นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

[Fic BNHA] แสงแห่งยุคสมัยใหม่ [All Might x OC]

โดย Chibi_Pirate

หลังจบศึกสุดท้ายของออลไมท์ ร่างจริงของเขาได้ถูกปรากฏต่อหน้าสาธารณะชน พลังเฮือกสุดท้ายของ 'วัน ฟอ ออล' ได้หมดลงไป "ออลไมท์ คุณจะไปไหนครับ?" "มีคนๆหนึ่ง...ที่ฉันจะต้องขอโทษ"

ยอดวิวรวม

604

ยอดวิวเดือนนี้

18

ยอดวิวรวม


604

ความคิดเห็น


12

คนติดตาม


52
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  26 ส.ค. 63 / 02:00 น.
นิยาย [Fic BNHA] ʧؤ [All Might x OC]

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
ฟิคสั้นสนองนิ๊ด แก้เครียดสะสมค่ะ

ไม่มีไรมากมาย

เพื่อไม่ให้เสียเวลา ไปอ่านกันเต๊อะ!!

เนื้อเรื่อง อัปเดต 26 ส.ค. 63 / 02:00


 

 

ยามรุ่งสางของเช้าวันใหม่

 

จอโทรทัศน์อขนาดยักษ์กำลังฉายภาพการถ่ายทอดสดของร่างชายคนหนึ่งที่ผอมแห้ง เรือนผมสีทอง เนื้อตัวสะบักสะบอมสาหัส เสียงกู่ก้องร้องเรียกชื่อของฮีโร่อันดับหนึ่ง ‘สัญลักษณ์แห่งสันติภาพ’

 

 

All Might

 

มือผอมแห้งนั้นยกขึ้นชี้ไปยังเลนส์กล้องซึ่งกำลังจับภาพของเขาอยู่ นักข่าวสาวที่กำลังรายงานสถาณการณ์ถึงกับชะงักแล้วเงียบไป เพื่อรอฟังคำพูดของเขา

 

"ต่อไป…ถึงตาเธอแล้ว"

 

 

คำพูดที่ฟังดูเผินๆ มันเหมือนกับคำเตือนให้พวกวิลเลิน แต่สำหรับเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่เข้าใจความหมายของคำๆนั้นอย่างลึกซึ้ง ถึงกับหลั่งน้ำตาท่ามกลางเสียงเฮของเหล่าประชาชน 

 

ความหมายแอบแฝงที่ฟังแล้วเจ็บปวดราวกับมีบางอย่างกำลังหายไป ในใจนั้นวูบโหวงจนว่างเปล่า

 

 

 

 

ฉันใช้ไปหมด…จนแทบไม่เหลือแล้ว

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

หลายวันต่อมา

 

ออลไมท์ หรืออีกชื่อหนึ่งคือ นางิ โทชิโนริ ได้รับการรักษาและต้องพักฟื้นที่โรงพยาบาลอยู่หลายวัน เพราะบาดแผลของเขานั้นสาหัสมาก และต้องรับการรักษาอย่างเร่งด่วน ถึงแม้จะรักษาตัวจนอาการดีขึ้นและสามารถออกจากโรงพยาบาลมาทำหน้าที่ของอาจารย์ของโรงเรียน UA ได้แล้ว 

 

แต่ก็ยังมีเรื่องที่ยังคงค้างคาในใจของเขาอยู่

 

 

 

หลังจากเสร็จสิ้นการเยี่ยมบ้านแล้ว เขาจึงได้เดินทางเพื่ออกไปยังสถานที่อีกแหล่งหนึ่งที่อยู่ชานเมือง และเป็นเขตชนบท

 

"ไม่ให้ผมตามไปด้วยจะดีเหรอครับ?" อีเรเซอร์เฮดเอ่ยถามอีกฝ่ายด้วยความกังวล แม้ว่าเขาจะแสดงสีหน้าเหมือนคนมืดมนที่ไม่ได้นอนอยู่ตลอดเวลาก็เถอะ

 

"อืม…อยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลหรอก ฉันไปเองได้"

 

"ว่าแต่ คุณจะไปไหนน่ะครับ?" ออลไมท์ถึงกับเงียบไม่พูดอะไร แต่ทว่าทันทีที่เขาได้ก้มมองมือข้างขวาที่มันหักของตัวเอง

