นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

คัดลอกลิงก์เเล้ว

ยอดวิวรวม

1,357

ยอดวิวเดือนนี้

10

ยอดวิวรวม


1,357

ความคิดเห็น


13

คนติดตาม


70
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  14 มิ.ย. 60 / 07:24 น.
นิยาย [KnB fic] Ѻ [AkaFuri]

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

ต้องนับแกะอีกสักกี่ตัวกันนะ


ภาพเธอถึงจะจางหาย


ลบเลือนไป..


..


.


เมื่อไหร่ถึงจะนอนหลับได้โดยไม่คิดถึงเธอ?

เนื้อเรื่อง อัปเดต 14 มิ.ย. 60 / 07:24


 


 

 

นับแกะ

 


 

คืนนี้ไม่รู้เธออยู่ไหน
ในคืนรักที่เรา กลายเป็นคนไม่รักกัน

 

 

นอนไม่หลับ..

 

อาคาชิ เซย์จูโร่ลุกขึ้นจากเตียงนอนแล้วถอนหายใจออกมารอบที่ร้อยของคืนนี้ มือหนาเอื้อมไปกดเปิดโคมไฟ นัยน์ตาสีแดงสดและเหลืองสว่างคู่สวยเหลือบไปมองนาฬิกาบนหัวเตียงก่อนจะสบถออกมาอย่างไม่สบอารมณ์นัก

 

ให้ตาย เที่ยงคืนแล้วอย่างนั้นหรือ

 

ร่างสูงจ้องนาฬิกาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจปิดไฟล้มตัวลงนอนพยายามข่มตาฝืนหลับอีกครั้ง ทั้งที่ร่างกายจะอยากพักผ่อนสักเท่าไร แต่เขานอนไม่หลับมาเกือบทั้งอาทิตย์แล้ว มีบางอย่างมันกำลังรบกวนใจ ถึงอยากหลับเพียงใด มันก็หลับไม่ลงสักที

 

 

ห่มผ้าเท่าไรก็ยังหนาว
ในห้องนอนของเรา ที่วันนี้มันว่างเปล่า

 

 

เซย์~ กอดหน่อยสิ เสียงหวานเอ่ยขึ้นก่อนจะสะกิดคนข้างตัวไม่ยอมหยุด

 

พรุ่งนี้ผมต้องตื่นแต่เช้า อย่ารบกวนได้ไหมโคคิอาคาชิที่ถูกปลุกขึ้นมากลางดึกหันไปส่งเสียงดุอีกฝ่ายแล้วรีบมุดตัวเข้าผ้าห่มอย่างอ่อนล้า

 

..แต่เซย์ ฉันหนาว ฟุริฮาตะพองแก้มเล็กน้อยอย่างน่ารัก แต่อีกคนก็ไม่สามารถรับรู้ได้ เพราะตอนนี้สำหรับอาคาชิการนอนมีค่ายิ่งกว่าสิ่งไหน  ถึงอย่างนั้นฟุริฮาตะยังคงไม่ลดละความพยายาม มือบางยังคงเขย่าร่างข้างกายที่ตั้งใจหลับอย่างเอาเป็นเอาตายพร้อมส่งเสียงหวานอ้อนต่อไป

 

ไม่สนใจฉันจริงเหรอเซย์ฟุริฮาตะบ่นเสียงอ่อนเมื่อคิดว่าคนข้างตัวคงหลับไปแล้วจริงๆ ก่อนจะมุดเข้าไปในผ้าห่มผืนเดียวกับอาคาชิแล้วซุกหลังอีกคนไปมา คนใจร้ายๆๆๆ

 

อ่า ครับๆ ยอมรับผิดทุกข้อกล่าวหาคนที่ฟุริฮาตะคิดว่าหลับไปแล้วพลิกตัวหันเข้าหาแล้วโอบร่างคนแสนงอแงไว้ในวงแขน แล้วจุมพิตเบาๆ ที่หน้าผากอย่างอ่อนโยน

 

ที่นี้ก็หลับกันได้สักทีนะโคคิพูดจบก็กระชับร่างที่เล็กกว่าเพียงเล็กน้อยของอีกฝ่ายเข้ามาในอ้อมกอดให้แน่นขึ้น เล่นเอาแก้มน้อยๆ ของคนถูกกอดร้อนผ่าวไปหมด

 

ฝันดีนะเซย์

 

 

พอไม่มีนาย เตียงกับห้องดูใหญ่ขึ้นเยอะเลยนะโคคิอาคาชิบ่นพึมพำออกมาหลังจากพยายามข่มตานอนไม่รู้รอบที่เท่าไหร่ มือหนาดึงผ้าห่มมาคลุมตัวก่อนจะนอนขดอยู่อย่างนั้น แม้ผ้าห่มจะช่วยให้ร่างกายอบอุ่น แต่ก็ไม่ช่วยให้ความหนาวในใจลดลงแต่อย่างใด

 

 

 

 

อยากร้องไห้ จนหลับไป
แต่ว่าเสียน้ำตาเท่าไร ก็ไม่ช่วยให้ฉันอ่อนล้า
อยากผ่านค่ำคืนนี้ ต้องใช้วิธีใด

 



เป็นอย่างเช่นทุกวันที่ฟุริฮาตะจะกลับบ้านมานอนร้องไห้อยู่เพียงลำพังในห้องนอน หลังจากเลิกกับอาคาชิ เขาก็ใช้เวลาอยู่กับเพื่อนมากขึ้น หวังว่าจะช่วยทุเลาความเจ็บปวดในใจ และลืมเรื่องของอีกคนได้บ้าง แต่เปล่าเลย ยิ่งพยายามจะลืมเท่าไหร่ ทุกอย่างมันยิ่งชัดเจนว่าเขาน่ะรักอาคาชิมากแค่ไหน

