[ปรมาจารย์ลัทธิมาร] พันธวิญญาณข้ามภพ (OC)

ตอนที่ 23 : ตอนที 22 สมควรหรือไม่?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,097
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 172 ครั้ง
    21 ก.ย. 62




     เมื่อพวกเขาหายไป ทิ้งให้ฉันยืนยิ้มน้ำตานองอยู่คนเดียวแต่กลิ่นหอมอ่อนๆของท้อยังลอยอบอวลอยู่ทั่ว ก่อนที่ทุกอย่างจะกลับมาเดินได้อีกครั้งหนึ่ง

     "ฟูหยาง เจ้าร้องไห้อีกแล้วเหรอ?" จิ่งอี๋ที่ยืนไม่ไกลรีบปรี่เข้ามาหา ฉันหันไปยิ้มให้แล้วพยักหน้าพลางเช็ดน้ำตา

     "อืม...แต่ตอนนี้ข้าไม่เป็นไรแล้วล่ะ"

     "แน่ใจนะ?" จิ่งอี๋ทำหน้าเหมือนไม่เชื่อ จนน่าขำฉันก็ยังพยักหน้ายืนยันแม้น้ำตาจะยังไม่ยอมหยุดไหลสักที 

     "จิ่งอี๋ ฟูหยางเป็นอะไร?" เสียงของซือจุยเอ่ยถามแต่ยังไม่ทันที่จะเงยหน้าขึ้นตอบ จิ่งอี๋ก็เอาตัวมาบังฉันไว้ซะมิดเพราะตัวเขาสูงกว่าฉันไปนิดหน่อย

     "นางแสบตาน่ะ อีกเดี๋ยวก็คงดีขึ้น" จังหวะนั้นฉันรีบเช็ดน้ำตาแล้ว สูดลมหายใจเข้าออกแล้วยกยิ้มกว้างก่อนจะโผล่หน้าออกไป

     "ไม่เป็นไรพี่ซือจุย ผมมันจิ้มตาข้าน่ะ ตอนนี้หายแล้ว"

     "งั้นเหรอ..."

     "พี่ซือจุยลองขยับแขนซ้ายดูสิ ข้าว่ามันน่าจะหายแล้วนะ" ซือจุยเลิ่กคิ้วมองก่อนจะก้มลงมองแขนตัวเองที่ถูกห้อยต่องแต่ง และลองขยับมันอย่างที่ฉันว่า

      ทุกคนต่างก็ตกใจที่เห็นว่าซือจุยสามารถขยับแขนข้างนั้นได้อย่างไม่มีปัญหา และไม่มีสีหน้าเจ็บปวดใดๆ

     "ด ได้อย่างไรกัน..."

     "แต่ก็ดีแล้วไม่ใช่หรือที่พี่ซือจุยหายแล้ว เอาล่ะเรารีบหาทางออกกันเถอะ" จื่อเจินพูดขึ้นทุกคนล้วนเห็นด้วยกันเป็นอย่างดี ยกเว่นแต่จินหลิงที่รีบสาวเท้าเข้าไปหวังจะฉวยเอาผ้าผูกผมตัวเองคืน

     แต่ฉันไวกว่าจึงรีบจับแขนเขาไว้ จินหลิงตวัดตามองกลุ่มไหมสีเข้มพลิ้วตามแรงสะบัดหน้าด้วยความไม่พอใจ

     "เจ้าจะทำอะไร! พี่ของเจ้าหายดีแล้วนี่ เอาผมผูกผมข้าคืนมาได้แล้ว!" ฉันยิ้มก่อนที่จะให้จินหลิงปล่อยมือจากซือจุยก่อน เขามองฉันหน้าตึง ฉันจึงเดินมาด้านหลังคลายปมผ้าที่ผูกคล้องคอเขาไว้ แล้วเดินมาข้างหน้าก่อนจะม้วนมันไว้ในมือแล้วยัดใส่มือของซือจุย

     "ฟูหยาง เจ้าทำอะไร?"