 

มันก็ได้แต่ต้องยอมรับ เขาหลับตาพยายามทำใจให้พร้อมที่จะรับมือกับปฏิกิริยานั้น ก่อนจะลืมตาขึ้นด้วยแววตาที่มุ่งมั่นเหมือนอย่างที่เขาเคยมี

 

"มีคนๆหนึ่ง…ที่ฉันจะต้องไปขอโทษให้ได้"

 

 

 

 

 

 

 

 

ณ โรงเรียนยูเอย์

 

ห้องของอาจารย์ใหญ่

 

 

ออลไมท์แปลกใจกับการที่ถูกเรียกตัวมากะทันหันของอาจารย์ใหญ่ ทันทีที่เขาเข้าไปในห้องก็พบว่า อาจารย์ใหญ่นั้นกำลังมีแขกอยู่ซึ่งนั่นเองที่ทำให้ชายที่เป็นฮีโร่อันดับหนึ่งถึงกับตัวแข็งทื่อ อ้าปากค้างอย่างหมดมาด 

 

"โอ้ มาแล้วสินะ ออลไมท์…มีคนอยากพบเธอแน่ะ" อาจารย์ใหญ่ว่าก่อนจะลงจากโซฟา โดยที่มีแขกอีกคนลุกขึ้นยืนแล้วหันไปมอง

 

"ไม่ได้เจอกันตั้งนาน เปลี่ยนไปเยอะเลยนะ" ร่างของหญิงวัยกลางคนคนหนึ่งยกยิ้มให้อย่างเป็นกันเอง แต่ออลไมท์กลับพูดอะไรไม่ออก ได้แต่ยืนนิ่งเป็นรูปปั้นอยู่อย่างนั้นก่อนจะเผลอยกแขนขึ้นปิดใบหน้าของตัวเอง

 

"ถ้างั้นเชิญตามสบายนะ ผมขอตัวก่อนนะครับ" เธอพยักหน้าก่อนที่ภายในห้องนั้นจะเหลือเพียงแค่พวกเขาสองคน

 

ทั้งห้องนั้นเงียบเชียบจนน่าอึดอัด มีเพียงแค่ดวงตาสีกรมท่ากำลังจ้องมองเขาอย่างเงียบๆ ออลไมท์พยายามควบคุมสติไม่ได้ร้อนรนตอนนี้ แม้หัวใจจะเต้นระทึกด้วยความวิตกกังวล และหวาดกลัวมากก็ตาม

 

"จะไม่พูดอะไรหน่อยเหรอ?" อีกฝ่ายเปิดบทสนทนาก่อนทำให้เขาสะดุ้งสุดตัวเหงื่อแตกพลั่ก จะมากลัวอะไรเอาป่านนี้อีก

 

เธอมาถึงที่แล้ว กล้าๆหน่อยสิ!

 

 

"ขอโทษ…"

 

"…"

 

"ฉันขอโทษ ที่ปิดบังเธอมาตลอด…ดูไม่ได้เลยล่ะสิ ร่างจริงของฉันน่ะ" เขาว่าก่อนจะค่อยๆลดแขนลงลู่ข้างลำตัว แต่เขาก็ยังคงก้มหน้าไม่สบตากับอีกฝ่ายอยู่ดี

 

"…"

 

"มันน่าหัวเราะมั้ยล่ะ คนที่เธอพยายามจะไล่ตามให้ทันอย่างฉัน เป็นเพียงแค่ไอ้คนที่น่าสมเพชแบบนี้…ฉันโกหกเธอมาตลอด ไม่อยากให้เธอหรือว่าใครๆต้องมาผิดหวัง เพราะฉะนั้น ได้โปรด…ช่วยรับคำขอโทษของฉันไว้ด้วยเถอะ" ออลไมท์ว่าก่อนจะโน้มตัวลงมาด้วยหน้า 

 

เขารู้สึกเจ็บใจ และพร้อมจะรับคำต่อว่าจากอีกฝ่าย เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าที่ใกล้เข้ามา มือเรียวของคนตรงหน้ายกขึ้นเขาจึงหลับตารอการลงโทษ

 

 

แต่มันไม่ใช่อย่างที่เขาคิด

 

 

