คัดลอกลิงก์เเล้ว

Little Girl & WereWolf

โดย Chibi_Pirate

"เจ้าไม่กลัวข้าจับเจ้ากินรึ เด็กน้อย?" // มนุษย์หมาป่า "ทำไมล่ะ ขนนายสวยออกนี่นา" // เด็กสาว

ยอดวิวรวม

372

ยอดวิวเดือนนี้

3

ยอดวิวรวม


372

ความคิดเห็น


15

คนติดตาม


29
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  18 ธ.ค. 60 / 22:47 น.
นิยาย Little Girl & WereWolf Little Girl & WereWolf | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
เป็นเนื้อเรื่องที่คิดได้ขึ้นมาเพียงชั่ววูบค่ะ ไม่มีไรมากเนอะ(^^)
 
 
ปล.บอกไว้ก่อนว่า เรื่องออกแนวคุกนิดๆแฟนตาซีหน่อยๆนะคะ
 
 
พระเอกอายุ 25 ปี  นางเอกอายุ  7 ปีนะคะ
 
 
 
 
นางเอกเป็นคนไทยค่ะ แต่ไปเที่ยวที่ต่างประเทศ
 
 
อาจจะสั้นไปสักหน่อยแต่ก็ อ่านได้นะคะ
 
 
 
 
 
 
 
ขอขอบคุณธีมสวยๆจาก 
 
 
 
 





สวัสดีค่ะ

ไรท์จิบิเองนะเออ

เอ้าๆ มาโหวตกันหน่อย



โพล159865
B
E
R
L
I
N
 

เนื้อเรื่อง อัปเดต 18 ธ.ค. 60 / 22:47




      ในคืนๆหนึ่งของฤดูหนาวของประเทศแคนนาดา

          ตึกๆๆๆๆๆ!!

               ท่ามกลางภูเขาหิมะที่แสนเคว้งคว้างและวังเวงได้มีคนกลุ่มหนึ่งในชุดสีดำได้ถือปืนคนละกระบอกและกำลังวิ่งตามบางสิ่งอย่างเอาเป็นเอาตาย


     "มันอยู่นั่น! ยิง!"

     เปรี้ยงๆๆๆ!! 

     บางสิ่งในเงามืดหลบหลีกคมกระสุนได้อย่างรวดเร็วและรีบวิ่งหนีคนกลุ่มนั้นให้ไกลที่สุด

     "บ้าเอ๊ย ตามไป!"



    

     
     ตึกๆๆๆ!

     "บ้าเอ๊ย จะตามไปถึงไหนวะ!?" เสียยงทุ้มสบถพลางหอบเพราะวิ่งหนีมาไกล เขาหลบอยู่ที่โขดหินใต้ที่พวกนั้นยืนอยู่

     ทันทีที่ได้ยินเสียงฝีเท้าเขาพยายามทำตัวให้เงียบที่สุดและดูท่าทีของเหล่าคนชุดดำอย่างหวาดระแวง

     "Shit! หนีไวชะมัด ไอ้หมอนั่น...ตามไปซะอย่าให้มันหนีรอดไปได้!"

     เมื่อพวกคนชุดดำวิ่งผ่านเขาไปได้ไกลจนลับตาแล้ว เขารอท่าทีอีกครั้งก่อนจะออกมา แต่ว่า

     เปรี้ยง!

     "อึ่ก! โธ่เว้ย!" มือใหญ่รีบกุมหัวไหล่ที่ถูกยิงเฉียดและรีบวิ่งต่อไป

     "เจอตัวแล้ว มันอยู่นั่น!"

