นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

คัดลอกลิงก์เเล้ว

ยอดวิวรวม

2,194

ยอดวิวเดือนนี้

30

ยอดวิวรวม


2,194

ความคิดเห็น


11

คนติดตาม


64
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  5 ต.ค. 60 / 07:58 น.
นิยาย [KnB fic] My Day ♥ [AkaFuri]

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

ตึกตัก..

ไม่ โคคิ สงบใจไว้ จะหวั่นไหวเพราะแค่อาคาชิจ้องหน้าไม่ได้นะ

 

ตึกตัก.. ตึกตัก..

ฮ..เฮ้! ก..ใกล้แล้วไป

 

ตึกตัก.. ตึกตัก.. ตึกตัก..

อย่าอ่อนโยนกับฉันไปมากกว่านี้เลย หัวใจฉันรับไม่ไหวหรอกนะอาคาชิ

 

 

 

 

ตึกตัก..

มองมาที่ผมสิ มองแค่ผม

 

ตึกตัก.. ตึกตัก..

หลบตาทำไมโคคิ ไม่เข้าใจเลยสักนิด

 

ตึกตัก.. ตึกตัก.. ตึกตัก..

นายเองก็รู้สึกเหมือนที่ผมรู้สึกใช่หรือเปล่า?

เนื้อเรื่อง อัปเดต 5 ต.ค. 60 / 07:58


 

 


My Day

 

 

                “อาคาชิเนี่ยใจดีเหมือนกันนะ” นัยน์ตาสีน้ำตาลเปลือกไม้ละออกจากกองหนังสือเรียนตรงหน้าแล้วจับจ้องไปทางคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามไม่วางตา

 

                รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลาสมบูรณ์แบบ นัยน์ตาต่างสีคู่สวยสบกับใบหน้าของคู่สนทนาด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “แล้วเมื่อก่อนนายมองผมยังไง หืม?

 

                “เอ่อออ ก็ไม่น่าใช่คนใจดีที่จะมาติวหนังสือให้ฉันแบบนี้น่ะ แหะๆ ฉันเนี่ยมองอาคาชิผิดไปจริงๆ นั่นแหละ” ฟุริฮตะตอบแห้งแล้วหัวเราะออกมาเบาๆ พลางนึกรู้สึกผิดในใจ เขาไม่ควรตัดสินคนจากภายนอกเลยจริงๆ แต่อาคาชิในตอนนั้นก็น่ากลัวสุดๆ ไปเลยนี่!

 

                อาคาชิไม่ได้ตอบอะไร เขายังคงส่งยิ้มให้คนตรงหน้าพลางลูบเรือนผมสีน้ำตาลของอีกฝ่ายอย่างเอ็นดู

 

                ตึกตัก.. ตึกตัก.. ตึกตัก..

 

                “พ..พอเลยนะ อ..อาคาเชร้!!!” ฟุริฮาตะดันมือหนาที่ยุ่มย่ามกับผมของเขาไม่หยุดสักทีออกไป แก้มใสแดงระเรื่อเล็กน้อย ไม่ต่างจากภายในอกซ้ายที่สั่นระรัวและร้อนผ่าวไม่ยอมหยุด

 

                “โวยวายเสียงดังเกินไปแล้วโคคิ” อาคาชิขมวดคิ้วเล็กน้อย น้ำเสียงกดลงอย่างตำหนิ

 

                “ก..ก็อาคาชิชอบทำเหมือนฉันเป็นเด็กอยู่เรื่อย” ฟุริฮาตะหน้าหงอบ่นอุบอิบแล้วก้มหน้าก้มตาทำแบบฝึกหัดที่ได้รับจากอาคาชิต่อไป

 

                “ผมว่าเราสองคนก็รู้จักกันนานแล้วนะโคคิ เมื่อไหร่จะยอมเรียกชื่อผมสักที”

 

                “ห..หา!!” ฟุริฮาตะร้องเสียงหลง นัยน์ตาสีน้ำตาลเปลือกไม้เบิกกว้างอย่างตกใจ

 

                “ไหนลองเรียกซิ” นัยน์ตาสีแดงสดและเหลืองสว่างคู่สวยมองลึกเข้าไปในแววตาอีกฝ่ายอย่างไม่วางตา ก่อนจะโน้มตัวเข้าไปใกล้ ทำให้ร่างบางแข็งทื่อราวกับต้องมนตร์สะกด

 

                ตึกตัก.. ตึกตัก.. ตึกตัก..

