[ปรมาจารย์ลัทธิมาร] พันธวิญญาณข้ามภพ (OC)

ตอนที่ 24 : ตอนที่ 23 ทดสอบเสี่ยงตาย // ขอแจ้งเฉพาะกิจจ้าาาา!!!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,158
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 168 ครั้ง
    22 ก.ย. 62


 


    มือฉันพยายามจะยื้อแรงของคนตรงหน้า อากาศที่มีในปอดตอนนี้ไม่ได้มีการระบายเข้าออกเกือบสิบวิแล้ว เพราะนิ้วโป้งของคนตรงหน้ากดที่คอหอยจนมันทับหลอดลม


     "อ อ...แค่ก!"


     "คนผู้นั้นสมควรตาย! ไม่ควรได้รับความเห็นใจ แต่เจ้ากลับ...." ดวงตาของโม่เสวียนอวี่เต็มไปด้วยคำตัดพ้อที่ยากเกินจะสุดทน

     "อ...แค่ก ปละ ปล่อย...อึ่ก!" แรงบีบมากขึ้นกว่าเดินจนฉันต้องหลับตา


     มือที่พยายามจะขืนแรงเขาเริ่มลดน้อยลง ภาพตรงหน้าพร่าไปหมดจนแทบจะมองไม่เห็นอะไร


     กลัว...ทรมาน


     คำพูดนี้ผุดเข้ามาในสมองสั่งการ สัญชาตญาณการเอาตัวรอดเริ่มทำงาน และความกลัวนั่น...

 

     "ฮึก.." มันทำให้ฉันร้องไห้

     "..." โม่เสวียนอวี่ชะงักเมื่อได้ยินเสียงสะอื้น ก่อนจะค่อยๆคลายมือที่บีบลำคอฉันไว้แล้วปล่อยในที่สุด

     "เฮือก!! แค่กๆๆๆ!" ปากรีบตักตวงอากาศให้เข้าปอดจนสำลัก เหมือนปอดกำลังจะระเบิด หูอื้อ ตาพร่าไปหมด มือรีบกุมและจิกกลางอกเพื่อสะกดกลั้นความเจ็บปวด

     "ม....แม่นาง ข้า..."

     "แค้นมาก...แค่กๆ แค้นเขามากขนาดนั้นเลยเหรอ" ฉันทั้งไอทั้งหอบจนน้ำตาไหล อีกฝ่ายมีท่าทีอึกอักไม่พูดตอบ

     "ข...ข้า ข้าขอโทษ"

     "...แค้นเขามาก จนอยากให้เขาตายเลยเหรอ?" โม่เสวียนอวี่เม้มริมฝีปาก หลับตาแล้วเอ่ยตอบน้ำเสียงเรียบ

     "ใช่"

     "แล้วฉันเกี่ยวอะไรด้วยฮะ! แค่กๆ!" ฉันตวาดแล้วไออีกครั้ง จนแทบทรงตัวไม่อยู่แล้วเอนหลังพิงกับหัวเตียงอย่างหมดแรง

     "ข้า...ข้าไม่เข้าใจเจ้า ว่าเหตุใดเจ้าถึงเห็นใจเขานัก เจ้าไม่เข้าใจข้าหรอก ว่าข้าถูกคนผู้นั้นกระทำอะไรมาบ้าง!" โม่เสวียนอวี่ตัดพ้อด้วยน้ำเสียงเจ็บปวด

     ลมหายใจที่ติดขัดเริ่มกลับมาเป็นปกติแล้ว แต่ความรู้สึกเจ็บที่ลำคอก็ยังคงอยู่...เด็กคนนี้แรงเยอะชะมัด

     "โม่เสวียนอวี่...สิ่งที่เขาทำกับเธอ ไม่ใช่ว่าฉันไม่รู้ ฉันรู้ทั้งหมดว่ามันเกิดอะไรขึ้นเกี่ยวกับเธอ" เด็กหนุ่มตรงหน้าช้อนมองฉันตาใส ถึงใบหน้าจะถูสีทาไว้ แต่เพราะเขาเป็นคนหน้าตาดีมันเลยไม่น่าเกลียด

