบ้าบิ่นแบบนี้กันฮะ" ฉันว่าแล้วยกมือลูบแก้มนิ่มของเขาอย่างอ่อนโยน

     จิ่งอี๋ยืนนิ่งก่อนจะรวบตัวฉันเข้าไปกอดไว้ ฉันไม่ขัดขืนแล้วหลับตากอดตอบมือยกลูบแผ่นหลัง

     "ข้าไม่อยากให้เจ้าไป...อย่าไปอีกเลยนะ" ฉันยิ้มแล้วเอาหน้าถูไถซึมซับความอบอุ่นของตัวเขาให้ได้มากที่สุด

     "ทุกอย่างมันจบแล้วล่ะ ทุกคนปลอดภัย...ไม่มีใครตายเลยนะ"

     "แล้วเจ้าล่ะ?"

     "..." พอฉันเงียบจิ่งอี๋ถึงกับจับบ่าฉันแล้วผละออกจ้องมองด้วยแววตาที่สั่นไหวใกล้จะร้องไห้เต็มทน 

    ฉันยิ้มเศร้ามือเลื่อนขึ้นไปลูบกลางกระหม่อมของเขา อีกฝ่ายหลับตาปล่อยน้ำตาไหลอาบแก้มโดยไม่คิดที่จะเช็ด หัวทุยๆสะบัดไปมาเหมือนกับจะบอกไม่ยอมรับความจริงที่กำลังจะเกิดขึ้น

     "โธ่ จิ่งอี๋...อย่าร้องสิ เจ้าเด็กนี่"

     "ทำไมข้าต้องมาพบกับเจ้าด้วย ทำไมข้าต้องรักเจ้าด้วย..."

     "ขอโทษนะ จิ่งอี๋"

     "..."

     "แต่เธออยู่ที่นี่นานกว่านี้ไม่ได้แล้วนะ  รีบกลับไปเถอะ" ฉันว่าก่อนจะเคาะหน้าผากที่สวมผ้าคาดไว้ ในตอนนั้นก็มีละอองสีเงินสวยล้อมรอบกายเขาให้เขาลอยขึ้นไป

     เขาส่ายหน้ามองฉันด้วยสายตาเว้าวอน ฉันจับมือของเขาไว้แล้วเขย่งตัวหอมแก้มเขาแรงๆไปหนึ่งที

     "ต้องทำอย่างไรเจ้าถึงจะยอมรับ..."

     "...โตกว่าฉันให้ได้ก่อนเถอะค่อยมาว่ากัน ดูแลตัวเอง...กินอาหารให้ครบ เชื่อฟังผู้ใหญ่เค้าบ้างนะ" ฉันพูดแล้วปล่อยให้เขาหายไปก่อนจะหลับตาแล้วหมุนตัวกลับไปเผชิญหน้ากับ ชายสองคนที่ยืนรออยู่



     ใช่ เขาคือ ยมฑูตที่จะมารับวิญญาณของคนที่ตายไปแล้ว 


     จิตวิญญาณสองดวงลอยออกมาจากอกของฉันแล้วกลายเป็นเด็กชายหญิงคู่หนึ่งกอดขาฉันไว้แน่น ดวงตาว่างเปล่าและเย็นชาของชายทั้งสองจ้องลงมองแล้วยื่นมือมาข้างหน้า

     "ส่งสองดวงวิญญาณนั้นมา..."

     "..." ฉันยกมือบังพวกเขาเอาไว้แล้วสบมองชายทั้งสอง เด็กน้อยมองฉันด้วยความดีใจและซาบซึ้ง

     "หลินฟูหยาง นี่ไม่ใช่กงการอะไรของเจ้าที่เป็นคนของอีกโลก"

     "เห็นแก่ฉัน...ที่ถูกพามาที่นี่ด้วยเรื่องบ้าบอนี่เถอะค่ะ เด็กๆพวกนี้ไม่มีใครยอมรับ...พวกเขาเลยเลือกวิธีรุนแรงที่จะปกป้องตัวเอง"

     "...เจ้ารู้ใช่หรือไม่ ว่าหากเจ้าช่วยเราจะต้องให้เจ้าชดใช้ด้วยชีวิต" ฉันยิ้มและพยักหน้า

     "ค่ะ ฉันทราบดี...แต่ช่วยละเว้นพวกเด็กๆด้วยเถอะนะคะ"

     "เฮ้อ เห็นแก่สิ่งที่เจ้าได้ช่วยโลกแห่งนี้เอาไว้ เราจะละเว้นให้ก็ได้...แต่ว่าเด็กทั้งสองนี้จะต้องถูกพาไปพิพากษาและรับบทลงโทษกับสิ่งที่เกิดขึ้น"

     "จะไม่มีวิธีรุนแรงใช่มั้ยคะ?"

