Fic Harry Potter - Eternal War (SS/HP)

ตอนที่ 8 : Chapter 8 : 1st Main Targets

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,430
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 391 ครั้ง
    25 มี.ค. 62

Chapter 8 :  1st Main Targets





“ให้ตาย นี่มันแย่มาก!” ซิเรียสร้องอย่างขุ่นมัว เขากลับสู่คฤหาสน์กริมโมลด์เพลซพร้อมแบกร่างของเพื่อนสนิทที่ตัวท่วมเลือดกลับมา “พวกนั้นถล่มสก็อตแลนด์เสียราบคาบ หมู่บ้านลุกเป็นเปลวเพลิง แม้แต่เด็กเล็กเด็กแดงก็ยังไม่เว้น เรื่องของพวกเราเกือบหลุดไปโลกมักเกิ้ลหลายหน พวกกระทรวงเวทย์มนต์ของสก็อตแลนด์เองก็หัวเสียพอกัน”



ซิเรียสส่งตัวเจมส์ให้รีมัสที่รับไปทำแผล



ทุกคนในที่ประชุมเริ่มเคร่งเครียด อัลบัส ดับเบิลดอร์ฉายแววความกังวล ใบหน้าดูเหี่ยวย่นและชราขึ้นไปอีกสิบปี เอ่ยถาม



“แฟรงก์ อลิสและลิลี่ล่ะ?”



“พวกนั้นพาคนอพยพตอนโวลเดอมอร์บุก ครั้งสุดท้ายที่ผมคุยกับอลิส เธอบอกว่าหลังเคลื่อนย้ายคน พวกเธอจะไปหลบภัยที่คฤหาสน์ชาเลสตัน”



อัลบัสพยักหน้า คฤหาสน์ชาเลสตันหรือที่เรียกกันว่าปราสาทของลองบัตท่อมตั้งอยู่บนเกาะทางตอนเหนือของสก็อตแลนด์ทั้งๆที่มันเป็นเกาะของอังกฤษ ปราสาทหลังโตนั้นซ่อนจากสายของมักเกิ้ลโดยพวกมักเกิ้ลจะเห็นแต่เพียงซากปรักหักพัง แน่นอนว่าเป็นสถานที่อีกแห่งที่ใช้คาถาฟิเดลลิอัสในการซ่อนตัวจากพ่อมดแม่มดอื่น และที่สำคัญ คฤหาสน์ชาเลสตันยังเป็นฐานบัญชาการอีกแห่งของภาคีนกฟินิกซ์นับตั้งแต่วันที่อิทธิพลของโวลเดอร์มอร์ลามออกไปถึงประเทศสก็อตแลนด์อีกด้วย



มีคนลุกขึ้นมาตีโต๊ะ



“อัลบัส! เราจะปล่อยให้มันเป็นแบบนี้ไม่ได้นะ ถึงโวลเดอมอร์จะยังไม่มาบุกฮอกวอตส์ก็จริง แต่ทั่วทั้งอังกฤษรวมไปถึงประเทศข้างเคียงกำลังลุกเป็นไฟแล้ว เราต้องทำอะไรสักอย่าง แค่ยกไปปราบปรามก็มีแต่ฝ่ายเราที่คนน้อยลงไปเรื่อยๆ ในขณะที่ฝ่ายโวลเดอมอร์เริ่มใช้ผู้คุมวิญญาณแล้ว!”



ทันทีที่คำว่าผู้คุมวิญญาณปรากฏขึ้นทุกคนก็ส่งเสียงแซ่งแซ่กันทันที



“ใจเย็น คิงสลีย์ หากรีบร้อนไปเกรงว่าจะมีคนตายเพิ่มขึ้น หลายครั้งที่พวกเราเข้าถึงตัวโวลเดอมอร์แต่กลับไม่สามารถจัดการเขาได้เสียที” อัลบัสมองแก้วน้ำในมือเอ่ยกล่อมให้ชายหนุ่มสงบ มือแตะเคราขาวของตัวเอง ดวงตาสีฟ้าสะท้อนหยดน้ำฉายแววครุ่นคิด



“เกรงว่าพวกเราจะยังมืดบอดและมีชิ้นส่วนของเรื่องราวที่ยังขาดหายไป”



คิงส์ลีย์สูดลมหายใจเข้าออกช้าๆและนั่งลง



ทุกคนตกอยู่ในความเคร่งเครียดจนกระทั่งจู่ๆก็มีเสียงดัง ‘ปัง’ ประตูถูกเปิดออกพรวดพราด เด็กหนุ่มผู้เป็นแขกจากต่างมิติวิ่บเข้ามาใบหน้าชุ่มเหงื่อ เขาร้อง



“ขอสองคน ไปเขตออร์คเน่กับผม เดี๋ยวนี้เลย!”



ทุกคนดูงุนงงกับการปรากฏตัวของเด็กหนุ่มผมดำยุ่งดวงตาสีเขียว เมื่อทุกคนไม่มีการตอบสนองใบหน้าของเด็กหนุ่มดูหงุดหงิดใจ กวาดตามองรอบๆ คนที่อยู่มีทั้งคิงสลีย์ ชักเคิลโบนด์ ซิเรียส มู้ดดี้ อลาสเตอร์ ศาสตราจารย์มักกอนนากัล คุณมอลลี่ คุณอาเธอร์ บิล เพอร์ซี่ และคนที่ร้องออกมาคนแรกก็ไม่น่าแปลกใจนัก



“เด็กอย่างเธอไม่ควรมาอยู่ที่นี่ เธอไม่มีสิทธิออกไปข้างนอก และเธอไม่มีสิทธิพาคนของเราไป เธอไม่ใช่สมาชิกของภาคีด้วยซ้ำ!”



“ผมเป็น และเป็นมากกว่าที่คุณคิดด้วยคุณมู้ดดี้!” แฮร์รี่ร้องตอบ หัวเสียไม่ปิดบัง กวาดสายตามองรอบๆก็พ่นลมหายใจ เขาพลิกหันหลังกลับ



“ได้! งั้นผมไปคนเดียวเอง ครีเชอร์! เอาไม้กายสิทธิ์มาให้ฉัน”



แฮร์รี่เอ่ย เกิดเสียงปุ๊บดังขึ้นพร้อมร่างครีเชอร์ที่ยื่นไม้กายสิทธิ์ให้เขาอย่างนอบน้อม แฮร์รี่คว้าไม้กายสิทธิ์และผ้าคลุม เขาไม่อยากเอาใบหน้าเหมือนพ่อเขาโผล่ออกไปในต่างมิติเท่าไหร่นักเลยคลุมชุดคลุมสีดำจนแทบเหมือนคนที่จะไปเดินแถวตรอกน็อกเทิร์น



แฮร์รี่ก้าวจากห้องออกมาไม่กี่ก้าวก็มีเสียงดังไล่หลังไม่พอใจของมู้ดดี้ อลาสเตอร์ และเสียงเอะอะเล็กน้อย ‘นั่นเขาจะไปเขตออร์คเน่จริงๆนี่ นั่นมันที่ตั้งของคฤหาสน์ชาเลสตัน ผมต้องหยุดเขา อัลบัส’ ‘ใจเย็นคุณมู้ดดี้ ฉันไม่คิดว่าเขาแอบฟังพวกเราประชุม?’ ‘ถึงอย่างนั้นเราก็ปล่อยเขาไปไม่ได้! ผมจะหยุดเขา’ และเสียงสุดท้ายที่เขาได้ยินก็คุ้นเคยดี