     น่ารักเสียด้วยซ้ำ

     "แล้วเหตุใดเจ้า---"

     "คนเราเกิดมาล้วนกายใจบริสุทธิ์ เพียงแต่ว่าสภาพแวดล้อมต่างหากที่ได้ล่อหลอมแต่งแต้มจิตใจขึ้นมา จนมีเอกลักษณ์...เฮ้อ แต่สีสันที่แต่งแต้มเขาคนนั้น มันมั่วไปหมดจนสีผิดเพี้ยน และสิ่งที่เขาทำร้ายเพราะว่าเขากลัว" ฉันถอนหายใจก่อนจะพลิกผ้าห่มแล้วนั่งขัดสมาธิ เด็กหนุ่มเอียงคอมองอย่างสงสัย

     "กลัว?"

     "กลัวคนจะมาทำร้ายเขา เธอก็รู้นี่...ว่าเขาก็เหมือนกับเธอ"

     "แต่ข้า ไม่เคยคิดทำร้ายเขาเลยนะ" อีกฝ่ายแย้งด้วยความใสซื่อ จนฉันก็อดสงสารไม่ได้...เวรกรรมอะไรของเสี่ยวโม่น้อ ต้องเจอกับเรื่องหนักหนาถึงขนาดนี้

     "...นี่"

     "หือ?"

     "ฉันขอเรียกเธอว่า'อาอวี่'ได้ไหม เรียกชื่อเต็มๆมันยาวน่ะ" เด็กหนุ่มนั่งนิ่งก่อนที่ดวงตาคู่สวยจะเป็นประกายวิบวับริมฝีปากบางกระจับยกยิ้มกว้างแล้วพยักหน้าแรงๆ!

     "ได้สิๆ! ล แล้วแม่นางชื่ออะไรล่ะ ข้าจะได้เรียกเจ้าบ้าง"

     "หลิวฟูหยาง จะเรียกฉันว่าฟูหยางก็ได้นะ"

     "อือ...เจ้าอายุเท่าไหร่?"

     "หมายถึงฉันหรือเจ้าของร่างนี้ล่ะ?" นิ้วเรียวชี้มาที่บริเวณอกของฉัน แล้วตอบด้วยเสียงง้องแง้ง

     "เจ้านั่นแหละ"

     "24 ดูแก่ล่ะสิ แต่ก็แก่จริงๆแฮะ เธออายุยังไม่ถึงยี่สิบเลยด้วยซ้ำไปนี่" ฉันพูดพึมพำคนเดียวแล้วเหลือบมองเด็กหนุ่มตรงหน้าที่นั่งนิ่งเหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่างอยู่

     "งั้น ขอเรียกเจ้าว่าพี่หยาง(หยางเจี่ยเจีย)ได้ไหม?" น้ำเสียงออดอ้อนประกอบกับใบหน้าน่ารักช้อนมองฉันตาปริบๆ เล่นเอาซะอดเอ็นดูไม่ได้
    
     จะว่าไปเมื่อกี้เราจับตัวเขาได้สินะ
 
     "อืม เอาสิ...จะเรียกฉันยังไงก็เรียกเถอะ" ฉันว่าพร้อมกับคว้าผ้าเช็ดหน้าและจับบ่าของเด็กหนุ่มเข้ามาใกล้แล้วเช็ดสีบนหน้าออกจนเกลี้ยง

     โม่เสวียนอวี่มองฉันตาปริบๆด้วยความงุนงง แล้วยิ้มสดใสฉันก็ยิ้มตามแล้วลูบหัวทุยๆด้วยความเอ็นดู บางทีฉันก็สงสารเด็กคนนี้เหมือนกันนะ ออกจะน่ารักขนาดนี้ ทำไมถึงเจอแต่เรื่องเลวร้ายแบบนั้นกันนะ

     "พี่หยาง พี่หยาง..."

     "ไม่ต้องเรียกขนาดนั้นก็ได้ มีอะไรก็ว่าเถอะ"

     "พี่ไม่โกรธข้าใช่ไหม?"

     "เรื่อง?"