     "เรารับปากท่าน เพียงแต่ว่า..."

     "?"

     "หากท่านเลือกที่จะช่วยวิญญาณทั้งสอง...ท่านจะไม่สามารถกลับไปในโลกของท่านได้อีก"
    
     "..."

     "ว่าอย่างไรล่ะ แม่นางเลือดผสม" ฉันนิ่งงันเมื่อได้ยินข้อแลกเปลี่ยนนี้ ยอมรับได้เลยว่าฉันลังเลอยู่มาก...








     ฉันยังกลับไปได้อยู่งั้นเหรอ








      กลับไปใช้ชีวิต...ในโลกของเรา











     ปุ๊ๆๆ!!!

     "อึ่ก! แค่กๆ!" ร่างของเด็กสาวเริ่มออกอาการ เธอเริ่มสำลักเลือดบางสิ่งบางอย่างในร่างกายกำลังจะระเบิด ทุกคนต่างรีบดึงทั้งสองออกจากกันแต่ก็ไม่สำเร็จ

     "แย่แล้ว ลมปราณนางกำลังแตก!"

     "เว่ยอู๋เซี่ยน นางไม่ขยับเลย!" เจียงเฉิงที่ช่วยดึงไม้เลื้อยออกตะโกนอยู่อีกฝั่ง ก่อนที่จะได้ยินเสียงของชายสูงวัยคนหนึ่งดังขึ้น

     "หลีกไป ข้าจัดการเอง" หลานฉี่เหรินบอกให้ทั้งสองถอยออกห่าง ก่อนจะร่ายคาถาเพื่อระงับลมปราณของเด็กสาวแต่ทันทีที่แผ่นยันต์แปะลงไป

     เปลวไฟก็พลันลุกไหม้ บางสิ่งในมือของทั้งสองส่องแสงก่อนที่มันจะดับลงและไม้เลื้อยก็หายไป

     "อ อึ่ก แค่กๆๆ!!" จิ่งอี๋เริ่มรู้สึกตัวก่อนจะไอออกมาอย่างรุนแรงเพราะสำลักอากาศ ทุกคนต่างกรูเข้าไปหาจิ่งอี๋ด้วยความดีใจ









     

     "ฟืดดดดด...เฮ้อ" ฉันถอนหายใจแล้วค่อยลืมตาขึ้นมองทุกคนที่กำลังดูแลจิ่งอี๋อยู่ด้วยความห่วงใย ฉันนั่งอยู่กับที่เพราะไม่มีแรงขยับตัวอีกแล้ว

     รู้สึกเหนอะหนาไปด้วยเลือดทั้งตัวเลยแฮะ

     แต่ดีจังเลย ที่เขาปลอดภัย...

     ปุๆๆ!

      รู้สึกเหมือนทั่งทั้งตัวมีเจ้าประทัดเล็กๆติดแล้วกำลังระเบิดเป็นจุดๆ แต่ว่ามือของฉันมันไม่มีแรงพอที่จะยกขึ้นมาดู ฉันมองพวกเขากอดกันแล้วยิ้มอย่างยินดี ฉากจบที่สวยงามเหมือนกับในนิยายเรื่องที่ผ่านมา รอยยิ้มบางเบาจุดที่มุมปากมองใบหน้าที่อ่อนแรงของเขาที่กำลังได้สติ

      
      อา...ง่วงแล้วแฮะ 

     ศีรษะค่อยๆตกลงจนคางชิดอก หนักตามันหนักมากและแรงก็ไม่มี รู้สึกง่วงจนกำลังจะฝืนไว้ไม่ไหว ภาพตรงหน้ามันมัวแล้วก็ ติดๆขัดๆ มือที่กำของบางสิ่งไว้ร่วงหลุดลงบนตักก่อนที่ดวงตาจะมืดดับไปตลอดกาล     

     "รักษาตัวด้วยนะ...จิ่งอี๋"














     จินหลิงถอนหายใจโล่งอกทันทีที่จิ่งอี๋รู้สึกตัวตื่น ก่อนจะแหวกฝูงชนกลับไปหาฟูหยางที่นั่งหมดแรงจนต้องก้มหน้าคอพับไปอย่างนั้น

     "ฟูหยาง! จิ่งอี๋ฟื้นแล้วนะ อาการเขาปลอดภัยดีด้วย"

     "..."

     "เป็นเพราะเจ้าเลยนะที่พาเขากลับมา เจ้ารู้ไหมข้าใจหายแทบแย่เลยแน่ะ" จินหลิงว่าพลางจับบ่าของเด้กสาว แต่แรงมากพอที่ร่างของเธอจะโงนเงนแล้วล้มลงไปกับพื้น

    ตุบ!