น้ำตามากมายไหลอาบแก้มไม่ยอมหยุด ถึงอย่างนั้นก็ไม่มีเสียงสะอื้นใดๆ ฟุริฮาตะกอดร่างอันสั่นเทาของตัวเองแน่น อยากจะข่มตานอนหนีความปวดร้าวเหลือเกิน แต่มันก็ทำไม่ได้สักที

 

 

 

นับแกะตัวที่ร้อย ฉันทำได้แค่เพียงลืมตา
นับแกะตัวที่พัน ก็ยังคิดถึงคนที่บอกลา
ลืมเธอมันไม่ง่าย เลยหลับไม่ค่อยได้
ดึกแล้วต้องทำยังไง


 

                ‘ผมไม่ชอบเห็นนายทำตัวสนิทสนมกับผู้ชายคนอื่น ต้องให้พูดกี่ครั้งนายถึงจะเข้าใจโคคิ อาคาชิผลักร่างของฟุริฮาตะลงกับเตียงแล้วขึ้นคร่อมอย่างโกรธเคือง

 

                ..เจ็บนะเซย์!’

 

                ‘หึ! เจ็บสิดี จะได้จำ อาคาชิเอ่ยด้วยน้ำเสียงดุดันแล้วบีบไหล่บางของอีกคนจนปวดไปหมด

 

                ..ทำไมเซย์ไม่ฟังฉันบ้างเลย!! บอกว่าไม่มีอะไรไงเล่า!!!’ เมื่อความอดทนถึงขีดสุด ฟุริฮาตะก็เปล่งเสียงตะโกนใส่อีกคนออกไป

 

                เป็นแค่โคคิแท้ๆ กล้าเถียงผมอย่างนั้นหรืออาคาชิกดเสียงต่ำ นัยน์ตาต่างสีจับจ้องนัยน์ตาสีเฮเซลที่สั่นคลอนไปมาด้วยความดุดัน

 

                ..เซย์น่ะ เอาแต่ใจเกินไปแล้วนะ ทำไมถึงทำท่าเหมือนหวงฉันขนาดนั้น ปกติเซย์ก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรฉันเลยสักหน่อยฟุริฮาตะเอ่ยตัดพ้อด้วยความน้อยใจ นัยน์ตาสีเฮเซลเริ่มเอ่อคลอด้วยน้ำตา

 

                ‘เราอย่าเพิ่งคุยกันสักพักคงจะดีกว่า พูดจบอาคาชิก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ก่อนจะปล่อยอีกคนให้เป็นอิสระ

 

 

 

                หลังจากวันนั้น ฟุริฮาตะก็ไม่ได้รับการติดต่อจากอาคาชิอีกเลย จนเวลาล่วงเลยผ่านไป ด้วยความคิดถึงปนน้อยใจ ท้ายที่สุดฟุริฮาตะเลือกที่จะส่งข้อความไปหาอีกฝ่าย

 

 

                เซย์ ติดต่อมาหน่อยเถอะนะ ถ้านายไม่ตอบ ฉันจะแปลว่าเราเลิกกันแล้วนะ

 

 

                ฟุริฮาตะหวังว่าหลังจากที่ได้อ่านข้อความ อีกคนจะต้องตอบกลับมาอย่างแน่นอน ไม่สิ อย่างเซย์น่ะ ต้องโทรมาดุแล้วถามแน่ๆ ว่าพูดบ้าอะไรน่ะโคคิ

 

                แต่ไม่ว่าจะรออย่างไร ก็ไม่มีข้อความใดๆ ตอบกลับมาเลย

 

                ..ไม่มี

 

 

 

จะตีสามแล้วเหรอ ฟุริฮาตะกดหน้าจอสมาร์ทโฟนเพื่อดูเวลาก่อนจะตัดสินใจเดินลงไปห้องครัว เขาคิดว่าถ้าได้ดื่มอะไรอุ่นๆ อย่างน้อยก็น่าจะทำให้จิตใจสงบได้บ้าง

 

                อ้าว นี่พี่ยังไม่นอนอีกเหรอทันทีที่เห็น ฟุริฮาตะ โคเฮย์ หรือพี่ชายของตนกำลังวุ่นกับการหาอะไรสักอย่างอยู่ภายในห้องครัวก็ส่งเสียงถามไปอย่างสงสัย

 

                นอนไม่หลับน่ะ ว่าจะดื่มนมร้อนหน่อย นายจะเอาด้วยไหมโคคิฟุริฮาตะคนน้องได้ยินดังนั้นก็พยักหน้าหงึกๆ แล้วเดินไปนั่งรอที่โต๊ะอาหาร

 

                นี่ของนายไม่กี่นาทีต่อมาโคเฮย์ก็เดินออกจากห้องครัวพร้อมนมร้อนสองแก้ว เขายื่นแก้วนึงให้น้องชายก่อนจะไปนั่งลงที่เก้าอี้ตัวข้างๆ

 

                ทะเลาะกับเซย์จูโร่คุงเหรอ ตาบวมเชียวโคคิผู้เป็นพี่เอื้อมมือไปแตะเบาๆ ที่เปลือกตาก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงห่วงใย

 

                อันที่จริง เราเลิกกันเกือบครบอาทิตย์แล้วหละฟุริฮาตะตอบเสียงอ่อน

 

                ..เฮ้ยๆ จริงดิ!!”