 

                “ ‘เซย์’ เรียกผมแบบนี้โคคิ” รู้สึกตัวอีกทีเสียงนุ่มทุ้มก็เอ่ยกระซิบที่ข้างหูของฟุริฮาตะอย่างแผ่วเบา ทำเอาใบหน้าของเขาร้อนผ่าวขึ้นมาในทันที

 

                ตึกตัก.. ตึกตัก.. ตึกตัก..

 

                “ว..ว้ากกก!!” เป็นอีกครั้งที่คนในร้านกาแฟหันมองตามเสียงโวยวายของเด็กหนุ่มเรือนผมสีน้ำตาล ฟุริฮาตะรีบปัดคนตรงหน้าออกไปให้พ้นกายพลางดูดลาเต้เย็นกลบอาการขวยเขิน

 

                “อ..อาคาชิเนี่ยแกล้งฉันอีกแล้วนะ ชื่อก็ต้องเก็บไว้ให้คนสำคัญเรียกสิ ม..มาติวหนังสือกันต่อดีกว่า” ใบหน้าน่ารักเอ่ยอย่างลนลาน

               

“งั้นถ้าโคคิกลายเป็นคนสำคัญของผม ก็จะยอมเรียกสินะ”

 

“หือ? อาคาชิได้พูดอะไรเมื่อกี้รึเปล่า” ฟุริฮาตะเงยหน้าไปสบตาอีกคนแล้วถามอย่างสงสัย

 

“…”

 

ล..แล้วพ่อคุณจะเงียบทำไมวะครับ!!!

 

“อ่า เปล่าหรอก”

 

ถึงจะยังสงสัย แต่ฟุริฮาตะก็เลือกที่จะพยักหน้ารับรู้โดยไม่ปริปากถามอะไรอีกและกลับมาตั้งใจทำแบบฝึกหัดต่อไป

 

“โคคิ มือถือผมแบตหมด ขอยืมเครื่องนายหน่อยได้ไหม” เมื่ออาคาชิเอ่ยจบใบหน้าน่ารักก็พยักหน้าหงึกๆ ก่อนจะส่งสมาร์ทโฟนให้อีกฝ่าย

 

“อ๊ะ! อาคาชิ โปรเน็ตของฉันหมดตอนเที่ยงนะ ยังไม่ได้สมัครโปรใหม่เลยด้วย”

 

“ผมใช้เสร็จพอดีเลย ขอบคุณมากนะโคคิ” อาคาชิหันไปมองเวลาก่อนจะส่งสมาร์ทโฟนคืนให้อีกฝ่าย

 

 

 

                “พี่ครับ เวลาชอบใครสักคนมันรู้สึกยังไงเหรอ” ฟุริฮาตะนั่งกอดหมอนข้างอยู่บนโซฟาแล้วเอียงคอมองไปทางผู้เป็นพี่ที่กำลังนั่งพิมพ์งานอยู่ด้วยสีหน้ากังวล

 

                “นายก็เคยชอบใครสักคนไม่ใช่หรือไง ทำไมถามแบบนี้หละ” ลูกชายคนโตของบ้านฟุริฮาตะหันไปสบตาน้องชายแล้วหัวเราะออกมา

 

                “มันต่างออกไปนี่ แล้วถ้าพี่เกิดชอบคนที่ไม่สมควรขึ้นมาหละ” ฟุริฮาตะพูดเสียงอ่อยพลางซุกหน้าลงกับหมอนข้างอย่างเขินอายกับคำถามของตนเอง

 

                “แค่ซื่อตรงกับความรู้สึกตัวเองเท่านั้นก็พอแล้วโคคิ” ฟุริฮาตะ โคเฮย์ เอ่ยพลางยิ้มกับตัวเองเมื่อนึกถึงเรื่องราวความรักของตน เขานึกขำและแอบรู้สึกว่าน้องชายของเขามาปรึกษาผิดคนเข้าให้แล้ว เพราะเรื่องความเหมาะสมหรืออะไรยากๆพวกนั้น เขาน่ะก้าวข้ามและเลือกที่จะไม่สนใจมันแล้วน่ะสิ

