Fic Harry Potter - Eternal War (SS/HP)

ตอนที่ 9 : Chapter 9 : Decision

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,399
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 365 ครั้ง
    30 มี.ค. 62

Chapter 9 : Decision





อาจจะเป็นเพราะน้ำเสียงของเขา หรือแววตาของเขาที่ทำให้ทั้งซิเรียสและรีมัสไม่ได้ถามอะไรเขาต่อ พวกเขาเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว รีมัสเห็นว่าพวกเขาควรพักผ่อนให้มาก หลังกินยาเรียบร้อยแฮร์รี่ก็ล้มตัวนอนตามที่รีมัสบอก



ในหัวมีเรื่องราวมากมายตีจนสับสน ทันทีที่หลับตา ใจก็พลันนึกไปถึงเรื่องราวในวันถัดไป นึกไม่ออกเลยว่าวันพรุ่งนี้จะมีเรื่องราวอะไรเกิดขึ้นบ้าง เจมส์กับลิลี่จะคุยกับเขาไหม เขาจะมองพ่อแม่ของเนวิลล์ด้วยสายตาแบบไหน ไหนจะรีมัส ซิเรียส และคนอื่นๆอีก



เขาจะทำอย่างไรต่อไปกับฮอร์ครักซ์ในตัวเขา



อาจจะเพราะคิดมากไป เขาถึงนอนไม่หลับ แฮร์รี่ขดตัวในเตียงน้อยๆ ห้องปิดหน้าต่างจนมืดทึบ รีมัสเองก็ออกไปแล้ว เสียงกรนของซิเรียสดังมาจากเตียงถัดไป ลิลี่ อลิส แฟรงค์หลับสนิทนิ่งเงียบ ในที่สุดเขาก็ตัดสินใจลืมตา รอสักพักให้ดวงตาปรับให้คุ้นความมืด ขยับตัวลุกออกมาช้าๆ ท้องฟ้าด้านนอกมืดสนิท แฮร์รี่พยายามเดินอย่างเบาที่สุดเพื่อไม่ให้เขาไปรบกวนคนอื่นเข้า



แฮร์รี่เดินไปหยุดที่เตียงข้างๆ มองใบหน้าของลิลี่ เป็นครั้งแรกที่ได้เห็นใบหน้านี้เต็มๆตา เขาไม่รู้ว่าตัวเองรู้สึกอย่างไร แต่มันเป็นความรู้สึกที่ดีกว่าตอนที่ยืนอยู่หน้าหลุมศพอีกฝ่าย แฮร์รี่ขยับช้าๆเมินความเจ็บแสบของบาดแผล อลิสที่เขาเห็นก็ดูมีชีวิตชีวากว่าแม่ของเพื่อนเขาที่เซนต์มังโก แฮร์รี่เห็นว่าหลังม่านดำท้องฟ้ามืดสนิทแล้ว ดวงจันทร์ครึ่งดวงอยู่เหนือหัวพอดี สายตาเขาเหลือบเห็นว่ามีคนยืนอยู่ที่สวนของคฤหาสน์



แฮร์รี่หรี่ตาเล็กน้อยจนเห็นว่าเดรสนั่นเป็นสีเขียว รู้ทันทีว่าคงเป็นย่าของเนวิลล์ หญิงแก่ยืนนิ่งอยู่นาน ถ้าไม่ใช่ว่าเคยเห็นหน้ากันอยู่บ้างเขาคงเดาว่าอีกฝ่ายเป็นผีไปแล้ว



แฮร์รี่ไม่แน่ใจว่าหล่อนกำลังมองอะไรอยู่



ออกัสต้า ลองบัตท่อม อยู่ตรงนั้นนานเกือบครึ่งชั่วโมงก่อนที่จะเดินกลับเข้าคฤหาสน์ ทิ้งความสงสัยให้ตกค้างในใจของแฮร์รี่ ในแว๊บแรกเขาเกือบจะเดินลงไป แต่เสียงโวยของแม้ดอายส์ในหัวก็หยุดเขาไว้ แฮร์รี่หงุดหงิดกับความไร้อิสรภาพของตัวเอง เดินกลับไปนอนที่เตียงอย่างว่าง่าย พยายามข่มตาตัวเองให้นอนหลับอีกครั้ง



ขอบคุณที่เขาเหนื่อยมาทั้งวัน ในที่สุดเขาก็สามารถข่มตาตัวเองให้หลับลงได้ในที่สุด


_________________



ใบหน้าของเด็กชายผมยุ่งอยู่ใกล้สุด ถัดไปคือลิลี่และพวกลองบัตท่อมตามลำดับ ดวงตาสีนิลหรี่เล็กน้อย ในตอนแรกที่เขาเสนอจอมมารว่าจะล่อแกนนำของภาคีออกไปให้อีกฝ่ายจัดการทีละน้อย ไม่คาดคิดว่าจะมีลิลี่อยู่ในนั้นจริงๆ



เห็นใบหน้าที่สลบไม่ได้สตินี้แล้วในท้องก็เหมือนมีหินบางอย่างมาถ่วง เขาเดินผ่านเตียงของเด็กพอตเตอร์ไปหยุดอยู่ที่ตรงหน้าหญิงสาวผู้เป็นรักแรกของเขา เคยคิดมาบ้างว่าความรักที่เขามีให้อีกฝ่ายคงลดลงไปบ้างตามกาลเวลาและความห่างเหินของพวกเขา เคยคิดว่าที่ยังยืนอยู่ข้างเดียวกันได้เป็นแค่เพราะคำสาบานที่เอ่ยกับอัลบัส แต่ทันทีที่รู้ว่าเธอมีอันตรายถึงชีวิต—