มือเรียวนั้นเลื่อนไปจับแขนของเขาที่ไม่ได้ถูกสวมเฝือกแล้วยกขึ้นมาดู นิ้วโป้งลูบคลึงผ่านเนื้อผ้าอย่างอ่อนโยนและเบามือราวกับต้องการจะไล่ความเจ็บปวดที่มีอยู่ออกไป 

 

"โทชิโนริ…ฉันไม่ได้ซื่อบื้อเหมือนกับเธอนะ" เขาเงยหน้าขึ้นอย่างสงสัย จนกระทั่งได้สบมองดวงตาสีกรมท่าที่ทอดมองเขาเหมือนเดิม พร้อมกับรอยยิ้มเดิม ที่เขาเคยได้รับ

 

"…"

 

"ฉันรู้มาตั้งนานแล้ว เรื่องอัตลักษณ์ของเธอ…one for all ที่เธอมี ร่างที่แท้จริงของเธอ และทุกๆเรื่องที่เกี่ยวกับเธอ ฉันรู้หมดทุกอย่างแล้ว" ดวงตาสีฟ้านั้นเบิกกว้างมองอีกฝ่ายอย่างคาดไม่ถึง แต่คำตอบนั้นเหมือนกับได้ยกภูเขาออกจากอกของเขา เรี่ยวแรงที่เคยมีกลับเหือดหายจนเข่าทรุด และอีกฝ่ายต้องประคองไว้

 

หมับ!

 

"ทำไม…"

 

"เหนื่อยแย่เลยล่ะสิ เก็บความลับกับคนตั้งมากมายขนาดนี้…นายเก่งมากเลยนะ โทชิโนริ" เธอเอ่ยปลอบโยนแล้วยกมือลูบแผ่นหลังของเขาไปพลางด้วยน้ำเสียงอบอุ่น

 

ออลไมท์ยกแขนเก้งก้างของตัวเองที่เหลืออยู่ข้างเดียวกอดกระชับอีกฝ่ายไว้แน่นก้มลงฝังใบหน้าลงกับบ่าของอีกฝ่าย กลิ่นกายที่เหมือนกับแสงอาทิตย์คอยโอบล้อมรอบตัวของเขา เขาแทบไม่เหลือแรงที่จะดิ้นรนจากไปไหน เขาเหนื่อยล้าและต้องการที่พักพิง

 

และเธอตรงหน้า คือ คำตอบของเขา 

 

"นั่งก่อนเถอะ เพิ่งหายดีเองไม่ใช่เหรอ?" เธอว่าก่อนจะพาอีกฝ่ายไปนั่งที่โซฟา มือเรียวนั้นคอยประคองเขาไปยังที่หมาย

 

ดวงตาสีฟ้าลอบมองมือนั้นที่ตอนนี้มือของเขาและเธอ มันมีขนาดที่เกือบจะเท่ากัน ทั้งที่เหมือนก่อน…มือของเธอนั้นเล็กกว่าของเขามากเลยทีเดียว

 

ตุบ!

 

"เธอ…รู้ได้ยังไง ว่าฉัน--"

 

"ที่เธอมี มันคล้ายกับพลังของฉัน…ยังจำอัตลักษณ์ของฉันได้อยู่รึเปล่า?" เธอเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสงบนิ่ง ออลไมท์เงยหน้าสบมองเธอด้วยความตกตะลึง ก่อนจะพยักหน้า

 

ฮีโร่เนม Red Phoenix  ชื่อจริง โคโตฮาระ ชิซึมิ… อัตลักษณ์ ฟินิกซ์  อดีตฮีโร่ใต้ดินไร้อันดับ แต่กลับมีพลังอัตลักษณ์ที่สุดยอด จนเขาและท็อปฮีโร่ยังให้การยอมรับ แต่เธอไม่ต้องการเปิดตัวต่อสื่อ และสาธารณชนจึงไม่มีใครรู้

 

ถึงความแข็งแกร่งของเธอคนนี้

 

"อืม ฉันจำได้"

 

"อัตลักษณ์นั่น…ก็เป็นอัตลักษณ์สืบทอดเหมือนกัน ฉันเลยเข้าใจและรับรู้ได้ในทันที เธอเลือกแล้วสินะ ผู้สืบทอดของเธอน่ะ" รอยยิ้มที่ราวกับยินดีในสิ่งที่เขากระทำฉายบนใบหน้าของโคโตฮาระ ออลไมท์มองรอยยิ้มนั่นก่อนจะนึกย้อนไปถึงประโยคเมื่อครู่

 

"อย่าบอกนะว่าเธอเองก็.."

