[RoV x LoL] Beyond the Boundary

ตอนที่ 2 : ปีใหม่ ชีวิตใหม่ และหนังสือเล่มใหม่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 80
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    18 ม.ค. 63

1 มกราคม

วันปีใหม่ เป็นวันที่ใคร ๆ หลายคนเฝ้ารอ เนื่องจากเปรียบเสมือนเป็นวันที่ทุกอย่างจะรีเซ็ตและเริ่มต้นใหม่ ถึงแม้ว่าทุกคนจะมีสนุกกันเพียงแค่ไม่กี่นาทีเท่านั้น พอผ่านช่วงเวลานั้นไป ทุกอย่างก็กลับมาปกติเหมือนเดิม ในทวีปรูนเทอร์ร่าก็เช่นกัน

 

เมืี่อ 5 นาทีก่อน พลุในเมืองพิลโทเวอร์ได้รับการจุดเป็นสัญญาณแห่งเวลาศูนย์นาฬิกาของวันปีใหม่ พอเสียงพลุนั้นสงบลง ทุกคนก็แยกย้ายกันกลับไปทำหน้าที่ของตนเอง ชาวบ้านที่ยืนดูพลุตามระเบียงบ้านตนก็แยกย้ายกันกลับไปนอน เจ้าหน้าที่ที่ทำงานกะดึกก็กลับไปทำงานของตน แม้แต่สุนัขหรือแมวก็กลับไปนอนตามตรอกซอกซอย หรือในบ้านของมันถ้ามีเจ้าของ วันปีใหม่ของที่นี่เป็นเช่นนี้มาหลายปีแล้ว

 

แต่แมวบ้านหนึ่งนั้นพิเศษกว่าบ้านใครทั้งปวงในพิลโทเวอร์

 

"นี่เราจะไม่นอนกันหรือไง?"

 

แมวขนสีน้ำเงินอ่อนพูดด้วยความง่วงนอน แมวตัวนี้ชื่อยูมิ มาเกาะกินเจ้าของบ้านได้สักระยะหนึ่งแล้ว

 

"ก็นอนไปสิ" เจ้าของบ้านตอบกลับขณะกำลังก้มทำอะไรสักอย่างอยู่ที่โต๊ะปลายเตียง

 

"งั้นราตรีสวัสดิ์" แมวน้อยโดดจากหนังสือไปที่เตียงของเจ้าของบ้านผู้นั้น ก่อนที่จะนอนลงอย่างแมวบ้านทั่วไป แล้วก็หลับไปอย่างรวดเร็ว

 

หนุ่มผมทองผู้เป็นเจ้าของบ้านเดินไปปิดไฟในห้อง เหลือเพียงแต่แสงไฟจากโคมไฟเล็กบนโต๊ะ ก่อนที่จะกลับมาก้มหน้าทำงานของตนที่โต๊ะต่อไป รู้ตัวอีกที เวลาก็ล่วงเลยไปตีสองแล้ว

 

"หวา! ตีสองแล้ว!" ชายหนุ่มอุทานขึ้นเมื่อมองไปที่นาฬิกาตั้งโต๊ะที่อยู่ด้านหน้าโคมไฟ พลางหันกลับไปมองที่เตียงที่เจ้าแมวนอนอยู่ ซึ่งตอนนี้มีแสงสีขาวส่องสว่างเล็ดลอดออกมาจากหนังสือเล่มสีน้ำตาลที่วางอยู่ข้าง ๆ ยูมิ เขาค่อย ๆ เดินไปที่หนังสือเล่มนั้น ก่อนที่จะถือวิสาสะเปิดออก

 

"โอ๊ะ!"