ในวินาทีนั้นความหวาดกลัวคืบคลานเข้ามาจนหนาวสั่นไปทั่วร่าง


โชคดีที่เจมส์ พอตเตอร์ต้องไปวุ่นกับงานอื่นทำให้ไม่มาจุ้นจ้านแถวนี้ เขารู้ว่าตัวเองไม่ควรแตะต้องลิลี่ เขาไม่ต้องการให้หญิงสาวเกลียดเขาไปมากกว่าที่เป็นอยู่อีกแล้ว


สายตาเขาเลื่อนหลุดออกจากลิลี่ทันทีที่เหลือบไปเห็นเด็กอีกคน เด็กหนุ่มขยับตัวไปมาท่าทางทรมานในยามหลับ เขาเคลื่อนตัวไปใกล้ พ่นลมหายใจ


มีแต่บาดแผลเต็มตัวยังจะนอนดิ้นอีก


เอื้อมมือไปตั้งใจจะกดตัวเจ้าเด็กนี่ให้นอนดีๆ เจ้าเด็กผมยุ่งร้องงึมงำเบาๆ ตอนแรกก็คิดว่าน่าจะเป็นการละเมอธรรมดาจนกระทั่งได้ยินชัดๆ มันเป็นเสียงฟ่อๆที่เหมือนหลุดออกมาจากซี่ฟัน มือเซเวอร์รัสปล่อยเด็กหนุ่มโดยอัตโนมัติ


เสียงแบบเดียวกับที่จอมมารใช้กับงูยักษ์นากินี


นี่มันเรื่องอะไรกัน?


ลูกของเจมส์กับลิลี่ พอตเตอร์เป็นพาร์เซลเม้าส์ —บอกว่ามังกรออกลูกเป็นตัวยังน่าเชื่อมากกว่าเลย


ใช้เวลาไม่กี่วินาทีในการย่อยข้อมูล ถึงอย่างนั้นมันก็ไม่มีอะไรเกี่ยวกับเขา เด็กนี่มันจะเป็นพาร์เซลเม้าส์หรือไม่มันก็ไม่เกี่ยวกับเขาอยู่แล้ว ตามจริงมันก็ไม่ได้เกี่ยวกับใครเลยด้วยซ้ำ ทำไมเขาจะต้องสนใจ


ทอดสายตาอยู่นาน น้ำเสียงนุ่มเจื้อยแจ้วที่คุยกับเขาอย่างพยายามลอยเข้ามาในโสตประสาท เด็กแปลกนี่พูดจาพิลึกๆกับเขาตลอดเวลาที่เจอกัน


มันไม่ใช่ความรู้สึกที่แย่หรอก


รอยยิ้มที่ยิ้มไปถึงตานั่นแว๊บเข้ามา


เซเวอร์รัสรีบวางยาไว้ข้างเตียง กระแทกตัวยาดัง ‘ปึก’ กดยาไว้บนโต๊ะและหันหลังให้เจ้าเด็กแปลก


เขาต้องบ้าแล้วแน่ๆที่มีความคิดว่าอยากเห็นรอยยิ้มเด็กนี่อีกครั้งอยู่ในหัว


_________________



เฟลิกซ์รู้ว่าแม่ของเขาถูกจู่โจม เขาตั้งใจจะไปหา แต่เพราะว่าแม่อยู่ที่คฤหาสน์ชาเลสตันที่ฟลูผ่านเครือข่ายไปไม่ได้ก็ต้องยอมแพ้ ไม่มีใครอยากให้เขาไปที่นั่นตอนนี้ เขารู้ว่าตอนนี้เขากำลังเบื่อสุดๆ ได้แต่นั่งอยู่ที่กริมโมลด์เพลซ อยู่กับพวกวิสลีย์ไปวันๆ ตอนแรกๆมันก็สนุกดีได้ที่อยู่ทดลองของแปลกๆกับเฟร็ดกับจอร์จ จนพอเขาเริ่มกลายเป็นเหยื่อของสองคนนั้นมันก็ชักจะไม่สนุกขึ้นมา


ต้องระเห็จตัวเองออกไปอยู่ห้องอื่น และเขาเลือกที่จะไปห้องที่ปกติเขามักจะเจอแฮร์รี่ ทันทีที่เขาเข้าไป เจ้าเอลฟ์ประจำบ้านขี้โวยวายก็ร้องขึ้นมาทันที


“เด็กทรยศสายเลือดเข้ามาเหยียบในห้องของนายท่านแฮร์รี่! ครีเชอร์ผิดไปแล้ว ครีเชอร์บอกว่าครีเชอร์จะดูแลห้องให้เขาไม่ให้สิ่งสกปรกเข้ามาเหยียบย่ำ”


จากตอนแรกจะรำคาญ กลับกลายเป็นว่ามันกลายเป็นว่าน่าสนใจ เขารีบถาม


“แกคุยกับแฮร์รี่หรือ?”


“แน่นอนขอรับ นายท่านแฮร์รี่เข้าใจครีเชอร์ดีไม่เหมือนกับพวกเลือดสีโคลนโสโครกและคนทรยศอย่างพวกแก นายท่านแฮร์รี่ดีกับครีเชอร์เหลือเกิน ครีเชอร์ต้องตอบแทนเขาด้วยความเคารพ”


พอเจ้าเอลฟ์ประจำคฤหาสน์แบล็กบ่นอะไรต่อมิอะไรต่อ เฟลิกซ์ก็เบ้หน้า บางทีเขาน่าจะถามเคล็ดลับทำให้ครีเชอร์เงียบจากแฮร์รี่


อยากเจอแฮร์รี่ชะมัด บางทีเขาน่าจะคุยเรื่องฝันร้ายของเขากับอีกฝ่ายได้ เขาเชื่อว่าแฮร์รี่น่าจะมีความคิดดีๆ เฟลิกซ์รู้ว่าเอลฟ์ประจำบ้านเอ่ยไล่เขาออกจากห้องเขาก็ชักสีหน้า