     "...ฟูหยาง" จินหลิงนิ่งงันไม่ตอบ มองใบหน้าที่โชกเลือดด้วยความรู้สึกใจหาย มือสั่นเทาเอื้อมไปเขย่าตัวเธอเบาๆ

     "ฟูหยาง...เจ้าอย่าแกล้งข้านะ"

     "..." ร่างบางยังคงนิ่งเงียบ จินหลิงหายหล่นวุบน้ำตาเอ่อคลอ ก่อนที่จะเลื่อนมือมาจับแอ่งชีพจรตรงข้อแขน


     ตัวเขาเย็นวาบน้ำตาไหลอาบทันที ริมฝีปากสั่นระริกกลั้นสะอื้นแต่ก็สึดจะทน มือสั่นเทาประคองร่างของอีกฝ่ายขึ้น  ศีรษะของเพื่อนสนิทโคลงเคลงไม่มีแรงขัดขืน จินหลิงร้องไห้ปล่อยโฮ ตะโกนเรียกหาน้าชายทั้งสองของเขา

     "ท่านน้า! เว่ยอู๋เซี่ยน! ฟูหยางไม่หายใจแล้ว!!" ทุกคนที่ดีใจได้ไม่นานก็ต้องหยุดชะงัก เจียงเฉิงรีบวิ่งไปหาหลานชายของตนเป็นคนแรก ก่อนจะมองร่างในอ้อมแขนของเขา

    
     ร่างไร้วิญญาณที่โชกเลือดของเด็กสาว ทุกอย่างดูนิ่งสงบจนน่าใจหาย...มีแต่เพียงริมฝีปากที่จุดยิ้มเล็กๆ ราวกับบ่งบอกว่า ถึงแม้จะตายแต่ตนก็ไม่เสียใจ เว่ยอิงที่ตามมาทีหลังรับร่างของฟูหยางไปประคองไว้ในอ้อมกอด จินหลิงนั่งร้องไห้ ไร้เรี่ยวแรงขยับหนีจนเจียงเฉิงต้องลูบหัวปลอบหลานชายแม้ว่าเขาเองก็อยากจะร้องไห้ออกมาได้ต่างกัน

     "หยางหยาง..."

     "..."

     "อย่าไปจากพวกข้าโดยไม่บอกลาสิ" เว่ยอิงเอ่ยเสียงสั่นพร่า หยาดน้ำตาหยดลงบนแก้มของเด็กสาวที่ตนรักดั่งลูกหลานจ้านที่เดินเข้ามาหารั้งร่างของคนรักเข้าไปปลอบประโลม

     "เว่ยอิง...อย่ารั้งนางไว้อีก ให้นางตัดสินใจเองเถอะ"

     "ฮึก หลานจ้าน...ข้าไม่อยากให้นางไป"

     "เจ้าตัดสินแทนนางไม่ได้" 

     "ฮึก ฮือๆๆ"

     พวกเขานิ่งเงียบก่อนจะหันไปมองเด็กหนุ่มที่เพิ่งได้สติ ซือจุยพยุงร่างของจิ่งอี๋ให้เดินมาหาก่อนที่จะทรุดลงตรงหน้า มือของเขาจับยินเชิงฮัวของเด็กสาวเอาไว้ ชายเสื้อขาวยกขึ้นเช็ดใบหน้าเปื้อนเลือดของอีกฝ่าย แต่ก็ต้องชะงักเมื่อเห็นจุดยิ้มที่มุมริมฝีปากบางมันอดที่จะพูดไม่ได้

     "ยังมีหน้ามายิ้มอีกนะ..." มือเลื่อนลงกุมมือที่เริ่มเย็นกว่ามือของตนเอาไว้ก่อนจะเกี่ยวนิ้วก้อยของอีกฝ่าย

     
     ฟิ้วววววววววววว


     ร่างของเด็กสาวเริ่มสลายไปพร้อมกับสายลมจนเหลือแค่เพียงขนนกของเครื่องประดับเพียงเท่านั้น จิ่งอี๋ไม่พูดอะไรได้แตเพียงกำขนนกเส้นนั้นไว้แล้วเอาแนบอกของตน



     'เจ้าเด็กบ้านี่...จะร้องไห้ทำไมกัน หืม?'




     "ฟูหยาง...อย่าไปได้หรือไม่"


















      "ข้ารักเจ้า...กลับมาฟังข้าก่อนเถอะ"














































    
    




















เห่อๆ  ไม่มีไรมาก

เม้น-กัน-หน่อย!!