 

"ใช่ อัตลักษณ์ ฟินิกซ์ ก็เป็นอัตลักษณ์สืบทอดที่ฉันได้รับมาจากคุณยาย…แต่ทว่ามันก็มีผลข้างเคียงที่รุนแรงเอาการ และตอนนี้มันก็ได้แสดงผลแล้ว" เธอยังคงยิ้มแม้ว่าน้ำเสียงจะเรียบตึงเล็กน้อย

 

"หมายความว่ายังไง?"

 

"ฟินิกซ์ คือ นกอมตะที่ไม่มีวันตาย แต่การจะรับพลังแบบนั้นจะเป็นต้องมีค่าตอบแทนที่สามารถแลกได้ แต่เดิมแล้วคุณยายของฉัน ท่านเป็นคนที่ไร้อัตลักษณ์เหมือนกับนาย แต่พอได้รับพลังนี้มาร่างกายจึงรับภาระ และต้องจ่ายค่าตอบแทนไป…จนกว่าท่านจะสืบทอดมันต่อ"

 

"ค่าตอบแทน?"

 

"ท่านจะไม่สามารถเดินได้อีกตลอดชีวิต…ฉันเองก็ได้จ่ายค่าตอบแทนไปด้วยเช่นกัน" โคโตฮาระมองอีกฝ่ายด้วยดวงตาสั่นไหว ก่อนจะก้มหน้าลงเล็กน้อย

 

ออลไมท์รู้สึกใจหายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน แต่เขาก็ไม่กล้าพอที่จะถามออกไปจนเธอต้องเป็นฝ่ายบอกเอง เมื่อมือนั้นยกขึ้นลูบที่ท้องของตัวเองอย่างเบามือ และรอยยิ้มที่ดูฝืน และเจ็บปวด

 

"ฉันจะไม่สามารถมีลูกได้ไปตลอดชีวิต..นี่แหละ คือค่าตอบแทนของฉัน"

 

"!!"

 

"ถึงแม้จะเสียใจที่มีลูกไม่ได้ แต่ว่าการที่ฉันได้สืบทอดพลังนี้ให้กับยุคสมัยใหม่แค่นั้นก็เพียงพอแล้ว…เหมือนกับเธอไง ออลไมท์"

 

"โคโตฮาระ…"

 

"ฉันชื่นชอบ และนับถือเธอ ไม่ใช่เพราะว่าเธอมีอัตลักษณ์ ไม่ใช่เพราะเธอเป็นสัญลักษณ์แห่งความสันติภาพ…แต่ที่ฉันชอบ เป็นเพราะว่าเธอมีความมุ่งมั่น และเป้าหมายที่ชัดเจนต่างหากล่ะ" ออลไมท์ตาเบิกกว้าง ความรู้สึกในอกนั้นพองโตจนคับอก

 

"ชอบ…ฉัน?"

 

"อาจจะช้าไป แต่ฉันคิดว่าเธออาจจะกำลังกังวลที่ทำให้ฉันผิดหวัง ฉันเลยชิ่งมาหาเธอก่อนที่เธอจะไปหาฉันไงล่ะ…ฉันเองก็มีอีกเรื่องที่อยากจะบอก แต่ก็ไม่มีโอกาสสักที…"

 

"…"

 

“สำหรับฉันแล้ว คำว่าฮีโร่ ‘ไม่จำเป็นต้องมีพลังวิเศษ’ เพราะสิ่งจะทำให้ทุกคนได้เป็นฮีโร่น่ะ…อยู่ 'ตรงนี้' ต่างหากล่ะ จริงมั้ย?" โคโตฮาระว่าก่อนจะชี้ไปที่ตรงอกซ้ายของอีกฝ่าย ออลไมท์ถึงกับอึ้งเงยสบมองลูกแก้วสีกรมท่าคู่นั้น

 

ถึงแม้เวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน แต่อีกฝ่ายก็ยังคงเหมือนเดิม…เหมือนกับวันแรกที่ทั้งสองได้พบกันในฐานะฮีโร่

 