     "ผูกผมให้จินหลิงด้วยเจ้าค่ะ" พวกเขาทำหน้าเหวอกันใหญ่ โดยเฉพาะจินหลิง และซือจุย จินหลิงรีบแย้งพัลวันหน้าแดงจัด

     "ข ข้าผูกเองก็ได้! เอามา--" ซือจุยเบี่ยงมือหลบแล้วยกยิ้มบางเบา แต่ดวงตาของเขามันเป็นประกายจนปิดไม่มิด ก่อนจะผายมือให้คุณชายจินนั่งลงที่ก้อนหิน

     "เพื่อตอบแทน...ที่ให้ผ้าข้า"

     "ถ ถ้าจะตอบแทนข้าก็ไว้คราวหลัง!"

     "คุณชายจิน" น้ำเสียงของซือจุยเรียบ และกดต่ำจนจินหลิงและพวกเราถึงกับแทบจะปิดปากฉับไม่พูดอะไร จินหลิงกัดฟันกรอดแล้วเดินฮึดฮัดไปนั่งที่โขคหิน

     
     ฉันกลั้นขำที่เห็นจินหลิงนั่งให้ซือจุยทำผมให้ แค่ดูก็รู้แล้วว่าซือจุยโคตรจะตั้งใจที่จะทำให้อีกฝ่ายจนฉันเห็นแล้วอยากจะเดินไปหาที่สงบๆแล้วกริ๊ดกลิ้งลงเขาสามลูกจริงๆ

     ฟินเจ้าค่าาาาาาาาา \(^q^)/







     


    




      เมื่อเดินทางออกจากป่ามาได้แล้วเราจึงมุ่งหน้ากลับกูซูโดยเหาะกระบี่กันไป



     พวกจินหลิงและจื่อเจินนั้นก็กลับตระกูลเพราะครบกำหนดแล้ว ส่วนพวกเราก็ไม่ได้มีเรียนในช่วงนี้ จึงได้ออกล่าราตรีกับพวกคนสกุลหลาน ว่างๆก็ไปนั่งเล่นกับฝูงกระต่ายของวั่งเซี่ยนและเข้าหอหนังสือ



     ถึงแม้จะยังหาคำตอบที่แท้จริงเกี่ยวกับตัวตนของตัวเองไม่ได้ จะลองถามเว่ยอู๋เซี่ยนก็ไม่อยู่


     "เลือดผสม...พูดอย่างกับว่าฉันเป็นตัวประหลาดเลยแฮะ" แต่ก็ประหลาดจริงๆ

     วันนี้พวกซือจุยกับจิ่งอี๋ลงเขาเพื่อบรรเทาทุกข์ให้กับชาวบ้าน หลานฉีเหรินบอกว่าครั้งนี้ฉันไม่ได้ร่วมกับพวกเขา


     "เฮ้อ..." ฉันนั่งเท้าคางถอนหายใจด้วยความเบื่อหน่าย ก่อนจะพลิกอ่านตำราที่เป็นเรื่องเล่าไปพลาง

     "น่าเบื่อขนาดนั้นเชียวหรือ ฟูหยาง" ลมหายใจสะอึกจนแทบสำลักเมื่อเสียงของคนผู้หนึ่งที่ได้ยินเพียงครั้งแรกก็จำได้ดีดังขึ้นจากด้านหลัง
     
     "จ เจ๋ออู๋จวิน!" ด้วยความที่รีบลุกขึ้นยืนเข่าจึงชนกับขอบโต๊ะอย่างแรง

  

     ปั่ก!


     "อูยยยย" ฉันถึงกับนั่งกุมเข่าร้องโอดโอย หลานซีเฉินก็ส่ายหน้าด้วยความเอือมระอากับท่าทีที่ผลุนผลันของฉันแล้วตักเตือน

     "อย่ารีบเร่ง...ช่วงนี้ข้าเห็นเจ้าที่หอหนังสือเกือบทุกวัน กำลังหาอะไรอยู่หรือ?" ร่างสูงตรงหน้าเอ่ยถาม มันทำให้ฉันลังเลที่จะบอก พลางหันซ้ายหันขวาแล้วกระซิบแผ่ว

     "...เจ๋ออู๋จวิน ฟูหยางมีเรื่องจะรายงานท่านเกี่ยวกับตระกูลหลิว"

     "ได้ความว่าอย่างไรบ้าง?"