 

 

 

นับแกะตัวที่แสน ยังทรมานเพราะว่ารักเธอ
แค่หลับตาก็เผลอ คิดเรื่องดีดีที่ไม่มีแล้ว
เธอนอนได้หรือเปล่า นับแกะอยู่หรือเปล่า
หรือลืมฉันได้แล้วคนดี

 

 

หลังจากอาคาชินอนพลิกตัวไปมาอยู่หลายชั่วโมงก็ตัดสินใจออกไปเดินเล่นเสียหน่อย เพราะถึงจะพยายามข่มตานอนต่ออย่างไร ก็ไม่มีท่าทีว่าจะหลับสักนิด

 

ดึกดื่นป่านนี้ยังไม่นอนอีกหรือเซย์จูโร่ เสียงทุ้มเอ่ยถามทันทีที่เขาเปิดประตูออกจากห้อง

 

อ่า นอนไม่หลับน่ะครับท่านพ่อ ส่งเสียงตอบออกไปก่อนจะยกมือขึ้นนวดขมับตัวเองเล็กหน่อย

 

มาคุยกันหน่อยดีไหมอาคาชิ มาซาโอมิ กวักมือเรียกผู้เป็นลูกก่อนจะเดินนำไปยังห้องทำงานของตน

 

 

 

 

โคคิ เท่าที่ฉันฟัง มันไม่ใช่เรื่องที่พวกนายควรเลิกกันเลยนะ

 

แต่เซย์ไม่ตอบข้อความฉันนี้ฟุริฮาตะคนน้องเอ่ยเสียงอ่อย

 

ฉันคิดว่าแค่พวกนายต่างรอให้อีกคนง้อต่างหากหละ เซย์จูโร่คุงคงน้อยใจนายที่ไม่เข้าใจความรู้สึก แถมยังไปต่อว่าเขากลับอีก ส่วนนายก็รอให้เขาติดต่อมา ที่ฉันพูดนี่ถูกหรือเปล่า หือ?” โคเฮย์เอ่ยแล้วเลิกคิ้วมองหน้าผู้เป็นน้อง

 

แต่ฉันส่งข้อความไปแล้วนะ! แต่เซย์น่ะไม่ยอมตอบ ฮืออออ ฟุริฮาตะบ่นอย่างอัดอั้นจนในที่สุดก็เผลอร้องไห้ออกมาจนได้

 

ผู้เป็นพี่เห็นดังนั้นก็คว้าร่างอันสั่นเทาของน้องชายสุดที่รักมาโอบกอดอย่างห่วงใย มือเรียวลูบผมปลอบอีกคนไปมา ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ถ้าฉันเป็นเซย์จูโร่คุง พอเห็นข้อความนั้น ฉันคงน้อยใจและไม่รู้จะตอบอะไรน่ะโคคิ อย่าเพิ่งคิดมากเลยน่า

 

..ฮึก ล..แล้วทุกครั้งที่ทะเลาะกัน ฉันต้องเป็นฝ่ายง้อก่อนทุกครั้ง ฉันก็เหนื่อยนะ ทำไมเซย์ไม่เห็นใจฉันบ้างเลย ฮืออออฟุริฮาตะเอื้อมแขนออกไปกอดพี่ชายแน่นและปล่อยโฮออกมา

 

โคคิ ถึงมันจะน่าน้อยใจ แต่นายก็รักเซย์จูโร่คุงที่เป็นแบบนี้ไม่ใช่เหรอ ลองหันหน้าคุยกันอีกสักครั้งนะ ไม่ต้องคิดว่าใครต้องเริ่มก่อนหรอก การเป็นฝ่ายยอมเพื่อรักษาความสัมพันธ์ มันก็ดีกว่าปล่อยอีกคนไปนะ เช็ดหน้าเช็ดตาเข้านอนได้แล้วเด็กดื้อพูดจบก็ยีหัวน้องชายตัวน้อยของตนอย่างเอ็นดูแล้วพาคนขี้แงเข้านอนไปในที่สุด

 

 

 

 

                หึ เมื่อผู้เป็นพ่อฟังเรื่องราวที่อัดอั้นภายในใจลูกชายก็หลุดขำออกมาอย่างช่วยไม่ได้

 

                อ่า คิดดูแล้ว ผมไม่น่าเล่าให้ท่านพ่อฟังเลย อาคาชิถอนหายใจแล้วส่ายหน้าไปมากับตัวเองเล็กน้อย

 

                แกทำตัวเองทั้งนั้นเซย์จูโร่ ผู้เป็นพ่อยังคงตอกย้ำความผิดพลาดของลูกชายต่อไป

 

                คงใช่ ราตรีสวัสดิ์ครับ อาคาชิตอบด้วยสีหน้าเรียบเฉยก่อนจะลุกออกจากห้องไป

 

                เซย์จูโร่ ถ้าคิดถึง ก็ติดต่อไปสิ ทุกวันนี้ชีวิตพวกเรามีเรื่องยุ่งยากเกินพอ อะไรที่ทำให้มันง่ายได้ ทำไปเถอะ มาซาโอมิเอ่ยขึ้นมาก่อนลูกชายจะเปิดประตูออกไปแล้วส่งยิ้มจางๆ ให้เล็กน้อย ทำเอาอาคาชิน้อยเผลอยิ้มตามออกมาอย่างไม่รู้

 

                นานๆ จะได้ยินท่านพ่อพูดอะไรอย่างนี้ คืนนี้ผมคงหลับฝันดี

 

 

 

เกือบเช้าฉันยังอยู่ตรงนี้
เปิดดูรูปของเรา ที่เคยไปเที่ยวกัน
ข้อความที่เธอส่งให้ฉัน
ที่บอกว่าฝันดี แต่วันนี้มันว่างเปล่า

 

               

                ถึงจะบอกน้องไปแบบนั้น... กลับเป็นตัวเราเองที่ทำมันไม่ได้

 

                ฟุริฮาตะ โคเฮย์ เปิดเลื่อนหน้าจอสมาร์ทโฟนมองรูปคู่ของเขากับใครบางคนอยู่อย่างนั้น อยู่ๆ หัวใจก็ปวดหนึบขึ้นมา เขากดปิดหน้าจอแล้วพยายามข่มตานอนอีกครั้ง

 

 

 

 

                อะไรที่ทำให้มันง่ายได้ ทำไปเถอะ อย่างนั้นหรือ?