มันมีสิทธิอะไรมาไล่เขาไป คอยดู ถ้าแฮร์รี่กลับมาเขาจะจัดการมันเสียให้เข็ด


แล้วก็ออกไปจากห้องของแฮร์รี่อย่างไม่เต็มใจด้วยเหตุผลที่ไม่อยากทนฟังเสียงโวยวายของมัน เฟลิกซ์เห็นว่าสองแฝดวิสลีย์เดินมาก็รีบเผ่นไปก่อน ถึงเขาจะไม่เก่งอะไรเท่าไหร่แต่เขาก็ไม่เคยถูกพวกแฝดวิสลีย์จับได้มาก่อนเลยนะ คนที่โดนก่อนเขามักจะเป็นรอนเสมอ


เฟลิกซ์เดินเข้าไปในห้องที่พ่อเขาใช้เพื่อหลบสองแฝด ตอนนี้มันเงียบเชียบไม่มีคน แต่เห็นว่าตู้ใส่ของปิดไม่สนิทรอยหยากไย่ที่ควรมีขาดออกจากกันคล้ายกับว่ามันถูกเปิดออกมาเร็วๆนี้ แน่นอนว่ามันน่าสงสัย เขาถึงเดินเข้าไปเปิดดู ข้างในมีกล่องอยู่แค่ใบเดียว เป็นกล่องสีน้ำตาลเรียบๆ เดาว่ามันน่าจะเป็นของพ่อเขาเองดูจากลายมือที่เขียนสลักบนกล่อง เขาปัดฝุ่นออกเบาๆเพื่ออ่านข้อความที่เขียนด้วยลายมือ


‘Happiest Memories’
‘Since 1980’


ความทรงจำที่สุขที่สุด


เฟลิกซ์เลิกคิ้ว พ่อเขาที่สุขที่สุด? เขานึกภาพแบบนั้นไม่ออกเท่าไหร่ ตั้งแต่จำความได้เจมส์ พอตเตอร์ที่เขารู้จักคือพ่อที่จริงจังกับงาน อาจจะมีเฮฮาบ้างตอนอยู่กับซิเรียสหรือรีมัส แต่มันก็แค่บรรยากาศที่สองตัวกวนสร้างขึ้นมา เฟลิกซ์เห็นว่ามีรอยขีดฆ่าที่คำว่า happiest


ตั้งใจหยิบกล่องขึ้นมาจะเปิดออก แต่ได้ยินเสียงฝีเท้าที่ดังไล่หลังมาเสียก่อน มือเลยต้องปล่อยกล่องทิ้งอย่างร้อนรน กล่องกระแทกพื้น ตัวกล่องและฝาแยกออกไป ตอนแรกเฟลิกซ์จะวิ่งหนีในทันทีก็ต้องหยุดนิ่ง มองของที่หลุดออกมาจากกล่องนิ่ง


“เราเจอตัวนายแล้ว!” เฟร็ดเป็นคนวิ่งมาเปิดประตูในมือมีของบางอย่างอยู่ คาดว่าน่าจะเป็นสินค้าใหม่ที่สองแฝดคิดจะขายในร้านเกมกลวิสลีย์


“เฮ้เฟย์น้อย นี่อะไรน่ะ?” จอร์จเดินเข้ามากอดคอเฟร็ดมองดูของที่อยู่กระจัดกระจายบนพื้น มันเป็นรูปภาพที่มีทั้งแบบเคลื่อนไหวและไม่เคลื่อนไหว ภาพที่ทำให้เฟลิกซ์นิ่งคือภาพของพ่อและแม่ของเขาที่มีรอยยิ้มกว้าง เขามั่นใจว่าเขาไม่เคยเห็นทั้งคู่มีความสุขขนาดนั้นมาก่อน


“ผมไม่รู้” เฟลิกซ์เอ่ยตอบสองแฝด เฟร็ดเป็นคนมือไวกว่าคว้ารูปแผ่นหนึ่งขึ้นมา


“ดูนี่สิ จอร์จ รู้ไหมว่ามันทำให้ฉันคิดถึงอะไร—” เฟร็ดเอ่ยขณะสายตาจดจ่อกับรูปภาพ


“—ดวงตาสีเขียวทรงอัลมอลด์ ผมสีดำยุ่งฟู เหมือนเคยเห็นใบหน้าแบบนี้ที่ไหนมาก่อน ฉันคิดว่าเราเคยเจอเขาแน่ นายช่วยบอกฉันที่ว่าเขาไม่ใช่คนเดียวกับสหายควิดดิชคนใหม่ของเรา”


“เสียใจ คู่หู ฉันคิดว่านี้คือเขาล่ะ — นายจำตอนเด็กๆได้ไหม แม่บอกว่าคุณนายพอตเตอร์มีลูกชาย”


“เราไม่เคยเจอเขา”


“ไม่ จอร์จี้ เราเจอเขาแล้ว แต่ไม่ใช่เขาในมิติเรา”


เฟลิกซ์กัดริมฝีปากฟังเสียงที่เอ่ยขึ้นอยู่ใกล้ๆตัวเขา เขาไม่ได้อยากฟัง มือกระชากรูปภาพออกจากมือของเฟร็ด ฝาแฝดวิสลีย์คนโตร้องโวยก่อนยกมือสองข้างยอมแพ้ เฟร็ดหันไปหาจอร์จและทั้งคู่ก็ยักไหล่ให้กัน


เฟลิกซ์มองรูปภาพ ในรูปภาพคือพ่อแม่และเด็กทารกผู้ชาย พ่อเขายิ้มร้ายกาจหยอกล้อเด็กทารกผมดำยุ่ง แม่เขามองเด็กคนนั้นด้วยความรัก และเด็กคนนั้น—


ไม่ใช่เขา



ในชั่ววูบหนึ่งเขาได้คำตอบทันทีว่าเด็กชายในรูปคือใคร วินาทีถัดมาเขารู้สึกอิจฉาที่เด็กในรูปได้รับความรักมากมายขนาดนั้น และในวินาทีถัดมาเขาเกิดคำถามในใจ


เกิดอะไรขึ้นกับแฮร์รี่ในมิติเขา? ทำไมเขาไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อน? ทำไมพ่อ แม่ และแฮร์รี่ไม่ยอมบอกอะไรเขาเลย?