     "ชิ! ตื้อจริงๆเลย...เอาก็เอาว่ะ!" นัยน์ตาคมกริบของเขาเหลือบไปเห็นแสงไฟจากบางสิ่งที่ไกลๆ ก่อนจะรีบตัดสินใจและไปตามแสงนั้น










          ครอบครัวชาวไทยได้เดินทางมาเที่ยวพักผ่อน ณ บ้านพักตากอากาศบนเขาซึ่งติดกับธรรมชาติ 

       เวลาใกล้ค่ำหิมะตกลงมาจนพื้นเป็นสีขาวหนานุ่มและเย็นเฉียบ ร่างเล็กที่ใส่รองเท้าบูทหนาถึงเข่าสวมชุดหนาและฮู้ดสีขาวตัวเล็ก มือน้อยๆที่สวมถุงมือกำลังจับหิมะปั้นเป็นก้อนก่อนจะกลิ้งไปเรื่อยๆอย่างสนุกสนาน ใบหน้าหวานกลมแก้มสีแดงระเรื่อตัดกับผิวขาวอมชมพู ดวงตาสีน้ำตาลเข้มจนเกือบดำเป็นประกายสดใสเหมือนลูกกวาด ผมยาวเหยียดตรงถึงกลางหลังสีเดียวกับดวงตา ปากนิดจมูกหน่อย ริมฝีปากบางเล็กนุ่มน่าสัมผัสมักสร้างความเอ็นดูแก่ผู้พบเห็น 


     "ไอซ์...มันหนาวนะลูก กลับเข้ามาในบ้านก่อน!" หญิงสาวผู้เป็นแม่เอ่ยตะโกนเรียกลูกสาวที่กำลังเล่นอยู่ด้านนอกบ้าน

     "ไม่หนาวมากหรอกค่าา! แม่ขาเอาหิมะกลับไปฝากพี่ๆได้มั้ยคะ?" ไอซ์ หรือ ด.ญ.เหมันต์ รัตนพิเศษกุล ลูกสาวคนเล็กของบ้านตระกูลรัตนพิเศษกุลเอ่ยถามผู้เป็นแม่

     "พอกลับไทยหิมะมันก็ละลายหมดแล้วลูก พวกพี่ๆเขาเห็นหิมะก่อนหนูอีกนะ" หญิงสาวยิ้มอ่อนและมองเด็กน้อยที่กำลังกลิ้งหิมะจะลูกเท่าตัวเองอยู่แล้ว

     "งือออ แล้วจะเอาอะไรไปฝากพี่ๆดีอ่ะคะ..."

     "พรุ่งนี้เราก็จะไปซื้อของอยู่ไงลูก ตอนนี้เข้ามาในบ้านก่อนมาเดี๋ยวพ่อแม่ออกไปทำธุระแป๊บนึง" ชายหนุ่มเอ่ยเรียกพลางกวักมือลูกสาวตัวน้อยเข้ามาในบ้านที่แสนอบอุ่น

     เด็กน้อยพยักหน้าแล้ววิ่งเข้าบ้านพร้อมกับหิมะที่เปรอะเปื้อนชุดไปหมด

     "โธ่ เปื้อนหิมะหมดเลย...ไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้ากันนะ" คุณเป็นแม่ปัดหิมะออกจากชุดหนาและพูดกล่อมให้เด็กน้อยไปอาบน้ำ 



     เวลาต่อมา



     "เดี๋ยวพ่อกับแม่ไปทำธุระข้างนอกเดี๋ยวเดียว หนูเป็นเด็กดีอยู่ที่บ้านนะ...แล้วถ้ามีใครมาเคาะประตูอย่าเปิดให้เด็ดขาดเลยนะคะ" คนเป็นพ่อย่อตัวลงคุยกับลูกสาวในชุดนอนพลางยกมือลูบกลุ่มผม

     "อื้ม! ไอซ์จะเป็นเด็กดีค่ะ จะไม่เปิดให้ใครเข้ามาในบ้านเลย" เด็กน้อยรับคำอย่างขันแข็งแล้วทำท่าตะเบ๊ะ จนคนเป้นพ่อแม่ยิ้มเอ็นดู

     "ดีมากค่ะ เดี๋ยวพ่อจะซื้อขนมมาฝากเนอะ....ถ้าลูกง่วงก็นอนก่อนได้เลยนะคะ" 

     "ค่าาา"

     "ไปกันเถอะค่ะ คุณ..เดี๋ยวมันจะดึกมากกว่านี้ เดี๋ยวแม่ซื้อขนมมาให้ลูกเยอะๆเลยเนอะ" หยิงสาวเอ่ยเตือนสามีพลางก้มมองลูกสาวสุดที่รัก

     "สัญญานะคะ"

     "จ้ะ...เดี๋ยวพ่อแม่กลับมานะ" สองสามีภรรยาโบกมือให้เด็กน้อยก่อนจะปิดประตูบ้านและให้เด็กน้อยเขย่งขึ้นล็อกบานประตูแล้วกลับเข้ามาในบ้าน




     เวลา 22.25 น.