 

                ถึงจะบอกเซย์จูโร่ไปอย่างนั้น.. แต่ก็ไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะทำได้

 

 

                ฝันดีนะคุณลุง

 

 

                อาคาชิ มาซาโอมิ เปิดข้อความสุดท้ายของบทสนทนาเมื่อสองเดือนก่อนแล้วได้แต่ถามตัวเองซ้ำๆ ว่าทำไมถึงตัดสินใจอย่างนั้น ไม่สิ การตัดสินใจของเขาไม่เคยผิดพลาด มีแต่เด็กนั่นเท่านั้นหละที่โง่เกินกว่าจะเข้าใจ

 

 

 

อยากร้องไห้ จนหลับไป
แต่ว่าเสียน้ำตาเท่าไร ก็ไม่ช่วยให้ฉันอ่อนล้า
อยากผ่านค่ำคืนนี้ ต้องใช้วิธีใด

 

  

                ..เอ๋! ..คุณลุง ไม่สิ มาซาโอมิซัง ม..ไม่ๆ ต้องอาคาชิซังสิ นั่นแหละๆ อาคาชิซังขึ้นตำแหน่งให้ฉันแบบนี้ มันจะดีจริงๆ เหรอ ฟุริฮาตะ โคเฮย์ เอ่ยถามร่างสูงตรงหน้าอย่างลุกลี้ลุกลน

 

                เธอจะบอกว่าการตัดสินใจของฉันผิดพลาดอย่างนั้นหรือฟุริฮาตะซัง อาคาชิ มาซาโอมิ ถามด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยตรงข้ามกับแววตาสีแดงสดที่แสดงความโกรธออกมาอย่างปิดไม่มิด

 

                ..ก็ คือช่วงนี้มีข่าวไม่ค่อยดีเรื่องของฉันกับอาคาชิซัง ถ้าเลื่อนตำแหน่งให้ฉัน มันจะไม่ยิ่งไปกันใหญ่เหรอครับ เอ่ยถามเสียงอ่อน

 

                เรื่องของฉันกับเธอ มันไม่ดีตรงไหนคิ้วของร่างสูงกระตุกเล็กน้อยก่อนจะถามด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือกจนทำให้หัวใจของอีกคนแทบหล่นไปอยู่ตาตุ่ม

 

                ..ไม่ได้หมายความแบบนั้นนะ ต..แต่ฉันเป็นห่วงว่าชื่อเสียงของอาคาชิซังจะไม่ดีเพราะคนอย่างฉันโคเฮย์พยายามจะอธิบาย แต่ยิ่งอธิบายเท่าไหร่ บรรยากาศภายในห้องก็ยิ่งอึมครึมขึ้น

 

                ปึง!

 

                มันจะมากไปแล้วนะฟุริฮาตะซังมาซาโอมิทุบโต๊ะทำงานเสียงดังจนฟุริฮาตะสะดุ้งโหยง

 

                ที่ฉันจะเลื่อนตำแหน่งให้ เพราะเห็นว่าทำงานดี ไม่ได้เกี่ยวกับความสัมพันธ์ส่วนตัวแต่อย่างใด และฉันผิดหวังนะ เธอเลือกจะฟังเสียงคนรอบข้างมากกว่าความรู้สึกของฉันอย่างนั้นหรือ มาซาโอมิกดเสียงต่ำลงจนขาของร่างเล็กตรงหน้าสั่นไปหมดจนแทบทรุดลงไปกองกับพื้น

 

                ..ไม่ใช่แบบนั้นนะ ต..แต่คนอย่างฉันน่ะ--’

 

                ปึง!!

 

                เป็นครั้งที่สองที่มาซาโอมิทุบโต๊ะทำงานด้วยเสียงที่ดังกว่าเดิม

 

                ฉันให้เธอเลือก จะรับตำแหน่งหรือจะไสหัวออกจากบริษัท

 

                ..คุณลุงโคเฮย์สะดุ้งโหยงอีกครั้งก่อนจะเอ่ยเรียกเจ้านายด้วยน้ำเสียงสั่นเทา

 

                ตอบ!’

 

                ‘..จนกว่าฉันจะทำให้คนอื่นยอมรับมากกว่านี้ จะไม่ขอรับการเลื่อนตำแหน่งอะไรทั้งนั้น ข..ขอบคุณสำหรับทุกอย่างครับ ใบหน้าน่ารักเริ่มเบะแต่ก็พยายามฝืนยิ้มออกมก่อนจะรีบร้อนวิ่งออกจากห้องทำงานของมาซาโอมิไป ทิ้งให้ชายวัยกลางคนนั่งนิ่งค้างกับสิ่งที่เกิดขึ้นอยู่อย่างนั้น

 

                ‘…โคเฮย์ เด็กโง่

 

 

 

 

นับแกะตัวที่ร้อย ฉันทำได้แค่เพียงลืมตา
นับแกะตัวที่พัน ก็ยังคิดถึงคนที่บอกลา
ลืมเธอมันไม่ง่าย เลยหลับไม่ค่อยได้
ดึกแล้วต้องทำยังไง

 

 