“ไม่ต้องห่วง ฉันไปกับเขาเอง”



แฮร์รี่ก้าวออกนอกบ้านได้ก้าวเดียวก็รับรู้ว่ามีคนตามหลังเขามา แฮร์รี่ไม่ต้องหันไปก็รู้ดีว่าอีกฝ่ายเป็นใคร แฮร์รี่สูดลมหายใจ



“เราจะไปอย่างเงียบและเร็วที่สุด เมื่อไปถึงแล้วสิ่งที่คุณต้องทำคือวิ่ง วิ่งให้ไวที่สุด”



——————


แฮร์รี่รู้ตัวว่าตัวเองไม่เชี่ยวชาญด้านการหายตัว เขาใช้วิธีการหายตัวติดต่อกันถึงสิบสี่ครั้งในการพาตัวเองเขาไปถึงสก็อตแลนด์ หายใจหอบพร้อมความรู้สึกคลื่นไส้เบาๆ แต่เขาก็ไม่มีเวลามาพักหายใจ เพราะทันทีที่เขาถึงชุมชนผู้วิเศษในสก็อตแลนด์ก็เห็นฟ้าที่มืดทึบ แสงสีเขียวที่สาดส่องไปทั่ว ทั้งเขาและคนที่มากับเขาต้องวิ่งหลบซ่อนตัวจากคำสาปพิฆาต ซิเรียสเหมือนจะคุ้นเคยกับการหลบหลีกคำสาปนี้ มีพวกผู้เสพความตายกระจายไปทั่ว ท่าทางอลหม่านชุลมุน


แฮร์รี่กำชับไม้กายสิทธิ์ ซิเรียสวิ่งอย่างที่เขาบอก ท่าทางติดขี้เล่นหายไป ใช้ไม้กายสิทธิ์ร่ายเวทย์มนต์จู่โจมผู้เสพความตายที่สวมหน้ากากกลับ


“ให้ตาย แฮร์รี่ วิ่ง!” ซิเรียสส่งเสียงร้องก่อนที่จะไปพะวงปะทะเข้ากับผู้เสพความตายรายหนึ่ง แฮร์รี่หยุดฝีเท้าตัวเองเมื่อถูกขวางทาง เงยจ้องหน้ากากสีขาว


ใครกัน?


ดึงฮู้ดของตัวเองลงมาอีกนิด เตรียมร่ายคาถาที่คุ้นเคยอย่างคาถาปลดอาวุธ แต่อีกฝ่ายก็ไวพอกัน


“อะเวดา เคดาฟรา!“


“เอ็กซ์เปลลิอาร์มัส!“


แสงสีแดงและเขียวปะทะกันและเกิดระเบิดขึ้นที่ตรงกลาง เขาอาศัยฝุ่นควันที่เกิดขึ้นวิ่งไปตามสัญชาตญาณ น่าแปลกที่ในยามนี้แทนที่เขาจะกลัว ความตื่นเต้นกลับพลุ่งพล่านขึ้นมาราวกับว่าได้กลับมาอยู่สถานที่ที่คุ้นเคย แฮร์รี่วิ่งตรงเขาไปใกล้ผู้เสพความตายรายนี้ เหยียดแขนไปจนสุด และเมื่อฝุ่นควันจางลง ไม้ฮอลลี่ของเขาก็จรดอยู่ที่ลำคออีกฝ่ายแล้ว


“คอนฟันโด” แฮร์รี่เอ่ยในจังหวะท่ีอีกฝ่ายตกใจ และคาถาก็ปะทะร่างของอีกฝ่ายอย่างจัง แม้จะมีหน้ากากแต่ท่าทางนิ่งเฉยไม่ตอบโต้ก็เป็นข้อยืนยัน แฮร์รี่ดึงหน้ากากอีกฝ่ายออก ใบหน้าที่เห็นเป็นใบหน้าที่เขาไม่คุ้นเคยนัก น่าจะเป็นพรรคพวกใหม่ของโวลเดอร์มอร์ที่ไม่ได้สลักสำคัญอะไร เขาจะเอ่ยถามเรื่องที่เขาต้องการรู้ตอนนี้แต่ยังไม่ทันอ้าปากก็มีลำแสงคาถาพุ่งมาจากข้างหลัง เฉี่ยวแก้มเขาจนเกิดบาดแผลสดขึ้นมา


แฮร์รี่รี่ลุกขึ้น มือจับไม้กายสิทธิ์ชี้ไปที่ข้างหลัง เขาได้ยินเสียงกรีดร้องของแม่ ของเฮอร์ไมโอนี่ รอน และทุกคน ดวงตาสีมรกตวาวโรธจนเป็นเฉดเดียวกับสีคำสาปพิฆาต ความสิ้นหวังที่เขามากัดกินหัวใจนี้เขาคุ้นเคยเป็นอย่างดี


พวกผู้คุมวิญญาณเริ่มมากันแล้ว


คนมาใหม่ไม่ได้สวมหน้ากาก แฮร์รี่ไม่คิดว่าเขาจะเคยเจอกับอีกฝ่ายมาก่อน ใบหน้าซีดขาว ผมปาดเรียบสีขี้เถ้า ดวงตาสีทมิฬท่าทางดุดัน และอีกฝ่ายกำลังใช้ริมฝีปากเลียนิ้วของตัวเองอยู่ พอเห็นถึงคราบแดงๆที่นิ้วก็เข้าใจว่าทำไมถึงไม่ใช้คำสาปพิฆาตก่อนหน้านี้


“เธอรู้หรือเปล่าว่าเลือดของเธอนี่ช่างหอมหวนเสียจริง”


“คุณพลาดแล้วล่ะ” แฮร์รี่เอ่ยเสียงเรียบเฉยแต่ดวงตาดุดันไม่สมวัยพลางปาดเลือดที่ข้างแก้มออก มองไปข้างหลังแวมไพร์ก็เห็นฝูงผู้คุมวิญญาณ เขาเห็นว่าพวกมันพุ่งตรงมาที่เขา มันมักเป็นแบบนี้เสมอ


“ฉันพลาด?” แวมไพร์หนุ่มดูท่าจะไม่เข้าใจ


“ใช่ คุณพลาด” แฮร์รี่เอ่ยย้ำ สายตาเหลือบไปมองซิเรียสที่สู้ติดพันกับผู้เสพความตายรายหนึ่ง แต่ร่ายคาถาผู้พิทักษ์ออกมาแล้ว ขยับสายตาอีกนิดกลับมามองผู้เสพความตาย ใบหน้าแฮร์รี่เคร่งเครียดกว่าที่เขารู้สึกจริงๆ ลูกแก้วสีเขียวขยับมองรอบๆที่ถึงจะมีผู้เสพความตายอยู่นับสิบ แต่ก็เหมือนจะทำได้แค่ทำร้ายคนอ่อนแอ ไม่ได้เก่งกาจอะไรนัก จะมีก็แต่แวมไพร์ตรงหน้าเขาที่คล้ายว่าจะสั่งคนรอบๆได้และท่าทางของลูกน้องจอมมารที่คล้ายมั่นใจว่าผู้คุมวิญญาณจะพรากทุกๆสิ่งออกไปจากที่นี่ได้


แฮร์รี่ไม่รู้สึกว่าตัวเองจะพ่ายสักนิด


“คุณพลาดที่ไม่ได้ฆ่าผมตั้งแต่ตอนที่ยังมีโอกาส— เอกซ์เปลลิอาร์มัส!”