 

             “ซื่อตรงกับความรู้สึกอย่างนั้นเหรอ..” ฟุริฮาตะช้อนตามองอีกฝ่ายพลางทวนคำพูด

 

“ฉันคิดว่าฉันเดาออกแล้ว หรือนายจะชอบ..” ผู้เป็นพี่พูดค้างไว้เท่านั้นแล้วมองหน้าน้องชายอย่างยียวน

 

                “พ..พี่รู้เหรอ”

 

                “ฉันเป็นพี่นายนะโคคิ เรื่องแค่นี้ทำไมจะดูไม่ออก” โคเฮย์ส่ายหน้าเล็กน้อยให้กับความไม่เอาไหนของน้องชายก่อนจะหันกลับไปพิมพ์งานต่อ

 

                ~~Well, your left hands free. And your right in grip~

 

                “หยิบมือถือให้ฉันหน่อยสิโคคิ”

 

ฟุริฮาตะคนน้องหันไปหยิบสมาร์ทโฟนของพี่ชายที่ยังคงส่งเสียงร้องไม่หยุดแล้วยื่นให้ เมื่อดวงตาสีน้ำตาเปลือกไม้เห็นชื่อปลายสายบนหน้าจอสมาร์ทโฟนก็อดไม่ได้ที่จะส่งเสียงแหย่ “แหม่ มาซาโอมิซังโทรมาน่ะครับ”

 

“ไม่ใช่เรื่องของเด็กน่า!” โคเฮย์ส่งเสียงดุเล็กน้อยพลางปัดมือไล่น้องชายสุดที่รักที่ตอนนี้กำลังแกล้งแหย่ทำท่ามินิฮาร์ทส่งให้เขาให้ไปพ้นๆ แต่น้องชายตัวแสบก็ยังคงนั่งลอยหน้าลอยตาแถมยังแลบลิ้นปลิ้นตาใส่ไม่ยอมหยุด

 

“เข้าใจแล้ว อยากให้ฉันช่วยฝากฝังนายกับมาซาโอมิซังสินะ ได้เลย ฮัลโหล~ คุณลุงน้องชายของฉันน่ะ—“ ยังไม่ทันที่โคเฮย์จะพูดจบ ฟุริฮาตะก็รีบกระโจนเข้าหาแล้วใช้มือปิดปากอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว ก่อนจะรีบทำท่าไหว้อ้อนวอนให้หยุด

 

“ฉ..ฉันขึ้นไปนอนก่อนก็ได้ พ..พี่ก็อย่าพูดอะไรนะ เด็ดขาด!” ลูกชายคนเล็กของบ้านฟุริฮาตะกระซิบกับพี่คนโตอย่างร้อนรนก่อนจะรีบวิ่งดุ่มๆ ไปนอน ทิ้งให้โคเฮย์นั่งหัวเราะค้างกับเหตุการณ์ตรงหน้า

 

 

 

ฟุริฮาตะชาร์ตแบตสมาร์ทโฟนก่อนจะทิ้งตัวลงนอนบนเตียงอย่างสบายกาย เมื่อหัวถึงหมอน ร่างบางก็ค่อยๆ เคลิ้มและเขาสู่ห้วงภวังค์ในที่สุด

 

ติ๊ง ติ๊ง

 

อ่า.. หนวกหูชะมัด

 

ถึงแม้เสียงแจ้งเตือนจากสมาร์ทโฟนจะทำให้ฟุริฮาตะต้องสะดุ้งตื่นขึ้นมา แต่เขาก็เลือกที่จะไม่สนใจและนอนต่อไป

 

ติ๊ง ติ๊ง ติ๊ง

 

..ชักจะเยอะไปแล้วนะ

 

ติ๊ง ติ๊ง ติ๊ง ติ๊ง ติ๊ง ติ๊ง ติ๊ง ติ๊ง ติ๊ง ติ๊ง

 

ครับ!! ผมตื่นแล้วครับ ส่งอะไรกันมานักหนาวะครับ!!!!!!!!!!!!