แกะตัวที่หนึ่งพันเจ็ดร้อยหกสิบเอ็ด

 

ฟุริฮาตะ โคเฮย์ ลืมตาขึ้นมา เขาหยุดนับแกะเพียงเท่านั้น เพราะไม่ว่าจะนับไปอีกสักเท่าไหร่ ก็ไม่สามารถกลบเรื่องที่มันตามรบกวนใจเขาในทุกคืนได้สักที

 

ตอนนี้คุณลุงจะให้อภัยหรือยังนะ จะนอนหลับไหม จะกระวนกระวายใจและคิดถึงอย่างที่เขาเป็นหรือเปล่า คำถามมากมายดังก้องอยู่ในหัว อยากจะติดต่อไปหาเหลือเกิน แต่ถ้าติดต่อไปแล้วไม่มีการตอบกลับ หรืออีกคนไม่ต้องการมีเขาในชีวิตอีกต่อไปแล้ว ชีวิตที่เหลือหลังจากนี้ จะอยู่ต่อไปอย่างไรกัน

 

พอคิดแบบนั้น.. ความกล้าในการติดต่อไปก็ไม่มีแล้วสิ

 

 

 


นับแกะตัวที่แสน ยังทรมานเพราะว่ารักเธอ
แค่หลับตาก็เผลอ คิดเรื่องดีดีที่ไม่มีแล้ว
เธอนอนได้หรือเปล่า นับแกะอยู่หรือเปล่า
หรือลืมฉันได้แล้วคนดี


  

                ฟุริฮาตะ โคเฮย์ ขอฝากตัวด้วยนะครับ

 

หงุดหงิด.. ให้ตายเหอะ หงุดหงิดชะมัด นี่มันเรื่องบ้าอะไร!

 

                บริษัทนั้นให้เธอมาเจรจากับฉันอย่างนั้นหรือ อาคาชิ มาซาโอมิ มองพนักงานดีเด่นที่บริษัทคู่แข่งส่งมาเจรจาด้วยสายตาเย็นชา

 

                โคเฮย์โค้งให้คนตรงหน้าเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยข้อเสนอที่ทางบริษัทส่งให้มาเจรจาอย่างตั้งใจ นั่นทำให้มาซาโอมิหงุดหงิดเป็นไหนๆ ทั้งที่แต่ละคืนเขานอนแทบไม่หลับ แต่อีกฝ่ายกลับใช้ชีวิตได้ตามปกติ ไม่ได้รู้สึกหวั่นไหวสักนิดที่ต้องมาเจอหน้าเขาเลย

 

                พอ

 

                สิ้นเสียงของประธานบริษัท ห้องประชุมก็เข้าสู่ความเงียบและกดดัน พนักงานของบริษัทแต่ละคนหันไปมองที่เจ้าของเสียงด้วยความสงสัย ร่วมทั้งฟุริฮาตะเองก็เช่นกัน

 

                ฉันพอเข้าใจข้อเสนอแล้ว จะติดต่อกลับไปทีหลัง ขอตัวก่อนถึงจะถูกสายตาพนักงานบริษัทมองอย่างไรก็ตามแต่ มาซาโอมิก็เลือกที่จะเดินออกจากห้องประชุมทั้งอย่างนั้น

 

เหนื่อย..

 

เมื่อถึงห้องทำงานของตน ร่างสูงก็เอนตัวลงกับเก้าอี้แล้วหลับตาลง อาจเป็นเพราะนอนไม่พอมานาน เลยทำให้ร่างกายรู้สึกอ่อนเพลียได้ขนาดนี้ แต่ร่างกายอ่อนเพลียแบบนี้อาจดีก็เป็นได้ เขาจะได้นอนหลับลึกขึ้น อย่างน้อยสักนิด ขอให้เขาได้หลับโดยไม่ต้องนึกถึง ไม่ฝันถึงเด็กโง่คนนั้น

 

เธอน่ะ.. ลืมเรื่องตาลุงอย่างฉันไปหมดแล้วสินะ

 

 

 

 

นับแกะจนฟ้าสว่างแล้ว
นับแกะเท่าไรก็ยิ่งเหงาขึ้นทุกที

 

                เข้าสู่อาทิตย์ที่สามที่อาการนอนไม่หลับของฟุริฮาตะไม่ดีขึ้นเลย ฟุริฮาตะยังคิดไม่ตกว่าเขาควรจะแก้ปัญหาที่เกิดขึ้นอย่างไรดี ถึงพี่จะแนะนำให้ลองคุยกับเซย์ก็เถอะ แต่ส่งข้อความงี่เง่าๆ แบบนั้นไป อาจจะถูกเซย์เกลียดเข้าแล้วก็เป็นได้ พอคิดแบบนั้น ก็ไม่กล้าจะติดต่ออีกฝ่ายไปเลย

 

                ฟุริฮาตะยังคงนอนกลิ้งไปมาบนเตียงอยู่อย่างนั้น จนฟ้าเริ่มสว่าง แสงอาทิตย์อ่อนๆ ยามเช้าตรู่ลอดเข้ามาทางหน้าต่าง อยู่ๆ ความคิดหนึ่งก็เกิดขึ้น  เขาจึงรีบอาบน้ำแต่งตัวแล้วรีบวิ่งออกจากห้องไปในทันที

 

                โคคิ ตื่นแต่เช้าเชียว ปิดเทอมอยู่ไม่ใช่หรือไงเสียงโคเฮย์เอ่ยถามขึ้นด้วยความสงสัย

 

                วันนี้จะไปเกียวโตน่ะ อวยพรให้ฉันด้วยนะ!” ฟุริฮาตะตอบเสียงดังก่อนจะวิ่งออกจากบ้านไป

