[RoV x LoL] Beyond the Boundary

ตอนที่ 1 : บทนำ: สู่โลกใบใหม่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 80
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    1 ม.ค. 63

เอมิลี่ที่บัดนี้ได้อยู่กับน้องสาวของตนตามที่ประสงค์ไว้แล้ว ก็มิได้ปรารถนาสิ่งอื่นใดอีก แต่น้องสาวเองกลับเป็นฝ่ายไม่พอใจที่พี่สาวของตนยอมสละสิ้นทุกสิ่งอย่างเพื่อเธอ แต่ก็ไม่กล้าพูดออกไปตรง ๆ กับพี่สาวของตนนัก เพราะกลัวจะทำลายความรู้สึกของนาง ดังนั้นเธอจึงนำความกังวลนี้ไปเล่าให้เซฟีร่าฟัง


"ท่านเซฟีร่า พอมีเวลาให้หนูสักประเดี๋ยวหรือเปล่าคะ?" หญิงสาวผมสั้นสีเงินนั่งคุกเข่าลงเบื้องหน้าบัลลังก์อันว่างเปล่าแห่งจอมเวทย์สายน้ำ


"ว่ามาสิ" เซฟีร่าปรากฏตัวขึ้นด้านหลังเธอ


"คือหนูอยากจะปรึกษาเรื่องพี่สาวค่ะ หนูไม่อยากให้พี่เอมิลี่ต้องสละทุกอย่างเพื่อหนู"


"ทำไมเธอคิดอย่างนั้นล่ะ?"


"หนูรู้ ไม่งั้นพี่เอมิลี่คงไม่มาติดอยู่ในนี้หรอกค่ะ"


"อืม..." เซฟีร่าครุ่นคิดพลางเดินเข้ามาใกล้กับหญิงสาวผมเงิน "จะช่วยเธออย่างไรดีนะ"


"มีวิธีส่งพี่กลับไปโลกปกติมั้ยคะ"


"ไม่มีหรอก นั่นเกินความสามารถของข้า แต่ข้าก็มีวิธีการดี ๆ อยู่นะ"


"วิธีอะไรหรอคะ?"


"ถึงข้าจะส่งใครกลับไม่ได้ แต่ข้าก็คิดว่าข้ามีพลังมากพอที่จะเปิดทางออกได้ แต่ทางออกนั้นมันไม่เสถียรเท่าไรนัก ถ้าโชคไม่ดี เอมิลี่ก็จะติดอยู่ในช่องว่างระหว่างมิตินั้นตลอดไปจนกว่าจะมีใครเปิดทางอีกครั้ง"


"ก็น่าเสี่ยงค่ะ"


"ไม่เป็นห่วงพี่เลยหรือ?"


"หนูเชื่อว่าพี่จะต้องดวงดีพอ มีที่ไปแน่นอน"


พอหญิงสาวผู้น้องยืนกรานที่จะให้เซฟีร่าเปิดทางออก ฝ่ายจอมเวทย์แห่งสายน้ำก็ตกลง และจะดำเนินการตามแผนในเร็ว ๆ นี้ แต่ขอให้เธอได้ศึกษารายละเอียดเพิ่มเติมเกี่ยวกับเวทย์เปิดทางออกนี้ก่อน



.
.
.



ขณะเดียวกัน เอมิลี่ก็กำลังสนทนากับชายหน้ากากขาวอย่างสนิทสนม




"ข้าอยู่ที่นี่มานานแสนนานจนนับวันไม่ได้ มีแขกแวะเวียนมาที่นี่บ้าง แต่ก็ประเดี๋ยวเดียวเท่านั้น จนกระทั่งน้องสาวของเจ้าปรากฏขึ้น ณ ที่นี่ นั่นก็เป็นครั้งแรกที่มีผู้อยู่อาศัยเพิ่ม" 





ชายหน้ากากขาวกำลังเล่าเรื่องราวเกี่ยวกับตนให้ผู้อยู่อาศัยหน้าใหม่ฟัง




"แต่อีกไม่นาน เจ้าก็จะเข้าใจเองว่าทำไมข้าถึงมาอยู่ที่นี่ได้"



ชายคนนั้นกล่าวอย่างมีเลศนัยเช่นเคย แต่เอมิลี่ก็ไม่ได้ฉงนใจเท่าครั้งก่อน ๆ




ทั้งสองสนทนากันได้ประมาณหนึ่ง ก็แยกย้ายจากกัน เอมิลี่ลุกขึ้นกวาดสายตามองแวดล้อมรอบกายที่มีแต่ทุ่งหญ้าและดอกไม้สุดลูกหูลูกตา แล้วเธอก็เห็นแสงสีขาวกระพริบอยู่ไกลลิบ ๆ ด้วยความสนใจ เธอก็วิ่งไปทางแสงนั้น แต่ไม่ทันที่จะได้วิ่งไปไหนไกล แสงสีขาวนั้นก็ขยายใหญ่ขึ้นและกลืนกินทัศนวิสัยรอบกายไปหมดสิ้น... 




แล้วเอมิลี่ก็หายไปจากที่แห่งนั้นในชั่วพริบตา




แต่นั่นไม่ใช่ฝีมือของเซฟีร่า...


















ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

17 ความคิดเห็น