แสงสีแดงพุ่งเข้ามือของฝ่ายตรงข้าม แต่กลับถูกหลบได้ทันจนโดนไปแค่เฉียดๆ แฮร์รี่เห็นว่าซิเรียสเพิ่งล้มผู้เสพความตายรายหนึ่งได้พอดี เขารีบตะโกนร้อง


“ซิเรียส!”


ซิเรียสไม่เคยทำให้เขาผิดหวัง คาถาสะกดนิ่งถูกร่ายใส่คู่ต่อสู้ของเขาทันทีที่เขาตะโกนเรียก แฮร์รี่ก้าวไปข้างหน้าจรดไม้กายสิทธิ์อีกครั้งและเอ่ยถามแวมไพร์เสียงเหี้ยม


“พอตเตอร์และลองบัตท่อมอยู่ที่ไหน?”


ใบหน้าที่ตกใจของแวมไพร์แสดงแค่ครู่เดียว อีกฝ่ายมองตรงมาที่เขาอย่างครุ่นคิด ริมฝีปากแสยะรอยยิ้มที่มีเขี้ยวยาวออกมา แฮร์รี่รีบถอยห่างจากอีกฝ่ายทันที ดูท่าคาถาสะกดนิ่งของซิเรียสจะยังไม่พอหยุดคู่มือเขาได้


พอเว้นถอยห่างกันสองเมตรครึ่ง ฝ่ายแวมไพร์ก็เอ่ย


“เป็นเกียรติจริงๆที่ได้เจอเธอที่นี่ แต่นายท่านของกระผมเรียกแล้ว ไว้พบกันใหม่”


ยังไม่ทันร้องเรียกหรือร่ายคาถาอะไรเพิ่ม ร่างของแวมไพร์ก็หายวับไปพร้อมๆกับผู้เสพความตายรายอื่น แต่แม้ว่าพวกผู้เสพความตายจะไปแล้วก็ใช้ว่าทุกอย่างจะสงบราบรื่น แฮร์รี่ไม่แน่ใจว่าพวกผู้คุมวิญญาณที่มาอยู่ที่นี่มีกี่คน แต่ก็เพียงพอที่จะทำให้ผู้วิเศษในสก็อตแลนด์กว่าครึ่งอยู่ในสภาพกี่งไร้สติ แม้แต่สุนัขกริมป์ของซิเรียสก็ยังหายวับไปในพริบตาที่พวกผู้คุมวิญญาณพุ่งเข้าใส่



ท้องฟ้ามืดครึ้ม บรรยากาศผู้คนสิ้นหวังชวนให้รู้สึกว่ามันเป็นวันสิ้นสุดของโลก


แฮร์รี่ถอยหลังจนยืนติดซิเรียส เขาชี้ไม้กายสิทธิ์ขึ้นท้องฟ้า เอ่ยคำร่ายเสียงเบา แต่ซิเรียสที่ยืนอยู่ใกล้คงได้ยิน


“เอกซ์เปกโต พาโตรนุม”


ใยสีเงินพุ่งเป็นยวงใยแผ่ขยายไปกว้างใหญ่ แฮร์รี่นึกถึงความทรงจำที่ดีที่สุด ภาพวันที่ทุกคนมีความสุข ภาพหลังสงครามที่เขาเห็นมาแล้ว อ้อมกอดของคนที่เขารัก เขาลดไม้กายสิทธิ์ลง แสงสีเงินเจิดจ้าในสถานที่อันมืดมัวนี้


ครั้งนี้มันอาจจะเป็นการร่ายคาถาผู้พิทักษ์ครั้งที่ดีที่สุด ดวงตาสีเขียวทอดสายตาอ่อนโยนเมื่อมองกวางตัวผู้ร่างกายกำยำที่วิ่งแหวกว่ายไปในอากาศ ทะลุผ่านผู้คุมวิญญาณ แม้แต่พวกที่อยู่ห่างไกลยังไม่กล้าเข้าใกล้ในจังหวะหนึ่งมันส่องแสงเจิดจ้ามากขึ้นเรื่อยๆในทุกการเคลื่อนไหว


กระทั่งแสงสีเงินปกคลุมไปทั่วฟ้า มันทำให้ทุกคนที่อยู่ที่นี่ต้องตาพร่า ปิดตาลง และเมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้งท้องฟ้าก็กลับมาสดใส ผู้คุมวิญญาณหายไปจนหมดคล้ายกับว่าวันแห่งฝันร้ายได้จบลงแล้ว


“ผู้พิทักษ์ของเธอคือเขาแหลม—?”


น้ำเสียงต่ำกระซิบถามเขาท่าทางจะทึ่งใจไม่น้อย แฮร์รี่ยกยิ้มเล็กน้อยเอ่ยอย่างหยอกล้อ


“อย่าเสียใจไปเลยเท้าปุย ถึงผู้พิทักษ์ผมจะเป็นเขาแหลมแต่ความทรงจำที่ผมใช้ในการร่ายมักเป็นความทรงจำตอนที่อยู่กับคุณเสมอ—” เขาเบาเสียงลงในตอนท้ายเมื่อนึกได้ว่าอีกฝ่ายไม่ใช่คนในความทรงจำเขา แฮร์รี่ยกมือปิดปากและรีบเปลี่ยนเรื่อง “ช่างเถอะครับ ผมว่าเราต้องรีบไปแล้ว”


ซิเรียสเองก็นิ่งไปชั่วแวบหนึ่ง นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเอ่ยคุยกับซิเรียสอย่างเป็นธรรมชาติ ซิเรียสยืนนิ่งนานหลายวิก่อนจะรีบตามเขามา มองรอบๆและเอ่ยถาม


“—แล้วคนที่ถูกพวกนั้นเล่นงานล่ะ?”


“คนของกระทรวงเนี่ย ไม่ว่าที่ไหน—“ แฮร์รี่มองกลุ่มคนที่หายตัวโผล่มามากขึ้นเรื่อยๆ อดเอ่ยเสียดสีไม่ได้ “—ก็ชอบมาหลังทุกอย่างจบเสมอเลยนะครับ ตรงนี้ปล่อยเป็นหน้าที่ของพวกเขาเถอะ ตามจริงที่นี่เป็นแค่ทางผ่าน คุณช่วยพาผมหายตัวไปออร์คเน่ได้ไหม”


แฮร์รี่ยื่นมือให้ซิเรียส การหายตัวติดต่อกันมันทำเอาเขาอยากเป็นลม ซิเรียสยินดี มือใหญ่หยาบกร้านจับมือเขาแน่น แฮร์รี่กระพริบตาเอามืออีกข้างจับศีรษะ