ทำไมทุกครั้งถึงต้องเป็นเขาที่ไม่ได้รับอนุญาตให้รู้อะไรเลย


เฟลิกซ์ลงไปนั่งชันเข่าพลิกดูรูปแต่ละใบ รูปตอนเด็กทารกดวงตาสวยหัวเราะ ตอนที่ร้องไห้ ตอนที่ขี่ไม้กวาด ตอนที่เล่นกับแมวของแม่ ตอนที่ซิเรียสอุ้มและโยนจนเด็กน้อยหัวเราะกว้าง ภาพที่หลับในอ้อมกอดของรีมัส


แฮร์รี่ชอบการบิน เขารู้ตอนที่คุยกับแฮร์รี่ผ่านฝัน แต่นึกไม่ถึงว่าจะชอบตั้งแต่ยังเด็กขนาดนี้


พ่อเขาคงรักแฮร์รี่มาก ถ้าเป็นปี 1980 นั่นมันก็ก่อนเขาเกิดสามปีพอดี ทุกอย่างมันลงตัวจนอดไม่ได้ที่จะรู้สึกหงุดหงิด


เขารู้สึกตัวว่าจอร์จกำลังมองมาด้วยสายตาเห็นใจ และเขาเกลียดสายตาแบบนั้น เขาเงยหน้าบึ้งใส่สองแฝดบ่งบอกว่าตอนนี้เขาไม่มีอารมณ์เล่นด้วยอย่างรุนแรง


“เฮ้ ฉันเข้าใจนะว่านายรู้สึกยังไง แต่นี่มันไม่เกี่ยวกับพวกเรานะ ทำไมถึงมองเราด้วยสายตาแบบนี้ล่ะ” จอร์จโวยก่อนทันที เฟลิกซ์ขบฟัน ก็รู้อยู่หรอกว่าเฟร็ดกับจอร์จไม่เกี่ยว แต่มันก็อดพาลไม่ได้นี่แถมคนที่เขาอยากจะไปโวยใส่ตอนนี้มากที่สุดดันไม่อยู่ซะงั้น ยิ่งเห็นข้อความด้านหลังรูปภาพก็ยิ่งปวดใจหนึบ มันเป็นข้อความบรรยายเรื่องที่เกิดขึ้นในรูปภาพ บางทีเป็นลายมือพ่อเขาบ้าง ของแม่เขาบ้าง ของซิเรียส ไหนจะของรีมัสอีก มันมีชื่อแฮร์รี่เขียนอยู่ชัดเจนในสายตาย้ำว่าในช่วงเวลานั้นมีความสุขมากขนาดไหน ซิเรียสเขียนคำว่าเขาแหลมน้อยลงไปด้วยซ้ำ


เขาเดินชนไหล่พวกสองแฝดออกไปจากห้อง รู้ว่าทั้งคู่มองตามเขาแต่เขาไม่ได้สนใจ


_____________________



แฮร์รี่ตื่นขึ้นมาวันนี้สภาพเขาดีขึ้นมากแล้ว ยาถูกวางไว้ข้างเตียง จำได้ว่าเจมส์เอ่ยเรื่องจะให้อัลบัสไปตามเซเวอร์รัส เขาคิดขำๆว่าบางทียานี้อาจจะมาจากคนเย็นชาคนนั้นก็ได้ แต่ก็รู้ว่ามันน่าจะมาจากรีมัสมากกว่า เขาถูกซิเรียสลากลงไปกินอาหารด้วยกันแต่ไม่ทันทำอะไรคุณออกัสต้าก็บอกว่าศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์บอกให้ทุกคนที่ฟื้นกลับกริมโมลด์เพลซทันทีโดยเฉพาะแฮร์รี่ เห็นว่าแทรกแซงเรื่องเครือข่ายผงฟลูไว้นิดหน่อยในเช้าวันนี้


ด้วยเหตุนี้พวกเขาถึงสามารถกลับลอนดอนได้ในทันที ถึงกริมโมลด์เพลซแล้วแฮร์รี่แทบปรับอารมณ์ไม่ทัน จากคฤหาสน์ฝั่งแสงสภาพโปร่งๆกลายกลับเป็นห้องสลัวๆดูขลังในชั่วพริบตา เมื่อเข้าห้องอาหารไปก็เจอท็องก์กับอลาสเตอร์ที่อยู่ก่อนแล้ว


“ชาหรือกาแฟ?” แม้ดอายส์ถามเสียงแข็ง แฮร์รี่กระพริบตาเอ่ยตอบอย่างงุนงง


“เอ่อ—กาแฟแล้วกันครับ”


แก้วกาแฟถูกยื่นให้ เขารับมันมาและสูดดม กระพริบตาเล็กน้อย เขาขมวดคิ้วและลดแก้วลงเอ่ยถามแม้ดอายส์


“คุณใส่ยาอะไรลงไปงั้นหรือครับ?”