"ให้ตายสิ เธอเนี่ย…ยังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลยนะ" ออลไมท์หลับตาอย่างอ่อนใจ คว้ามือของอีกฝ่ายที่ยกค้างอยู่นั้นมากุมไว้แล้วยกขึ้นทาบแก้มของตัวเอง

 

"ก็ไม่รู้จะต้องเปลี่ยนอะไรนี่นา…" โคโตฮาระยิ้มขำก่อนจะปล่อยให้อีกฝ่ายจับมือของเธออยู่อย่างนั้น ออลไมท์ยิ้มด้วยความรู้สึกโล่งใจ แล้วหลับตาซึมซับความอบอุ่นที่เหมือนกับแสงอาทิตย์อยู่อย่างนั้น

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เวลาผ่านไปถึงตอนเย็น

 

 

"ฉันคงต้องกลับก่อนนะ…มีงานที่ต้องทำอยู่น่ะ" ทั้งสองเอ่ยลากันที่หน้าโรงเรียนโดยที่มีอาจารย์ใหญ่ และอีเรเซอร์เฮดมาส่งด้วย

 

"เดินทางปลอดภัยนะ"

 

"อืม แล้วจะติดต่อมาหาบ่อยๆ ถ้าว่าง" ออลไมท์นิ่งก่อนจะมองซ้ายขวาอย่างลนลานจนผิดสังเกต ทำให้โคโตฮาระเอ่ยถามอย่างอดไม่ได้

 

"เป็นอะไรไปเหรอ?"

 

"ว แวะมาเยี่ยมบ่อยๆก็ได้…ไว้จะเลี้ยงเธอสักแก้วน่ะนะ" ใบหน้าของฮีโร่อันดับหนึ่งนั้นขึ้นสีจางๆ แต่นั่นกลับทำให้ทั้งอาจารย์ใหญ่ และอีเรเซอร์เฮดถึงกับมองเขาตาแทบถลนอย่างไม่อยากจะเชื่อ

 

 

เขินแน่ๆ…ออลไมท์คนนั้นกำลังเขินอยู่แน่ๆ!!

 

 

"แน่นอน ฉันเองก็อยากจะทักทายพวกเด็กๆที่เธอสอนด้วยเหมือนกัน" โคโตฮาระยิ้มแล้วพยักหน้ารับอย่างไม่เคอะเขิน ก่อนที่รถแท็กซี่จะขับมาจอดยังหน้าโรงเรียน

 

ทั้งสองสบตากันก่อนที่ร่างระหงจะหมุนตัวเดินไปยังรถ ส่วนอีกสามคนที่เหลือก็กำลังจะกลับเขาไปในอาคาร แต่วินาทีนั้นร่างระหงก็หันกลับมา สาวเท้าไปยังเป้าหมายแล้วตะโกนเรียกชื่อ

 

"ออลไมท์!"

 

"หือ มีอะ---!!" ยังไม่ทันที่จะขานรับครบประโยคมือเรียวก็ประคองใบหน้าซูบของเขา แล้วประกบริมฝีปากทันทีท่ามกลางสายตาตกตะลึงของคนที่เห็นเหตุการณ์

 

แต่ก็คงอึ้งไม่เท่าคนที่ถูกกระทำแบบสายฟ้าแลบอย่าง ออลไมท์ ที่ตอนนี้วิญญาณหลุดออกจากร่างไปแล้วเรียบร้อย ร่างระหงผละริมฝีปากออกห่างแล้วสบมองเข้าไปในดวงตาคมคู่นั้นของเขา แล้วยกยิ้มอย่างมีความสุข

 

"ว่าแล้วเชียว…"

 

"…"

 

"สูงเท่ากันแบบนี้ ‘จูบง่ายกว่า’ จริงๆด้วย" เธอพูดทิ้งท้ายก่อนจะหมุนตัวเดินขึ้นรถไป จนรถแท็กซี่คันนั้นไปไกลลับตาแล้ว แต่ออลไมท์ก็ยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิมก่อนจะ…

 

 

พรวดดดดด!!

 

 

"ออลไมท์ ทำใจดีๆไว้!!!" ไอเป็นเลือดแล้วหมดสติไป…

 

 

 

 

完成画像
โคโตฮาระ  ชิซึมิ (Red Phoenix) อัตลักษณ์อดีต : Phoenix อัตลักษณ์ปัจจุบัน : ??