     ไอซ์ที่เริ่มง่วงเต็มทีและพ่อกับแม่ที่ยังไม่กลับมา แต่เด็กก็คือเด็กทำให้ไอซ์เริ่มทนความง่วงไม่ไหว ลุกจากโซฟาหน้าเตาผิงและเดินไปปิดไฟด้านห้องรับแขกและเปิดไฟเล็กๆไว้ ส่วนตัวเองก็เดินไปเปิดประตูเปิดเข้าห้องนอนของตัวเอง ริมฝีปากเล็กเริ่มอ้าปากหาววอดๆพลางขยี้ตาและคลานขึ้นเตียงสอดตัวเข้าในผ้าห่มและทิ้งหัวทุยๆลงกับหมอนใบโต เปลือกตาทั้งสองข้างค่อยๆหรี่ลงจนปิด




     กุกกักๆๆ!


     "อ...อือ" ไอซ์ตื่นขึ้นมาเมื่อได้ยินเสียงบางอย่างก่อนจะลุกขึ้นนั่งและเอียงคอมองประตูด้วยความสงสัย

     "พ่อแม่กลับมาแล้วเหรอคะ?....ทำไมเงียบล่ะ?" มือน้อยๆขยี้ตาสองสามทีก่อนจะดีดตัวลงมาจากเตียงและคว้าฮู้ดคลุมสีขาวที่คุณแม่ซื้อให้พร้อมใส่หมวกฮู้ตเพื่อป้งกันความหนาว

     แกร๊ก...แอ๊ดด

     "หูฝาดเหรอ?" เด็กน้อยแง้มประตูและหันมองซ้ายขวาของทางเดินซึ่งเงียบสนิท

     กุกกักๆๆ!

     "เอ๊ะ?...ห้องเก็บของ" เท้าน้อยๆก้าวออกจากห้องแล้วเดินตามเสียงที่ยังคงดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง

     

      เมื่อไอซ์ลงมายังห้องเก็บของที่อยู่ด้านหลังของบ้านซึ่งติดกับภูเขา บางอย่างที่เป็นเงาใหญ่ตะคุ่ม เสียงหายใจหอบถี่และรัวเร็ว คิ้วเล็กขมวดก่อนจะหยิบตะเกียงและไม้ขีดไฟขึ้นมา

     พรึ่บ!

     ทันทีที่ไฟส่องสว่างก็ปรากฏร่างของมนุษย์หมาป่าขนาดใหญ่ที่กำลังกุมบาดแผลที่หัวไหล่ไว้ ร่างกายที่กำยำปกคลุมไปด้วยขนสีขาวราวกับหิมะ ใบหน้าที่เป็นหมาป่าได้แต่คำรามเสียงต่ำและมองไปยังเด็กน้อยที่ยืนแข็งทื่อและอึ้งไป

     "อ...กริ๊---อุ๊บ!" พอรู้ว่าเด็กน้อยกำลังจะส่งเสียงเขาก็พุ่งเข้ามาปิดปากเด็กน้อยทันทีพร้อมทั้งดับไฟในตะเกียงจนในห้องนั้นมืดมิด

     "ถ้าเจ้าร้องแม้แต่นิดเดียว ข้าฆ่าเจ้าแน่!" นั่นเป็นคำขู่ที่ทำให้เด็กน้อยนิ่งและตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว ก่อนจะสะอื้นฮักและน้ำตาที่ไหลออกจาดวงตาคู่สวย

     "ฮึก...ฮึก ฮืออออ(TOT)!" เสียงร้องไห้ดังเล็ดลอดออกมาจนคนที่พูดขู่ตกใจ

     "เจ้าร้องไห้ทำไมเล่า! เงียบเดี๋ยวนี้เลยนะ!" ยิ่งเขาตะคอดเด็กน้อยยิ่งตะเบงเสียงมากกว่าเดิม

     "ฮือออออออ!!!"