     "ฟูหยางไม่อยากยอมรับเสียเท่าไหร่ แต่ว่าสิ่งที่ประมุขเจียงและท่านคาดการณ์ไว้ เป็นความจริงเจ้าค่ะ" ใบหน้าคมคายมองด้วยสายตาละมุนปนโล่งใจแล้วถามต่อ

     "แล้วเจ้าจะทำเช่นไรต่อไป จะกลับไปฟื้นฟูตระกูลหลิวหรือไม่?" 

     "ฟูหยางยังมิได้คิดถึงเรื่องเจ้าค่ะ" ฉันส่ายหน้ากลับทันที เพราะว่าเรื่องการฟื้นฟูตระกูลนั้นมันไม่เคยอยู่ในหัวของฉันมาก่อน

     ต้องตัดสินใจนานหน่อยที่จะเลือกว่าต้องทำยังไงดี

     "เช่นนั้นหรือ...เป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ได้ดูแลเจ้า" ฉันผงะกับคำพูดของหลานซีเฉิน ที่พูดเหมือนกับว่าตระกูลของฉันนั้นสูงส่งเท่าชั้นฟ้า

     "ห เหตุใดท่านถึงพูดเช่นนั้นเจ้าคะ?" อีกฝ่ายไม่พูดอะไรได้เพียงแค่ยิ้มบางแล้วถามฉันกลับเสียอย่างนั้น

     "...ข้ามีคำถามอยากถามเจ้า"

     "เชิญถามได้เจ้าค่ะ"

     "คนดีคนชั่ว คนขาวคนดำ...เป็นคนอย่างไร?" คำถามนี้...เหมือนกับที่ต้าจี๋เคยถามเราในถ้ำนั้นเลย

     ถ้าเราตอบออกไปจะโดนจับไปโบยมั้ยเนี่ย ฉันเข็ดแล้วนะกับไม้เท่าเสาบ้านนั่นน่ะ(T^T)

     "..."

     "..."

     "..."

     "เอาล่ะ ข้าจะให้เจ้าเอากลับไปคิดก็แล้วกัน" เมื่อเห็นว่าไม่ตอบอีกฝ่ายจึงให้เวลาฉันกลับไปคิด แต่เป็นฉันซะเองที่เผลอโพล่งออกไป

     "ไม่เจ้าค่ะ ฟูหยางขอตอบเดี๋ยวนี้เลย"

     "ว่ามาสิ"

     "เป็นคนธรรมดาเจ้าค่ะ เพราะคนทุกคนเป็นได้ทั้งดีชั่ว ขาวและดำ ไม่สามารถแยกได้สิ้นทั้งหมด"

     "...สมกับที่เป็นคนของตระกูลหลิว คำสอนนี้คนฝังลึกลงในสายเลือดเลยกระมัง" หลานซีเฉินพูดด้วยน้ำเสียงที่ค่อนข้างจะพอใจในคำตอบ

     "มิใช่หรอกเจ้าค่ะ เพียงแต่ได้เห็นมากับตาเท่านั้นเอง"

     "...ฟูหยางเจ้าเป็นเด็กที่วิเศษมากนะ"

     "เจ้าคะ?"

     "วันที่เจ้าถูกลงโทษ วั่งจีได้ส่งตัวคุณชายอี้กลับทันที และเล่นบทเพลงบรรเทาใกล้เจ้าตลอดสามคืนที่เจ้าป่วย คุณชายโม่ก็ร้อนรนใจมากแล้วออกตามหาเจ้า"

     "..."

     "วั่งจี กับคุณชายโม่เขาเอ็นดูเจ้ามากนะ เหมือนเจ้าเป็นลูกของพวกเขาเลยก็ว่าได้"

     "ฟูหยางมิกล้ายกตนสูงถึงขนาดนั้นหรอกเจ้าค่ะ...เจ๋ออู๋จวิน ฟูหยางขอถามบ้างได้หรือไม่เจ้าคะ"

     "ว่ามาสิ"
     
     "..."