“เปล่า ฉันไม่ได้ใส่ และรีบๆดื่มมันลงไปได้แล้ว”


แฮร์รี่ยักไหล่วางแก้วลงบนโต๊ะขณะเอ่ยตอบ “ขอโทษนะครับ แต่คุณในโลกผมเคยสอนว่าจงดื่มน้ำจากกระติกตนเองเท่านั้น เพราะเราไม่รู้หรอกว่าใครจะผสมยาพิษมาให้เราบ้าง”


แฮร์รี่หันไปและเอ่ยเรียกครีเชอร์ที่เตรียมอาหารให้เขาทันที มู้ดดี้ถลึงตาโกรธจัดในขณะที่ท็องก์ตบขาตัวเองหัวเราะอารมณ์ดี ร้องว่าแม้ดอายส์เสียรู้แล้วจนมู้ดดี้กระทืบเท้าออกจากห้องไปอย่างไม่พอใจเรียกท็องก์ไปด้วย แฮร์รี่โบกมือลาทั้งคู่ หันมารับประทานอาหารของตนเองโดยไม่แตะต้องแก้วกาแฟที่ความอุ่นเริ่มหมดลงอีกเลย


“เธอกับเขาสนิทกัน?


แฮร์รี่รู้ว่านั่นเป็นประโยคคำถามจึงยักไหล่ตอบซิเรียส


“จะเรียกแบบนั้นก็เหมือนผิดไปหน่อย เขาเป็นเหมือนอาจารย์ของผมน่ะ”


ซิเรียสดูแปลกใจแฮร์รี่ถึงเอ่ยเสริม


“เขาเป็นคนดีนะ ถึงเขาจะช่างระแวงก็เถอะ แต่บางทีนั่นคงเป็นข้อดีของเขา”


แฮร์รี่ยกแก้วกาแฟขึ้นมามองดูหัวเราะเบาๆเพราะให้เดาเขาว่าคงเป็นยาที่ทำให้คลายความลับมากกว่ายาพิษ และยาพวกนี้น่าจะราคาแพงพอตัว


เขาอยู่กับซิเรียสไม่นานก็หนีกลับไปอยู่ห้องสมุด เพราะรู้สึกเข็ดหยาดกับหนังสือซิเรียสเลยไม่ตามมาด้วย แฮร์รี่พลิกหนังสืออย่างเบื่อหน่าย กุมแขนที่แสบเบาๆ จนกระทั่งได้ยินเสียงเปิดประตู


“ครับ”



แฮร์รี่มองคนที่เปิดประตูเข้ามา เดิมทีเขานึกว่าเป็นซิเรียส แต่ไม่ใช่ เป็นศาสตราจารย์ใหญ่ อัลบัส ดับเบิลดอร์ที่เดินเข้ามาในห้องด้วยใบหน้าชราแฝงความอ่อนโยน แฮร์รี่ปิดหนังสือแล้วก้มศีรษะเล็กน้อยเป็นเชิงทักทางทันที


จะว่าไปก็เป็นคนๆนี้สินะที่บอกว่าเขาควรรีบกลับมาที่นี่


“สวัสดีครับอัลบั—ศาสตราจารย์ดับเบิลดอร์”


แต่เหมือนจะลืมตัว เนื่องจากพักหลังมานี้แฮร์รี่เริ่มคุ้นเคยกับการเรียกคนตรงหน้าว่าอัลบัสไปเสียแล้ว แฮร์รี่กระแอมเบาๆอย่างเก้อเขิน


“โอ้ ท่าทางในโลกของเธอเราคงจะสนิทกันไม่น้อยสินะ” ศาสตราจารย์ชราไม่ถือสา เพียงหัวเราะออกมาอย่างนุ่มนวล แฮร์รี่ยกยิ้มน้อยๆอย่างเขินๆผายมือเชิญให้อีกฝ่ายนั่ง ปรับสีหน้าเป็นปกติก่อนยักไหล่เอ่ยตอบ


“จะเรียกว่าคล้ายครอบครัวก็ได้ครับ คุณมองผมเป็นเหมือนหลานคนนึงเสมอมา”


“นับว่าเป็นเกียรติของฉันทีเดียว” ศาสตราจารย์ดับเบิลดอร์กล่าวพร้อมประกายระยิบระยับในดวงตา แฮร์รี่หัวเราะแผ่วๆ


อาจจะเพราะว่ารู้จักกันดีถึงรู้ว่าที่ศาสตราจารย์ดับเบิลดอร์มาหาเขาจะต้องมีเรื่องอะไรบางอย่างแน่ๆ อัลบัสนั่งลงเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามเขา แฮร์รี่มองมันนิ่งๆ จะว่าไปในตอนที่ศาสตราจารย์ดับเบิลดอร์มีชีวิตอยู่ ระหว่างพวกเขาก็มักจะมีโต๊ะทำงานคั่นเสมอ แม้จะเป็นตอนนี้ก็ไม่ต่างกัน


“แฮร์รี่ ฉันเข้าใจนะว่าเธอไม่ได้มาที่นี่ด้วยความเต็มใจ แต่หากเธอจะช่วยแบ่งปันความรู้สักเล็กน้อยแก่พวกเรา—” อัลบัสเกริ่น


“—หากเพียงเธอบอกพวกเราถึงข้อมูลที่เธอมีในอีกโลกคงช่วยคนได้อีกจำนวนมหาศาล เราไม่ปรารถนาให้เธอเข้าร่วมในสงครามที่ไม่เกี่ยวข้องกับเธอเลยแฮร์รี่ ที่เราอยากรู้มีเพียงแค่ข้อมูลเพียงหยิบมือเท่านั้น หากเธอจะยินดี”


แฮร์รี่มองศาสตราจารย์ใหญ่ที่มองผ่านแผ่นครึ่งจันทร์ตรงมาที่เขา ดวงตาสีฟ้าคล้ายมองทะลุเข้ามาถึงจิตวิญญาณ แฮร์รี่มองไล่ไปตามใบหน้าของศาสตราจารย์ ใบหน้าเหี่ยวย่นดูแก่กว่าครั้งไหนๆที่เขาเคยเห็น รอยช้ำใต้ตา หนวดเคราที่ยุ่งจนน่าตกใจ แฮร์รี่มองพร้อมยิ้มอย่างเศร้าใจ