 

ฟุริฮาตะได้แต่ส่งเสียงโหวกเหวกโวยวายอยู่ในใจก่อนจะลุกขึ้นมาเปิดไฟบนหัวนอนแล้วหยิบสมาร์ทโฟนเจ้าปัญหามาดูว่าอะไรเกิดขึ้นถึงมีแจ้งเตือนถึงเขามากมายถึงเพียงนี้

 

“อ๊ะ! หมายความว่ายังไงน่ะ!!” ฟุริฮาตะเบิกตากว้างอย่างตกใจ อาการงัวเงียง่วงนอนเมื่อครู่หายไปโดยฉับพลัน เมื่อบนหน้าจอสมาร์ทโฟนมีการแจ้งเตือนจากแชทอินสตราแกรมมากมายเกี่ยวกับอินสตราแกรมสตอรี่ของเขา แต่วันนี้เขายังไม่ได้ลงอะไรในอินสตราแกรมสตอรี่เลยนะเห้ย!!

 

 

นายวนิลาเชค: ยินดีด้วยนะครับฟุริฮาตะคุง ในที่สุดคุณก็มีวันนี้

พี่ไฟคนเทนชิ: โย่ว ฟุริฮาตะเป็นฝั่งเป็นฝากับเขาสักทีนะ

เรียวตะสุดหล่อหล่อสุด: ฝากดูแลอาคาชิจจิของพวกเราด้วยน้า

คนที่เล่นไอจีได้มีแต่ตัวฉันเท่านั้น: ร้ายไม่ใช่เล่นเลยนะนายน่ะ

หลวงพ่อคาวาฮาระ: ไม่โสดแล้วนะครับเพื่อน กิ้ววว

ฟุคุดะกับทรงผมเซนต์เซย่า: จงได้กันๆๆๆๆๆ

สึกิ~สึกิ~สึกิ~สึกิ~ อิสึกิ ชุน: ได้คนที่ขี้งอนที่สุดไปครองแล้วสินะ คนคนนั้นก็คืออาคาาาา ชิ!! มุขฉันนี่สุดยอดไปเลย

 

…….

 

 

..

 

.

 

ข้อความบ้าอะไรกันวะครับ!!!

 

ยังไม่ทันที่ฟุริฮาตะจะไล่อ่านข้อความครบทุกคนก็แทบจะเสียสติอยู่แล้ว เขาไม่เข้าใจความหมายของแต่ละคนเลยสักนิดและยิ่งไม่เข้าใจไปกันใหญ่เมื่อเห็นชื่อของอาคาชิอยู่ในข้อความ ร่างบางนั่งนิ่งอยู่บนเตียงครู่หนึ่งก่อนจะได้นึกได้ว่าเขาควรเปิดเข้าไปดูว่าเกิดอะไรขึ้นกับอินสตราแกรมของตนกันแน่

 

ตึกตัก.. ตึกตัก.. ตึกตัก..

 

“ม..ไม่จริงน่า” ทันทีที่เห็นบางอย่างในอินสตราแกรมสตอรี่ของตน ฟุริฮาตะก็เอ่ยกับตัวเองด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ มือน้อยหยิกแก้มตัวเองแรงๆจนช้ำไปหมดเพื่อพยายามยืนยันกับตนเองว่าไม่ได้กำลังฝัน ก่อนจะขยี้ตาอีกครั้งแล้วมองภาพในอินสตราแกรมสตอรี่ครั้งแล้วครั้งเล่า

 

ภาพที่ปรากฏตรงหน้า มันเป็นภาพวิดีโอตอนที่ตัวเขาเองกำลังก้มหน้าก้มตาทำแบบฝึกหัดแล้วเงยหน้าขึ้นมาส่งยิ้มให้คนที่นั่งตรงหน้า แต่สิ่งที่ทำให้ฟุริฮาตะไม่อยากจะเชื่อสายตาในตอนนี้ก็คือข้อความที่ได้ถูกเขียนลงไปในวิดีโอ..

 

..ให้ผมเป็นคนสำคัญของนายได้ไหม

 

คบกับผมนะโคคิ...

 

 

 

“มีอะไรหรือโคคิ” ปลายสายกรอกเสียงตอบรับอย่างสงบนิ่งจนทำให้คนที่โทรหาหัวเสีย

 

“อาคาชิ ม..ไม่สิ ซ..เซย์ ยังจะถามอีกว่ามีอะไรได้ยังไง!!” ด้วยความหงุดหงิดร่างบางจึงเผลอขึ้นเสียงใส่ปลายสาย

 

“อ่า ถ้าทำให้โคคิไม่พอใจผมขอโทษ”

 

“อืม..”