 

                เขาควรทำแบบนี้ได้ตั้งนานแล้ว ถึงเซย์จะยังไม่หายโกรธ หรือจะไม่คุยกับเขาก็ไม่เป็นไร อย่างน้อยได้พยายามรั้งไว้ด้วยแรงทั้งหมดที่มี ก็ดีกว่าปล่อยให้คนรักหายไปโดยไม่ทำอะไร

 

 

 

                เซย์จูโร่จะออกไปไหนแต่เช้า ผู้เป็นพ่อละสายตาจากหนังสือพิมพ์ในมือแล้วส่งเสียงถาม

 

                ไปรักษาอาการนอนไม่หลับน่ะครับ

 

                มาซาโอมิพยักหน้ารับเล็กน้อยก่อนจะก้มลงอ่านข่าวเศรษฐกิจตรงหน้าต่อ

 

                ท่านพ่อเองถ้าอยากรักษาอาการนี้ ลองทำให้เรื่องมันง่ายขึ้นดูสิครับพูดทิ้งท้ายไว้เท่านั้นก่อนจะออกจากบ้านไป

 

                อาคาชิผู้นำตระกูลคนปัจจุบันมองแผ่นหลังลูกชายที่เดินจากไปแล้วส่ายหน้าไปมาเล็กน้อยพร้อมกับนึกเถียงในใจ

 

                เด็กอย่างแกน่ะจะมาเข้าใจอะไร

 

 

 

 

นับแกะตัวที่ร้อย ฉันทำได้แค่เพียงลืมตา
นับแกะตัวที่พัน ก็ยังคิดถึงคนที่บอกลา
ลืมเธอมันไม่ง่าย เลยหลับไม่ค่อยได้
ดึกแล้วต้องทำยังไง

 

  

                โคคิ เสียงนั้นเอ่ยเรียกอย่างแผ่วเบา มือหนากุมชายเสื้อวอร์มอีกคนแน่น อย่าไป.. อยู่กับผม

 

                ฉันไม่ไปไหน ฉันอยู่ตรงนี้ ถึงเซย์จะไล่กันยังไง ฉันก็ยังอยู่ตรงนี้ฟุริฮาตะย่อตัวลงนั่งข้างๆ อีกคน นัยน์ตาสีเฮเซลจับจ้องอาคาชิด้วยความห่วงใย

 

                ผมแพ้แล้วโคคิ..’ น้ำเสียงนั้นเบาบางราวเสียงกระซิบ แต่ฟุริฮาตะก็สามารถรับรู้ได้ถึงยินเสียงนั้นอย่างชัดเจน ร่วมถึงรับรู้ความขื่นขมภายใต้น้ำเสียงนั้น

 

                ไม่ว่าจะแพ้หรือชนะ ยังไงเซย์ก็ชนะใจฉันนะ สำหรับฉันเซย์คือที่สุดเลย มือน้อยๆ ค่อยๆ เอื้อมไปกุมมือหนาแล้วบีบมันเบาๆ หัวใจของฟุริฮาตะเต้นโครมคราม  ใบหน้าน่ารักเริ่มขึ้นสีแดงระเรื่อ

 

                ฉันชอบนายนะเซย์ ชอบมาตลอด

 

                นัยน์ตาสีแดงสดและเหลืองสว่างเบิกขึ้นเล็กน้อย ก่อนรอยยิ้มจางๆ จะผุดขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลาสมบูรณ์แบบ เป็นครั้งแรกที่หัวใจแสนเย็นชาของจักรพรรดิไร้พ่ายได้สัมผัสถึงความอบอุ่น ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่พอรู้สึกตัวอีกที โคคิก็กลายมาเป็นแสงสว่างในใจเขาไปเสียแล้ว

 

 

                ทันทีที่ชินคันเซ็นจอดที่สถานีโตเกียว อาคาชิก็รีบลงมาด้วยใจที่ร้อนรน อยากเจอ อยากกอด อยากจะบอกให้อีกฝ่ายได้รับรู้ว่าเขาคิดถึงแค่ไหน

 

                ทั้งที่นายสำคัญกับผมถึงเพียงนี้ ผมก็ยังไม่รักษานายไว้ ขอโทษนะโคคิ แต่ช่วยรออีกหน่อย อย่าเพิ่งลืมคนอย่างผม ช่วยคิดถึงผมอย่างที่ผมคิดถึงนายทุกคืนจนนอนไม่หลับเถอะนะ

 

 

 

 

นับแกะตัวที่แสน ยังทรมานเพราะว่ารักเธอ
แค่หลับตาก็เผลอ คิดเรื่องดีดีที่ไม่มีแล้ว
เธอนอนได้หรือเปล่า นับแกะอยู่หรือเปล่า
หรือลืมฉันได้แล้วคนดี

 

 

                ไม่นะ!!!!