     "ท่านจะว่าข้าเป็นพวกนอกคอกก็ได้ แต่ข้าว่าบางครั้งการกระทำตามกฏสกุลมากเกินไป ไม่เป็นผลดีไปเสียหมด จนข้าไม่ค่อยเห็นด้วย"

     "เช่นอะไรบ้างล่ะ?"

     "ห้ามผูกมิตรกับมาร"

     "...."

     "ตราบใดที่เขายังไม่ทำร้ายเรา เราก็จะไม่ทำร้ายเขา มันขัดแย้งกับกฏสกุลหลานชัดเจน แต่สำหรับข้า ข้าคิดว่าพวกเขาและพวกเราสามารถอยู่ร่วมกันได้โดยไม่เบียดเบียนกัน ช่วยได้คือช่วย หากเขาทำร้ายเรา เราก็เพียงแค่เจาะจงคนผู้นั้น มิใช่ว่าจะมองว่าพวกมารไม่ดีไปเสียหมด"

     "...หากว่าวั่งจีได้พบตระกูลของเจ้าเร็วกว่านี้ ก็คงจะดี" หลานซีเฉินพูดพึมพำเสียงเบาดวงตาอบอุ่นคู่นั้นหลุบต่ำ

     "ตระกูลหลานกับตระกูลหลิวมิได้เป็นอริกันใช่ไหมเจ้าคะ?"

     "ไม่หรอก...ถึงคำสอนจะขัดแย้งกัน แต่ทั้งสองตระกูลก็ยังถือว่าเป็นพันธมิตรกัน" ฉันถอนหายใจโล่งอก ถ้าหลานฉีเหรินรู้เข้า ไม่รู้จะเจออะไรกันแน่ 


     

     แค่คิดก็อยากร้องไห้แล้วสิ..

  


     "แม้จะไม่แน่นแฟ้นเท่ากับตระกูลเจียงก็ตาม แต่หากเราขอความช่วยเหลือ เขาย่อมตอบรับเรา เจ้าไม่ต้องกังวลไปหรอก"

     "...เจ้าค่ะ"

     "จริงสิ เมื่อไม่กี่วันมานี้หวายซังส่งข่าวมาบอกข้า ว่าสองพี่น้องตระกูลเทียนหลบหนีจากคุกของตระกูลเนี่ย" ข่าวใหญ่ที่ทำสมองฉันโล่ง หลบหนี...จากตระกูลเนี่ยน่ะนะ!

     "..."

     "พอท่านอารู้ ก็ต้องสั่งห้ามไม่ให้เจ้าออกจากอวิ๋นเซินปู้จือฉู่...หลายวันมานี้เจ้าเลยไม่ได้ออกล่าภูตผี" งี้นี่เอง...ลุงฉีเหรินนี่ก็ใจดีเป็นด้วยแฮะ

     "อย่านินทาผู้อาวุโสสิ..." ฉันสะดุ้งเมื่อเขาเอ่ยเตือน

     "ท ท่านรู้หรือเจ้าคะ?"

     "ข้าอยู่กับวั่งจีมานาน และเจ้าก็แสดงสีหน้าได้ชัดมาก" ได้แต่ยิ้มแห้งๆกลับ

     "จริงสิ ฟูหยาง...วันพรุ่งนี้เจ้ามีเรียนหรือไม่?"

     "...ไม่มีเจ้าค่ะ" ฉันยืนคิดแล้วส่ายหน้ากับคำถามนั้น

     "ดี พรุ่งนี้จงตื่นเช้าตั้งแต่ยามเฉิน แล้วไปจินหลินไถพร้อมกันกับข้า ท่านอาทราบเรื่องและอนุญาตแล้ว" ฉันยืนงงเป็นไก่ตาแตกแล้วถามเหตุผล

     "เอ๊ะ เหตุใดถึงให้ข้า---"

     "อาเหยาอยากพบเจ้า อีกทั้งเราก็มีเรื่องหารือกัน...เลยขอให้เจ้าติดตามข้าไป"

     "ฟูหยางทราบแล้วเจ้าค่ะ" ฉันคำนับตอบรับคำสั่ง

     "หากหอหนังสือปิด เจ้ารีบเข้านอนเสียล่ะ" เขาพูดทิ้งท้ายก่อนจะเดินออกไป



        ทำไมจินกวงเหยาถึงอยากเจอล่ะ?