“คุณดูชรายิ่งกว่าครั้งไหนๆที่ผมเห็น ศาสตราจารย์”


“สงครามพรากอะไรไปจากเรามาก แฮร์รี่ และนั่นรวมถึงความเยาว์วัยด้วย”


แฮร์รี่พยักหน้าเห็นด้วย ความเยาว์วัยของเขาก็หายไปพร้อมกับสงครามเช่นเดียวกัน พวกเขาต้องโตขึ้นในทุกวันที่มีการรบ มีคนตาย มีงานศพ มีคนทรยศ


“ศาสตราจารย์ครับ” แฮร์รี่เริ่ม จ้องตอบดวงตาสีฟ้าใสที่ดูชรา “คุณไม่จำเป็นต้องถามหาความยินดีจากผม เพราะนับตั้งแต่วินาทีที่ผมรู้เรื่องสงครามในมิตินี้ ผมก็ได้เลือกทางเดินให้ตัวเองแล้วครับ”


ถึงกว่าจะทำใจได้มันจะยากไปเสียหน่อย แต่หลังจากเรื่องที่เกิดกับลิลี่กับแฟรงค์กับอลิส หากถามว่าเขาเสียใจที่ไปช่วยไหม ก็ค้นพบว่าไม่เลยสักนิด


ดวงตาสีฟ้าของอัลบัสกระตุกคล้ายกลัวคำตอบของเขา แฮร์รี่หลับตาลงเบาๆเผยรอยยิ้มน้อยๆ บางทีโชคชะตาอาจจะเกลียดเขา


เขาที่เป็นฮอร์ครักซ์อีกครั้ง หากกลับไปทั้งแบบนี้ก็ไม่ต่างกับการเอาเมล็ดพันธุ์ของโวลเดอมอร์กลับไปด้วย สำหรับแฮร์รี่ นับตั้งแต่วินาทีที่รู้เรื่องนี้ ทางเลือกของเขามันก็มีแค่หนทางเดียวเท่านั้นอยู่แล้ว


เขาต้องตายที่นี่ ในฐานะฮอร์ครักซ์ชิ้นสุดท้าย


เขาเคยยอมรับมันแล้วครั้งหนึ่ง ก็แค่ทำมันอีกครั้งหนึ่ง


“ผมจะเข้าร่วมสงครามด้วยครับ ไม่ว่าคุณจะปรารถนารึไม่ แน่นอนว่าเพียงคุณเอ่ยถามผมก็ยินดีให้ความร่วมมือแก่พวกคุณ”


แฮร์รี่เอ่ยขณะจ้องตอบอัลบัส ดวงตาสีเขียวแน่วแน่ไร้ความลังเล คำตอบของเขาทำเอาอัลบัสชะงักและแปลกใจ


“แฮร์รี่ นั่นเป็นประโยชน์มาก แต่เธอไม่จำเป็นต้อง—“


“ผมเองก็มีเหตุผลส่วนตัวที่ทำให้ผมหนีไม่ได้ครับ อัลบัส” แฮร์รี่มองโต๊ะที่คั่นระหว่างพวกเขาและตวัดมือ สบตากับชายที่เขาเคารพรักมากที่สุดคนหนึ่ง ฉับพลัน โต๊ะที่คั่นระหว่างพวกเขาก็หายวับไปในทันที


“บางทีผมคิดว่าโต๊ะที่คั่นอยู่ตรงกลางระหว่างพวกเรามันไม่จำเป็นแล้วล่ะ” แฮร์รี่เอ่ยพลางสูดหายใจ


อัลบัสมองตรงเข้าไปในดวงตาสีเขียวสดใสก็พลันเข้าใจ เขาไม่สามารถใช้มารตรฐานของเด็กในวัยเดียวกันคนอื่นๆมาเทียบกับเด็กหนุ่มตรงหน้าได้เลย คล้ายกับว่าเขาได้เจอเพื่อนชราผู้เข้าใจโลกเป็นอย่างดี อัลบัสไม่ลังเลอีกแล้ว ขยับรอยยิ้มนุ่มนวลหนักแน่นเปี่ยมไปด้วยความหวัง


“เช่นนั้น แฮร์รี่ ขอต้อนรับเข้าสู่ภาคีนกฟินิกซ์”


__________


Talk :)


แอบปาดเหงื่อกับตอนนี้ เขียนยากมากอะ แอบกลัวรีดไม่ชอบน้องเบาๆนะเนี่ย แต่วางนิสัยเฟลิกซ์ไว้แบบนี้มาแล้วไม่อยากเปลี่ยนแน่ๆ ไว้พิณจะมาเล่านิสัยน้องถ้าแต่งจบ ไรต์รักน้องมากแต่ดันให้บทน้องน้อยเฉย งงในงง


มีคนชิปซิเรียสเยอะมาก จริงๆก็พอเดาได้ 5555 (นี่คือเหตุผลที่ต้องเขียนไว้ว่าเป็น SS/HP ทั้งๆที่คู่หลักไปช้ามากกกก) ตอนเราอ่านแฮร์รี่เราไม่ได้ชอบซิเรียสนะแต่พอมาแต่งเองแล้วกลับชอบเฮียแกเฉยเลย (ส่วนตัวละครที่ชอบที่สุดจริงๆก็ดันตายตั้งแต่ต้นๆ)


เห็นคอมเม้นท์อยากให้เขียนไว คือดีใจมากที่มีคนชอบขนาดนี้ แต่พิณคงทำตามที่ขอไม่ได้ เรื่องนี้ต้องขอโทษรีดเดอร์ทุกคนจริงๆ (งานคณะเอย งานค่ายเอย ไหนจะงานชมรม และสอบไฟนอลกำลังท่วมหัวแล้วค่า ปล.เราอยู่ปี1) ที่จริงแล้วพิณก็เสพติดการแต่งนิยายเหมือนกันแหละ พอว่างๆอดไม่ได้หยิบขึ้นมาพิมพ์ แต่มันไวได้เท่านี้จริงๆๆ 