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เห่อๆ ไม่มีไรมาก

 

เม้น-กัน-หน่อย!!

 

 

ความสุขของเตี้ย = การเห็นรีดเดอร์อินกับฟิค และเม้นมาให้อ่าน

 

 

 

 

 

 

 

 

ขอแค่นี้จริงๆ กราบล่ะค่ะ

 

 

 

รูปà¸à¸²à¸žà¸—ี่เกี่ยวข้อง

 

 

 

 

ผลงานอื่นๆ ของ Chibi_Pirate

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

ยังไม่มีรีวิวของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

12 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 5 เมษายน 2564 / 20:30

    ชอบค่ะ อยากอ่านต่อแล้ววววว!!!!

    #12
    0
  2. #11 Jm_
    วันที่ 5 เมษายน 2564 / 19:35

    อ่ยยย คือลือมากอ่ะ ชอบมากค่ะ🥺💕

    #11
    0
  3. #10 `Stars (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 มกราคม 2564 / 13:53
    นางเอกเรารุกหนักมาค่ะ ยอมใจนางเลยค่ะ 🤣
    #10
    0
  4. #9 JessicaBelle (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2563 / 16:50
    เรื่องของออลไมท์นี่หายากมากค่ะ ชอบๆๆๆๆ >/////<
    #9
    0
  5. #8 Bao_Bao
    วันที่ 8 ตุลาคม 2563 / 22:13

    อมกๆๆๆๆๆ ตายค่ะ!!! ตายยยยยยยย
    #8
    0
  6. #7 Atanasia11 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 กันยายน 2563 / 21:13

    มาเเค่นี้ก็ฟินเเล้วค่าา
    #7
    0
  7. #6 DEVINDEVIN (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 กันยายน 2563 / 02:56

    เห้ย!!! แบบนี้ไม่ได้นะน้อนน. ออล จะไม่มีมาเรอะ!
    #6
    0
  8. วันที่ 26 สิงหาคม 2563 / 12:25
    อหๆๆๆๆเป็นตอนสั้นที่ดือมากๆเลยค่า แงงงง เขินไปหมด อยากให้มีอีกมากๆ ไม่ค่อยมีใครเเต่งของออลไมท์เลยหายากมากค่าแงงง ได้อ่านอันนี้เป็นบุญตามากค่าT///Tแม้จะเป็นตอนสั้นๆก็ตาม งื้อ
    #5
    0
  9. วันที่ 26 สิงหาคม 2563 / 12:24
    อหๆๆๆๆเป็นตอนสั้นที่ดือมากๆเลยค่า แงงงง เขินไปหมด อยากให้มีอีกมากๆ ไม่ค่อยมีใครเเต่งของออลไมท์เลยหายากมากค่าแงงง ได้อ่านอันนี้เป็นบุญตามากค่าT///Tแม้จะเป็นตอนสั้นๆก็ตาม งื้อ
    #4
    0
  10. วันที่ 26 สิงหาคม 2563 / 12:24
    อหๆๆๆๆเป็นตอนสั้นที่ดือมากๆเลยค่า แงงงง เขินไปหมด อยากให้มีอีกมากๆ ไม่ค่อยมีใครเเต่งของออลไมท์เลยหายากมากค่าแงงง ได้อ่านอันนี้เป็นบุญตามากค่าT///Tแม้จะเป็นตอนสั้นๆก็ตาม งื้อ
    #3
    0
  11. วันที่ 26 สิงหาคม 2563 / 12:24
    อหๆๆๆๆเป็นตอนสั้นที่ดือมากๆเลยค่า แงงงง เขินไปหมด อยากให้มีอีกมากๆ ไม่ค่อยมีใครเเต่งของออลไมท์เลยหายากมากค่าแงงง ได้อ่านอันนี้เป็นบุญตามากค่าT///Tแม้จะเป็นตอนสั้นๆก็ตาม งื้อ
    #2
    0
  12. #1 ΔLa~CeΔ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2563 / 07:04
    กรี๊ดดดด!! ขอบคุณไรท์ที่แต่งมากค่ะ!!! กว่าจะหาของออลไมท์เจอมันช่างยากยิ่งนักและไรท์แค่งสนุกมากค่ะ
    #1
    0