ภาพที่ปรากฏในหัวทำให้เขารู้แล้วว่าควรทำอย่างไรต่อไป เขาบีบมือซิเรียสตอบและร่างของทั้งคู่ก็หายไปจากตรอกผู้วิเศษ ทิ้งไว้ให้เรื่องที่เกิดขึ้นกลายเป็นข่าวหน้าหนึ่งในหนังสือพิมพ์ขึ้นชื่อของสก็อตแลนด์อย่างฮาวิคนิวส์ โดยที่ไม่มีใครรู้เลยว่าพวกเขาเป็นใครกันแน่ และถ้าพวกเขาเห็นข่าวนั้นก็จะต้องแปลกใจที่มีคนถ่ายภาพผู้พิทักษ์สีเงินได้


_____________________



ในที่สุดก็ถึงที่หมาย


ซากปรักหักพังตรงหน้ายืนยันว่าพวกเขาได้มาถึงออร์คเน่แล้ว พวกเขาอยู่บนเกาะที่ทะเลดูนิ่งสวยงาม ท่าทางดูเงียบสงบผิดกับทางผ่านของพวกเขาลิบลับ ซิเรียสมองรอบๆอย่างไม่เข้าใจ


“เธอยังไม่ได้บอกฉันเลยนะ ว่าทำไมเธอถึงอยากมาที่นี่”


แฮร์รี่มองซ้ายขวา เทียบกับสิ่งที่อยู่ในหัว ปล่อยมือที่จับแน่นออก เขาจะหันไปตอบซิเรียส “ผมเห็น—“ และไม่ทันกล่าวจบ ชั่วพริบตาเดียวพวกเขาก็ได้ยินเสียงระเบิด


“ทางนั้น!” ทั้งคู่สะดุ้งและรีบวิ่งตามเสียงไป เสียงนั้นดังมาจากถ้ำที่อยู่ตอนล่างของเกาะ แฮร์รี่รู้ว่าในหัวคล้ายมีภาพซ้อนทับตลอดเวลา แฮร์รี่กัดริมฝีปากรู้สึกแตกตื่นฉับพลัน


“ให้ตาย นี่มันไม่ดี ไม่ดีเอามากๆ”


เขาจำไม่ได้ว่าตัวเองกระวนกระวายขนาดนี้ครั้งสุดท้ายคือตอนไหน อาจจะเป็นตอนที่ถูกขังในคฤหาสน์ของมัลฟอยและเห็นเฮอร์ไมโอนี่ถูกทรมาน เขาร้องออกมาเรียกให้ซิเรียสรีบวิ่งตามเขา จนลงไปส่วนล่างของเกาะก็ต้องชะงัก แฮร์รี่รีบเอาตัวเองหลบหลังหินโสโครกและซากปรักหักพังบนเกาะ เขากระตุกร่างซิเรียสก่อนที่เพื่อนสนิทพ่อเขาจะพุ่งพรวดออกไป และเพราะเหงื่อของเขาที่ไหลออกมาไม่หยุดทำให้คนที่เหมือนกับพ่อทูนหัวเขาต้องทัก


“แฮร์รี่ สีหน้าเธอไม่ดีเลย เธอโอเคไหม?”


“ผมโอเค” แฮร์รี่หลับตาลงและเอ่ยเสียงเบา “อย่าเพิ่งออกไป พวกเขายังอยู่ตรงนั้น”


“นั่นมัน—” ซิเรียสขยับสายตาเหลือบไปมอง ร่างของชายดวงตาสีแดง สวมชุดสูงชะลูด ผมสีดำ ใบหน้าคล้ายอายุมากหน่อย แฮร์รี่ขยับปากเป็นคำว่า ‘โวลเดอมอร์’ ได้ยินน้ำเสียงนุ่มเย็นชาที่เอ่ยกับลูกน้องที่ยืนอยู่นับสิบ แฮร์รี่เหลือบสายตาไปเห็นชายคนหนึ่งในกลุ่มที่ไม่สวมหน้ากาก ใบหน้าแบบเดียวกับที่เขาเพิ่งประมือมาไม่ผิดเพี้ยน ดวงตาสีนิลของมนุษย์แวมไพร์ขยับมาทางที่พวกเขาอยู่กระตุกยิ้ม เขี้ยวโผล่คล้ายรู้ว่าพวกเขาซ่อนตัวอยู่


เลือดในตัวแฮร์รี่เย็นเยียบเฉียบพลัน เขายกมือจับแผลบนใบหน้าเขา กำชับไม้กายสิทธิ์แน่น


“เจ้าสนใจอะไรอยู่อเล็กซิส เอาล่ะ แครบ จัดการพวกมันให้เรียบร้อย พวกเราต้องไปกันแล้ว เห็นหรือไม่ว่ากวางตัวเมียนั่นกำลังพุ่งออกไปส่งข่าวให้เจ้าพวกภาคีแล้ว”


“ไม่มีอะไร นายท่าน กระผมเพียงไม่เคยมาที่นี่ รู้สึกว่าที่นี่มันสงบและสวยงามน่าเพลิดเพลินจริงๆ จะว่าอะไรไหมหากกระผมจะขอเดินเล่นเสียหน่อย”


“เราไม่มีเวลาขนาดนั้น อเล็กซิส ไม่ต้องห่วงไป ข้ายินดีมอบเกาะนี้ให้เจ้าในวันที่พวกเราได้ครอบครองทั่วทั้งอังกฤษ”


อเล็กซิสฉาบรอยยิ้มบนใบหน้าแต่กลับไปไม่ถึงดวงตา “นั่นยอดเยี่ยม”


ชายที่สวมหน้ากากรายหนึ่งยกไม้กายสิทธิ์ชี้ไปที่ถ้ำ แฮร์รี่โล่งใจกับสิ่งที่ตัวเองได้ยิน แต่วินาทีถัดมาเขาก็เบิกตาโพล่งสถบคำหยาบในใจเมื่อแสงไฟสีแดงจ้ากลายเป็นรูปร่างอสุรกายพุ่งเข้าไปแผดเผาถ้ำ เขาอยากจะลุกออกไปตอนนี้เลยเพราะรู้ว่าในถ้ำนั้นมีอะไรอยู่ จากที่ห้ามซิเรียสออกไปกลายเป็นว่าซิเรียสเป็นฝ่ายดึงตัวเขากันเขาเผยตัวออกไปแทน


เมื่อไฟปีศาจพุ่งไปในถ้ำ พวกโวลเดอมอร์ก็หายตัวกลับไป แวมไพร์ที่โวลเดอมอร์เรียกว่าอเล็กซิสมองมาทางพวกเขาเล็กน้อยก่อนหายตัวไปเป็นรายสุดท้าย และเมื่อทางโล่ง แฮร์รี่ก็ไม่ห้ามตัวเองอีกต่อไป เขาพุ่งพรวดเข้าไปที่หน้าถ้ำ ดวงตามรกตสะท้อนแสงสีแดงที่ลุกโชติ เขากลืนน้ำลายอึกหนึ่งได้ยินเสียงที่มันมักจะติดอยู่ในหัว


“เดี๋ยวสิ แฮร์รี่!” ซิเรียสดึงตัวเขาไว้ในขณะที่เขาจะวิ่งเข้าไปอย่างไม่สนเปลวเพลิงที่ลุกกระหน่ำ “อย่าคิดทำอะไรบ้าๆ ไม่ว่าอะไรที่อยู่ข้างในนั้น ฉันว่ามันต้องไม่รอดแน่”