     "อย่าร้องสิ ข้าแค่ล้อเล่นเฉยๆเอง...อย่าร้องนะ" เขาพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนลงทำให้เด็กในอ้อมแขนเริ่มสงบและเงียบในที่สุด

     "อือ..อิงอิงอะ?"

     "หือ...เจ้าพูดว่าอะไรนะ?" เขาเอ่ยถามอีกครั้งและยอมปล่อยมือของจากเด็กน้อย

     "จริงๆนะ?"

     "อืม อึ่ก!" เขานิ่วหน้าและกุมแผลที่หัวไหล่พร้อมทั้งบีบมันแน่นเพื่อสะกดกลั้นความเจ็บปวด

     และเป็นเวลาเดียวกันกับที่ดวงจันทร์ได้เคลื่อนออกจากหมู่เมฆ แสงจันทร์ได้สาดส่องเข้ามาจากหน้าต่างบานเล็กและกระทบตัวของเขา 

     ทำให้เด็กน้อยมองภาพตรงหน้าเพราะไม่อาจจะละสายตาไปได้ มันดูงดงามและมหัศจรรย์ ีอกทั้งยังดูมีเสน่ห์น่าหลงไหลอีกด้วยแต่ก็ต้องหยุดจ้องมองเมื่อได้เห็นแผลบนหัวไหล่ของอีกฝ่าย

     "บาดเจ็บนี่นา...รอเดี๋ยวนะ จะไปเอากล่องยามา" เธอว่าแล้วลุกขึ้นก่อนจะวิ่งเต๊าะแตะไปหยิบกล่องยาในห้องครัวแล้วกลับมาที่ห้องเก็บของอีกครั้ง

     ร่างสูงมองเด็กน้อยเงียบๆ มือเล็กที่กำลังเปิดกล่องปฐมพยาบาลออกมาพร้อมทั้งอ่านยาต่างๆอย่างตั้งใจ

     "เจ้าไม่กลัวข้าจับเจ้ากินหรือ เด็กน้อย?" ร่างสูงเอ่ยถามพลางมองเด็กน้อยที่ยืนขึ้นและกำลังใช้ผ้าขาวชุบน้ำเช็ดเลือดให้

     "ทำไมล่ะ ขนนายสวยออกนี่นา..." คำตอบที่แสนซื่อทำให้เขาหลุดหัวเราะและมองเด็กน้อยทำแผลต่อไป

     "หึๆ เจ้านี่ประหลาดนะ...เมื่อครู่เจ้ายังร้องไห้เพราะกลัวข้าอยู่เลยนี่"

     "ก็มันน่ากลัวจริงๆอ่ะ ต่อไปก็...แอลกอฮอล์" มือน้อยยกขวดน้ำยาสีฟ้าขึ้นมาก่อนจะเปิดฝาและใช้ก้อนสำลีอุดปากขวดพร้อมทั้งคว่ำขวดลงนิดเดียวและผละออก

     แปะ!

     "อุก!"

     "แสบเหรอ?...ไอซ์ก็ไม่ชอบเหมือนกัน แต่อดทนหน่อยนะ" เด็กน้อยว่าแต่ก็ทำต่อไปเบาๆ

     "เจ้า ชื่อว่าอะไรนะ?" ร่างสูงเอ่ยถามอีกครั้ง เด็กน้อยเงยหน้าและตอบด้วยรอยยิ้มที่แสนอบอุ่น

     "ชื่อไอซ์! เพราะเกิดในฤดูหนาว ชื่อจริงๆชื่อเหมันต์แต่มันเหมือนผู้ชายเลยให้เรียกว่าไอซ์" เสียงเล็กเจื้อยแจ้วร่ายยาวฉะฉาน

     "งั้นหรือ..."