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 365 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,068 ความคิดเห็น

  1. #1035 ayayay (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2563 / 16:41
    เฟยน้อยใจเเน่ๆแหละหนึ่ง เพราะไม่เคยเห็นพ่อกับเเม่ยิ้มกว้างขนาดรั้นมาก่อน แต่กับคนอีกโลกที้ไม่เคยเห็นพ่อแม่อีกแล้วแบบเเฮร์รีก็ไม่ได้น่าอิจฉาอะไรเลยนะเฟยน้อย ชอบคสพ.ของแฮร์รี่กับอัลบัสเหมือนเพื่อนวัยชราที่ผ่านโลกมามากพูดคุยกัน
    #1,035
    0
  2. #1006 MartiniLubik (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2563 / 16:10

    เฟย์หงุดหงิดทำไมกัน

    รู้ไหมแฮร์รี่ชีวิตแย่แค่ไหน

    ตัวเธอได้อยู่กับครอบครัวนะ ซึมซับมันไว้ดีกว่า

    ตอนนี้ก็คงเป็นสงครามของแฮร์รี่ด้วยเหมือนกันแหละ เพราะแฮร์รี่เป็นฮอร์ครักซ์อีกชิ้นง่า

    เวลาแฮร์รี่พูดว่า ยอมรับความตายอีกครั้ง ใจเราบีบมากค่ะ

    สงสารอ่ะ เกิดมาก็เพื่อรอความตาย แถมต้องยอมรับมันอีก โอ้ยย


    #1,006
    0
  3. #992 My3547TRSH (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2563 / 04:48

    กลับมาอ่านใหม่อีกรอบ แฮร่! อยากเม้นตอนนี้เรื่องเฟลิกซ์พอดี เพราะเราก็รักน้องมากกก ขนาดแอร์ไทม์น้องก็ไม่ได้เยอะอะไร555555 น้องโดนพ่อแม่ปกป้องแบบสุดๆ รู้แหละว่าเพราะแฮรี่ตายไปในโลกนี้ เลยไม่อยากเสียลูกอีก แต่ว่าเฟลิกซ์ไม่รู้ คิดสภาพเราเป็นเด็กอายุ15 ไม่รู้ความลับในครอบครัวอะไรเลย แล้วก็มาเจอเหตุการณ์แบบนี้ เป็นเราก็คงน้อยใจพ่อแม่แหละ ทำไมต้องกันทุกอย่าง แบบแล้วนี่ไม่ใช่คนในครอบครัวหรอ (น้องแค่น้อยใจ อ่านครั้งแรกก็รู้สึกแบบนี้จริงๆนะ5555)
    #992
    0
  4. #960 Jecelyn (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2563 / 12:21
    ดีจายยยยน้องกับอัลบัสร่วมมือกันเเย้วววว อยากให้น้องเคลียร์กับเฟลิกซ์ด้วยอะอย่ากให้เข้าใจกัน
    #960
    0
  5. #884 Pailin1133 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 เมษายน 2563 / 02:36
    ไวไม่ไวไม่ว่าไรท์ แค่ขอให้แต่งให้จบและไม่ทิ้งมันเหมือนเรื่องอื่นๆ มันจะรู้สึกซาบซึ้งมาก หลายเรื่องคือทิ้งไปเลย เศร้า อ่านแล้วค้าง แงๆๆๆ
    #884
    0
  6. #606 morakot3014 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2562 / 07:11
    ไม่แปลกที่เฟลิกซ์จะอิจฉาแฮรี่(ของโลกนี้)ก็นะยังไม่รู้เรื่องราวของกันและกันนี่นาละแน่นอนว่าแฮรี่ก็คงอิจฉาเฟลิกซ์ไม่มากก็น้อยแหล่ะ
    #606
    0
  7. #519 lmnannan2013 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 กันยายน 2562 / 16:53

    ตายในถานะฮอลครักซ์ กลัวกับคำๆนี้

    #519
    0
  8. #515 dream4try (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 5 กันยายน 2562 / 15:18
    ชักจะไม่ชอบเฟลิกซ์แล้วสิ
    #515
    0
  9. #470 fairy21 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2562 / 00:42
    กลัวใจแฮร์รี่ น้องเหมือนพร้อมจะตายชดเชยความผิดได้ทุกเมื่อ จะแฮปปี้เอนด์ใช่ไหมคะ ได้กลับมาเจอป๋าทั้งที แง
    #470
    0
  10. #307 nicharipaen04 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2562 / 19:30
    เฟย์ใจเย็นก่อนนะ คุยกันก่อนๆ
    #307
    0
  11. #213 guitar643922 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 เมษายน 2562 / 11:10
    แอบๆจะหลากอารมณ์รึเปล่า แต่สนุกมาก หวังว่าตอนต่อไป เฟลิก จะไม่เข้ามาขย้ำแฮร์รี่นะ...
    #213
    0
  12. #150 0881637445 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 เมษายน 2562 / 19:59
    สนุกมากค่าาาาา
    #150
    0
  13. #112 tueysmall (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 มีนาคม 2562 / 23:38

    จงยึดมั่นในSnarry!

    ห้ามเปลี่ยนนะ!