แฮร์รี่ไม่แม้แต่จะลังเลที่จะสะบัดมือของซิเรียสออก เขาผลักซิเรียสถอยออกไป ดวงตาสีแดงก่ำเมื่อภาพในวัยเด็กย้อนกลับเข้ามาผ่านสายตา


“แล้วคุณจะให้ผมยืนอยู่เฉย ฟังเสียงกรีดร้องนั้นซ้ำสองงั้นหรือ! ข้างในนั้นมีลิลี่ มีพวกลองบัตท่อม พวกเขาอยู่ข้างในนั้น! และให้ตายผมก็ไม่มีวันทนมองพวกเขาต้องตายซ้ำๆแน่! คุณกล้าดียังไงมาหยุดผมไว้ ในเมื่อคุณไม่เคยรู้เลยว่าผมต้องทนฟังเสียงที่ร้องด้วยความทรมานของพวกเขามานานขนาดไหน”


แฮร์รี่ก้าวถอยหลัง ไม่รอคำตอบจากซิเรียส รู้แค่ว่าใบหน้าของซิเรียสซีดขาวเมื่อรู้ว่ามีใครอยู่ในถ้ำบ้าๆนี่ แฮร์รี่รีบพลิกตัววิ่งเข้าไปในเปลวเพลิง


เขาเคยรอดจากเปลวเพลิงนี้มาครั้งหนึ่งแล้ว ก็แค่ทำมันอีกครั้งจะยากอะไร


อย่าว่าแต่เข้าถ้ำเลย แค่เข้าใกล้เปลวไฟ แฮร์รี่ก็รู้ตัวว่าไฟปีศาจที่คล้ายมีชีวิตพุ่งตามไล่ล่าเขาทันทีที่เขาเหยียบเข้าถ้ำ เขาวิ่งเข้าไปลึก พอเข้าไปถึงได้เห็นชัดว่าเปลวไฟมันเป็นรูปร่างของกิเลน หยาดเหงื่อไหลรินทุกย่างก้าว ไฟปีศาจทำหน้าที่ได้ดีไม่ผิดไปจากตอนอยู่ในห้องต้องประสงค์เลย มันกลืนกินทุกอย่างไม่เว้นแม้แต่น้ำในถ้ำ แฮร์รี่วิ่งไปตามทางแยกสลับซับซ้อน เปลวไฟไล่ตามเขามาติดๆ


ในแวบหนึ่งเขานึกได้ว่าเขาไม่มีไม้กวาด มือกำไม้กายสิทธิ์ ทางในถ้ำมันขรุขระกว่าที่คิด จนเห็นร่องรอยของระเบิดเขาก็รู้ว่าตัวเองมาถูกทาง ไฟมาถึงตัวเขาและเขาก็เห็นมุมหนึ่งที่ใกล้เปลวไฟมากๆมีร่างของสุนัขกริมป์สีดำ มันหรือเขาวิ่งรวดเร็วปราดเปี่ยว แฮร์รี่เห็นว่าซิเรียสกำลังจะถูกไฟลามก็รีบชี้ไม้กายสิทธิ์


“แอ๊กซิโอ!”


ร่างของสุนัขดำพุ่งตัวออกมาจากเปลวไฟก่อนที่จะถูกกลืนกินเพียงชั่ววินาที แฮร์รี่จับซิเรียสและเอ่ยร่ายคาถา


“เอ็นกอร์จิโอ” ร่างของซิเรียสใหญ่ขึ้นเรื่อยๆฉับพลัน ขาที่ยาวขึ้นทำให้ดีดตัวไวขึ้น วิ่งไปได้รวดเร็วขึ้น แฮร์รี่จับร่างของซิเรียสแล้วพาตัวเองขึ้นไปที่หลังของอีกฝ่าย


“ให้ตาย คุณต้องบ้าแน่ๆที่ตามผมมา” แฮร์รี่เอ่ย หันหลังไปร่ายคาถาระเบิดใส่ถ้ำให้มันถล่มลงมาปิดกั้นไฟที่จะลามเข้าหาพวกเขา มันช่วยให้ชะลอการลุกลามของไฟไปมาก


ในที่สุด ที่พื้นถ้ำที่ร้อนระอุ เขาเห็นร่างของคนสามคน ลิลี่ หญิงสาวผมแดงมีบาดแผลทั่วทั้งร่างท่าทางกึ่งมีสติกึ่งไร้สติเช่นเดียวกับอลิสและแฟรงค์ ลองบัตท่อม แฮร์รี่ร่ายคาถาแช่แข็งเปลงเพลิงแต่ก็ทำได้เพียงหยุดไฟปีศาจแค่ชั่วครู่ ทำลายผนังถ้ำอีกครั้งกั้นระหว่างพวกเขากับไฟปีศาจ เขาลงมาจากหลังซิเรียส จับร่างของคนสามคนไว้ ซิเรียสกลายร่างกลับเป็นคนย่อขนาดตัวเองลงจนกลับมาเป็นปกติ ในหัวแฮร์รี่เริ่มปั่นป่วนคิดว่าจะทำอย่างไร เขาลองพยายามหายตัวออกไปแต่กลับไม่ได้ผล โวลเดอร์มอร์คงทำอะไรสักอย่างกับถ้ำไว้ก่อนจากไป


ในใจของแฮร์รี่เริ่มร้อนรน พวกเขาไม่มีเวลาแล้ว ถ้ำเป็นทางตัน ไม่มีทางที่จะหนีออกไปได้เลย


“และเธอคงบ้าพอกันที่เข้ามาข้างในโดยที่ไม่คิดอะไรเลย”


เสียงของซิเรียสเรียกให้เขาเงยหน้าขึ้น ซิเรียสจับแขนของพวกเขาเป็นวงกลม แฮร์รี่จับลิลี่แน่น เมื่อซิเรียสโยนรองเท้าข้างหนึ่งออกมา แฮร์รี่หันไปมองเห็นว่าไฟปีศาจพังผนังออกมาแล้ว ความร้อนและควันโขมงอยู่จ่อเบื้องหลัง แต่แฮร์รี่รู้ทันทีว่าซิเรียสจะทำอะไร


“พร้อมนะ สาม สอง—“


เปลวเพลิงกำลังจะกลืนกินพวกเขา


“หนึ่ง! ตอนนี้!”