     "แล้วคุณหมาป่าชื่ออะไรเหรอ?" ไอซ์เอ่ยถามอีกฝ่ายบ้างด้วยแววตาที่อยากรู้อยากเห็น

     ชายหนุ่มยิ้มบางและยกมือข้างที่ไม่บาดเจ็บลูบผมเธออย่างเอ็นดูและเอ่ยตอบคำถาม

     "ข้าชื่อ'วินเทอร์'...ความหมายเหมือนกับเจ้านั่นแหละ เด็กน้อย"

     "งั้นเหรอๆ! ว้าว เจอคนชื่อเหมือนกันด้วย" ไอซ์ดูตื่นเต้นพลางทำแผลต่อไปอย่างตั้งใจหลังจากเสร็จขึ้นตอนสดท้ายมือเล็กๆก็ผละออก

     "เสร็จแล้วค่า "

     "ขอบใจเจ้ามากนะ..." ชายหนุ่มยิ้มอ่อนให้ น่าแปลกใจที่เขารู้สึกถูกชะตากับเด็กคนนี้ ทั้งที่เขาเกลียดมนุษย์

     "คุณแม่สอนว่าต้องใจดีกับทุกคนค่ะ...อยู่ที่นี่จนกว่าจะเช้าก็ได้นะคะ"

     "ได้งั้นหรือ?" ไอซ์พยักหน้าแล้วพูดต่อ

     "ก็เห็นคุณหมาป่าดูเหนื่อยๆ พักสักหน่อยแล้วค่อยกลับบ้านก็ได้ค่ะ" เด็กน้อยตอบเสียงใส จนชายหนุ่มอดที่จะยิ้มไม่ได้กับความใสซื่อของเด็กคนนี้

     "เจ้าช่างใจดีซะจริงๆนะ...ข้ารอไม่เกรงใจก็แล้วกัน" 

     "อ๊ะ เดี๋ยวนะคะๆ เอ อยู่ไหนน้อ" ฝีเท้าเล็กเดินไปยังรอบๆห้องเพื่อหาอะไรบางอย่าง วินเทอร์เอียงคอมองด้วยความสงสัย

     "เจ้าหาอะไรอยู่น่ะ?"

     ไอซ์ไม่ตอบก่อนจะหันมาแล้วฉีกยิ้มกว้างพร้อมกับชูบางสิ่งที่อยู่ในอ้อมแขนขึ้น

     "ผ้าห่มค่ะ คืนนี้มันหนาวมากๆ คุณหมาป่าห่มไว้นะ จะได้ไม่เป็นหวัด" มือน้อยๆคลี่ผ้าห่มแล้วคลุมให้กับร่างสูง





     ทำไมกัน...ผ้าห่มผืนบางถึงเพียงนี้แต่กลับรู้สึกอบอุ่น





     "ขอบใจ หือ?" วินเทอร์ร้องในลำคอเมื่อมีบางอย่างมาพันรอบคอของเขาไว้ ผ้าพันคอถักไหมพรมสีขาวสะอาดและหนานุ่ม

     "หนูให้ค่ะ(^^)" รอยยิ้มแสนสดใสได้ประดับบนใบหน้าของเด็กน้อยอีกครั้ง

     "เป็นหนี้เจ้าซะแล้วสิ...ขอบใจเจ้ามากนะ ไอซ์" วินเทอร์ยกยิ้มละมุนและเอ่ยคำขอบคุณจากหัวใจ

     "ยินดีค่ะ! อ้อ หนูจะไม่บอกพ่อแม่หรอกค่ะ ว่าคุณหมาป่าอยู่ที่นี่...เพราะงั้นพักผ่อนให้สบายนะคะ" เธอว่าก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากห้องเก็บของไป แต่สักพักก็โผล่หน้าเข้ามาอีกครั้ง

     "มีอะไรเหรอ?"