 

                ฟุริฮาตะร้องตะโกนโหวกเหวกอยู่ในใจ เพราะนอนน้อยมาหลายต่อหลายคืน ทำให้เขาเผลอหลับระหว่างรอขึ้นชินคันเซ็น

 

                ให้มันได้อย่างนี้สิโคคิ บ้าเอ้ย!” ฟุริฮาตะสบถกับตัวเองอย่างร้อนรนก่อนจะรีบวิ่งไปดูรอบรถไฟ แต่เพราะรีบจนเกินไปทำให้วิ่งชนใครสักคนเข้าอย่างแรงจนกระเด็นล้มลงไปกองที่พื้น

 

                ฮือออ นี่มันวันอะไรวะเนี่ยร่างบางที่ล้มลงไปกองกับพื้นร้องโอดครวญ

 

                อ่า ขอโทษที ผมจะไถ่โทษด้วยการพานายไปเลี้ยงข้าวสักมื้อดีไหม

 

                อะ..เซย์!!!” เมื่อได้ยินเสียงที่คิดถึงมาตลอดดังขึ้น ความเจ็บปวดเมื่อครู่ก็หายไปในทันใด ฟุริฮาตะรีบลุกขึ้นและโผเข้ากอดอีกคนทันที

 

                ..ฮึก เซย์มาได้ยังไง ฮือ เซย์ขอโทษนะที่ฉันไม่เข้าใจเซย์ ขอโทษที่ส่งข้อความแบบนั้นไป ขอโทษ ฮ..ฮึก ขอโทษนะร่างบางเริ่มสะอื้น  มือเล็กกำเกื้อฮู้ดของร่างสูงกว่าแน่น

 

                คนดี อย่าร้อง ผมผิดเองที่ใจร้ายกับนายเกินไป แต่ที่ผมเป็นแบบนี้เพราะผมรักโคคิมาก โคคิพอจะให้อภัยแล้วกลับมาคบคนเอาแต่ใจอย่างผมได้ไหมเสียงนุ่มทุ้มกระซิบเบาๆ ที่ข้างหู ฟุริฮาตะพยักหน้าหงึกๆ ไม่ยอมหยุดแล้วซุกตัวในอ้อมกอดอุ่นๆของคนตรงหน้า อ้อมกอดที่เขาคิดถึงมาตลอด

 

                “รักโคคินะสิ้นเสียง ริมฝีปากของอาคาชิก็ประกบเข้าครอบครองริมฝีปากของฟุริฮาตะอย่างโหยหา

 

 

 

 

                โคคิรู้ไหม ผมนอนไม่หลับมาสักพักแล้ว วันนี้ผมคงได้พักผ่อนเสียทีอาคาชิเอนหัวซบที่ไหล่เล็กของอีกคนก่อนจะหลับตาลงแล้วยิ้มออกมาเล็กน้อย

 

                ฉันเองก็คงไม่ต้องนับแกะก่อนนอนแล้วหละฟุริฮาตะหัวเราะร่าออกมาก่อนจะเอนหัวพิงกับเรือนผมสีแดงสดของอีกฝ่าย

 

                นอนหลับฝันดีนะเซย์

 

 

 

 

เธอนอนได้หรือเปล่า นับแกะอยู่หรือเปล่า
หรือลืมฉันได้แล้วคนดี

               

 

                น่าอิจฉาเด็กพวกนี้จังเลย..

 

                ฟุริฮาตะ โคเฮย์ มองเด็กสองคนที่นั่งพิงกันหลับอย่างสุขใจในห้องนั่งเล่นก่อนจะเดินขึ้นห้องนอนไป วันนี้เขาจะต้องนอนหลับให้ได้ ว่าแล้วก็ล้มตัวลงนอนและเริ่มนับแกะเหมือนดังเช่นในทุกๆ วัน

 

                แกะตัวที่สองร้อยสาม แกะตัวที่สองร้อยสี่ แกะตัวที่ส้องร้อยห้า

 

                ยังคงนับต่อไปอยู่อย่างนั้น

 

                ~~Well, your left hand’s free. And your right in grip~~

 

                เสียงริงโทนดังขึ้นทำให้โคเฮย์สะดุ้งโหยง เขาขยี้เรือนผมสีน้ำตาลอย่างหงุดหงิดก่อนจะกดรับแล้วกรอกเสียงใส่สมาร์ทโฟนลงไป

 

                ฮาโหลลล

 

                “ไม่สุภาพเลยนะฟุริฮาตะซัง บริษัทนั้นเขาไม่สอนเรื่องมารยาทหรือไง

 

                “อะเอ๋!! ..คุณลุง!!!” โคเฮย์เบิกตาขึ้นอย่างตกใจก่อนจะดูหน้าจอสมาร์ทโฟนเพื่อเช็คว่าใช้หมายเลขปลายทางใช้คนที่เขานึกถึงอยู่หรือไม่

 

                ก็ฉันน่ะสิ

 

                “!!!”

 

                นิพพาน! แค่ได้ยินเสียงคุณลุงอีกสักครั้ง ฉันก็พร้อมจะตายอย่างสงบแล้ว ฮือออ ความรู้สึกตื้นตันนี้มันคืออะไรกันน่ะ!!

 

                โคเฮย์ ยังฟังอยู่ไหม

 

                ..เอ่อ ฟังอยู่ ม..มีอะไรงั้นเหรอครับรีบเอ่ยตอบไปด้วยความร้อนรน

 

                กลับมาทำงานให้ฉันได้ไหม ไม่สิ..”

 

                ..หือ?” โคเฮย์ขมวดคิ้วกับตัวเองด้วยความงุนงง

 

                เธอน่ะ.. ช่วยกลับมาอยู่ข้างฉันจะได้หรือเปล่าปลายสายถามด้วยน้ำเสียงอ่อนลงจากตอนแรก หัวใจของลูกชายคนโตบ้านฟุริฮาตะกลับมาเต้นระรัวอีกครั้ง

 

                ฉันน่ะ รอคุณลุงเรียกกลับไปทำงานตลอดเลยรู้ไหม ฮือออ มือเรียวกำสมาร์ทโฟนแน่นแล้วเอียงหูเอียงซบสมาร์ทโฟนทั้งน้ำตา

 

                อาคาชิผู้นำตระกูลคนปัจจุบันถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกเมื่อคำตอบจากเด็กโง่ของเขาเป็นไปในทิศทางที่น่าพอใจ หัวใจที่ไม่ได้สัมผัสรสชาติของความรักมาเนิ่นนานกลับมามีชีวิตอีกครั้ง