และพวกเขาก็จับรองเท้าเก่าๆนั่น ในชั่วพริบตาความรู้สึกคลื่นไส้ก็ตีตื้นขึ้นมาจากท้องน้อย แต่แฮร์รี่มั่นใจว่ามันคงเป็นความรู้สึกที่ดีกว่าถูกไฟปีศาจเผาเป็นกอง ภาพตรงหน้าที่หมุนไปรวดเร็วกลายเป็นทิวทัศน์ทะเลและหาดทรายที่สงบ


แฮร์รี่ทรุดตัวหายใจหอบกับพื้น เสียงคลื่นที่สาดกระทบฝั่งบอกเขาว่าเขาไม่ได้ฝันไป เขานึกว่าเขาจะไม่รอดจากถ้ำนั้นแล้วด้วยซ้ำ เขามองรอบตัวเขาที่เห็นร่างหญิงสาวผมแดง และใบหน้าที่เคยเห็นที่เซนต์มังโกอีกสองรายก็ถอนหายใจ


เขารู้สึกเหนื่อย ได้แต่ฝืนลืมตาเอาไว้ ตัวเขามีแต่รอยแผลของไฟ เหมือนปาฏิหาริย์หรืออย่างไรที่พวกเขารอดมาได้ แฮร์รี่ดึงสติตัวเองไว้ และก็ดีที่มีคนดึงตัวเขาไว้เช่นกัน ซิเรียสเองใช่ว่าจะอยู่ในสภาพที่ดีกว่าเขา รองเท้าของซิเรียสเหลืออยู่ข้างเดียว แขนมีรอยไหม้เด่นชัด ร่างโตๆนั่นโอบตัวเขาเอาไว้ น้ำเสียงเหนื่อยติดแหบดังเข้ามาในโสตประสาท


“รู้ไหม ฉันคิดว่าเธอตัวเบาเกินไปแล้ว” ซิเรียสกระซิบ กอดเขาแน่นคล้ายจะปลอบใจและ “ฉันคิดว่าเธอยอดเยี่ยมมาก เธอกล้าหาญ และฉันดีใจ—ที่เราไม่ต้องสูญเสียใครไป ให้ฉันได้ขอบคุณเธอ แฮร์รี่”


อาจจะเพราะอ้อมกอดที่ชวนให้อุ่นใจ แฮร์รี่ถึงรู้สึกคล้ายกับว่าจะฝืนลืมตาไม่ได้อีกต่อไป เขามองเห็นลิลี่มองมาที่เขา เธอมองมาที่เขาดวงสายตาที่แปลกประหลาด และหนึ่งในนั้นมันคือความคิดถึงที่ส่งผ่านสายตาคล้ายรับรู้ว่าเขาคือใครโดยไม่ต้องเอ่ย

___________


แฮร์รี่อยู่ในความฝันที่แปลกประหลาด เขาฝันถึงคืนฮาร์โลวีนตอนเขาอายุขวบเดียว แต่มันแปลกดีที่คราวนี้เขาไม่ได้ยินเสียงกรีดร้องของแม่อีกแล้ว เขายังคงได้ยินเสียงอ้อนวอนขอให้โวลเดอมอร์ไว้ชีวิตเขา แต่แทนที่จะมีเสียงกรีดร้องถัดมาจากการทรมานของจอมมาร ภาพใบหน้าสวยหวานดวงตาเหยี่ยวของแม่เขาก้มลงมองตรงที่เขา ในชั่ววินาทีนั้น—


เขาก็เห็นรอยยิ้มที่งดงามที่สุด


แฮร์รี่รู้สึกว่ามีเสียงเอะอะอยู่รอบกายทำเอาฝันที่ยังคงชัดเจนเริ่มเลือนหายไป


“ก่อนอื่นนะ มู้ดดี้ เราควรทำแผลให้เขาก่อน!”


นั่นคือเสียงของซิเรียสที่ดูติดเหนื่อยและโมโห


“เขาวิ่งเข้าไปในเพลิงปีศาจจนฉันตกใจนึกว่าเขาจะฆ่าตัวตายเสียแล้วด้วยซ้ำ ใจฉันแทบตกไปที่ตาตุ่มจนพอเห็นอลิส แฟรงค์ ลิลี่ที่นอนไม่ได้สติดีเท่านั้นแหละ—“


“แบล็ก! สถานการณ์ไม่ปกติแบบนี้ การที่เขาซึ่งเป็นคนนอกเข้ามาอยู่คฤหาสน์นี้เป็นเรื่องอันตรายแค่ไหน นายน่าจะเข้าใจดี”


“เขาไม่ใช่คนนอก! คุณก็ได้ยินที่เขาพูดผ่านน้ำยาสัจจะเซรุ่มแล้วนี่ เขาไม่ใช่คนของโวลเดอมอร์! และที่เขาออกไปช่วยลิลี่นี่ยังไม่เป็นข้อยืนยันที่ดีพออีกหรือไง!”


ซิเรียสคำราม


“และมันก็นำเราไปสู่คำถามที่ว่าเขารู้ได้อย่างไรว่าพวกคุณนายพอตเตอร์จะถูกผู้เสพความตายไล่ฆ่า เขาไม่เคยได้เข้าร่วมประชุมด้วยซ้ำ!”


น้ำเสียงที่ตอกกลับมาดังรุนแรงพอกัน ดวงตาวิเศษขยับหลุกหลิกน่ากลัว แฮร์รี่ลืมตาและคิดว่าตัวเขาเห็นเส้นเลือดในดวงตานั่น


ซิเรียสคือคนที่พยุงตัวเขาอยู่ ท่าทางของซิเรียสดูโกรธจัด แฮร์รี่ดึงตัวเองออกจากซิเรียส เห็นว่ารีมัสเป็นคนพาลิลี่ แฟรงค์และอลิสออกไปก่อนแล้ว แฮร์รี่รู้สึกว่าเขากำลังเหนื่อยกับเรื่องต่างๆที่เกิดขึ้น เขาเพิ่งรู้ตัวว่าเขาไม่ได้อยู่ที่กริมโมลด์เพลซ ที่นี่มันสว่างและร่มรื่นกว่ามาก ดูเหมือนคฤหาสน์ของตระกูลสายเลือดบริสุทธิ์ที่ไม่ฝักใฝ่ศาสตร์มืด เขาคิดว่าเขาเคยเห็นที่นี่มาก่อน


“และพวกคุณควรเลิกเอะอะโวยวายในคฤหาสน์ดิฉันได้แล้ว คุณแม้ดอายส์ คุณแบล็ก” น้ำเสียงชราติดเข้มงวดเอ่ย เธอเป็นคุณยายในชุดเดรสสีเขียวเดินมาหาพวกเขาเร็วมาก ใบหน้าจริงจังติดดุ แฮร์รี่มองใบหน้าที่ดูเข้มงวดและมองรอบๆอีกครั้งก็ถอนหายใจโล่งอก


คฤหาสน์ชาเลสตันนี่เอง เขาเคยมาที่นี่อยู่สองสามครั้งตามคำชวนของเนวิลล์ ถ้าเดาไม่ผิดคนตรงหน้านี้ก็น่าจะเป็นคุณย่าของเนวิลล์ คนที่เพื่อนเขาหวาดกลัวซะเต็มประดาคนนั้น


“คุณออกัสต้า” ซิเรียสทักทาย คนแก่พยักหน้าเอ่ยเสียงชรา


“อย่างไรพวกเธอก็ช่วยลูกของฉันไว้ ฉันต้องขอขอบคุณพวกเธอ ฉะนั้นไปรักษาตัวเสียก่อน ”


ถึงจะดูใจดีแต่น้ำเสียงกลับเด็ดขาดมากพอที่จะทำให้อลาสเตอร์ มู้ดดี้ไม่เถียงต่อได้ แฮร์รี่ไม่เอ่ยอะไรยอมเดินตามซิเรียส เขาหดแขนเล็กน้อย ความรู้สึกเจ็บแสบมันชวนให้เขารู้สึกทรมาน แปลกใจที่ก่อนหน้านี้ตัวเองยังเผลอหลับไปได้ ทางเดินกว้างมีกระจกใสสูงสองเมตรเรียงยาวตลอดทางเดิน มันเป็นคฤหาสน์ที่ให้ความรู้สึกว่าเหมือนเป็นปราสาทมากกว่า แม้ดอายส์ยังคงตามพวกเขามาคล้ายกลัวว่าเขาจะทำอะไรแปลกๆ