     "ถ้าหิวล่ะก็ กล่องไม้ตรงนั้นหนูเก็บขนมปังกับอาหารกระป๋องไว้...แล้วก็ตะเกียงเอาอยู่ใกล้ๆตัวนะคะ" วินเทอร์มองเด็กน้อยตาปริบๆก่อนจะยิ้มแล้วพยักหน้า

     "อืม เข้าใจแล้ว"

     "งั้นหนูไปนอนก่อนนะคะ ฝันดีค่ะ(^^)" ไอซ์โบกมือลาและเดินออกไปพร้อมปิดประตูให้





     วินเทอร์ที่เหนื่อยจากการตามล่าก็เริ่มอ่อนแรงและผล็อยหลับไปอย่างรวดเร็ว ในใจกลับได้แต่คิดถึงใบหน้าของเด็กน้อยที่มีผมสีเข้มกับดวงตาสีเดียวกันและใบหน้าใสซื่อที่ไม่เหมือนคนในแถบนี้เอาซะเลย มันกลับสะกดเขาให้ตราตรึงและไม่อาจละสายตาอีกทั้งรอยยิ้มที่ประดับบนใบหน้าทำให้เขาอุ่นวาบเข้ามาในอกทุกครั้ง














     เช้าวันรุ่งขึ้น


    
     ไอซ์รีบตื่นก่อนพ่อแม่ของเธอเพื่อมายังห้องเก็บของทันทีที่มือน้อยๆเปิดประตู ห้องนั้นกลับว่างเปล่าและผ้าห่มผืนบางที่ถูกพับเก็บไว้อย่างเรียบร้อย ไอซ์เข้ามาเดินสำรวจด้านในพร้อมทั้งนั่งยองๆและใช้มือแตะพื้นที่คุณหมาป่าเคยนั่ง

     เย็น... 

     "คงกลับบ้านแล้วสินะ...เอ๋?" ดวงตากลมโตเหลือบไปเห็นบางสิ่งที่อยู่บนกำแพงที่ทำจากขอนไม้ 



          มันถูกเขียนเป็นภาษาเยอรมันแต่เด็กน้อยก็อ่านไม่ออกแต่แต่เพียงเก็บงำความสงสัยนั้นไว้และกลับไปยังห้องของตัวเอง
 



          โดยไม่ได้เอะใจเลยว่าบางสิ่งบางอย่างของเธอได้ถูกนำกลับไปด้วย...







     ณ ที่แห่งหนึ่ง


    

     "ท่านวินเทอร์ กลับมาอย่างปลอดภัยสินะขอรับ!  ท่านบาดเจ็บ!" ชายวัยกลางคนร้องอย่างตกใจเมื่อเห็นผ้าพันแผลที่หัวไหล่

     "ช่างเถอะ ข้าไม่เป็นไร..." วินเทอร์เดินผ่านชายคนนั้นไปอย่างไม่สนใจ

     "แต่ว่าท่าน--"

     "ข้าขออยู่คนเดียว อย่าให้ใครเข้ามายุ่งล่ะ" ร่างสูงเอ่ยเสียงเย็นจนชายกลางคนผงะและรับคำอย่างรวดเร็ว

     "ขอรับ.."
 
     ปึง!



     ชายหนุ่มปิดประตูห้องและเดินไปนั่งที่เก้าอี้ตัวโปรดใกล้กับหน้าต่าง นัยน์ตาคมทอดมองป่าที่ถูกปกคลุมไปด้วยหิมะอย่างไร้จุดหมาย มือหนาถอดผ้าพันคอผืนเล็กขึ้นมา พร้อมกับใบหน้าเปื้อนยิ้มของเด็กน้อยในชุดคลุมสีขาว

     "ช่างบริสุทธิ์ไร้เดียงสา...ราวกับผ้าสีขาวผืนนี้เลยนะ"

     'ชื่อไอซ์! เพราะเกิดในฤดูหนาว ชื่อจริงๆชื่อเหมันต์ค่ะ แต่มันเหมือนผู้ชายเลยให้เรียกว่าไอซ์'

     "เราคงได้พบกันอีกนะ เด็กน้อยที่น่ารักของข้า" พร้อมทั้งมือหนาที่ยกผ้าพันคอขึ้นจุมพิตอย่างอ่อนโยน






     ก่อนกลับไทย 


     "นี่ คุณๆ" หญิงสาวเอ่ยถามสามีที่กำลังเก้บของเตรียมไปที่สนามบิน

     "หืม? มีอะไรเหรอ ที่รัก.." ชายหนุ่มหันกลับมาตามคำเรียก

     "ลูกไอซ์มีปานด้วยเหรอคะ?"