     


     ในคืนนั้นฉันที่อาบน้ำและพร้อมจะเข้านอน หัวทิ้งลงบนหมอนความงุนง่วงจนสะลึมสะลือ ภาพตรงหน้าทำให้คิ้วมันขมวดแน่น


   

     ชุดสีดำขอบแดง?



     "พี่เว่ย...พี่กลับมาแล้วเหรอ?" ฉันถามคนที่นั่งอยู่ข้างเตียงหันหลังให้

     "..."

     "พี่เว่ย?" เมื่อเรียกอีกครั้งใบหน้าก็หันมามองอย่างเชื่องช้า


     ใบหน้าอ่อนละมุนจ้องฉันไม่วางตา ดวงตาคู่สวยหม่นเศร้าจนน่าหดหู่ ริมฝีปากบางเรียบสนิทไม่ยกขึ้นหรือคว่ำลง แต่มีบางอย่างที่ไม่เหมือนกัน


     เว่ยอู๋เซี่ยนมัดรวบผมเป็นหางม้า แต่คนตรงหน้านี่......เกล้ามัดจนเห็นท้ายทอยและใบหน้าขาววอกทาสีแดงรอบดวงตากว้าง


     พรึ่บ!!!


     ฉันสร่างอาการง่วงทันทีแล้วผุดลุกขึ้นนั่ง อีกฝ่ายยังคงนิ่งไม่ขยับ ดวงตาคู่สวยสบมองตาฉัน มือฉันกำผ้าห่มไว้แน่นและกลั้นใจถามออกไป


     "นั่นเจ้าใช่ไหม?"

     "..."
     
     "โม่เสวียนอวี่..."


    อีกฝ่ายมองฉันด้วยสายตาอ่อนลง ริมฝีปากเล็กค่อยๆขยับเปล่งน้ำเสียงสั่นเครือ


     "แม่นาง...เหตุใดถึงเห็นใจเขา"

     "เอ๋?"


     หมับ!


     ร่างนั้นขยับเข้ามาใกล้มือทั้งสองยกขึ้นบีบที่ลำคอของฉันแน่นขึ้นทีละนิด จนเริ่มหายใจไม่ออก



     "อ อั่ก!"



     "คนที่สมควรจะเห็นใจต้องเป็นข้าสิ!!"

     










เห่อๆ  ไม่มีไรมาก

เม้น-กัน-หน่อย!!