    //ส่งเสียงขู่ 5555555

    รี่ยังคงน่าสงสารเสมอ ไม่ว่าโลกไหน และได้โปรดอย่ามีใครตายในโลกนี้อีก ทุกคนเลย

    เราเจ็บกับเรื่องหลักมาเกินพอแล้ว เหมือนกับเซฟ แค่มีฉากที่รี่เกือบจะสูญเสียลิลลี่อีกครั้ง ก็ปวดใจแย่แล้ว
    #112
    0
  14. #111 Pailin (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 มีนาคม 2562 / 13:00

    เฟลิกซ์ได้รับความรักจากทุกคนที่ถูกผิดบังจากความจริงน่าจะปกป้องให้ห่างไกลจากอันตรายเพราะเจมส์กับลิลี่เคยสูญเสียครั้งยิ่งใหญ่เลยเลือกการปิดบังเพื่อปกป้อง เเต่ที่น่าสงสารที่สุดคือเเฮร์รี่ ไม่ว่าจะมิติไหนยังคงเป็นคนที่ต้องเสียสละเเละสูญเสียคนสำคัญ อยากให้เจมส์เเละลิลี่ลองมองเเฮร์รี่ถึงแม้มาจากอีกมิติหนึ่งเเต่คือลูกที่ทั้งสองอยากเลี้ยงดูแต่ไม่มีโอกาส และเเฮร์รี่ก็เสียสละมากเยอะเเล้ว อยากให้มีครอบครัวที่รักเเละยอมรับเขา


    #รักซีเรียสค่ะ 555555

    #อินมากมาต่อไวๆนะไรท์

    #111
    0
  15. #110 lkppim (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 29 มีนาคม 2562 / 23:02
    โธ่เฟลิกซ์ไปคุยกันก่อนน น้องคงต้องยอมให้โวลดี้ฆ่าเพื่อที่ฮอร์ครักซ์หายสินะ ว้ายฉากนั้นคู่หลักก็คงมาแรง55555555 ถึงแม้ใจจะเอียงไปมากโขก็ตาม
    #110
    0
  16. #109 wal_5678 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 29 มีนาคม 2562 / 19:39

    ชอบเฟย์นะ น้องขี้น้อยใจ เข้าใจฟิลลิ่ง


    อยากเห็นพี่น้องจับเข่าคุยกัน แต่ดูท่าแล้วคงอีกนาน ._. ไม่ใช่ไปๆมาๆน้องโดนดึงไปฝ่ายโวลดี้นะ

    #109
    0
  17. #108 Secr3t-Key (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 29 มีนาคม 2562 / 13:15
    ขอให้ครอบครัวพอตเตอร์เคลียร์กับแฮร์รี่ได้นะ ไม่อยากให้น้อนเจ็บไปมากกว่านี้แล้ว

    โธ่ ต้องสู้อีกแล้ว งี้ก็ต้องตายอีกรอบสิ....
    #108
    0
  18. #107 lenglengney (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 29 มีนาคม 2562 / 12:45
    น้องรี่ต้องสู้อีกแล้วหรอ;^; เหนื่อยมาตั้งหลายปี วงวารน้องรี่จัง
    #107
    0
  19. #106 DT90 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 29 มีนาคม 2562 / 11:56
    เห็นแจ้งเตือนเรารีบกดเข้ามาอ่านเลย คุณทำเราติด
    ง่อมแง่มเชียว แต่คุณไม่จำเป็นต้องรีบนะเรารอได้ เรื่อยๆขออย่างเดียวอย่าทิ้งนะ
    #106
    0
  20. #105 Yanikajitklang (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 29 มีนาคม 2562 / 09:54

    น้องเข้าภาคีแล้ววว กลับมาสู่สงครามอีกรอบ

    ป๋าเนปมีความห่วงน้องเบาๆ

    อยากให้เฟลิกซ์เจอกับเเฮร์รี่เเล้วอ่ะ

    แฮร์รี่กับอัลบัสคือแบบ ต่างฝ่ายต่างมองทะลุตัวตนกันได้อ่ะ นั่นก็รู้ใจนี่ก็รู้ใจ

    *ตลกมู้ดดี้อ่ะ
    **รออ่านตอนต่อไปนะคะ
    #105
    0
  21. #104 Tidvita (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 29 มีนาคม 2562 / 09:54

    สนุกมากๆเลย
    #104
    0
  22. #103 momosononanami (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 29 มีนาคม 2562 / 09:40
    เป็นเรื่องที่สนุกที่มากกก เรื่องนึงเลยอ่ะ
    อยากให้แฮร์รี่เล่าให้คนมิตินี้ฟังว่ามิติของแฮร์รี่เป็นยังไงคนตายเกลื่อนแค่ไหน

    แงงงง
    #103
    0
  23. #102 nan9120 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 29 มีนาคม 2562 / 09:15
    อยากอ่านตอนต่อไปเรื่อยๆเลย รออยู่นะคะ
    #102
    0
  24. #101 Panitanoey (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 29 มีนาคม 2562 / 08:47
    สนุกมากเลยค่ะอ่านเพลินอ่านไปอ่านมาจบแล้วอ่ะ (ToT) รออยู่นะค่ะสู้ๆ
    #101
    0
  25. #100 Puai244 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 29 มีนาคม 2562 / 08:33
    สเนปเป็นสายลับสองหน้า แต่พอลิลี่เกือบตายก็แจ่นมาเลย
    เฟลิกซ์พอรู้ว่ามีแฮร์รี่ พี่ชายที่ได้รับความสุขทั้งหมด ต้องโกรธแน่ รอดูระเบิดลง
    พ่อเจมส์ แม่ลิลลี่ รักหรือไม่ลูกคนนี้พร้อมตายจากอีกครั้ง
    การเต็มใจตายครั้งนี้ คงรู้ว่าจะจากไปตลอดกาล จะโลกไหนแฮร์รี่ก็ใจดี เด็ดเดี่ยวมาก
    สเนปเริ่มมีใจให้นิดๆ ละ เย้
    ปล มู้ดดี้ ไงละเจอนิสัยตัวเองเข้าให้
    #100
    0