 

หนุ่มเจ้าของบ้านเหมือนโดนอะไรบางอย่างผลักให้ล้มลง หนังสือเล่มนั้นตั้งขึ้นพร้อมกับยิ่งปล่อยแสงสว่างออกมาจนเขาต้องเอามือบังดวงตาของตนไว้ แต่โชคดีที่มีม่านบังหน้าต่าง แสงนั้นจึงเล็ดลอดออกไปไม่ได้มากนัก จากนั้นก็มีหญิงสาวผู้หนึ่งพุ่งออกมาจากหนังสือ ก็คือเอมิลี่ แล้วแสงนั้นก็จางลงจนดับหายไป

 

"หนังสือบ้าอะไรเนี่ย" ชายหนุ่มผมทองค่อย ๆ ลดมือลงจากสายตา ตอนนี้ห้องก็กลับมามืดเหมือนเดิม พอเขาหันดูรอบ ๆ ห้องก็พบกับร่างของหญิงสาวผมสีเงินนอนสลบอยู่ด้านหลัง

 

"เหวย! มาจากไหนเนี่ย!?"

 

ชายหนุ่มตกใจสุดขีดเมื่อมีหญิงสาวที่ไหนไม่รู้มานอนอยู่ในห้อง แถมยังแต่งตัวแปลก ๆ ไม่เหมือนหญิงสาวใดในพิลโทเวอร์ แต่นั่นก็ยิ่งทำให้เขาอยากหาคำตอบถึงที่มาของเธอ จึงรีบลุกขึ้นไปเขย่าตัวแมวเจ้าของหนังสือ

 

"ยูมิ ตื่น!!!"

 

"ขอนอนอีก~"

 

"ตื่นมาดูหนังสือแกก่อน"

 

"หะ! หนังสือ! หนังสือเป็นอะไร!" เจ้าแมวรีบลุกพรวดทันทีที่ได้ยินคำว่าหนังสือ ก่อนที่จะหันไปมอง

 

"ไม่เห็นจะมีอะไรเลย"

 

"ไม่ ดูสิ่งที่หนังสือแกเอาออกมาสิ" ชายหนุ่มเอ่ยพร้อมกับชี้ไปที่หญิงสาวผมเงินที่พื้นห้อง เจ้าแมวก็เกิดความฉงนสนเท่ห์ขึ้นพลางโดดลงจากเตียงไปดม ๆ กายของหญิงสาวผู้นั้น

 

"กลิ่นไม่คุ้นเลยอะ"

 

"แต่หนังสือแกเอาเธอคนนี้ออกมาไง"

 

"ไม่รู้แฮะ อยู่มาตลอดก็ไม่เคยมีเหตุการณ์อะไรแบบนี้นะ" ยูมิยังคงสำรวจรอบ ๆ ตัวของเอมิลี่ ทั้งดมกลิ่น ทั้งเอาเท้าเขี่ย ๆ

 

"จะทำไงดีเนี่ย ถ้ามีใครมาเจอเข้านะ เรียบร้อย!"

 

"ก็คงรอให้นางตื่นก่อน" ยูมิตอบคำถามของเจ้าของบ้าน ก่อนที่จะถอยห่างออกมา

 

และทันทีที่จบคำพูดของเจ้าแมวน้อย เอมิลี่ก็รู้สึกตัว

 

"นางตื่นแล้ว!" ชายหนุ่มตะโกนขึ้นเสียงดังทำให้ยูมิรีบหันมา

 

เอมิลี่ลุกขึ้นนั่ง พร้อมกับอาการง่วงนอน ก่อนที่สายตาของนางจะจดจ่อไปกับชายผมทองและแมวที่จ้องกลับมา

 

 

"เธอเป็นใคร?" ยูมิรีบเอ่ยถามตัดหน้าชายหนุ่มผมทอง แต่สิ่งที่ได้รับเป็นคำตอบกลับมาคือความเงียบของเอมิลี่

 

"ไม่ตอบด้วย..." ยูมิทำสีหน้าบึ้งใส่ชายหนุ่มที่อยู่ข้าง ๆ

 

"เธออาจจะไม่เข้าใจที่เราพูดก็ได้นะ!" ชายหนุ่มรีบเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นสีหน้าของแมวข้าง ๆ

 

"งั้นเราก็จะถามไถ่นางอย่างไรล่ะ?"