 

ความเงียบเข้าครอบคลุมบทสนทนาไปชั่วขณะ จนในที่สุดอาคาชิก็เป็นฝ่ายทำลายความเงียบนั้นลง

 

“ยอมเรียกชื่อผมแล้วหรือ” เอ่ยถามอย่างออดอ้อน รอยยิ้มน้อยๆ ผุดขึ้นบนใบหน้าสมบูรณ์แบบ

 

“ก..ก็เซย์ ก็เซย์คือคนสำคัญ..”

 

ตึกตัก.. ตึกตัก

 

ม..ไม่ไหว เหมือนตัวจะระเบิดตายอยู่แล้วครับ ฮืออออ

 

ฟุริฮาตะร้องโอดครวญในใจแล้วยกมือขึ้นมาปิดหน้าอันแสนร้อนผ่าวและแดงแปร๊ดของตนเอง นึกแล้วก็รู้สึกดีที่ตอนนี้คุยกันทางโทรศัพท์ ถ้าตอนนี้อาคาชิอยู่ตรงหน้า เขาคงได้เป็นลมล้มพับไปแล้วเป็นแน่

 

“แปลว่านายตกลงใช่ไหม เรื่องคบกันน่ะ”

 

“…”

 

“ชอบนะ.. ผมชอบโคคินะ”

 

 

 

ตึกตัก.. ตึกตัก..

 

เมื่อคนปลายทางเงียบไป อกซ้ายของเจ้าของฉายาจักรพรรดิไร้พ่ายก็บีบตัวเต้นแรงอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน คำถามไร้สาระมากมายก่อตัวขึ้นภายใต้ความเงียบสงบ หรือนี่จะเป็นครั้งแรกที่เขาต้องพ่ายแพ้อย่างนั้นหรือ

 

“ซ..เซย์”

 

ตึกตัก.. ตึกตัก.. ตึกตัก..

 

เมื่อได้ยินเสียงอีกฝ่าย หัวใจก็เต้นโครมครามไม่ยอมหยุด อาคาชิค่อยๆ สูดหายใจเข้าออกพยายามทำให้มันสงบลง

 

“คือ..”

 

ตึกตัก.. ตึกตัก.. ตึกตัก.. ตึกตัก..

 

มือหนาบีบอกซ้ายของตัวเองแน่นอย่างไม่เข้าใจ นี่เหมือนไม่ใช่ตัวเขาเลย ทำไมมันถึงได้เต้นรัวขนาดนี้กันนะ

 

“ฉ..ฉันชอบเซย์เหมือนกันนะ จ..จากนี้ไปก็ขอฝากตัวด้วยนะ!”

 

“..เช่นกันครับ” อาคาชิเอ่ยตอบพลางถอนหายใจออกมาเล็กน้อยอย่างโล่งอก รอยยิ้มจางๆ ที่หาดูได้ยากปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลาอีกครั้ง จนเขาเองยังนึกแปลกใจว่าตัวเขาสามารถยิ้มได้บ่อยขนาดนี้เชียวหรือ แต่คำตอบมันก็ชัดเจนอยู่แล้ว

 

คงเพราะ.. อีกฝ่ายเป็นโคคิสินะ

 

 

วันนี้.. ทั้งหัวใจของพญาราชสีห์และชิวาว่าตัวน้อยต่างก็ได้รับการเติมเต็มให้เต็มดวง

 

 

 

 

 

Behind the scenes :

 

 

“ดูไม่ค่อยสงบเลยนะเซย์จูโร่” อาคาชิ มาซาโอมิ ชายตามองลูกชายที่นั่งอยู่ตรงหน้าอย่างสงสัย

 

“ผมปกติดีครับท่านพ่อ” อาคาชิคนลูกตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ มือหนาได้รูปหยิบแผนการตลาดของบริษัทมาอ่านกลบเกลื่อน ถึงอย่างนั้นผู้เป็นพ่อก็ยังคงมองออกอยู่ดีว่าวันนี้เจ้าลูกชายแสนปากแข็งของเขามีบางอย่างผิดปกติไป แต่มาซาโอมิก็ไม่ใช่คนประเภทที่จะซักไซ้หาคำตอบอะไร ไว้เจ้าตัวพร้อมจะเล่าเมื่อไหร่ เขาจะค่อยทำหน้าที่เป็นผู้รับฟังที่ดีให้แล้วกัน…