     "ปาน? ที่ไหนล่ะ?"

     "เมื่อเช้าฉันพาแกไปอาบน้ำ ฉันเพิ่งเห็นว่าที่หน้าอกแกมีปากด้วยน่ะค่ะ" หญิงสาวว่า

     "มันเป็นรูปะอะไรพอมองออกรึเปล่า คุณ?" ภรรยานึกคิดก่อนจะเอ่ยออกมาเสียงแผ่วเบา

     "มันเหมือน...."



   



รอยเล็บของหมาป่าน่ะค่ะ








คุยกะไรท์


หวัดดีค่า ไรท์โจรสลัดเองนะเออ...

สาเหตุที่แต่งSF ขึ้นมาก็เพราะไปอ่านโดวายของนักเขียนญี่ปุ่นคนหนึ่งเข้า(ไรท์ซื้อเป็นเล่มมาอ่านเองเลย ขี้เกียจเช่า555+) 

แล้วเราก็มโนลองแต่งขึ้นมาเองดูบ้าง  ดีไม่ดียังไงก็ไม่ว่าค่ะ แต่งเล่นเฉยๆ แต่ใครจะให้มีเป็นเรื่องยาว นั่นก็อีกเรื่องนึงนะคะ

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ Chibi_Pirate จากทั้งหมด 21 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

15 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 29 มกราคม 2562 / 06:05

    แต่งต่อเถอะค่ะะ
    #15
    0
  2. วันที่ 23 มกราคม 2562 / 12:02

    อยากอ่านต่ออออ

    #14
    0
  3. วันที่ 23 สิงหาคม 2561 / 15:30
    ต่ออออชอบบฟินนนนน
    #13
    0
  4. #12 Kuroko
    วันที่ 16 มีนาคม 2561 / 23:26
    ไรท์เตอร์แต่งต่อเถอะค่ะ อยากอ่านต่อค่ะ!!!
    #12
    0
  5. #11 C.L.PIAMSIRI (@Longsaard) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 มกราคม 2561 / 16:57
    แต่งต่อเถอะ พลีสสสสสสส
    #11
    0
  6. วันที่ 16 ธันวาคม 2560 / 20:52
    แต่งต่อเถอะครับขอร้อง
    #10
    0
  7. #9 pimza22032547 (@pimza22032547) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2560 / 22:40
    ได้โปรดกลับมาต่อเถอะค่ะ
    #9
    0
  8. #8 laki3342 (@laki3342) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2560 / 10:30
    ชอบแนวๆนี้จังเลยค่ะ น่ารักกกกกก
    #8
    0
  9. วันที่ 12 กันยายน 2560 / 17:03
    ต่ออออออออ
    #7
    0
  10. #6 ริเทียนอส (@kumakun64) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2560 / 22:30
    แต่ต่อ~ชอบค่ะ
    #6
    0
  11. #5 LuCinENa (@nanamisora) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 เมษายน 2560 / 15:26
    แต่งต่อนะค่ะ
    #5
    0
  12. วันที่ 2 เมษายน 2560 / 01:02
    แต่งต่อเถอะน่ะค่ะ
    #4
    0
  13. #3 W-SMiss (@w-skymoon) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 เมษายน 2560 / 22:57
    ทำไมมันช่าง....ฟินอ่ะ วินจะได้เจอไอซ์อีกมั้ยอ่ะ~
    #3
    2
    • #3-1 Phatonepiece (@phatcharaluk) (จากตอนที่ 1)
      2 เมษายน 2560 / 21:29
      อยากให้มีต่อมั้ยคะ?
      #3-1
    • 2 เมษายน 2560 / 22:05
      อยากกกกกกกกกก
      #3-2
  14. #2 sanglert (@sanglert) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 เมษายน 2560 / 22:55
    ไรท์ค่ะ แต่งต่อเถอะค่ะ
    #2
    0
  15. วันที่ 1 เมษายน 2560 / 16:38
    น่ารักอ่ะ

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 1 เมษายน 2560 / 19:05
    #1
    0