 

ขณะที่ชายหนุ่มกับแมวกำลังครุ่นคิดหาวิธีสื่อสารกับหญิงสาวแปลกหน้าผู้นี้ เธอก็พูดออกมา

 

"อันที่จริงข้าก็เข้าใจที่พูดกันทั้งหมดนั่นแหละ"

 

นั่นทำให้ชายหนุ่มกับแมวนิ่งและอึ้งไปพักใหญ่ ๆ ก่อนที่จะไม่รอช้า เริ่มเปิดคำถามที่ตนสงสัย

 

"เธอเป็นใคร?" ยูมิถามคำถามเดิมที่ถามไปในตอนแรก

 

"ข้าชื่อเอมิลี่" หญิงสาวตอบทันที

 

"เอมิลี่? ไม่คุ้นเลยแฮะ ขอดูในหนังสือก่อนนะ" ยูมิโดดขึ้นไปบนเตียง เดินไปที่หนังสือ แล้วใช้อุ้งเท้าของเธอเปิดหนังสือเล่มนั้น พลิกไปพลิกมาก็หันหน้ามาหาเอมิลี่

 

"หนังสือฉันก็ไม่รู้จัก"

 

"แต่เธอคนนี้ออกมาจากหนังสือนั่นนะ" ชายหนุ่มรีบแย้ง

 

"ไม่รู้อะ" เจ้าแมวส่ายหัว "หนังสือเล่มนี้ก็ไม่มีอธิบายเลย"

 

"งั้นช่างมันก่อนละกัน ขอทำงานก่อน เดี๋ยวเสร็จไม่ทันเช้า" ชายหนุ่มผมทองหันไปที่โต๊ะทำงานเพื่อลงมือทำงานต่อ

 

"แล้วพวกคุณคือใคร?"

 

"อ้อ ผมชื่อเอซเรียล ส่วนแมวนี่ชื่อยูมิ" ชายหนุ่มแนะนำตัวเองและแมวประหลาดให้เอมิลี่รู้จักขณะที่มือก็ขูดวัตถุรูปร่างประหลาดอยู่

 

"โอเค เอซเรียลกับยูมิ..." เอมิลี่พูดชื่อของทั้งสองซ้ำเพื่อให้จำได้

 

"งั้นฉันขอนอนต่อละกันนะ" เจ้าแมวโดดกลับขึ้นไปบนเตียงเพื่อนอนต่อ คราวนี้เธอนอนบนหนังสือเลย จะได้ไม่มีตัวอะไรโผล่มาจากหนังสือได้อีก

 

ส่วนหญิงสาวหน้าใหม่ของบ้านหลังนี้ก็ถูกทิ้งให้นั่งเงียบ ๆ คนเดียว จนกระทั่งเธอเบื่อก็ลุกขึ้นไปหาเอซเรียลที่ทำงานอยู่

 

"นายทำอะไรอะ?"

 

"อ้อ! ผมกำลังตรวจสอบวัตถุชิ้นนี้อยู่น่ะ มีคนจ้างผมให้ไปหาสิ่งนี้มา ก็เลยใช้โอกาสนี้ศึกษาวัตถุนี้ไปด้วยเลย"

 

เอมิลี่มองวัตถุประหลาดในมือของชายหนุ่ม ความสงสัยเกิดขึ้นในหัวของเอมิลี่มากมาย แต่ก็ปิดปากเงียบไม่ถาม เพราะกลัวจะไปรบกวนการทำงานของเขา

 

"ไปนอนบนเตียงผมได้นะครับ ผมคงยังไม่นอนจนเช้า" เอมิลี่หันไปมองเตียงที่เอซเรียลบอก ก่อนที่จะส่ายหัวเป็นการปฏิเสธ เธอเลือกที่จะนั่งที่พื้น แต่สุดท้ายก็ผล็อยหลับไปอีกรอบโดยไม่รู้ตัว

 

 

 

"ฉิบหายแล้ว! จะเสร็จทันไหมนี่" เอซเรียลอุทานขึ้นเมื่อมองนาฬิกาตั้งโต๊ะ ตอนนี้เป็นเวลาหกโมงเช้าแล้ว แต่พระอาทิตย์ยังไม่ขึ้น ในห้องจึงยังดูมืด ๆ ครึม ๆ อยู่

 