     "ที่...ข้าจะฆ่าพี่" สายตาเป็นลูกกระต่ายน้อยตาใสอ้อนวอนระดับล้าน จนน่าหมั่นเขี้ยวไม่หยุดจริงๆ

     เป๊าะ!

     "อ๊ะ!...พี่ดีดหน้าผากข้าทำไม?" โม่น้อยมุ่ยหน้าลูบหน้าผากที่ถูกฉันดีดจนเป็นรอยแดงใส่ป้อยๆ ฉันถอนหายใจแล้วยิ้มบางให้อีกฝ่าย

     "หมั่นไส้เธอน่ะสิ ทำหน้าตาน่ารักพร่ำเพรื่อจริงๆนะ"

     "งืมมม ก็ไม่บ่อยหรอกน้าาาา ถ้าข้าเจอคนดีข้าก็อยากจะอยู่ด้วย...เหมือนพี่หยางไง!" ให้ตายเถอะ ฉันจะตายยย น่ารักเกินไปแล้ว!

     "เธอนี่นะ ว่าแต่เธอเข้ามาในห้องฉันได้ยังไง แถมยังจับแล้วก็เห็นได้แบบนี้อีก"

     "ข้ารู้สึกแปลกๆ ตอนที่อยู่กับคุณชายเว่ยแล้ว ตอนแรกที่ข้าเจอพี่...พี่เล่าเรื่องที่ถูกเรียกให้มาสิงร่าง หลังจากนั้นก็ไม่ได้พบหน้าพี่บ่อยนัก เลยรอจังหวะที่จะได้เจอที่อวิ๋นเซิ่นปู้จือฉู่ตามลำพัง"

     "งั้นก็ตั้งแต่การประลองแล้วน่ะสิ" เด็กหนุ่มพยักหน้ารับหน้าหงอยๆ

     "จะแค้นเขาฉันไม่ยุ่งหรอกนะ...เพราะเวรกรรมใครกรรมมัน ฉันเข้าไปแทรกอะไรไม่ได้"

     "อือ"

     "แล้วก็...อาอวี่ ฉันขออะไรอยางหนึ่งได้ไหม?"

     "อะไรเหรอ พี่หยาง?"

     "ถ้าเขาตาย เลิกแค้นเขาเถอะนะ" โม่เสวียนอวี่ชะงักงัน ดวงตากลมใสล่อกแล่กไปมาอย่างรุนแรง แล้วส่ายหน้าราวกับไม่ยอมรับและเริ่มแสดงท่าทีรุนแรงขึ้น

     "ไม่..ไม่เด็ดขาด! เขาฆ่าอาอวี่! เขาเกลียดอาอวี่!"

     "อาอวี่ ใจเย็นๆก่อน!"

     "ไม่เอา...ฮึก เขาทำร้ายอาอวี่ พี่หยาง ข้าทำอะไรผิดหรือ เขาถึงได้รังเกียจข้า อยากกำจัดข้านัก" น้ำตามากมายเปรอะเปื้อนใบหน้านวล คำพูดตัดพ้อเปล่งออกมาจากริมฝีปากบางอย่างน่าสงสาร

     "อาอวี่! ตั้งสติไว้ ฉันจะจัดการเรื่องนี้ให้เอง อย่าร้องไห้เลยนะ"

     "ฮึก อาอวี่น่ารังเกียจหรือ พี่หยาง?" ฉันส่ายหน้ารีบเอาผ้าเช็ดหน้ามาเช็ดหน้าอีกฝ่ายที่ร้องไห้เป็นเด็ก

     "ไม่เลย ไม่เลยสักนิด"

     "ทำไมเขาถึงอยากกำจัดข้าล่ะ ข้า...ฮึก ฮืออ ข้าไม่เคยอยากทำร้ายเขาเลยนะ" ไม่แต่มองอีกฝ่ายร้องไห้ออกมาอย่างน่าสงสาร มือฉันได้แต่จับมือของเขาบีบเบาๆเท่านั้น

     "ไม่ว่าจะยังไง เขาก็ต้องตาย...เพราะอย่างนั้น หากเขาตายแล้วขอให้เจ้าเลิกแค้นเขาได้ไหม"

     "ทำไมล่ะ พี่หยาง"

     "สิ้นเวรสิ้นกรรมครั้นยังมีชีวิตก็พอ เธอเองก็รักเขาอยู่ไม่ใช่เหรอ? ถึงได้แค้นเขามากขนาดนี้...ถึงได้ร้องไห้เพราะเขาขนาดนี้ด้วย" ฉันว่าก่อนจะเกลี่ยน้ำตาที่ข้างแก้มนิ่มของอีกฝ่ายออก

     "..."