 

                ฉันอยู่หน้าบ้านเธอตอนนี้ ออกไปขับรถเล่นกันหน่อยดีไหม

 

 

 

                จนถึงตอนนี้มาซาโอมิก็ยังไม่เข้าใจนักว่าเด็กโง่คนนี้ทำไมถึงมีอิทธิพลกับหัวใจเขาได้มากมาย ทำไมคนอย่างเขาถึงต้องขับรถไกลจากเกียวโตเพื่อมาหาเด็กโง่นี่ แต่พอโคเฮย์เปิดประตูบ้านออกมาโบกมือยิ้มแฉ่งให้เขา คำถามมากมายที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ได้มลายหายไป

 

                รอยยิ้ม เสียงหัวเราะ ท่าทางอันสดใสของโคเฮย์ ทำให้หัวใจของมาซาโอมิเต้นระรัว

 

เด็กโง่ที่มองเห็นความอ้างว้างภายในใจของตาลุงคนนี้ เด็กโง่ที่สามารถทลายกำแพงน้ำแข็งในหัวใจของเขาลง

 

..ณ วินาทีนี้ อาคาชิ มาซาโอมิ รู้สึกเหมือนตัวเองได้ตกหลุมรัก ฟุริฮาตะ โคเฮย์ ไม่รู้เป็นครั้งที่เท่าใด

 

 

 

 

 

 

 

Talk :


ไม่ได้แต่งฟิคนานเลย ช่วงนี้ติดเพลงนับแกะของพี่คชาเลยเป็นที่มาของฟิคนี้ค่ะ ยังไงก็ลองไปฟังกันน้าาาา แล้วก็ฟิคเรื่องอื่นที่ค้างๆไว้ จะพยายามมาอัพให้อ่านกันนะคะ

ขอบคุณที่กดเข้ามาอ่านค่ะ แล้วพบกันใหม่นะคะ <3

ผลงานอื่นๆ ของ Fantom_Venus

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

13 ความคิดเห็น

  1. #13 Sirinantha9512 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 เมษายน 2563 / 20:48
    ร้องไห้แล้ว ฮืออออออออออ😭😭😭😭😭
    #13
    0
  2. #12 ZSEN_JINN
    วันที่ 9 มีนาคม 2561 / 22:25
    ชอบของคุณพ่อออออ งื้ออออออ ดีต่อใจค่ะ
    #12
    0
  3. #11 Jally_ Jam (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2560 / 22:24
    ขอบคุณมากค่ะฮื่อออ นิพพานคู่พ่อพี่!
    #11
    0
  4. #10 YU NAMI
    วันที่ 7 ตุลาคม 2560 / 21:28
    มี... มีคนจิ้นท่านพ่อกับคุณพี่แบบฉันด้วยT^T โฮวววววววววว(ดีใจ)
    #10
    0
  5. วันที่ 19 สิงหาคม 2560 / 00:44
    ชอบมากๆเลยค่ะ ยอมรับเลยว่าน้ำตาคลอ ปวดตับมากในช่วงแรกๆ ไม่คิดเลยว่า..จะคิดเลยว่าจะมีคนแต่งอาคาฟุริคู่ใหญ่ ชอบมากๆเลย แต่งทั้ง 2 คู่อีกนะคะ รอออออ ^^
    #9
    0
  6. #8 โคฮาคุ
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2560 / 20:59
    ดีต่อไม่เน้นปวดตับไตดีชอบมากเลยค่ะ
    #8
    0
  7. วันที่ 24 มิถุนายน 2560 / 17:00
    ดีต่อใจ
    #7
    0
  8. #6 Ririjiyo Rebeca Starlin (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2560 / 01:50
    กรี๊ด ดีต่อใจอย่างแรง//ขอบคุณที่แต่งมาให้ฟินค่ะ
    #6
    0
  9. #5 Poani
    วันที่ 17 มิถุนายน 2560 / 22:49
    กรี๊ดดดดดดด!!!! ดีต่อใจมากที่เข้ามาอ่านเรื่องนี้! มีสองสาเหตุคือเชียรคู่นี้แล้วก็ชอบฟังเพลง"นับแกะ"ด้วย ไม่เสียแรงที่เข้ามาอ่านจริงๆ
    #5
    0
  10. วันที่ 14 มิถุนายน 2560 / 23:28
    กรี๊ดกร๊าดมะพร้าวแก้ว!!!!!!! (?) ชอบ!! ชอบมาก!!! เป็นฟิคจากแฟนคุงเรื่องแรกที่ไม่ปวดตับไต ดีใจ!!! 
    ช่วงแรกๆอาจจะดูติดขัดไปบ้างแต่พออาคาชิทั้งสองคนมาง้อนี่คือแบบ ฟินนนนนน
    อ่านแล้วแอบอิจฉาเล็กๆค่ะ ฮือออออ 
    จะรออ่านเรื่องต่อไปนะคะ !
    แฟนคุงสู้!!!

    #4
    0
  11. #3 แอล
    วันที่ 14 มิถุนายน 2560 / 22:57
    ชอบแบบนี้อ่ะ อยากให้มีต่ออยากอ่านอีก



    😊😊😊😊😊
    #3
    0
  12. #2 pasation (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2560 / 18:45
    มีความน่ารักทั้งคู่พ่อคู่ลูก
    #2
    0
  13. วันที่ 14 มิถุนายน 2560 / 08:45
    กรี๊ดดด อาคาฟุริ ชอบทั้งสองคู๋เลยค่ะ แต่งออกมาอีกเยอะๆนะคะ 
    รออ่านอยู่
    #1
    0