วัตถุประหลาดของเอซเรียลนั้น เขาพึ่งได้มาจากโบราณสถานแห่งหนึ่งตามคำว่าจ้างของผู้มีอิทธิพลในพิลโทเวอร์ผู้หนึ่ง ซึ่งอ้างว่าต้องการวัตถุชิ้นนี้เพื่องานวิจัย เอซเรียลจึงจำเป็นต้องไปนำมา ประกอบกับค่าจ้างที่จะได้นั้นก็หอมหวานเสียเหลือเกิน แต่กว่าเขาจะได้มาก็กินเวลาไปเกือบหมดสัญญาที่นายจ้างตั้งไว้ซึ่งก็คือวันปีใหม่ ดังนั้นเขาจึงต้องใช้คืนวันสิ้นปีในการตรวจสอบ บันทึกข้อมูลเกี่ยวกับวัตถุชิ้นนี้

 

"เย้! เสร็จแล้ว!"

 

ชายหนุ่มตะโกนขึ้นเสียงดังพร้อมชูสองมือขึ้น ก่อนที่จะนำวัตถุชิ้นนั้นใส่ภาชนะจัดเก็บอย่างดีพร้อมส่งต่อไปให้ผู้ว่าจ้าง เขารีบลงไปชั้นล่างเพื่อรอส่งของ เพราะผู้ว่าจ้างระบุว่าจะมาเอาด้วยตนเองที่บ้านหลังนี้

 

ก๊อก ๆ

 

เสียงเคาะประตูดังขึ้นเป็นสัญญาณว่าผู้ว่าจ้างมาแล้ว เอซเรียลจึงรีบเดินไปเปิดประตูบ้านทันที พร้อมกับถุงสีน้ำตาลที่มีวัตถุประหลาดข้างใน

 

"อรุณสวัสดิ์ เอซเรียล"

 

เบื้องหน้าของชายหนุ่มคือหญิงสาวร่างสูงและทหารพร้อมอาวุธติดมือหลายสิบนายยืนเคียงข้าง

 

"อรุณสวัสดิ์ครับ คุณคามิล"

 

"ไหน ของที่ข้าสั่งไว้"

 

เอซเรียลรีบยื่นถุงสีน้ำตาลในมือให้หญิงสาวผู้ว่าจ้างทันที

 

"ในนั้นมีกระดาษรายละเอียดด้วยนะครับ"

 

หญิงสาวร่างสูงเปิดถุงนั้นเพื่อดูวัตถุประหลาดด้านใน ก่อนที่จะส่งให้กับทหารซ้ายมือเธอ ถุงสีน้ำตาลอีกถุงจากมือของทหารผู้นั้นก็ส่งมาให้กับหญิงสาวเบื้องหน้า

 

"นี่คือค่าจ้างตามที่สัญญา"

 

ขณะที่คามิลยื่นถุงนั้นให้ชายหนุ่มที่ยิ้มร่า ประสาทสัมผัสการฟังของเธอดันรับรู้ได้ถึงฝีเท้าของใครบางคนจากชั้นสอง ทำให้เธอรีบชักมือกลับก่อนที่เอซเรียลจะได้แตะถุงเงินนั้น

 

"มีใครอยู่ข้างบน?" หญิงสาวร่างสูงถามด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม

 

"แมวน่ะครับ"

 

"ไม่ใช่ มันคือเสียงฝีเท้าของมนุษย์ เจ้าซ่อนใครไว้กัน!"

 

"เปล่านะครับ!" เอซเรียลรีบแก้ตัว แต่นั่นก็ปิดบังอะไรไม่ได้อยู่ดี เพราะเธอจับโกหกได้แทบจะทันที

 

"ถ้าไม่บอกความจริง ก็ไม่ต้องเอาค่าจ้าง"

 

เอซเรียลถึงกลับอ้ำอึ้ง ทำอะไรไม่ถูก เพราะถ้าเขาช่วยปิดบังตัวตนหญิงสาวแปลกหน้าในห้องนอน เขาก็จะเสียเงินก้อนโตที่จะได้ไป คามิลเห็นสีหน้าของชายหนุ่มก็หันหน้าไปหาทหารของเธอ พร้อมกับส่งซิกให้เข้าไป ทหารสามสี่นายก็กรูกันเข้าไปผ่านประตูบานเล็ก ๆ นั้น ขึ้นไปชั้นสอง และหยุดลงที่หน้าประตูห้องนอนของเอซเรียล

 

"เปิดประตู"

 

น้ำเสียงของหญิงสาวร่างสูงยังคงกดดันชายหนุ่มจนสั่นไปทั้งตัว มือพยายามเอื้อมไปที่ลูกบิดประตู แต่ก็ไม่ทันใจหญิงสาว

 

"ข้าเปิดเองละกัน!"