     "อย่าเอาจิตผูกแค้นยันภพชาติหน้า เพราะบางที...คนที่จะเจ็บปวดเจียนตายอาจเป็นเราก็ได้นะ"
     
     "ถ้าพี่ว่าอย่างนั้น...ก็ได้ อาอวี่ตกลง"

     "เก่งมากเลยอาอวี่ ต้องอย่างนี้สิคนเก่ง!" เด็กน้อยยิ้มกว้างก่อนจะขยับเข้ามาใกล้แล้วยกมือของฉันมาถูไถกับหน้า

     "ชมอีกๆ ชมอาอวี่เยอะๆเลย"

     "ได้ทีก็เอาใหญ่เลยนะ ไม่ได้ๆ พอเลยเจ้าเด็กโข่งนี่!" ฉันดันหน้าเนียนออกห่างแล้วกลั้วหัวเราะ คนอะไร เมื่อกี้ยังร้องไห้จะเป็นจะตาย ตอนนี้ยิ้มหน้าบานเป็นกระด้ง

     "ฮึ่ม! พี่หยางอ่ะ"

     "อาอวี่ พรุ่งนี้ฉันต้องตื่นแต่เช้านะ...ให้นอนได้แล้ว" ฉันว่าก่อนจะล้มตัวลงนอน แต่มือของโม่เสวียนอวี่ก็รั้งไว้

     "ก็ได้! แต่ข้าขอพี่บ้างสิ"

     "อะไรอีกล่ะ ฉันง่วงแล้วนะ...."

     "ข้า..."

     "..."

     "ไปจินหลินไถกับพี่ด้วยสิ"

     "...ฮะ?"
















     เช้าวันรุ่งขึ้น



    ฉันเหาะกระบี่ติดตามหลานซีเฉินเข้ายังเขตจินหลินไถ จนกระทั่งถึงที่หมาย สิ่งก่อสร้างตั้งตระหง่านหรูหราสมเป็นตระกูลจินแห่งหลันหลิง ก่อนที่ศิษย์ในสำนักจะต้อนรับเราทั้งคู่ และเดินนำพวกเรามายังห้องโถงซึ่งมีจินกวงเหยารอต้อนรับพวกเราทั้งคู่อยู่ 

     "พี่รอง...อา--ฟูหยาง เดินทางมาไกล ลำบากพวกท่านแล้ว" ร่างโปร่งงามสง่าโค้งคำนับหลานซีเฉิน ก่อนที่ฉันจะคำนับอีกฝ่ายกลับ

     "ไม่ลำบาก จริงสิ เจ้าอยากพบนางเพราะเหตุใดล่ะ อาเหยา?"

     "พี่รอง ศิษย์ในสำนักข้าหลายคนนั้นค่อนข้างจะแข็งทื่อในการฝึกร่างกาย ข้าจึงอยากให้ฟูหยางช่วยเป็นคู่มือให้กับพวกเขาเสียหน่อย...เจ้าพอจะช่วยข้าได้หรือไม่?" คนตรงหน้าหันมาถามฉัน ฉันจะขัดอะไรได้ล่ะ

     "หากท่านประมุขร้องขอ ผู้น้อยคงมิกล้าปฏิเสธหรอกเจ้าค่ะ"

     "ถ้าเช่นนั้นเชิญพี่รองไปพักก่อน ส่วนเจ้าฟูหยางตามข้ามา" จินกวงเหยาผายมือให้พวกเราเดินตามเขาและคนรับใช้แยกกันไป