แฮร์รี่ได้ทิ้งตัวนอนที่เตียงผู้ป่วยชั่วคราว ข้างๆคือเตียงของลิลี่ ถัดไปเป็นอลิสและแฟรงค์ตามลำดับ


แฮร์รี่มองรีมัสอย่างสนใจ มนุษย์หมาป่าเคร่งเครียดกับบาดแผลทุกคน เขาพึ่งเคยเห็นรีมัสใช้คาถารักษาคนอื่นแบบนี้ ปกติเขาจะคุ้นเคยกับภาพลักษณ์ของศาสตราจารย์ลูปินผู้สอนวิชาป้องกันตัวจากศาสตร์มืดมากกว่า คนที่มักจะยืนอยู่หน้าสุดของสงคราม ไม่ใช่คนที่ประคองเบื้องหลัง


สายตาหยุดดูชายหนุ่มที่แก่กว่าเขายี่สิบปีได้ ผมยุ่งฟูไปมา แว่นแบบเดียวกับเขา ผิดกันนิดเดียวที่ดวงตาเป็นสีเฮเซล ใบหน้าที่คุ้นเคยที่เขาเห็นจากรูปถ่าย และเห็นจากความทรงจำของศาสตราจารย์วิชาปรุงยาอีกหลายครั้ง


เจมส์ พอตเตอร์ ไม่ยอมมองเขาผิดกับเขาที่มองอีกฝ่ายนิ่งๆอยู่ยาวนานแม้ไม่คิดเอ่ยทัก


“ลิลี่ปลอดภัยแล้ว แต่ที่เลวร้ายคือเธอถูกคำสาปกรีดแทงมาด้วย คงสักพักกว่าจะฟื้น” รีมัสบอกและเอ่ยเสริม “ทางที่ดีควรตามสเนปให้มาเช็คอีกทีจะดีกว่า”


“หมอนั่น!? ทำไมพวกเราจะต้องพึ่งหมอนั่นด้วย!”


“นี่ลิลี่นะเจมส์ และนายก็รู้ว่าฉันไม่ได้เชี่ยวชาญด้านการรักษา”


รีมัสเอ่ยเสียงดุจนเจมส์กับซิเรียสที่จะส่งเสียงเถียงเงียบไป รีมัสหันมาทางเขา


“มานี่สิแฮร์รี่ ฉันดูแผลให้ ขอบใจเธอมาก หากเธอไปช้าอีกนิดทั้งแฟรงค์ทั้งอลิสและลิลี่ก็คง—“ รีมัสส่ายหน้า แฮร์รี่พยักหน้าให้น้อยๆและนั่งลง เขามองแม้ดอายส์ที่กระทืบเท้าไม่พอใจออกไปจากห้อง


“เขามันหัวดื้อและงี่เง่า” ซิเรียสบ่น แฮร์รี่ขยับยิ้มน้อยๆเอ่ยตอบ


“ก็สมกับเป็นเขาดี”


“ฉันไปให้ดับเบิลดอร์ตามสเนปนะ” เจมส์เอ่ยประโยคแรกและรีบออกจากห้องไปโดยไม่สนแฮร์รี่


“อย่าคิดมากนะ เขาแค่ไม่รู้จะเอ่ยขอบคุณกับเธอยังไงดีน่ะ” รีมัสบอกขณะหยิบยามาทาให้แฮร์รี่ แฮร์รี่ส่งเสียงอืม ก็ไม่ต่างจากที่คิดนัก


พอเห็นรีมัสแล้วก็นึกได้ว่าเขายังไม่โผล่ไปหาลูกทูนหัวเขาเลย แฮร์รี่บ่นตัวเองในใจ นี่เขาเป็นพ่อทูนหัวแบบไหนกันถึงไม่ยอมไปเจอเท็ดดี้ในต่างโลกแบบนี้


สะดุ้งหดแขนเมื่อความเจ็บแสบลามเข้าหาตัวตอนที่รีมัสร่ายคาถาพึมพำรักษาให้ เขากัดฟัน นึกว่าคนใจเย็นและละเอียดรอบคอบอย่างรีมัสจะรักษามือเบากว่านี้เสียอีก


“แล้วเธอรู้ได้ยังไงว่าลิลี่ถูกพวกผู้เสพความตายเล่นงาน” ซิเรียสถามอย่างสงสัย ชายร่างใหญ่พันผ้าพันแผลด้วยตัวเอง แฮร์รี่ชะงักกึก ลังเลที่จะบอก จนซิเรียสเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นเขาดูอึดอัด


“ถ้าเธอไม่อยากบอกก็ไม่ต้องบอกก็ได้”


แฮร์รี่เห็นซิเรียสดูระวังเขาก็ส่ายหน้าและถอนหายใจเอ่ยตอบ


“นิมิตน่ะครับ”


รีมัสชะงักมือที่ทำแผลเอ่ยถาม


“เธอเป็นนักพยากรณ์?”


“ไม่ใช่ครับ” แฮร์รี่ยกยิ้มขมขื่น ยกมือลูบแผลเป็นที่เจ็บแปร๊บขึ้นมา มองภาพตรงหน้าอย่างว่างเปล่า รีมัสกับซิเรียสดูสงสัย จนแฮร์รี่หลับตาลงเบาๆ


“มันคือคำสาป”


————————————

Talk :)

ตอนนี้คือแปลกแบบสุดกู่เลย พิณรู้สึกแปลกๆเหมือนเขียนไม่ลื่นเลยอะ ตอนเขียนมันเพลินดีๆอยู่แต่พออ่านแล้วมันกลับดรอปลงเฉย งงใจมาก รู้สึกไม่ถนัดเขียนบทแอคชั่นเลยจริงๆ 


ปล.เห็นคำผิดทักได้น้า



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 391 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,068 ความคิดเห็น

  1. #1005 MartiniLubik (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2563 / 15:56