 

คามิลแย่งบิดลูกบิดประตูแล้วก็ผลักประตูนั้นให้เปิดออกอย่างรวดเร็ว ก็พบกับห้องนอนที่รก ๆ หน่อยของเอซเรียล มีแมวขนสีน้ำเงินอ่อนนั่งอยู่บนเตียงที่สะดุ้งตื่นเพราะเสียงประตู

 

"อ..อะไรกัน?" ยูมิตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น

 

สายตาทั้งสองของคามิลกวาดไปรอบ ๆ ห้อง ก่อนที่จะเดินดุ่ม ๆ เข้าไปในห้อง มุ่งตรงไปที่ตู้เสื้อผ้าไม้ แล้วก็ใช้มือทั้งสองข้างเปิดออก ก็พบกับหญิงสาวผมเงินที่หลบอยู่

 

"โธ่เอ้ยยยย" เอซเรียลสบถออกมาเบา ๆ เมื่อเห็นหญิงสาวไปอยู่ในตู้

 

"เจ้าเป็นใคร? มาทำอะไรอยู่ในตู้เสื้อผ้าของคนอื่นเขา?" หญิงสาวร่างสูงรีบยิงคำถามใส่ทันที แต่ก็ไม่ได้รับคำตอบอะไร ดังนั้นเธอจึงหันไปถามชายหนุ่มเจ้าของห้องแทน

 

"อธิบายมาสิว่าผู้หญิงคนนี้มาอยู่ในห้องของเจ้าได้อย่างไร"

 

"คือว่า...."

 

แล้วเอซเรียลก็อธิบายเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อคืนให้คามิลฟัง

 

"ที่แท้ก็เป็นผลงานของเจ้าแมวนี่เอง" คามิลสรุปความ "แล้วนางชื่ออะไร"

 

"เอมิลี่ครับ" เอซเรียลตอบคำถามทันควัน

 

"เอมิลี่..." คามิลจ้องไปที่หญิงสาวที่ยังสะลึมสะลืออยู่ในตู้เสื้อผ้า "ข้าขอตัวนางไปสอบสวนได้หรือไม่ แลกกลับเงินก้อนนี้"

 

เอซเรียลรีบพยักหน้ารับทันที เขาไม่มีอำนาจอะไรที่จะต่อรองกับผู้หญิงคนนี้ได้อยู่แล้ว จึงต้องยอมทำตามที่ขอ

 

"แล้วเจ้าจะออกมาจากตู้ได้หรือยัง หรือจะต้องยกทั้งตู้ไป" คามิลหันไปทางเอมิลี่ในตู้เสื้อผ้า

 

"ใจเย็น ๆ ครับ ยกตู้เสื้อผ้าไปแล้วผมจะเอาเสื้อผ้าที่ไหนเปลี่ยน"

 

"ก็ไม่ต้องเปลี่ยนสิ ถามแปลก ๆ" คามิลตอบ นั่นทำให้เอซเรียลไม่เอ่ยปากถามอะไรอีกเลย

 

 

ในที่สุดคามิลก็หมดความอดทนที่จะรอให้เอมิลี่เดินออกมาจากตู้เอง จึงสั่งให้ทหารกระชากตัวนางออกมาจากตู้เสื้อผ้า และพาตัวไปยังคฤหาสน์เฟร์รอสที่เขตพิลโทเวอร์เหนือ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

17 ความคิดเห็น

  1. #2 Tak2003 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 มกราคม 2563 / 16:01

    และเอมิลี่ก็ถูกคามิลจับกด5555
    #2
    0