 

แต่ไม่ถาม ไม่ได้แปลว่าเขาจะไม่รู้นี่

 

 

 

“ฮัลโหล~ คุณลุงน้องชายของฉันน่ะ—“ มาซาโอมิขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่ออยู่ดีๆ ปลายสายก็เงียบไปทั้งอย่างนั้น

 

“โคเฮย์ มีอะไรกันหรือเปล่า”

 

“เปล่าหรอกคุณลุง ฮะๆ แค่ล้อกันเล่นนิดหน่อยน่ะ ว่าแต่โคคิกับเซย์จูโร่คุงน่ะยังไงกันเหรอ”  โคเฮย์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น

 

“อ่า อันที่จริงฉันก็จะโทรมาคุยกับนายเรื่องนี้หละ วันนี้เซย์จูโร่มีอาการแปลกๆ นายพอรู้สาเหตุไหม”

 

“คุณลุงโทรมาเพราะเรื่องนี้เองเหรอ” โคเฮย์ยู่หน้าเอ่ยเสียงอ่อน

 

มาซาโอมินึกสีหน้าอีกคนที่ตอนนี้ต้องกำลังทำหน้าหงอเป็นจวักอยู่แน่แล้วหัวเราะเบาๆ แล้วจึงกรอกเสียงตอบกลับอย่างเอาใจ “นั่นก็มีส่วน แต่เหตุผลหลักคือฉันคิดถึงเธอต่างหากโคเฮย์”

 

“ปากหวานจริงๆ เลยนะคุณลุง” โคเฮย์หัวเราะออกมาแล้วยิ้มร่า ก่อนจะตอบคำถามของอีกฝ่ายในที่สุด “อันที่จริงวันนี้ฉันเห็นอะไรแปลกๆ ในสตอรี่ไอจีของโคคิหละ แต่ไม่รู้ว่าเจ้าตัวเห็นหรือยัง เพราะเหมือนวันนี้โปรเน็ตของโคคิจะหมดด้วยสิ”

 

“ที่ว่าแปลกคืออะไรหรือ”           

 

“เดี๋ยวฉันส่งไปให้ดูนะ รอแป๊บนึงนะคุณลุง” โคเฮย์รีบกดเข้าไปเปิดดูอินสตราแกรมสตอรี่ของผู้เป็นน้องชายแล้วบันทึกภาพส่งไปให้มาซาโอมิอย่างรวดเร็ว

 

“อ่า อย่างนี้นี่เอง” เมื่อมาซาโอมิเห็นภาพที่ถูกส่งก็ไม่แปลกใจนักที่วันนี้เซย์จูโร่มีท่าทีไม่ค่อยสงบ คงเพราะรอคำตอบรับอยู่สินะ

 

“โคเฮย์ ตอนนี้ที่บ้านเธอไม่ได้เปิดเร้าเตอร์ใช่ไหม”

 

“ใช่ๆ ฉันใช่เน็ตตัวเองอยู่น่ะ ทำไมเหรอ”

 

“ช่วยไปเปิดเร้าเตอร์ทีสิ แล้วเราจะเห็นอะไรสนุกๆ กัน” ว่าพลางกระตุกยิ้มมุมปากอย่างมีเลศนัย

 

สำหรับมาซาโอมิการเลี้ยงลูกที่ดีก็ต้องมีทั้งไม้อ่อนและไม้แข็ง แต่เขาเลือกที่จะไม่แสดงไม้อ่อนให้อีกฝ่ายได้รู้ตัวเท่านั้นเอง ทำให้หลายครั้งเขาจะถูกตราหน้าจากคนอื่นว่าใจร้ายและเข้มงวดกับลูกชายจนเกินไป ถึงจะเป็นอย่างนั้นก็ไม่เป็นไร ไม่ต้องมีใครรู้หรอก มีแค่โคเฮย์คนเดียวที่เข้าใจเท่านั้นก็มากพอแล้ว

 

..ขอให้สมหวังนะไอ้ลูกชาย

 

 

 

 

 

 

 

Talk :

 

05/10

 