    จริงๆอยากให้เจมส์กับลิลี่ได้คุยกับลูกชายนะ

    ว่าลูกคุณเติบโตมาเป็นยังไงบ้าง ตอนไม่มีคุณดูแลน่ะ

    รักซีเรียสจัง อยู่ข้างแฮร์รี่เสมอไม่ว่าจะสุขหรือทุกข์

    อ่านตอนนี้น้ำตาคลออย่างประหลาด

    มันตีรื้นขึ้นมาแบบ อยากให้แฮร์รี่อยู่กับครอบครัวพร้อมหน้าจริงๆค่ะ

    อยากไปตบเจมส์เรียกสติมากอ่ะ โอ้ยยยย นั่นลูกไงง

    ลูกคนที่เกิดมาไม่มีพ่อแม่ แถมได้รับการเลี้ยงดูแบบย่ำแย่สุดๆ

    เกิดมาก็ไม่ได้ใช้ชีวิตวัยเด็กเท่าที่ควร ต้องสู้กับเรื่องบ้าอะไรก็ไม่รุ้อ่ะ

    อยู่โลกนี้ควรได้รับความอบอุ่นบ้างได้แล้ว แงงง อินค่ะ อินน


    #1,005
    0
  2. #959 Jecelyn (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2563 / 11:18
    น้องเเบบเศร้าเเล้วเราเศร้าตาม โอ๋เอ๋นะลูกกก
    #959
    0
  3. #883 Pailin1133 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 เมษายน 2563 / 02:11
    หืมมมม มันดีแล้วน่าาไรท์ ถ้าลื่นกว่านี้คงหัวแตกแล้วล่ะ555
    #883
    0
  4. #862 fjinjuta (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 เมษายน 2563 / 18:46
    sbhpก็ได้นะคะฮื้ออออ
    #862
    0
  5. #605 morakot3014 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2562 / 06:57
    สนุกจริงๆค่ะเป็นแนวที่ไม่ค่อนได้เห็นเลยแปลกใจที่ตัวเองมาเจอช้ามาก
    #605
    0
  6. #469 fairy21 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2562 / 00:34
    ไม่แปลกนะคะ นี่ว่าลื่นแล้วนะคะไรท์ ชอบซิเรียสมาก สารภาพมานะคะว่าที่จั่วหัวเรื่องคือเอสบีไม่ใช่เอสเอสใช่ไหม55555555555555555555
    #469
    0
  7. #306 nicharipaen04 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2562 / 19:14
    งือออ น้อง
    #306
    0
  8. #212 guitar643922 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 เมษายน 2562 / 11:00
    ใจหายแว๊บๆ กลัวน้องจะหนีออกจากบ้าน
    #212
    0
  9. #149 0881637445 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 เมษายน 2562 / 19:45
    ชอบอ่าาาา
    #149
    0
  10. #92 nan9120 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 29 มีนาคม 2562 / 02:03
    มาต่อเถอะนะไรท์ ติดมากเลย
    #92
    0
  11. #90 branco_w (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 มีนาคม 2562 / 21:47

    ตอนนี้ติดนิยายเรื่องนี้มากเลย ไม่ไหวเเล้ว จะลงเเดงเเล้วไรท์มาเร็วๆหน่อยยย
    #90
    0
  12. #89 lenglengney (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 มีนาคม 2562 / 10:25

    สนุกมากเลยอ่ะเรื่องนี้ ภาษาก็ดีมากเป็นกำลังใจให้คนเขียนนะคะ
    #89
    0
  13. #88 koli505 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 มีนาคม 2562 / 18:25

    เป็นนิยายที่เราคิดว่าเราติดมากที่สุดในตอนนี้ อยากให้มู้ดดี้เลิกระแวงแฮร์รี่ถึงแม้จะเป็นไปได้ยากก็เถอะ รู้สึกว่าอยากให้เฟลิกซ์กับแฮร์รี่เจอกันอีกรอบ คิดว่าคงเป็นพี่ชายกับน้องชายที่ดีแน่ๆเลยค่ะ


    ปล.สุดท้ายนี้ก็อยากให้เจมส์กับลิลี่ลองเปิดใจมาคุยกับแฮร์รี่ นี่คงจะเป็นฉากที่เราอยากเห็นแต่เป็นไปได้ยากยิ่งกว่าสเนปกับแฮร์รี่คุยถูกคอ555555555+

    #88
    0
  14. #87 DT90 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 มีนาคม 2562 / 16:50
    ไรท์แต่งเก่งมากเลยอะ เป็นนิยายที่อยากกดตอนถัดไปเรื่อยๆเลย((( พระเจ้านี่ชั้นติดมันมากไปแล้ว)))
    #87
    0
  15. #86 jiblonely (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 มีนาคม 2562 / 10:41
    เฟลิกซ์ หายไปเลยค่าาา คิดว่าสนุกแล้วนะคะ การบรรยายฉากแอคชั่น
    #86
    0
  16. #85 Puai244 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 มีนาคม 2562 / 10:38
    พ่อกับแม่ ได้เห็นลูกชายที่ตายไปแล้ว เติบโตเป็นพ่อมดที่เก่งและทรงพลัง
    ทำตัวไม่ถูกจริงๆ ลูกชายที่แสนรักอยู่แค่เอื้อมมือ แต่แท้แล้วแสนไกล
    นิมิตคำสาป ดูเป็นคำตอบที่ดี กว่าฮอร์ครักซ์ ถ้าเล่าสงครามที่จบแล้วให้ฟัง น่าจะน่าสะพรึง แฮร์รี่ที่ผ่านความตายมาแล้ว หลายต่อหลายครั้ง
    #85
    0
  17. #82 goldenblack (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 มีนาคม 2562 / 08:02

    มันค้างงงง อ่านวนหลายรอบได้ค่ะฮือ~ เป็นนิยายที่รีดอยากกดปุ่มตอนถัดปายยย!!!/ป๋าเนปโผล่มาให้แฮร์รี่ชื่นใจหน่อยยยน้องกำลังเจ็บ
    #82
    0
  18. #81 Yanikajitklang (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 มีนาคม 2562 / 01:14

    ป๋าเนป มาให้เราชื่นใจหน่อย
    จัดจบแบบบบบบบบบบบบบ
    รอค่ะรอออออออออออออออ
    #81
    1
    • #81-1 Yanikajitklang(จากตอนที่ 8)
      25 มีนาคม 2562 / 01:54
      *ตัดจบ
      #81-1
  19. #80 wan (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 มีนาคม 2562 / 00:55

    มีความต่าง

    #80
    1
    • #80-1 wan (จากตอนที่ 8)
      25 มีนาคม 2562 / 00:57
      จะพิมว่า มีความค้าง ค่ะ มือถือออโต้ข้อความ
      #80-1
  20. #79 fatin-creammy (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 มีนาคม 2562 / 00:41
    ไรท์ตัดจบได้ค้างพอๆกับปลเลือกตั้งเลยนะคะ
    #79
    0
  21. #78 momosononanami (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 มีนาคม 2562 / 00:34
    ตัดจบปิ้งได้ค้างมากกกกก แง

    อยากสคิปไปอ่านตอนที่แฮร์รี่เล่าเเรื่องให้ฟังแล้วแงๆๆๆ
    #78
    0
  22. #77 new-sureerat (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 มีนาคม 2562 / 00:00
    ป๋าไม่ค่อยมีบทเลย จะเทใจให้ซีเรียสแล้วนะ จะเปลี่ยนเรือแล้ว-^- งืมๆๆ
    #77
    0
  23. #76 Tidvita (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 มีนาคม 2562 / 23:58
    มีความรู้สึกค้างอย่างแรงมากเลย >:3
    #76
    0
  24. #75 Secr3t-Key (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 มีนาคม 2562 / 23:41
    ซีเรียสเป็นพระเอกใช่มั้ย55555 ไม่ดิ ป๋าเนปออกมาให้ชื่นใจหน่อยสิค้า
    แฮร์รี่ต้องเปิดใจนะ เพราะถ้าไม่เล่า คนอื่นจะไม่เข้าใจนะ
    #75
    0
  25. #74 yingsawpee141328 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 มีนาคม 2562 / 23:08
    ฉันจะหลงไปเรือsbแล้วนะงืออออออ~~ แต่นึกได้ว่าเรื่องนี้เป็นของป๋าเนปป~

    #ความซวยเกิดมาเพื่อแฮรี่จริงๆ555
    #74
    0