     ไม่นานนักเราก็มายังป่าที่อยู่ในเขตด้านหลังของจินหลินไถ หน้าทางเข้ามีศิษย์ตระกูลจินสี่ห้าคนยืนรออยู่ ก่อนจะโค้งคำนับประมุข

     "ฟูหยาง เจ้าไปยืนรวมกับพวกเขาสิ" มือเพรียวดันหลังฉันให้ไปอยู่กับพวกศิษย์ตระกูลจิน 

     เมื่อเดินมาทุกคนล้วนแหวกทางไม่เข้าใกล้ อีกทั้งยังมองเหยียดเหมือนฉันเป็นแมลงน่าขยะแขยง แต่ฉันก็เบื่อที่จะสนใจจึงหันไปมองประมุขทั้งสองแทน

     "เอาล่ะ ข้าจะให้พวกเขาแข่งขันกัน"

     "แข่งอะไรขอรับ ท่านประมุข?" จินกวงเหยาไม่ตอบ ก่อนที่บางอย่างจะพุ่งมาจากด้านหลังของเขาแล้วเฉียดแขนฉันไปอย่างรวดเร็ว
     
     "ในเวลา 3 ก้านธูป ให้พวกเจ้าทั้งหมดเข้าไปในป่า ท้ายป่าจะมียันต์อยู่ เมื่อพวกเจ้าได้ยันต์แล้วให้กลับมาที่นี่ ใครมาถึงก่อนก็จะเป็นผู้ชนะไป"

     "หึ แค่เหาะกระบี่---"

     "เจ้าใช้กระบี่ไม่ได้ เจ้าต้องวิ่งเข้าไป...จงระวังไว้ เพราะเมื่อครั้งกาลก่อนตระกูลเนี่ยเคยวางกับดักนับไม่ถ้วน" ทุกคนถึงกับโอดครวญเพื่อขอความเมตตา 

      กับดักของจีนเป็นยังไง ฉันก็ยังไม่เคยเห็นเลย จะรับมือยังไงเนี่ย!

     "อ้อ แล้วก็ระหว่างทาง...จะมีปีศาจเพ่นพ่านด้วย เอาล่ะ เมื่อพวกเจ้าวิ่งเข้าไปในป่าแล้วก็รักษาตัวเอง หากใครที่สู้ไม่ไหวให้จุดพลุส่งสัญญาณ"

     "..."

     "พร้อมแล้วก็...เริ่มได้!" พวกเราทุกคนวิ่งเข้าไปในป่ากันทันทีโดยไม่รีรอ ป่าแห่งนี้ค่อนข้างรกทึบแต่เป็นทางเรียบตลอดไม่น่าจะมีปัญหาอะไรล่ะมั้ง








     ตึกๆๆๆ!


     จินกวงเหยาไพล่มือมองเข้าไปในป่า ไม่นานนักศิษย์ตระกูลจินก็วิ่งออกมาหาเขาร่างโปร่งยิ้มบางก่อนจะมองเข้าไปในป่า ทุกคนต่างชักกระบี่ของตนออกมาแล้วตั้งจิตควบคุมมัน

    



     ชิ้งงงงง



     กระบี่ทุกเล่มชี้ไปยังป่า ก่อนที่มันจะพุ่งเข้าไปด้านในจินกวงเหยามองเข้าไปแล้วได้แต่พูดพึมพำ










      "อภัยให้ด้วย ฟูหยาง...แต่เพื่อทดสอบความสามารถของเจ้า"









ปุกาศด่วยจี๋ ไปรษณีจ๋า!!

วันพุธนี้ เตี้ยจะ"งดอัพ"นะเออ 
เพราะมีงานท่วมและเดดไลน์ส่งงานใกล้เข้ามาแล้ว

See you to Sat 28 Sep








เห่อๆ  ไม่มีไรมาก

เม้น-กัน-หน่อย!!