เนื่องด้วยวันนี้เป็นวันเกิดของแฟนเองและแฟนเพิ่งผ่านมรสุมการสอบมิดเทอมไปอย่างหนักหน่วง ก่อนประกาศคะแนน แฟนได้พูดกับเพื่อนเล่นๆ ว่าถ้าสอบได้ท็อปเซคจะอัพฟิค แล้วมันบังเอิญได้จริงๆ ขึ้นมาค่ะ 55555555 แฟนเลยแต่งฟิคนี้ขึ้นมาตามที่ได้พูดไว้และเป็นของขวัญวันเกิดให้ตัวเองค่ะ หวังว่าทุกคนจะชอบกันนะคะ

ขอโทษที่ไม่ค่อยได้อัพฟิคเลย แต่ถ้ามีโอกาส จะพยายามแต่งมาอัพให้อ่านกันนะคะ ทุกครั้งที่กลับมาเขียนฟิค รู้สึกเหมือนได้กลับบ้านเก่าเลย ขอบคุณหลายคนที่ยังกดเข้ามาอ่านกันอยู่ค่ะ ขอบคุณสำหรับการต้อนรับกลับที่อบอุ่นนะคะ ถึงจะหายหน้าหายตาไปบ้าง แต่อาคาฟุริจะเป็นเรือในดวงใจของแฟนเสมอน้าาา

สุดท้ย แฟนขอให้วันนี้เป็นวันที่ดีทั้งของตัวแฟนเองและทุกคนนะคะ ขอบคุณที่อ่านมาถึงตรงนี้ค่ะ แล้วพบกันใหม่นะคะ <3

 

ผลงานอื่นๆ ของ Fantom_Venus

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

11 ความคิดเห็น

  1. #11 Mebal
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2561 / 13:25
    น่ารักกกกกกก โมเม้นแบบนี้อยากได้บ้างเลยค่ะ พีคตรงคู่พี่ชาย 55555
    #11
    0
  2. วันที่ 28 กรกฎาคม 2561 / 23:12
    เขินมากกกกกกก ฮื่ออออออ พอมีลูกเล่นพวกโซเชียลในปัจจุบันมันยิ่งดูเรียลเข้าไปอีก ฮื่อออออ ชอบนะคะ
    #10
    0
  3. วันที่ 5 มีนาคม 2561 / 17:30
    เขินนนน ขอแบบนี้ก็ได้เหรอออออ งื้ออออ //แอบอยากได้คู่ของคุณพ่อค่ะ
    #9
    0
  4. #8 Jally_ Jam (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2560 / 22:13
    อยากอ่านคู่พ่อกับพี่จังค่ะ????????
    #8
    0
  5. #7 เทพเมฆา
    วันที่ 18 ตุลาคม 2560 / 20:51
    ขอบคุณค่ะ
    #7
    0
  6. #6 pasation (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2560 / 19:45
    ครั้งหน้าก็ได้ท็อปอีกนะ จะได้มาลงฟิคต่อ ฟินๆ คู่พ่อลูก
    #6
    0
  7. #5 Nasumi
    วันที่ 7 ตุลาคม 2560 / 19:27
    ต่อไปแต่งคู่ midotaka ได้ไหมอ่ะคะ
    #5
    0
  8. วันที่ 6 ตุลาคม 2560 / 12:49
    งื้อออออ แง้วววว โง้วววว



    เฮดบีดีน้าแฟนคุงงง

    ตอนแรกที่ช่วยเรื่องมีปัญหาก็ยังไม่ได้อ่าน พออ่าน กาว! กาวมาก!!



    แอบชอบลุคคูลๆของป๋าจังเลยค่---- 



    แค่กๆๆ แต่งคู่นี้มาอีกเยอะๆเลยน้าาา สู้!!



    //สรุปฟิคนี้ใครคือคู่หลักกันแน่ฟระ?!
    #4
    0
  9. วันที่ 6 ตุลาคม 2560 / 08:45
    Akafuri คือดีงาม น่ารักมาก ๆ เลยค่ะ
    #3
    0
  10. วันที่ 6 ตุลาคม 2560 / 08:33
    เกลียดชื่อไอจี 5555
    #2
    0
  11. วันที่ 5 ตุลาคม 2560 / 20:35
    สนุกค่ะ  แล้วจะรอต่อไป~><♡♡♡♡
    #1
    0