ความสุขของเตี้ย = การเห็นรีดเดอร์อินกับฟิค และเม้นมาให้อ่าน








ขอแค่นี้จริงๆ กราบล่ะค่ะ



รูปภาพที่เกี่ยวข้อง



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 242 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,619 ความคิดเห็น

  1. #1602 dbdyytu123 (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 15 มีนาคม 2564 / 11:41
    น้ำตาตกไม่ไหวแล้วแม่
    #1,602
    0
  2. #1596 icesupicha (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 15 มีนาคม 2564 / 00:15

    เศร้ามากด

    #1,596
    0
  3. #1531 supernei46 (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 4 กันยายน 2563 / 12:11
    อ้าวววเฮ้ยย ไม่!!!
    #1,531
    0
  4. #1491 Seda@#Rar534 (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 12 เมษายน 2563 / 05:31
    เข้าใจแล้วว่าร้องไห้เหมียนหมาเป็นยังไง//ส่องกระจก
    #1,491
    0
  5. #1475 รากต้นโพธิ์ (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 20 มีนาคม 2563 / 23:54
    ง่าาาาาาาาาาฮืออออออออออ เศร้าาาาแต่ต้องไปลุ้นตอนหน้า!
    #1,475
    0
  6. #1420 แหวน (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2563 / 14:09

    ฮืออออออออ....ใจจิขาดดด..แง้ๆๆๆๆๆๆๆ

    #1,420
    0
  7. #1398 รินเจ้าค่ะ (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 19 มกราคม 2563 / 07:54
    แต่เราไม่ฟิน! เราร้อง! ฮื่อออออออ ทำไมทำแบบนี้อะ!
    #1,398
    0
  8. #1316 Artidtaya (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 12 มกราคม 2563 / 18:56

    อย่าทำแบบนี้
    #1,316
    0
  9. #1315 Olivia1112 (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 12 มกราคม 2563 / 14:13
    ไรท์อย่าแกล้งแบบนี้ดิ!!!!!
    #1,315
    1
  10. #1314 Nine1296 (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 12 มกราคม 2563 / 10:14
    เรื่องยังไม่จบอย่าพึ่งนับศพตัวละคร
    #1,314
    1
    • #1314-1 0621810668(จากตอนที่ 66)
      12 มกราคม 2563 / 14:05

      ชอบมากๆ
      #1314-1
  11. #1313 554910140 (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 12 มกราคม 2563 / 09:31
    ต่อไปจิ่งอี๋ก็จะเหมือนหลานฉี่เหรินมากขึ้นนนนน ป่ะหว่าาา????
    #1,313
    0
  12. #1312 Natacha_i-sen (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 12 มกราคม 2563 / 09:23

    เดี๋ยวก้มา ตราบเท่าที่เรื่องนี้ยังไม่ขึ้นว่าจบมันก็ยังไม่จบละเว้ยยย

    #1,312
    0
  13. #1311 mizenjizaza (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 12 มกราคม 2563 / 08:55
    เราจะตีไรทททททททททททททททททททา
    #1,311
    0
  14. #1310 Mukky55 (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 12 มกราคม 2563 / 08:43
    ง่าาาาาา
    #1,310
    0
  15. #1309 NongZaRa (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 12 มกราคม 2563 / 08:37

    ไร้ททททท แกล้งรี้ดอีกแล้ววววววว เค้าจาฟ้องแม่!!!!!!!!!
    #1,309
    0
  16. #1308 0815367323 (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 12 มกราคม 2563 / 08:32

    ม้ายยยยยยยยยยย
    #1,308
    0
  17. #1307 polytome (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 12 มกราคม 2563 / 08:16
    จะรออ่านค่ะ เป็นกำลังใจให้นะคะ ไรท์หยางหยางจะกลับใช่ไหมบอกทีไรท์ว่าใช่ไหม
    #1,307
    0
  18. #1306 จันทิรารัตน์ (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 12 มกราคม 2563 / 06:47

    แงงงง เศร้าสุดๆเลยค่า
    #1,306
    0
  19. #1304 namtan_pp (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 12 มกราคม 2563 / 05:48
    เศร้าอ่า น้ำตาหยดติ๊กๆเลย ไรท์ใจร้ายมาก😭😭😭😭
    #1,304
    0
  20. #1303 aey5555 (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 12 มกราคม 2563 / 05:33
    ขออรกตอนเถอะไรท์อย่าทำกันแบบนี้เลย
    #1,303
    0
  21. #1302 MyMint-W (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 12 มกราคม 2563 / 01:54
    หน่วงมากเลยค่ะ
    #1,302
    0
  22. #1301 manny45ck (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 12 มกราคม 2563 / 01:37
    เอาจริงดิไรท์
    #1,301
    0
  23. #1300 Nong_Aon04 (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 12 มกราคม 2563 / 00:45
    ร้องไห้อีกแล้ววววฮือออออออ
    #1,300
    0
  24. #1299 Kanthima_28 (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 12 มกราคม 2563 / 00:27
    ไรท์ทำคนอ่านน้ำตาไหลอีกแล้ว
    #1,299
    0
  25. #1298 panisa2878 (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 12 มกราคม 2563 / 00:25

    จะจบแบบนี้ไม่ได้นะ
    #1,298
    0