ความสุขของเตี้ย = การเห็นรีดเดอร์อินกับฟิค และเม้นมาให้อ่าน








ขอแค่นี้จริงๆ กราบล่ะค่ะ



รูปภาพที่เกี่ยวข้อง


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 168 ครั้ง

659 ความคิดเห็น

  1. #542 Mikase rinna (@Nun300) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 28 กันยายน 2562 / 17:44

    อาอวี่น่ารักมากกกน้องงงงงอ๊ายยยยยขอกอดได้ม้ายยยอยากอ่านต่อเร็วๆจังงง
    #542
    0
  2. #522 Hyperion-kub (@Naiinuttych) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 27 กันยายน 2562 / 16:22
    อาอวี่ยยยยยยย~ น่าร้ากกกก
    #522
    0
  3. #521 RAY MII (@Nareesophit) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 27 กันยายน 2562 / 10:46
    อาอวี่น่ารักเกินไปปป //กุมใจ

    อาเหยาเธอจะทำอะไรฟูหยางหนออ

    รอนะคะ เป็นกำลังใจให้ค่า~
    #521
    0
  4. #520 -NatJeeRa- (@-NatJeeRa-) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 22 กันยายน 2562 / 18:58
    โอ้ยยย อยู่ดีๆก็จิ้นฟูหยางกับน้องโม่อะะ น่าร้ากกก //จะรอนะคะ! สู้วๆ! อย่าหักโหมทำงงานน้า~
    #520
    0
  5. #519 554910140 (@554910140) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 22 กันยายน 2562 / 10:32
    อาเหยาเจ้าสิเฮ็ดอิหยัง?????
    #519
    0
  6. #517 chyanin (@chyanin) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 22 กันยายน 2562 / 09:55
    สู้ๆนะ รอกงนี้นะเธอ
    #517
    0
  7. #516 จินร (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 22 กันยายน 2562 / 09:35

    เเราก็เข้าใจนะช่วงนี้เราเองก็ใกล้สอบแล้วเหมือนไรท์ต้องยุ่งมากแน่ๆ

    #516
    0
  8. #515 xX_Uzumaki_Tsubaki_Xx (@WhoAmIam) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 22 กันยายน 2562 / 09:04
    สู้ๆนะฮะ!ผมจะนั่งรออยู่ตรงนี้นะ~
    #515
    0
  9. #514 LWLookwai (@LWLookwai) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 22 กันยายน 2562 / 08:55
    สู้ๆค่ะ! รอนะ!
    #514
    0
  10. วันที่ 22 กันยายน 2562 / 01:13
    รอๆๆๆนะ
    #513
    0
  11. #512 ball-kpp (@ball-kpp) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 22 กันยายน 2562 / 00:54
    จะรออยู่ตรงนี้ไม่ไปไหนแน่นอน
    #512
    0
  12. #511 ArseyaKung (@ArseyaKung123) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 22 กันยายน 2562 / 00:39
    โอ้ย หัวใจจะวาย น้องโม่คือที่สุดของความน่ารักและใสๆมาก แง อยากปกป้องน้องเลยอ่ะ ฟีลน้องชายแสนน่ารักคือเยอะมาก.ฮรือ;;///;; อยากปาดน้ำตาลูบหัวกอดและหอมหัวมาก แง เอ็นดู;;7;;
    //พนมมืออย่าให้ฟูหยางเป็นอะไรเลย;;
    #511
    0
  13. #510 Thangmo95 (@chandapa) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 22 กันยายน 2562 / 00:29

    เป็นกำลังใจให้นะ
    #510
    0
  14. #509 gcudjehsijdh (@gcudjehsijdh) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 22 กันยายน 2562 / 00:28

    อาเหยาาาาาาทำอาาารายยยยยอ่าาาาาาสู้ๆนะคะรออยู่จ้าานานแค่ไหนจะรอแต่อย่านานเกินรอเดียวเราจะหนีไปอ่านเรื่อ----แค่กๆ
    #509
    0
  15. #508 Wilawan Chumwanid (@nunany27) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 22 กันยายน 2562 / 00:23
    เฝ้ารอค่า มาต่อนะค่า
    #508
    0
  16. #507 AKASHI. (@thanyameen) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 22 กันยายน 2562 / 00:18
    -เหยา! ทำอะไร!
    #507
    0