ความสุขของเตี้ย = การเห็นรีดเดอร์อินกับฟิค และเม้นมาให้อ่าน








ขอแค่นี้จริงๆ กราบล่ะค่ะ



รูปภาพที่เกี่ยวข้อง


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 172 ครั้ง

780 ความคิดเห็น

  1. #518 554910140 (@554910140) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 22 กันยายน 2562 / 10:20
    ช่วงต้นก็ฟินเว่อออออ
    ช่วงปลายคือปล่อยให้ งง ล่ะ??????
    #518
    0
  2. #505 ArseyaKung (@ArseyaKung123) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 21 กันยายน 2562 / 17:21
    น้องโม่ใจเย็นๆก่อนนะน้อง;;7;; ค่อยๆพูดกันนะ บางทีที่น้องเป็นแบบนี้เพราะพี่เหยาแน่เลย แบบทำไมไม่คิดถึงหรือกล่าวถึงน้องโม่เลยก็ได้ เราแค่เดาๆนะ;;
    ปล.fcน้องโม่ค่ะ น้องน่ารักมาก หากนางไม่ได้(แกล้ง?)บ้าคงหล่อมากแน่เลย แง;;///;; ชอบมากหากน้องไม่ตายตั้งแต่ตอนแรกกับมีเรื่องให้กล่าวถึงน้องเยอะคงหวีดหนักแน่ ฮรือออ
    #505
    1
    • #505-1 Phatusanime (@phatcharaluk) (จากตอนที่ 23)
      21 กันยายน 2562 / 20:18
      ถึงน้องบ้าน้องก็น่ารักอ่ะ\\\\
      #505-1
  3. #504 chyanin (@chyanin) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 21 กันยายน 2562 / 16:51
    น้องโม่ เด๋ววววววว ใจเย็นๆๆๆๆๆๆ
    #504
    0
  4. #503 LWLookwai (@LWLookwai) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 21 กันยายน 2562 / 15:16
    น้องโม่!!! ใจเย็น! มีอะไรคุยกันก่อน!! เผื่อน้องฟูจะช่วยอะไรได้
    #503
    0
  5. #502 minimagaronkun (@minimagaronkun) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 21 กันยายน 2562 / 13:36
    น้องโม่!!!!ใจเย็น!!!! อย่าพึ่งฆ่าน้องฟู!!!!
    #502
    0
  6. #501 CHECK224 (@Pear224) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 21 กันยายน 2562 / 11:59
    อะไรอะงงๆๆๆๆ
    #501
    0
  7. #500 จินร (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 21 กันยายน 2562 / 08:30

    ยยันต์ไล่ผี หมอลงยันต์ พร้อม ป่ะพวกเราไปจับน้องโม่ลงหมอ เฮ!?!

    #500
    1
    • #500-1 Gatto_Famiry (@Gatto_Famiry) (จากตอนที่ 23)
      21 กันยายน 2562 / 13:22
      ใจเย็นๆค่ะ กรุณาอย่าทำร้ายลูกสาว(น้องโม่)ของข้านะเจ้าคะ
      #500-1
  8. #499 mmismy (@pk-yimcheng) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 21 กันยายน 2562 / 05:10
    ฟูหยาง = ชิปเปอร์ดีเด่น นางได้ทำหน้าที่แทนทุกคนแล้วเจ้าค่ะ
    #499
    0
  9. #498 พระเพลิงʕ•ᴥ•ʔ (@sakuramikaku) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 21 กันยายน 2562 / 03:01
    จะเป็นน้องโม่จริงเหรอ?
    #498
    0
  10. #497 Dark_Sheen (@freezingcold) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 21 กันยายน 2562 / 00:51
    เฮ้ยยยย อวี่เอ้อร์หนู้จะโกรธแล้วมาลงกับฟูหยางไม่ได้นะ จริงๆชีวิตของอวี่เอ้อร์ก็น่าเห็นใจจริงๆแหละ แต่สำหรับปรมจ.ที่มีเว่ยอิงเป็นตัวดำเนินเรื่องอ่ะเราจะเห็นเรื่องราวของเขามากกว่าไง ว่าแต่ละตอนๆมันเจ็บปวดมากแค่ไหน แต่เรื่องราวของโม่เสวี่ยนอวี่ก็แทบจะไม่ต่างกับเว่ยอิงเลยนะ

    //เนี่ยบ่นอะไรออกมาก็ไม่รู้ สงสัยจะเหงา55555+
    #497
    0
  11. #496 Omiao (@onphima) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 21 กันยายน 2562 / 00:46
    ไรท์ตัดจบได้ทรมานกันจริงๆเลย รอค่ะ พี่เว่ยหายไปนานมากมาช่วยน้องเร็ว
    #496
    0
  12. #495 Thangmo95 (@chandapa) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 21 กันยายน 2562 / 00:46

    น้องโม่อย่าทำอะไรฟูหย่างนะ
    #495
    0
  13. #494 gcudjehsijdh (@gcudjehsijdh) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 21 กันยายน 2562 / 00:37

    เดียวๆน้อวอวี่เอ้อร์ทำรายอ่าาาาสู้ๆนะคะรออลุ้นอยู่ค้างอ่าาาาาาแงงงงงงงถ้าน้อวววงเป็นอะไรไปนู๋จะไปเผาบ้านไรต์~~
    #494
    0
  14. #493 Unknown^Δ^ (@chompoosudza) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 21 กันยายน 2562 / 00:32
    น้องโม่จะทำอารายยยย
    #493
    0